Περί των Μνημοσύνων

 

Περί των Μνημοσύνων

 

(Χ.Ο.)  Για τα μνημόσυνα τι πιστεύετε; Πρέπει να γίνονται; Βασικά πιστεύω ότι θάχετε μεγάλη άγνοια γύρω από αυτά.

 

(Π.Ο.Σ.)  Εμείς είμαστε κατά των μνημοσύνων, διότι όποιος πεθαίνει δεν μπορεί να μετανοήσει. «έν τω Άδη ούκ εστιν μετάνοια». Δεν ωφελούν κανένα.

 

(Χ.Ο.)  Φυσικά όποιος πεθάνει δεν μπορεί πλέον να μετανοήσει. Μπορούμε όμως εμείς οι ζώντες να προσευχηθούμε για να δείξει επιείκεια ο Πανάγαθος Θεός, ώστε να σωθεί κατά την ημέρα του Κυρίου, διότι όπως λέει και το εδάφιο πολύ ισχύει δέηση δικαίου ενεργουμένη. Ιακώβου Ε 16. «εξομολογείσθε αλλήλους τα παραπτώματα, και εύχεσθε υπέρ αλλήλων, όπως ιαθήτε. πολύ ισχύει δέησις δικαίου ενεργουμένη».

 

Για την Εκκλησία μας ο κάθε άνθρωπος θα αναστηθεί και θα κριθεί από τον Θεό.  Σύμφωνα με την όλη ηθική του κατάσταση, ως προς τα διδασκόμενα από τον Χριστόν, κατά την στιγμή του θανάτου του, αποφασίζεται η οριστική του δρομολόγηση για την αιωνιότητα. Βρίσκεται σε μία μέση κατάσταση και περιμένει τον Μεγάλο Κριτή Χριστό να τον δικάσει.  

 

Αν και η ζωή εκείνων που πέθαναν κρίνεται οριστικά, εν τούτοις όμως, οι ψυχές δεν εισπράττουν ακόμη το τέλειον μέτρον της αμοιβής κατά τα έργα τους, στη γή. Υπάρχει ακόμη ένα μεσοδιάστημα χρόνου μεταξύ του θανάτου και της Μεγάλης Κρίσης. Μέσα σε αυτό το μεσοδιάστημα η Εκκλησία μας προσεύχεται για τους κεκοιμημένους να ελευθερωθούν και στηρίζει την ελπίδα της στην άκρα αγαθότητα του Κυρίου.

 

Η δέηση αυτή των ζώντων προς τους κεκοιμημένους δεν αντίκειται στην αλάθητο σοφία του Θεού. Ο Θεός διοικεί το σύμπαν με νόμο. Ο άνθρωπος όμως με την προσευχή του, την οποία πολλές φορές ακούει ο Θεός, επεμβαίνει και ακυρώνει ή τροποποιεί τις αποφάσεις του.

 

Ένα παράδειγμα: Ο Θεός αποφασίζει να καταστρέψει τους Ισραηλίτες, διότι κατασκεύασαν τον χρυσό μόσχο.  Ο Μωϋσής όμως προσεύχεται υπέρ του λαού του. Ο Κύριος ανακαλεί την απόφασή Του. Χάριν στην προσευχή του Μωϋσή.

Έξοδος ΛΒ΄14. «Ιλάσθη Κύριος περι της κακίας, ής είπε ποιήσθαι τον λαόν αυτού».

 

Φανταστείτε, ο Θεός δεν τιμώρησε τους Ισραηλίτες αν και δεν μετανόησαν. Μόνον η προσευχή του Μωϋσή ήταν αρκετή για να τροποποιήσει η ακυρώσει ο Κύριος την απόφασή Του.

 

Αφού λοιπόν εισακούσθη η προσευχή του ζώντος Μωϋσή για τους ζώντας Ισραηλίτες, ελπίζουμε ότι θα εισακουσθεί και η προσευχή μας για τους κεκοιμημένους.

 

 

Άλλωστε γιατί να μην ακούωνται οι δεήσεις των ζώντων υπέρ των κεκοιμημένων αφού:

• Οι δεήσεις γίνονται με ευσέβεια και με πίστη.
• Οι νεκροί είναι επιδεχτικοί το θείου ελέους και
• Οι δεήσεις δεν αντιβαίνουν της θείας θέλησης και δικαιοσύνης.

 

Φυσικά δεν πρέπει η ζωή μας να είναι θρησκευτικά αδιάφορη και με αμαρτίες και μετά να περιμένουμε να μας σώσουν τα μνημόσυνα, διότι δεν γνωρίζουμε αν οι συγγενείς μας θα θέλουν ή αν θα ζούν οι άνθρωποι που μας αγαπούν για να μας κάνουν μνημόσυνα άξια συγχώρεσης από τον Κύριο.

Όποιος φεύγει αμετανόητος δεν έχει καμία ωφέλεια από τα μνημόσυνα.

 

Εδώ προσεύχεται ο Παύλος υπέρ του πεθαμένου Ονήσιμου.Β΄Τιμοθ. Α΄ 18. «δώη αυτώ ο Κύριος ευρείν έλεος παρά Κυρίου έν εκείνη τη ημέρα…».

 

 Α΄Κορινθ. Ε΄ 5. «Παραδούναι τον τοιούτον τώ σατανά είς όλεθρον της σαρκός, ίνα το πνεύμα σωθή έν τη ημέρα  του Κυρίου Ιησού».

Δέεται να σωθεί η ψυχή του αμαρτωλού αιμομίκτου.

 

Γίνεται δέηση ζώντων υπέρ κεκοιμημένων

 

Διαβάστε εδώ: Β΄Μακαβ. ΙΒ΄41. «Πάντες ….όθεν περί των τεθνηκότων τον εξιλασμόν εκποιήσαντες της αμαρτίας απολυθήναι».

 

Διαβάστε εδώ: Νεεμίας Β΄12. «Και εχωρίσθησαν οι Υιού Ισραήλ από παντός Υιού αλλοτρίου και έστησαν και εξηγόρευσαν τας αμαρτίας αυτών και τας αναομίας των πατέρων αυτών»

 

Διαβάστε εδώ: Νεεμίας Θ΄1-3. « Και έν ημέρα εικοστή και τεσσαρακοστή του μηνός συνήχθησαν…έν νηστεία και εξηγόρευσαν τας αμαρτίας των και ανομίαις των πατέρων αυτών».

 

Διαβάστε εδώ: Σοφία Σειράχ Ζ΄33. «Χάριν δόματος έναντι παντός ζώντος και επί νεκρώ μη αποκωλύσεις χάριν».

 

Ο Ιούδας ο Μακκαβαίος, έδωσε χρήματα για να προσφερθή θυσία, για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες μερικών στρατιωτών, που αμάρτησαν και έπεσαν στην μάχη. Διαβάστε εδώ: Β΄Μακκαβαίων ΙΔ΄ 42-45. «Εί γάρ μη τους πεπτωκότας αναστήναι προσεδόκα, περισσόν αν και ληρωδες υπέρ νεκρών προσεύχεσθαι».

 

Τα μνημόσυνα βοηθούν και τους ζώντες, διότι για τον Χριστό, είναι έργο που γίνεται από αγάπη. Κάποιοι όμως βαριούνται να κάνουν μνημόσυνο και κάνουν κάποιες φιλανθρωπίες «αντί Μνημοσύνου». Κακώς όμως, διότι καλή η ελεημοσύνη, που δίδεται για την ψυχή, αλλά δεν αντικαθιστά την θυσία του Χριστού.

 

Το μόνο που δέχεται ο Θεός είναι η θυσία του Υιού του. Γι’ αυτό πηγαίνουμε πρόσφορο και νάμα, που μεταβάλλονται σε Σώμα και Αίμα Χριστού.

 

Από αυτό βγαίνει και η μερίδα του κεκοιμημένου και τίθεται στο Άγιο Δισκάριο, κοντά στον αμνό και τις μερίδες της Παναγίας, των Αγγέλων, των Προφητών, των Μαρτύρων, των Ομολογητών, των εγκρατευτών και όλης της Εκκλησίας.

 

Εκεί είναι όλη η οικογένεια του Θεού και μέσα σε αυτή μπαίνει και μνημονεύεται το όνομα του δικού μας κεκοιμημένου. Είναι μεγάλη υπόθεση να αναφερθή και το όνομα του δικού μας κεκοιμημένου εκεί, που βρίσκεται ο Χριστός και ολόκληρος η Εκκλησία Του.

 

Τα Κόλλυβα στα Μνημόσυνα

 

Στα Μνημόσυνα χρειαζόμαστε κόλλυβα. Κόλλυβο σημαίνει κόκος σιταριού, σαν αυτόν που μετρούσαν παλαιά τον χρυσό. Το βραστό σιτάρι που πηγαίνουμε στην Εκκλησία, συμβολίζει την ανάσταση του νεκρού.

 

Όπως δηλαδή θάπτεται στη γή, σαπίζει και μετά από λίγο ζωντανεύει και ομορφαίνει, έτσι και ο νεκρός μας που ετάφη, διαλύθηκε σε αυτά εκ των οποίων φτιάχτηκε και θα αναστηθεί πάλι με την Βοήθεια του Θεού.

 

Μερικοί παραμένοντες εγωϊστές και μη συναισθανόμενοι ότι ο κεκοιμημένος παρακαλάει να μην έχουν οι συγγενείς του εγωϊσμό, ζητάνε το μνημόσυνο του δικού τους κεκοιμημένου να γίνεται ξεχωριστά από τους άλλους, αν στην Εκκλησία την ίδια μέρα και ώρα υπάρχουν και τελούνται και άλλα μνημόσυνα.