Τρίτη 10 Μαρτίου 2026

Οι Χαιρετισμοί στην Θεοτόκο και με νεοελληνική μετάφραση

Ἄγγελος πρωτοστάτης, οὐρανόθεν ἐπέμφθη, εἰπεῖν τῇ Θεοτόκῳ τό, Χαῖρε (ἐκ γ´)· καὶ σὺν τῇ ἀσωμάτῳ φωνῇ, σωματούμενόν σε θεωρῶν Κύριε, ἐξίστατο, καὶ ἵστατο κραυγάζων πρὸς αὐτὴν τοιαῦτα·

Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει· χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει.

Χαῖρε, τοῦ πεσόντος Ἀδὰμ ἡ ἀνάκλησις· χαῖρε, τῶν δακρύων τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις.

Χαῖρε, ὕψος δυσανάβατον ἀνθρωπίνοις λογισμοῖς· χαῖρε, βάθος δυσθεώρητον, καὶ Ἀγγέλων ὀφθαλμοῖς. 

Χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις Βασιλέως καθέδρα· χαῖρε, ὅτι βαστάζεις τὸν βαστάζοντα πάντα.

Χαῖρε, ἀστήρ ἐμφαίνων τὸν Ἥλιον· χαῖρε, γαστὴρ ἐνθέου σαρκώσεως.

Χαῖρε, δι᾿ ἧς νεουργεῖται ἡ κτίσις· χαῖρε, δι᾿ ἧς βρεφουργεῖται ὁ Κτίστης.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Μετάφραση:

 Ἄγγελος ποὺ ἦταν πρῶτος μεταξὺ τῶν ἀγγέλων, στάλθηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ νὰ πεῖ στὴ Θεοτόκο τὸ χαῖρε (3 φορές)· καὶ μὲ τὴν ἀσώματή του φωνή, βλέποντάς σε Κύριε νὰ παίρνεις σῶμα (νὰ γίνεσαι ἄνθρωπος), ἐκπλησσόταν καὶ στεκόταν φωνάζοντας πρὸς αὐτὴν αὐτὰ τὰ λόγια·

Χαῖρε ἐσὺ ἀπό τὴν ὁποία θὰ λάμψει ἡ χαρά· χαῖρε ἐσὺ ποὺ γιὰ χάρη σου θὰ σβήσει ἡ κατάρα.

Χαῖρε ἐσὺ ποὺ ἔκανες νὰ σηκωθεῖ ὁ πεσμένος Ἀδάμ· χαῖρε ἐσὺ ποὺ ἔγινες ἡ λύτρωση τῶν δακρύων τῆς Εὔας.

Χαῖρε ὕψος στὸ ὁποῖο δύσκολα μποροῦν νὰ φθάσουν οἱ ἀνθρώπινοι λογισμοί· χαῖρε βάθος ποὺ ἀδυνατοῦν νὰ κατοπτεύσουν καὶ ἀγγέλων ὀφθαλμοί.

Χαῖρε ἐσὺ ποὺ ἔγινες ὁ θρόνος τοῦ Βασιλιᾶ (Χριστοῦ)· χαῖρε γιατὶ βαστάζεις (στὴν ἀγκάλη σου) Ἐκεῖνον ποὺ βαστάζει τὰ πάντα.

Χαῖρε ἀστέρι ποὺ προμηνύεις τὸν Ἥλιο, χαῖρε κοιλία τῆς θεϊκῆς (τοῦ Λόγου) σαρκώσεως.

Χαῖρε ἐσὺ μὲ τὴν ὁποία γίνεται καινούρια ἡ κτίση· χαῖρε ἐσὺ μὲ τὴν ὁποία γίνεται βρέφος ὁ Κτίστης.

Χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε.

Βλέπουσα ἡ Ἁγία, ἑαυτὴν ἐν ἁγνείᾳ, φησὶ τῷ Γαβριὴλ θαρσαλέως· Τὸ παράδοξόν σου τῆς φωνῆς, δυσπαράδεκτόν μου τῇ ψυχῇ φαίνεται· ἀσπόρου γὰρ συλλήψεως τὴν κύησιν πῶς λέγεις; κράζων· Ἀλληλούϊα. 

Μετάφραση

Γνωρίζοντας τὴν ἁγνότητά της ἡ Παναγία λέγει στὸν Γαβριὴλ μὲ θάρρος· Ὅσα παράδοξα ἀκούω ἀπὸ τὴ φωνή σου, εἶναι δύσκολο νὰ τὰ δεχτῶ στὴν ψυχὴ μου· πῶς μοῦ ἀναγγέλλεις κύηση, ἀφοῦ δὲν προηγήθηκε σύλληψη ἀπὸ ἀνθρώπινη σπορά; Κι ὅμως ἐσὺ τὸ λέγεις καὶ φωνάζεις δυνατά, Ἀλληλούϊα (αἰνεῖτε τὸν Θεό). 

Γνῶσιν ἄγνωστον γνῶναι, ἡ Παρθένος ζητοῦσα, ἐβόησε πρὸς τὸν λειτουργοῦντα· Ἐκ λαγόνων ἁγνῶν Υἱόν, πῶς ἐστι τεχθῆναι δυνατόν; λέξον μοι. Πρὸς ἣν ἐκεῖνος ἔφησεν ἐν φόβῳ, πλὴν κραυγάζων οὕτω·

Χαῖρε, βουλῆς ἀποῤῥήτου μύστις· χαῖρε, σιγῆς δεομένων πίστις.

Χαῖρε, τῶν θαυμάτων Χριστοῦ τὸ προοίμιον· χαῖρε, τῶν δογμάτων αὐτοῦ τὸ κεφάλαιον.

Χαῖρε, κλῖμαξ ἐπουράνιε, δι᾿ ἧς κατέβη ὁ Θεός· χαῖρε, γέφυρα μετάγουσα τοὺς ἐκ γῆς πρὸς Οὐρανόν.

Χαῖρε, τὸ τῶν Ἀγγέλων πολυθρύλητον θαῦμα· χαῖρε, τὸ τῶν δαιμόνων πολυθρήνητον τραῦμα.

Χαῖρε, τὸ Φῶς ἀῤῥήτως γεννήσασα· χαῖρε, τὸ πῶς, μηδένα διδάξασα.

Χαῖρε, σοφῶν ὑπερβαίνουσα γνῶσιν· χαῖρε, πιστῶν καταυγάζουσα φρένας.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Μετάφραση

Θέλοντας ἡ Παρθένος νὰ γνωρίσει τὸ ἄγνωστο αὐτὸ μυστήριο, εἶπε δυνατὰ πρὸς τὸν λειτουργὸ Ἄγγελο· πές μου, ἀπὸ σῶμα ἁγνὸ (παρθενικὸ) πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ γεννηθεῖ γιός; Κι ἐκεῖνος τότε εἶπε πρὸς αὐτὴν μὲ φόβο, φωνάζοντας αὐτὰ τὰ λόγια·

Χαῖρε ἐσὺ ποὺ γνωρίζεις τὴν ἀπόρρητη βουλὴ τοῦ Θεοῦ· χαῖρε ἐσὺ ποὺ εἶσαι ἡ πίστη ἐκείνων ποὺ προσεγγίζονται μὲ τὴ σιγή.

Χαῖρε ἐσύ, ἡ ἀρχὴ τῶν θαυμάτων τοῦ Χριστοῦ. Χαῖρε ἐσὺ ποὺ ἀποτελεῖς τὸ κεφάλαιο στὸ ὁποῖο στηρίζονται τὰ δόγματά Του.

Χαῖρε σκάλα ἐπουράνια μὲ τὴν ὁποία κατέβηκε ὁ Θεός· χαῖρε γέφυρα ποὺ μεταφέρεις αὐτοὺς ποὺ ᾿ναι στὴ γῆ, στὸν οὐρανό.

Χαῖρε, τὸ πολυθρύλητο θαῦμα τῶν Ἀγγέλων, χαῖρε τὸ πολυθρήνητο τραῦμα τῶν δαιμόνων.

Χαῖρε ἐσὺ ποὺ γέννησες μὲ τρόπο ἀνέκφραστο τὸ φῶς· χαῖρε ἐσὺ ποὺ σὲ κανέναν δὲν δίδαξες τὸ πῶς.

Χαῖρε ἐσὺ ποὺ ξεπερνᾶς τὴν γνώση τῶν σοφῶν· χαῖρε ἐσὺ ποὺ διαφωτίζεις τὴν διάνοια τῶν πιστῶν.

Χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε.

Δύναμις τοῦ Ὑψίστου, ἐπεσκίασε τότε, πρὸς σύλληψιν τῇ Ἀπειρογάμῳ· καὶ τὴν εὔκαρπον ταύτης νηδύν, ὡς ἀγρὸν ὑπέδειξεν ἡδὺν ἅπασι, τοῖς θέλουσι θερίζειν σωτηρίαν, ἐν τῷ ψάλλειν οὕτως· Ἀλληλούϊα.

Μετάφραση

Δύναμη τοῦ Ὑψίστου τότε ἐπισκίασε ἐκείνη ποὺ δὲ γνώρισε γάμο, ὥστε νὰ συλλάβει· καὶ τὴν εὔκαρπή της κοιλιὰ τὴν κατέστησε χωράφι εὐχάριστο γιὰ ὅσους θέλουν νὰ θερίσουν (νὰ βροῦν) τὴν σωτηρία τους καὶ οἱ ὁποῖοι ψάλλουν αὐτὰ τὰ λόγια, Ἀλληλούϊα. 

Ἔχουσα θεοδόχον, ἡ Παρθένος τὴν μήτραν, ἀνέδραμε πρὸς τὴν Ἐλισάβετ· τὸ δὲ βρέφος ἐκείνης εὐθύς, ἐπιγνὸν τὸν ταύτης ἀσπασμόν, ἔχαιρε! καὶ ἅλμασιν ὡς ᾄσμασιν, ἐβόα πρὸς τὴν Θεοτόκον·

Χαῖρε, βλαστοῦ ἀμαράντου κλῆμα· χαῖρε, καρποῦ ἀκηράτου κτῆμα.

Χαῖρε, γεωργὸν γεωργοῦσα φιλάνθρωπον· χαῖρε, φυτουργὸν τῆς ζωῆς ἡμῶν φύουσα.

Χαῖρε, ἄρουρα βλαστάνουσα εὐφορίαν οἰκτιρμῶν· χαῖρε, τράπεζα βαστάζουσα εὐθηνίαν ἱλασμῶν.

Χαῖρε, ὅτι λειμῶνα τῆς τρυφῆς ἀναθάλλεις· χαῖρε, ὅτι λιμένα τῶν ψυχῶν ἑτοιμάζεις.

Χαῖρε, δεκτόν πρεσβείας θυμίαμα· χαῖρε, παντὸς τοῦ κόσμου ἐξίλασμα.

Χαῖρε, Θεοῦ πρὸς θνητοὺς εὐδοκία· χαῖρε, θνητῶν πρὸς Θεὸν παῤῥησία.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Μετάφραση

Ἔχουσα ἡ Παρθένος μὲς στὴν μήτρα της τὸν Θεό, ἔτρεξε πρὸς τὴν Ἐλισάβετ. Τὸ βρέφος ἐκείνης (ὁ Ἰωάννης) μόλις κατάλαβε τὸν χαιρετισμό της σκίρτησε ἀπὸ χαρά· καὶ μὲ σκιρτήματα ἀντὶ γιὰ ὕμνους, φώναζε δυνατὰ πρὸς τὴν Θεοτόκο·

Χαῖρε κλῆμα ποὺ πρόβαλες τὸν ἀμάραντο βλαστό· χαῖρε κτῆμα ποὺ πρόσφερες τὸν ἄφθαρτο καρπό.

Χαῖρε ἐσὺ ποὺ γεώργησες τὸν φιλάνθρωπο γεωργό· χαῖρε ἐσὺ ποὺ φύτρωσες τὸν φυτουργὸ τῆς ζωῆς (τὸ Χριστό).

Χαῖρε γῆ ποὺ βλαστάνεις ἄφθονη εὐσπλαγχνία· χαῖρε τραπέζι ποὺ βαστάζεις πλούσιο τὸ ἔλεος.

Χαῖρε γιατὶ κάνεις νὰ ἀνθίσει λιβάδι πνευματικῆς ἀπόλαυσης· χαῖρε γιατὶ ἑτοιμάζεις λιμάνι (σωτηρίας) γιὰ τὶς ψυχές.

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ εἶσαι θυμίαμα μεσιτείας δεκτὸ ἀπὸ τὸν Θεό, χαῖρε, ἐσὺ τοῦ κόσμου ὅλου ὁ ἐξιλασμός.

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ εἶσαι ἡ ἀγαθὴ εὐδοκία (εὔνοια) τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, χαῖρε ἐσὺ ἡ παρρησία τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὸν Θεό.

Χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε.

Ζάλην ἔνδοθεν ἔχων, λογισμῶν ἀμφιβόλων, ὁ σώφρων Ἰωσὴφ ἐταράχθη, πρὸς τὴν ἄγαμόν σε θεωρῶν, καὶ κλεψίγαμον ὑπονοῶν Ἄμεμπτε· μαθὼν δέ σου τὴν σύλληψιν ἐκ Πνεύματος ἁγίου, ἔφη· Ἀλληλούϊα. 

Μετάφραση

Ἔχοντας μέσα του ζάλη ἀπὸ λογισμοὺς ἀμφιβολίας, ὁ δίκαιος Ἰωσὴφ ταράχτηκε, κι ἐνῶ σὲ θεωροῦσε ἄγαμη (Παρθένο), τώρα σὲ ὑποπτευόταν γιὰ παράνομες σχέσεις, Ἄμεμπτε· Σὰν πληροφορήθηκε ὅμως ὅτι ἡ σύλληψη προερχόταν ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, φώναξε Ἀλληλούϊα. 

Ἤκουσαν οἱ Ποιμένες, τῶν Ἀγγέλων ὑμνούντων, τὴν ἔνσαρκον Χριστοῦ παρουσίαν· καὶ δραμόντες ὡς πρὸς ποιμένα, θεωροῦσι τοῦτον ὡς ἀμνὸν ἄμωμον, ἐν τῇ γαστρὶ Μαρίας βοσκηθέντα, ἣν ὑμνοῦντες, εἶπον·

Χαῖρε, ἀμνοῦ καὶ ποιμένος Μήτηρ· χαῖρε, αὐλὴ λογικῶν προβάτων.

Χαῖρε, ἀοράτων ἐχθρῶν ἀμυντήριον· χαῖρε, Παραδείσου θυρῶν ἀνοικτήριον.

Χαῖρε, ὅτι τὰ οὐράνια συναγάλλεται τῇ γῇ· χαῖρε, ὅτι τὰ ἐπίγεια συγχορεύει οὐρανοῖς.

Χαῖρε, τῶν Ἀποστόλων τὸ ἀσίγητον στόμα· χαῖρε, τῶν Ἀθλοφόρων τὸ ἀνίκητον θάρσος.

Χαῖρε, στεῤῥὸν τῆς Πίστεως ἔρεισμα· χαῖρε, λαμπρὸν τῆς χάριτος γνώρισμα.

Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἐγυμνώθη ὁ ᾍδης· χαῖρε, δι᾿ ἧς ἐνεδύθημεν δόξαν.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Μετάφραση

Ἄκουσαν οἱ ποιμένες τοὺς Ἀγγέλους νὰ ὑμνοῦν τὴν ἔνσαρκη παρουσία τοῦ Χριστοῦ (στὴ γῆ) καὶ σπεύδοντας νὰ Τὸν δοῦν ὡς ποιμένα, τὸν ἀντίκρισαν ὡς πρόβατο ἄκακο ποὺ βοσκήθηκε στὴν κοιλιὰ τῆς Μαρίας, καὶ μὲ ὕμνους εἶπαν πρὸς αὐτήν·

Χαῖρε μητέρα τοῦ προβάτου καὶ ποιμένα, χαῖρε μαντρὶ λογικῶν προβάτων (τῶν πιστῶν).

Χαῖρε τὸ ἀμυντήριο κατὰ τῶν ἀοράτων ἐχθρῶν· χαῖρε ἐσὺ ποὺ μᾶς ἀνοίγεις τὶς (κλειστὲς) πόρτες τοῦ Παραδείσου.

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ γίνεσαι ἀφορμὴ τὰ οὐράνια νὰ ἀγάλλονται μὲ τὴν γῆ· χαῖρε, γιατὶ τὰ ἐπίγεια συγχορεύουν μὲ τὰ οὐράνια.

Χαῖρε ἐσὺ ποὺ εἶσαι τὸ ἀσίγητο στόμα τῶν Ἀποστόλων· χαῖρε ἐσὺ ποὺ εἶσαι τὸ ἀκατάβλητο θάρρος τῶν ἀθλοφόρων μαρτύρων.

Χαῖρε ἰσχυρὸ στήριγμα τῆς πίστεως· χαῖρε φωτεινὸ γνώρισμα τῆς Χάρης (τοῦ Θεοῦ). Χαῖρε ἐσὺ διὰ τῆς ὁποίας ἀπογυμνώθηκε ὁ Ἅδης, χαῖρε ἐσὺ διὰ τῆς ὁποίας ντυθήκαμε τὴ δόξα.

Χαῖρε Νύμφη, ἀνύμφευτε.

Θεοδρόμον Ἀστέρα, θεωρήσαντες Μάγοι, τῇ τούτου ἠκολούθησαν αἴγλῃ· καὶ ὡς λύχνον κρατοῦντες αὐτόν, δι᾿ αὐτοῦ ἠρεύνων κραταιὸν Ἄνακτα· καὶ φθάσαντες τὸν ἄφθαστον, ἐχάρησαν, αὐτῷ βοῶντες· Ἀλληλούϊα. 

Μετάφραση

Οἱ Μάγοι, ἀφοῦ εἶδαν τὸ ἀστέρι ποὺ ὁδηγοῦσε στὸ Θεό, ἀκολούθησαν τὴ φωτεινὴ λάμψη του· καὶ σὰν νὰ κρατοῦσαν αὐτὸ γιὰ λυχνάρι, ἔψαχναν γιὰ τὸν ἰσχυρὸ Βασιλιά· κι ὅταν ἔφθασαν σ᾿ Αὐτὸν ποὺ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ φθάσει, χάρηκαν καὶ φώναξαν δυνατὰ σ᾿ Αὐτόν· Ἀλληλούϊα. 

Ἴδον παῖδες Χαλδαίων, ἐν χερσὶ τῆς Παρθένου, τὸν πλάσαντα χειρὶ τοὺς ἀνθρώπους· καὶ Δεσπότην νοοῦντες αὐτόν, εἰ καὶ δούλου ἔλαβε μορφήν, ἔσπευσαν τοῖς δώροις θεραπεῦσαι, καὶ βοῆσαι τῇ Εὐλογημένῃ·

Χαῖρε, ἀστέρος ἀδύτου Μήτηρ· χαῖρε, αὐγὴ μυστικῆς ἡμέρας.

Χαῖρε, τῆς ἀπάτης τὴν κάμινον σβέσασα· χαῖρε, τῆς Τριάδος τοὺς μύστας φωτίζουσα.

Χαῖρε, τύραννον ἀπάνθρωπον ἐκβαλοῦσα τῆς ἀρχῆς· χαῖρε, Κύριον φιλάνθρωπον ἐπιδείξασα Χριστόν.

Χαῖρε, ἡ τῆς βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας· χαῖρε, ἡ τοῦ βορβόρου ῥυομένη τῶν ἔργων.

Χαῖρε, πυρὸς προσκύνησιν παύσασα· χαῖρε, φλογὸς παθῶν ἀπαλλάττουσα.

Χαῖρε, πιστῶν ὁδηγὲ σωφροσύνης· χαῖρε, πασῶν γενεῶν εὐφροσύνη.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Μετάφραση

Εἶδαν τὰ παιδιὰ τῶν Χαλδαίων (οἱ μάγοι) στὰ χέρια τῆς Παρθένου Ἐκεῖνον ποὺ μὲ τὰ χέρια Του ἔπλασε τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ κατανοώντας πὼς εἶναι ὁ Κύριος τοῦ κόσμου, ἂν καὶ ἔλαβε τὴν ἀνθρώπινη μορφή, ἔσπευσαν νὰ τοῦ προσφέρουν τὰ δῶρα τους καὶ νὰ φωνάξουν δυνατὰ στὴν Εὐλογημένη·

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ ᾿γινες Μητέρα τοῦ ἀστεριοῦ (τοῦ Χριστοῦ) ποὺ δὲν πρόκειται νὰ δύσει ποτέ· χαῖρε ἡ αὐγὴ τῆς μυστικῆς ἡμέρας (τοῦ Κυρίου).

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ ἔσβησες τὸ καμίνι τῆς πλάνης· χαῖρε ἐσὺ ποὺ φωτίζεις τοὺς λάτρεις τῆς Παναγίας Τριάδος.

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ ἔδιωξες ἀπὸ τὴν ἐξουσία του τὸν ἀπάνθρωπο τύραννο (τὸν διάβολο)· χαῖρε, ἐσὺ ποὺ μᾶς ἔδειξες τὸν φιλάνθρωπο Χριστό.

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ μᾶς λύτρωσες ἀπ᾿ τὴ βάρβαρη θρησκεία (τὴν εἰδωλολατρία)· χαῖρε ἐσὺ ποὺ μᾶς ἔσωσες ἀπὸ τὸν βόρβορο τῶν ἁμαρτωλῶν ἔργων.

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ ἔπαυσες τὴν προσκύνηση τῆς φωτιᾶς (τὴν πυρολατρία)· χαῖρε ἐσὺ ποὺ λυτρώνεις ἀπ᾿ τὴν φλόγα τῶν παθῶν.

Χαῖρε ἐσὺ ποὺ ὁδηγεῖς τοὺς πιστοὺς στὴν σωφροσύνη, χαῖρε ὅλων τῶν γενεῶν ἡ εὐφροσύνη.

Χαῖρε Νύμφη, ἀνύμφευτε.

Κήρυκες θεοφόροι, γεγονότες οἱ Μάγοι, ὑπέστρεψαν εἰς τὴν Βαβυλῶνα· ἐκτελέσαντές σου τὸν χρησμόν, καὶ κηρύξαντές σε τὸν Χριστὸν ἅπασιν, ἀφέντες τὸν Ἡρώδην ὡς ληρώδη, μὴ εἰδότα ψάλλειν· Ἀλληλούϊα.

Μετάφραση

Ἀφοῦ οἱ Μάγοι ἔγιναν θεοφόροι κήρυκες, γύρισαν πίσω στὴ Βαβυλώνα. Ἐκπλήρωσαν ἔτσι τὸν χρησμό σου καὶ σὲ ὅλους κήρυξαν πὼς εἶσαι ὁ Χριστός. Κι ἄφησαν τὸν Ἡρώδη στὸ παραλήρημά του, βουβὸ καὶ ἀνίκανο νὰ ψέλνει (στὸ Θεό)· Ἀλληλούϊα.

Λάμψας ἐν τῇ Αἰγύπτῳ, φωτισμὸν ἀληθείας, ἐδίωξας τοῦ ψεύδους τὸ σκότος· τὰ γὰρ εἴδωλα ταύτης Σωτήρ, μὴ ἐνέγκαντά σου τὴν ἰσχύν, πέπτωκεν· οἱ τούτων δὲ ῥυσθέντες, ἐβόων πρὸς τὴν Θεοτόκον·

Χαῖρε, ἀνόρθωσις τῶν ἀνθρώπων· χαῖρε, κατάπτωσις τῶν δαιμόνων.

Χαῖρε, τῆς ἀπάτης τὴν πλάνην πατήσασα· χαῖρε, τῶν εἰδώλων τὸν δόλον ἐλέγξασα.

Χαῖρε, θάλασσα ποντίσασα Φαραὼ τὸν νοητόν· χαῖρε, πέτρα ἡ ποτίσασα τοὺς διψῶντας τὴν ζωήν.

Χαῖρε, πύρινε στῦλε, ὁδηγῶν τοὺς ἐν σκότει· χαῖρε, σκέπη τοῦ κόσμου, πλατυτέρα νεφέλης.

Χαῖρε, τροφὴ τοῦ μάννα διάδοχε· χαῖρε, τρυφῆς ἁγίας διάκονε.

Χαῖρε, ἡ γῆ τῆς ἐπαγγελίας· χαῖρε, ἐξ ἧς ῥέει μέλι καὶ γάλα.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Μετάφραση

Ἀφοῦ ἔλαμψες στὴν Αἴγυπτο τὸ φωτισμὸ τῆς θείας ἀλήθειας, ἀφάνισες τὸ σκοτάδι τοῦ ψεύδους· γιατὶ τὰ εἴδωλα αὐτῆς, μὴ μπορώντας νὰ ἀντέξουν τὴ δύναμὴ σου, Σωτήρα, γκρεμίστηκαν· κι ἐκεῖνοι ποὺ λυτρώθηκαν ἀπὸ αὐτὰ φώναζαν δυνατὰ στὴν Θεοτόκο·

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ ἔγινες ἡ ἀνόρθωση τῶν ἀνθρώπων· χαῖρε, ἐσὺ ποὺ ἔγινες ἡ κατάπτωση τῶν δαιμόνων.

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ διέλυσες τὴν πλάνη τῆς ἀπάτης· χαῖρε, ἐσὺ ποὺ ἤλεγξες τὸ δόλο τῶν εἰδώλων.

Χαῖρε, θάλασσα ποὺ καταπόντισες (στὰ νερά σου) τὸ νοητὸ Φαραὼ (τὸν διάβολο)· χαῖρε, πέτρα ποὺ ξεδίψασες ὅσους διψοῦν τὴν ἀληθινὴ ζωή.

Χαῖρε, φωτεινὲ στύλε ποὺ ὁδηγεῖς ὅσους πορεύονται στὸ σκοτάδι· χαῖρε, σκέπη τοῦ κόσμου ποὺ ᾿σαι πιὸ πλατιὰ ἀπ᾿ τὴν νεφέλη.

Χαῖρε, τροφὴ ποὺ διαδέχτηκε τὸ μάννα· χαῖρε, ἐσὺ ποὺ μοιράζεις τὴν θεία ἀπόλαυση (στὸν ἄνθρωπο).

Χαῖρε, ἡ γῆ τῆς ἐπαγγελίας· χαῖρε, ἐσὺ ἀπ᾿ τὴν ὁποία ρέει μέλι καὶ γάλα. 

Χαῖρε Νύμφη, ἀνύμφευτε.

Μέλλοντος Συμεῶνος, τοῦ παρόντος αἰῶνος, μεθίστασθαι τοῦ ἀπατεῶνος, ἐπεδόθης ὡς βρέφος αὐτῷ, ἀλλ᾿ ἐγνώσθης τούτῳ καὶ Θεὸς τέλειος· διό περ ἐξεπλάγη, σοῦ τὴν ἄῤῥητον σοφίαν, κράζων· Ἀλληλούϊα. 

Μετάφραση

Ὅταν ἐπρόκειτο ὁ Συμεὼν νὰ φύγει ἀπὸ αὐτὴν ἐδῶ τὴ ζώη, τὴν ψεύτικη κι ἀπατηλή, τοῦ δόθηκες ὡς βρέφος· ἐκεῖνος ὅμως κατάλαβε πὼς εἶσαι τέλειος Θεός. Γι᾿ αὐτὸ ἐκπλησσόμενος ἀπὸ τὴν ἀνέκφραστη σοφία σου, σοῦ φώναζε δυνατά· Ἀλληλούϊα. 

Νέαν ἔδειξε κτίσιν, ἐμφανίσας ὁ Κτίστης, ἡμῖν τοῖς ὑπ᾿ αὐτοῦ γενομένοις· ἐξ ἀσπόρου βλαστήσας γαστρός, καὶ φυλάξας ταύτην, ὥσπερ ἦν, ἄφθορον· ἵνα τὸ θαῦμα βλέποντες, ὑμνήσωμεν αὐτήν, βοῶντες·

Χαῖρε, τὸ ἄνθος τῆς ἀφθαρσίας· χαῖρε, τὸ στέφος τῆς ἐγκρατείας.

Χαῖρε, ἀναστάσεως τύπον ἐκλάμπουσα· χαῖρε, τῶν Ἀγγέλων τὸν βίον ἐμφαίνουσα.

Χαῖρε, δένδρον ἀγλαόκαρπον, ἐξ οὗ τρέφονται πιστοί· χαῖρε, ξύλον εὐσκιόφυλλον, ὑφ᾿ οὗ σκέπονται πολλοί.

Χαῖρε, κυοφοροῦσα ὁδηγὸν πλανωμένοις· χαῖρε, ἀπογεννῶσα λυτρωτὴν αἰχμαλώτοις.

Χαῖρε, Κριτοῦ δικαίου δυσώπησις· χαῖρε, πολλῶν πταιόντων συγχώρησις.

Χαῖρε, στολὴ τῶν γυμνῶν παῤῥησίας· χαῖρε, στοργὴ πάντα πόθον νικῶσα.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Μετάφραση

Νέα (πνευματικὴ) κτίση φανέρωσε ὁ Κτίστης σ᾿ ἐμᾶς ποὺ γίναμε ἀπ᾿ Αὐτόν, ἀφοῦ βλάστησε χωρὶς σπορὰ ἀπὸ παρθενικὴ κοιλιὰ καὶ τὴν διαφύλαξε ὅπως ἦταν ἄφθορη. Ὣστε βλέποντας ἐμεῖς τὸ θαῦμα, μὲ ὕμνους νὰ φωνάζουμε πρὸς αὐτήν.

Χαῖρε, ἄνθος τῆς ἀφθαρσίας· χαῖρε, στεφάνι τῆς ἐγκρατείας.

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ μᾶς δίνεις εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως, χαῖρε ἐσὺ ποὺ μᾶς φανερώνεις τὴ ζωὴ τῶν Ἀγγέλων.

Χαῖρε, δέντρο ποὺ παράγεις καρποὺς γευστικοὺς καὶ καλούς, ἀπ᾿ τοὺς ὁποίους τρέφονται οἱ πιστοί· χαῖρε, ξύλο (δέντρο) πυκνόφυλλο, κάτω ἀπ᾿ τὸ ὁποῖο σκεπάζονται πολλοί.

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ κυοφόρησες ὁδηγὸ γιὰ τοὺς πλανωμένους, χαῖρε, ἐσὺ ποὺ γέννησες Λυτρωτὴ γιὰ τοὺς αἰχμαλώτους.

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ καθικετεύεις τὸν δίκαιο Κριτή, χαῖρε ἐσὺ ποὺ (μὲ τὴ μεσιτεία σου) παρέχεις συγχώρηση στοὺς ἁμαρτωλούς.

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ γίνεσαι στολὴ γιὰ τοὺς γυμνοὺς ἀπὸ πνευματικὴ παρρησία (πρὸς τὸ Θεό)· χαῖρε στοργὴ ποὺ νικᾶς κάθε πόθο.

Χαῖρε Νύμφη, ἀνύμφευτε.

Ξένον τόκον ἰδόντες, ξενωθῶμεν τοῦ κόσμου, τὸν νοῦν εἰς οὐρανὸν μεταθέντες· διὰ τοῦτο γὰρ ὁ ὑψηλὸς Θεός, ἐπὶ γῆς ἐφάνη ταπεινὸς ἄνθρωπος, βουλόμενος ἑλκύσαι πρὸς τὸ ὕψος, τοὺς αὐτῷ βοῶντας· Ἀλληλούϊα. 

Μετάφραση

Ἀφοῦ γνωρίσαμε τὴν παράδοξη γέννηση (τοῦ Χριστοῦ), ἂς ἀποξενωθοῦμε ἀπὸ τὸν κόσμο, μεταφέροντας τὸ νοῦ μας στὸν οὐρανό. Γιὰ τοῦτο ὁ ὑψηλὸς Θεὸς φανερώθηκε στὴν γῆ ὡς ἕνας ταπεινὸς ἄνθρωπος· γιατὶ ἤθελε νὰ τραβήξει πρὸς τὸ δικό Του ὕψος αὐτοὺς ποὺ τοῦ φωνάζουν Ἀλληλούϊα. 

Ὅλος ἦν ἐν τοῖς κάτω, καὶ τῶν ἄνω οὐδόλως ἀπῆν, ὁ ἀπερίγραπτος Λόγος· συγκατάβασις γὰρ θεϊκή, οὐ μετάβασις δὲ τοπικὴ γέγονε· καὶ τόκος ἐκ Παρθένου θεολήπτου, ἀκουούσης ταῦτα·

Χαῖρε, Θεοῦ ἀχωρήτου χώρα· χαῖρε, σεπτοῦ μυστηρίου θύρα.

Χαῖρε, τῶν ἀπίστων ἀμφίβολον ἄκουσμα· χαῖρε, τῶν πιστῶν ἀναμφίβολον καύχημα.

Χαῖρε, ὄχημα πανάγιον τοῦ ἐπὶ τῶν Χερουβείμ· χαῖρε, οἴκημα πανάριστον τοῦ ἐπὶ τῶν Σεραφείμ.

Χαῖρε, ἡ τἀναντία εἰς ταὐτὸ ἀγαγοῦσα· χαῖρε, ἡ παρθενίαν καὶ λοχείαν ζευγνῦσα.

Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἐλύθη παράβασις! χαῖρε δι᾿ ἧς ἠνοίχθη Παράδεισος.

Χαῖρε, ἡ κλεὶς τῆς Χριστοῦ Βασιλείας· χαῖρε, ἐλπὶς ἀγαθῶν αἰωνίων.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Μετάφραση

Ὁλόκληρος βρισκόταν κάτω στὴν γῆ, κι ὡστόσο δὲν ἀπουσίαζε ἀπὸ τὰ ἄνω (τὸν οὐρανὸ) ὁ ἀπερίγραπτος Υἱὸς καὶ Λόγος (τοῦ Θεοῦ). Κι αὐτὸ ἔγινε μὲ θεϊκὴ συγκατάβαση κι ὄχι μὲ τοπικὴ μετακίνηση· κι ἔτσι συντελέστηκε ἡ γέννηση ἀπὸ Παρθένο ἀφιερωμένη στὸ Θεό, ἡ ὁποία ἀκούει αὐτά·

Χαῖρε, χώρα ποὺ χώρεσες τὸν ἀχώρητο Θεό· χαῖρε, θύρα τοῦ σεπτοῦ μυστηρίου τῆς σωτηρίας μας.

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ γιὰ τοὺς ἀπίστους εἶσαι ἀμφίβολο ἄκουσμα· χαῖρε, ἐσὺ ποὺ γιὰ τοὺς πιστοὺς εἶσαι ἀναμφίβολο καύχημα.

Χαῖρε, ὄχημα πανάγιο (τοῦ Χριστοῦ) ποὺ κάθεται πάνω στὰ Χερουβείμ· χαῖρε, οἴκημα ὑπερτέλειο Ἐκείνου ποὺ κάθεται στὰ Σεραφείμ.

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ ἕνωσες μεταξύ τους τὰ ἀντίθετα· χαῖρε, ἐσὺ ποὺ συνδύασες τὴν παρθενία μὲ τὴν μητρότητα.

Χαῖρε, ἐσὺ μὲ τὴν ὁποία καταλύθηκε ἡ παράβαση, χαῖρε, ἐσὺ χάρη στὴν ὁποία ἀνοίχτηκε ὁ Παράδεισος.

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ ᾿σαι τὸ κλειδὶ τῆς βασιλείας (τοῦ Χριστοῦ)· χαῖρε, ἐσὺ ἡ ἐλπίδα τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν.

Χαῖρε Νύμφη, ἀνύμφευτε.

Πᾶσα φύσις Ἀγγέλων, κατεπλάγη τὸ μέγα, τῆς σῆς ἐνανθρωπήσεως ἔργον· τὸν ἀπρόσιτον γὰρ ὡς Θεόν, ἐθεώρει πᾶσι προσιτὸν ἄνθρωπον· ἡμῖν μὲν συνδιάγοντα, ἀκούοντα δὲ παρὰ πάντων οὕτως· Ἀλληλούϊα. 

Μετάφραση

Κάθε φύση Ἀγγέλων κατεπλάγη γιὰ τὸ μεγάλο γεγονὸς τῆς ἐνανθρωπήσεὼς Σου· γιατὶ ἔβλεπε τὸν ἀπρόσιτο Θεό, νὰ γίνεται προσιτὸς σὲ ὅλους ἄνθρωπος, νὰ συναναστρέφεται μαζί μας καὶ νὰ ἀκούει ἀπὸ ὅλους τὸ Ἀλληλούϊα. 

Ῥήτορας πολυφθόγγους, ὡς ἰχθύας ἀφώνους, ὁρῶμεν ἐπὶ σοὶ Θεοτόκε· ἀποροῦσι γὰρ λέγειν τό, πῶς καὶ Παρθένος μένεις, καὶ τεκεῖν ἴσχυσας· ἡμεῖς δὲ τὸ μυστήριον θαυμάζοντες, πιστῶς βοῶμεν·

Χαῖρε, σοφίας Θεοῦ δοχεῖον· χαῖρε, προνοίας αὐτοῦ ταμεῖον.

Χαῖρε, φιλοσόφους ἀσόφους δεικνύουσα· χαῖρε, τεχνολόγους ἀλόγους ἐλέγχουσα.

Χαῖρε, ὅτι ἐμωράνθησαν οἱ δεινοὶ συζητηταί· χαῖρε, ὅτι ἐμαράνθησαν οἱ τῶν μύθων ποιηταί.

Χαῖρε, τῶν Ἀθηναίων τὰς πλοκὰς διασπῶσα· χαῖρε, τῶν ἁλιέων τὰς σαγήνας πληροῦσα.

Χαῖρε, βυθοῦ ἀγνοίας ἐξέλκουσα· χαῖρε, πολλοὺς ἐν γνώσει φωτίζουσα.

Χαῖρε, ὁλκὰς τῶν θελόντων σωθῆναι· χαῖρε, λιμὴν τῶν τοῦ βίου πλωτήρων.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Μετάφραση

Τοὺς ἐπιδέξιους ρήτορες, τοὺς βλέπουμε σὰν ψάρια ἄφωνα νὰ στέκονται μπροστὰ στὸ μυστήριό σου Θεοτόκε· γιατὶ δὲν μποροῦν νὰ ἐξηγήσουν πῶς καὶ Παρθένος ἔμεινες καὶ μπόρεσες νὰ γεννήσεις. Ἐμεῖς ὅμως θαυμάζοντας τὸ μυστήριο, σοῦ φωνάζουμε μὲ πίστη·

Χαῖρε, δοχεῖο τῆς σοφίας τοῦ Θεοῦ, χαῖρε ταμεῖο τῆς πρόνοιάς Του.

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ ἀποδείχνεις ἄσοφους τοὺς φιλοσόφους· χαῖρε, ἐσὺ ποὺ ἐλέγχεις ὡς ἄμυαλους τοὺς τεχνολόγους.

Χαῖρε, γιατὶ μὲ σένα ἀποδείχτηκαν ἀνόητοι οἱ διαβόητοι συζητητές· χαῖρε, γιατὶ μὲ σένα ἐξαφανίστηκαν οἱ μυθοπλάστες.

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ διαλύεις τοὺς περίπλοκους συλλογισμοὺς καὶ σοφίες τῶν Ἀθηναίων· χαῖρε, ἐσὺ ποὺ γεμίζεις (μὲ ἀνθρώπινες ψυχὲς) τὰ δίχτυα τῶν πνευματικῶν ψαράδων.

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ ἀνασύρεις ἀπὸ τὸ βυθὸ τῆς ἄγνοιας, χαῖρε ἐσὺ ποὺ φωτίζεις πολλοὺς μὲ θεία γνώση.

Χαῖρε, πλοῖο αὐτῶν ποὺ θέλουν νὰ σωθοῦνε, χαῖρε, λιμάνι αὐτῶν ποὺ ταξιδεύουν στὸ πέλαγος τῆς ζωῆς.

Χαῖρε Νύμφη, ἀνύμφευτε.

Σῶσαι θέλων τὸν κόσμον, ὁ τῶν ὅλων Κοσμήτωρ, πρὸς τοῦτον αὐτεπάγγελτος ἦλθε· καὶ ποιμὴν ὑπάρχων ὡς Θεός, δι᾿ ἡμᾶς ἐφάνη καθ᾿ ἡμᾶς ἄνθρωπος· ὁμοίῳ γὰρ τὸ ὅμοιον καλέσας, ὡς Θεὸς ἀκούει· Ἀλληλούϊα

Μετάφραση

Θέλοντας νὰ σώσει τὸν κόσμο Ἐκεῖνος ποὺ γιὰ χάρη μας τὸν κόσμησε, ἦλθε πρὸς αὐτὸν μὲ δική του πρωτοβουλία. Καὶ ὄντας Ποιμένας, ὡς Θεός, γιὰ χάρη μας φάνηκε ὅμοιος μὲ μᾶς ἄνθρωπος, καὶ κάλεσε ἔτσι (στὴ σωτηρία) τοὺς ὅμοιους μὲ Αὐτόν, ποὺ ὡς Θεὸς ἀκούει· Ἀλληλούϊα. 

Τεῖχος εἶ τῶν παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε, καὶ πάντων τῶν εἰς σὲ προστρεχόντων· ὁ γὰρ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, κατεσκεύασέ σε Ποιητὴς Ἄχραντε, οἰκήσας ἐν τῇ μήτρᾳ σου, καὶ πάντας σοι προσφωνεῖν διδάξας·

Χαῖρε, ἡ στήλη τῆς παρθενίας· χαῖρε, ἡ πύλη τῆς σωτηρίας.

Χαῖρε, ἀρχηγὲ νοητῆς ἀναπλάσεως· χαῖρε, χορηγὲ θεϊκῆς ἀγαθότητος.

Χαῖρε, σὺ γὰρ ἀνεγέννησας τοὺς συλληφθέντας αἰσχρῶς· χαῖρε, σὺ γὰρ ἐνουθέτησας τοὺς συληθέντας τὸν νοῦν.

Χαῖρε, ἡ τὸν φθορέα τῶν φρενῶν καταργοῦσα· χαῖρε, ἡ τὸν σπορέα τῆς ἁγνείας τεκοῦσα.

Χαῖρε, παστὰς ἀσπόρου νυμφεύσεως· χαῖρε, πιστοὺς Κυρίῳ ἁρμόζουσα.

Χαῖρε, καλὴ κουροτρόφε παρθένων· χαῖρε, ψυχῶν νυμφοστόλε Ἁγίων.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Μετάφραση

Τεῖχος εἶσαι προστατευτικὸ τῶν παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε, καθὼς καὶ ὅλων ὅσοι προστρέχουν στὴ χάρη σου. Γιατὶ ὁ Ποιητὴς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ σὲ ἀνέδειξε στὸ θεομητορικό σου ἀξίωμα, ἄχραντε, σκηνώνοντας στὴ μήτρα σου καὶ διδάσκοντας ὅλους νὰ σὲ προσφωνοῦν·

Χαῖρε, ἡ στήλη τῆς παρθενίας· χαῖρε ἡ πύλη ποὺ ὁδηγεῖς στὴ σωτηρία.

Χαῖρε, ἀρχὴ τῆς νοητῆς ἀνάπλασής μας, χαῖρε χορηγὲ τῆς θεϊκῆς εὐσπλαγχνίας.

Χαῖρε, γιατὶ ἐσὺ ἀναγέννησες αὐτοὺς ποὺ συνελήφθησαν αἰσχρῶς (ποὺ ἔπεσαν στὰ δίχτυα τῆς ἁμαρτίας)· χαῖρε, γιατὶ ἐσὺ νουθέτησες αὐτοὺς τῶν ὁποίων ὁ νοῦς εἶχε πλανηθεῖ.

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ καταργεῖς ἐκεῖνον (τὸν διάβολο) ποὺ ἔφθειρε τὸ μυαλό μας· χαῖρε, ἐσὺ ποὺ γέννησες τὸν σπορέα τῶν ἁγνῶν λογισμῶν.

Χαῖρε, δωμάτιο νυφικὸ στὸ ὁποῖο τελέστηκε ἡ ἄσπορη νύμφευση· χαῖρε, ἐσὺ ποὺ ἑνώνεις τοὺς πιστοὺς μὲ τὸν Κύριο.

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ ἀνατρέφεις καλῶς τὶς παρθένες (ψυχές)· χαῖρε, ἐσὺ ποὺ στολίζεις σὰν νύφες τὶς ἅγιες ψυχές.

Χαῖρε Νύμφη, ἀνύμφευτε.

Ὕμνος ἅπας ἡττᾶται, συνεκτείνεσθαι σπεύδων, τῷ πλήθει τῶν πολλῶν οἰκτιρμῶν σου· ἰσαρίθμους γὰρ τῇ ψάμμῳ ᾠδάς, ἂν προσφέρωμέν σοι, Βασιλεῦ ἅγιε, οὐδὲν τελοῦμεν ἄξιον, ὧν δέδωκας ἡμῖν, τοῖς σοὶ βοῶσιν· Ἀλληλούϊα. 

Μετάφραση

Κάθε ὕμνος (ἀνθρώπινος) ἀποδεικνύεται μηδαμινός, ὅταν συγκριθεῖ μὲ τὸ πλῆθος τῆς μεγάλης Σου εὐσπλαγχνίας· γιατὶ κι ἂν ἀκόμα Σοῦ ἀναπέμπαμε τόσους ὕμνους ὅσους καὶ οἱ κόκκοι τῆς ἄμμου, Βασιλέα Ἅγιε, τίποτε δὲ θὰ κάναμε ἀντάξιο στὰ ὅσα πρόσφερες σὲ μᾶς ποὺ σοῦ φωνάζουμε δυνατά· Ἀλληλούϊα. 

Φωτοδόχον λαμπάδα, τοῖς ἐν σκότει φανεῖσαν, ὁρῶμεν τὴν ἁγίαν Παρθένον· τὸ γὰρ ἄϋλον ἅπτουσα φῶς, ὁδηγεῖ πρὸς γνῶσιν θεϊκὴν ἅπαντας, αὐγῇ τὸν νοῦν φωτίζουσα, κραυγῇ δὲ τιμωμένη ταῦτα·

Χαῖρε, ἀκτὶς νοητοῦ Ἡλίου· χαῖρε, βολὶς τοῦ ἀδύτου φέγγους.

Χαῖρε, ἀστραπὴ τὰς ψυχὰς καταλάμπουσα· χαῖρε, ὡς βροντὴ τοὺς ἐχθροὺς καταπλήττουσα.

Χαῖρε, ὅτι τὸν πολύφωτον ἀνατέλλεις φωτισμόν· χαῖρε, ὅτι τὸν πολύῤῥητον ἀναβλύζεις ποταμόν.

Χαῖρε, τῆς κολυμβήθρας ζωγραφοῦσα τὸν τύπον· χαῖρε, τῆς ἁμαρτίας ἀναιροῦσα τὸν ῥύπον.

Χαῖρε, λουτὴρ ἐκπλύνων συνείδησιν· χαῖρε, κρατὴρ κιρνῶν ἀγαλλίασιν. 

Χαῖρε, ὀσμὴ τῆς Χριστοῦ εὐωδίας· χαῖρε, ζωὴ μυστικῆς εὐωχίας.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Μετάφραση

Σὰν λαμπάδα φωτεινή, ποὺ φάνηκες σ᾿ αὐτοὺς ποὺ ἦσαν στὸ σκοτάδι, σὲ βλέπουμε ἁγία Παρθένε· γιατὶ ἀνάβεις τὸ ἄυλο φῶς καὶ ὁδηγεῖς σὲ γνώση θεϊκὴ ὅλους, φωτίζοντας μὲ καθαρὸ σὰν τὴν αὐγὴ φῶς τὸ νοῦ μας καὶ τιμᾶσαι μὲ δυνατὴ φωνὴ ὡς ἑξῆς·

Χαῖρε ἀκτίνα τοῦ νοητοῦ Ἡλίου (τοῦ Χριστοῦ)· χαῖρε, οὐράνιο φῶς ποὺ ἡ λάμψη σου ποτὲ δὲν σβήνει.

Χαῖρε ἀστραπὴ ποὺ καταλάμπεις τὶς ψυχές· χαῖρε, βροντὴ ποὺ τοὺς ἐχθροὺς (τοὺς δαίμονες) φοβερίζεις.

Χαῖρε, γιατὶ ἀνατέλλεις τὸ πλουσιότερο φῶς (τοῦ Χριστοῦ), χαῖρε γιατὶ ἀναβλύζεις τὸν ἀστείρευτο ποταμό.

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ εἰκονίζεις τὸν τύπο τῆς κολυμβήθρας· χαῖρε, ἐσὺ ποὺ ἀπαλείφεις τὸ ρύπο τῆς ἁμαρτίας.

Χαῖρε λουτήρα (λουτρὸ) ποὺ ξεπλένεις τὴν συνείδηση· χαῖρε, κανάτι ποὺ κερνᾶς ἀγαλλίαση.

Χαῖρε, ὀσμὴ τῆς εὐωδίας τοῦ Χριστοῦ· χαῖρε, ζωὴ τῆς μυστικῆς τράπεζας.

Χαῖρε Νύμφη, ἀνύμφευτε.

Χάριν δοῦναι θελήσας, ὀφλημάτων ἀρχαίων, ὁ πάντων χρεωλύτης ἀνθρώπων, ἐπεδήμησε δι᾿ ἑαυτοῦ, πρὸς τοὺς ἀποδήμους τῆς αὐτοῦ χάριτος· καὶ σχίσας τὸ χειρόγραφον, ἀκούει παρὰ πάντων οὕτως· Ἀλληλούϊα.

Μετάφραση

Ὁ πληρωτὴς τοῦ χρέους ὅλων τῶν ἀνθρώπων, θέλοντας νὰ πληρώσει τὶς παλιὲς ὀφειλές, ἦλθε αὐτοπροσώπως πρὸς αὐτοὺς ποὺ ἔφυγαν μακριὰ ἀπ᾿ τὴν θεία Χάρη Του· καὶ ἀφοῦ ἔσχισε τὸ γραμμάτιο τῆς ὀφειλῆς, ἀκούει ἀπ᾿ ὅλους Ἀλληλούϊα.

Ψάλλοντές σου τὸν τόκον, ἀνυμνοῦμέν σε πάντες, ὡς ἔμψυχον ναὸν Θεοτόκε· ἐν τῇ σῇ γὰρ οἰκήσας γαστρί, ὁ συνέχων πάντα τῇ χειρὶ Κύριος, ἡγίασεν, ἐδόξασεν, ἐδίδαξε βοᾶν σοι πάντας·

Χαῖρε, σκηνὴ τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου· χαῖρε, Ἁγία Ἁγίων μείζων.

Χαῖρε, Κιβωτὲ χρυσωθεῖσα τῷ Πνεύματι· χαῖρε, θησαυρὲ τῆς ζωῆς ἀδαπάνητε.

Χαῖρε, τίμιον διάδημα βασιλέων εὐσεβῶν· χαῖρε, καύχημα σεβάσμιον ἱερέων εὐλαβῶν.

Χαῖρε, τῆς Ἐκκλησίας ὁ ἀσάλευτος πύργος· χαῖρε, τῆς βασιλείας τὸ ἀπόρθητον τεῖχος.

Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἐγείρονται τρόπαια· χαῖρε, δι᾿ ἧς ἐχθροὶ καταπίπτουσι.

Χαῖρε, χρωτὸς τοῦ ἐμοῦ θεραπεία· χαῖρε, ψυχῆς τῆς ἐμῆς σωτηρία.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Μετάφραση

Καθὼς ψέλνουμε ὕμνους στὸν τόκο σου (στὸ Χριστό), Θεοτόκε, ἐσένα ἀνυμνοῦμε ὡς ἔμψυχο ναὸ τοῦ Θεοῦ. Γιατὶ μὲ τὸ νὰ κατοικήσει στὴ κοιλιά σου ὁ Κύριος, ποὺ κρατεῖ στὸ χέρι Του τὰ πάντα, σὲ ἁγίασε, σὲ δόξασε καὶ δίδαξε ὅλους νὰ σοῦ φωνάζουν·

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ ἔγινες σκηνὴ τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου· χαῖρε, ἐσὺ ποὺ ἀναδείχτηκες Ἁγία πάνω ἀπ᾿ ὅλους τοὺς Ἁγίους.

Χαῖρε, κιβωτὲ ποὺ χρυσώθηκες μὲ τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· χαῖρε, θησαυρὲ τῆς ζωῆς ἀνεξάντλητε.

Χαῖρε, στέμμα πολύτιμο βασιλέων εὐσεβῶν· χαῖρε, σεβάσμιο καύχημα ἱερέων εὐλαβῶν.

Χαῖρε, ὁ ἀκλόνητος πύργος τῆς Ἐκκλησίας· χαῖρε, τὸ ἀπόρθητο τεῖχος τῆς βασιλείας.

Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ μὲ τὴν χάρη σου στήνονται τρόπαια (νίκες πνευματικές)· χαῖρε, ἐσὺ ποὺ μὲ τὴν δύναμή σου οἱ ἐχθροὶ συντρίβονται.

Χαῖρε, τοῦ σώματός μου ἡ θεραπεία· χαῖρε, τῆς ψυχῆς μου ἡ σωτηρία.

Χαῖρε Νύμφη, ἀνύμφευτε.

Ὦ πανύμνητε Μῆτερ, ἡ τεκοῦσα τὸν πάντων Ἁγίων ἁγιώτατον Λόγον (ἐκ γ´)· δεξαμένη τὴν νῦν προσφοράν, ἀπὸ πάσης ῥῦσαι συμφορᾶς ἅπαντας· καὶ τῆς μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως, τοὺς σοὶ βοῶντας· Ἀλληλούϊα

Μετάφραση

Ὦ πανύμνητη Μητέρα, ποὺ γέννησες τῶν Ἁγίων ὅλων τὸν Ἁγιώτατο Λόγο (3 φορές)· ἀφοῦ δέχτηκες αὐτὴν τὴν προσφορὰ τῆς δοξολογίας μας, φύλαξέ μας ὅλους ἀπὸ κάθε συμφορὰ καὶ λύτρωσε ἀπὸ τὴν μέλλουσα κόλαση ἐμᾶς ποὺ σοῦ φωνάζουμε δυνατὰ Ἀλληλούϊα.

Για ποιον λόγο διαβάζονται οι Χαιρετισμοί της Παναγίας

Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας (Ακάθιστος Ύμνος) ψάλλονται κυρίως κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή (κάθε Παρασκευή) ως ένας ύμνος δοξολογίας, ευχαριστίας και τιμής προς το πρόσωπο της Θεοτόκου. Πρόκειται για ένα σπουδαίο ποιητικό έργο του 6ου-7ου αιώνα που εξυμνεί τη σύλληψη του Χριστού, την ενανθρώπηση και την ταπείνωση της Παναγίας.
Οι λόγοι που ψάλλονται είναι:
Τιμή προς την Παναγία: Είναι η έκφραση της αγάπης των χριστιανών προς τη Μητέρα του Θεού, αναγνωρίζοντας τον ρόλο της στη σωτηρία.
Ιστορικό Γεγονός: Σύμφωνα με την παράδοση, η Πόλη σώθηκε από εχθρούς με τη βοήθεια της Παναγίας, και ο ύμνος ψάλθηκε όρθιοι (ακάθιστοι) σε ένδειξη ευγνωμοσύνης.
Προετοιμασία για το Πάσχα: Κατά τη νηστεία της Σαρακοστής, οι χαιρετισμοί ("Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε") ενισχύουν πνευματικά τους πιστούς, εστιάζοντας στο μυστήριο της Ενανθρώπησης.
Προσευχή: Αποτελούν μια δομημένη προσευχή που ξεκουράζει τον νου και βοηθά στην εστίαση της καρδιάς προς τον Θεό.
Συνολικά, οι Χαιρετισμοί θυμίζουν τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και την "αδιαφθόρως" γέννηση του Χριστού, τιμώντας την ως την "Τιμιωτέραν των Χερουβείμ".

Τις τέσσερις (4)  Παρασκευές της Μ. Τεσσαρακοστής διαβάζεται (εμμελώς)  από ένα κομμάτι του χαρμόσυνου Ακαθίστου Ύμνου, ενώ την 5η Παρασκευή διαβάζεται εμμελώς όλος ο Ακάθιστος Ύμνος.

Κάθε Παρασκευή και τις πέντε Παρασκευές πριν την εμμελή απαγγελία από τον Λειτουργό, ενώπιον του Ι. Εικονίσματος της  Παναγίας  μας,  στο  μέσον  του  Ναού,  κάθε  Ορθοδόξου Ναού, των Χαιρετισμών, ψέλνεται η Ακολουθία του Μικρού Αποδείπνου και ξεκινάει από τα ιερά Αναλόγια ο Λαοφιλής Κανόνας των Χαιρετισμών «ΑΝΟΙΞΩ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ……» και μία σειρά τροπαρίων των 8 Ωδών.

Ο Κανόνας αυτός είναι ποίημα ενός από τους Μεγαλύτερους δογματικούς Πατέρες της Εκκλησίας του Αγ. Ιωάννου του Δαμασκηνού, ενώ το πρώτο τροπάριο κάθε Ωδής δηλ. ΑΝΟΙΞΩ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ κ.λ.π.  ποίημα του Ιωσήφ του Ξένου  του Υμνογράφου. 

Πηγή της θεματολογίας του Κανόνα η Αγία Γραφή και οι Πατέρες της Εκκλησίας. 

Οι Χαιρετισμοί είναι ποίημα του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού. 

Ένα Παγκόσμιο μοναδικό, καλλιτεχνικό, φιλολογικό και θεολογικό ποίημα  σε 24 στροφές  Οίκους σύμφωνα με τα 24 γράμματα του Ελληνικού Αλφάβητου. 

Οι Μονοί Οίκοι-περιττοί 1, 3, 5, 7, 9, κ.λ.π με τα γράμματα Α, Γ, Ε, Η  έχουν από  18 στροφές και ξεκινούν και τα καταλήγουν με το «Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε» ενώ 

Οι ζυγοί-άρτιοι 2,4,6,8 κ.λ.π. Β, Δ, ΣΤ, έχουν 5 στίχους-προτάσεις και καταλήγουν με το «ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ».

Οι πρώτοι οι μονοί αναφέρονται στην Θεοτόκο και οι άρτιοι οι ζυγοί στο πρόσωπο κυρίως του Ιησού Χριστού και της Μητέρας του. 

ΓΕΝΙΚΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ Η ΕΟΡΤΗ - ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ.

Από τους Χαιρετισμούς οι 12 πρώτες στροφές από το  γράμμα Α (ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΡΩΤΟΣΤΑΤΗΣ …) μέχρι το Μ (ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΣΥΜΕΩΝΟΣ) είναι καθαρή αναφορά στο ιστορικό γεγονός του Ευαγγελισμού της Παναγίας μας και πιο συγκεκριμένα τα γεγονότα   από τον Ευαγγελισμό μέχρι την Υπαπαντή. 

Οι τελευταίες στροφές -12 τελευταίοι Οίκοι αποτελούν το Θεολογικό-Δογματικό μέρος της Εκκλησίας για την ενανθρώπιση του Χριστού και τον σκοπό αυτής της ενανθρωπήσεως, που είναι η σωτηρία μας μέσα στην Εκκλησία, της οποίας αποτελούμε βαπτισμένα μέλη και την συνέργεια της Κυρίας Θεοτόκου σε αυτήν την σωτηρία του  ανθρωπίνου γένους. 

Σε  όλο  το  Ποίημα  του  Ακαθίστου Ύμνου  ακούμε  την  δοξολογική έκφραση «ΧΑΙΡΕ ΝΥΜΦΗ ΑΝΥΜΦΕΥΤΕ» 144 φορές.

Στο μέσον περίπου πάντα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, στις 25 Μαρτίου, η Εκκλησία μας καλεί να τιμήσουμε τον ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ, μεγάλη Δεσποτική -Θεομητορική Εορτή. 

Όι Μεγάλες Δεσποτικές και Θεομητορικές Εορτές μέσα στη διάρκεια του εκκλησιαστικού χρόνου έχουν προεόρτιο περίοδο και μεθεόρτιο περίοδο…π.χ. Χριστούγεννα, Θεοφάνεια, Υπαπαντή, κ.λ.π..  

Η μόνη μεγάλη Εορτή η οποία στερείται προεόρτιων ύμνων και ακολουθιών για το γεγονός που  πρόκειται να  εορταστεί αλλά και  μεθεόρτια περίοδο  βιώσεως θα  λέγαμε και συνεχούς υπενθυμίσεως αυτής   της Εορτής είναι, λόγω της πενθηφόρου-λυπηρής περιόδου της Αγ. και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η Εορτή του ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ. 

Για τον λόγο αυτόν η Εκκλησία τοποθέτησε κάθε Παρασκευή βράδυ στην περίοδο της Αγίας και Μ. Τεσσαρακοστής τους Χαιρετισμούς για να καλύψει, αυτήν την έλλειψη και να έχουμε συνεχώς στον νου και την καρδιά μας και πριν την εορτή του Ευαγγελισμού  25 Μαρτίου αλλά και μετά από αυτήν το πόσο σημαντικό γεγονός είναι  η Εορτή αυτή για την  ζωή  της  Εκκλησίας  αλλά και της Ανθρωπότητας στο  σύνολό της.    

Έτσι  προσερχόμενοι κάθε Παρασκευή την περίοδο αυτήν στην Εκκλησία μας, μέσα από την Λατρευτική μας ζωή, διδασκόμαστε και μαθαίνουμε τις αλήθειες της πίστεως μας, τις ομολογούμε και τις διαλαλούμε με την ζωή και έργα μας και μετέχουμε ουσιαστικά και συνειδητά στο έργο της σωτηρίας μας.

Η Θεία Λατρεία της πίστεως μας είναι το πλούσιο εκείνο περιβόλι της Εκκλησίας του Χριστού, όπου κανείς, αν θέλει, βρίσκει φυτεμένο ό,τι πιο ωραίο, ό,τι πιο ευγενικό, ότι πιο θείο γέννησε η θρησκεύουσα ψυχή του πιστού χριστιανού, φωτισμένου με την Χάρη του Παρακλήτου, του Αγ. Πνεύματος. 

Μέσα στη Θ. Λατρεία συναντά κανείς, αν διαθέτει τέτοια αισθητήρια, την ουράνια αρμονία που έπαιξαν και συνεχίζουν να παίζουν για την Δόξα του Θεού, της Κυρίας Θεοτόκου και των Αγίων μας οι χορδές ευγενικών ανθρωπίνων καρδιών και υπάρξεων, μυστικές λύρες και όργανα της Χάριτος.

Μέσα στη Θεία Λατρεία της Εκκλησίας εντάσσεται και η μοναδική σε κάλλος, ποίηση, εικόνες και ομορφιά λέξεων και φράσεων «ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ-ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ».  

Αξίζει να τονίσουμε την παρουσία της Παναγίας πριν τον Ευαγγελισμό Της, μετά την γέννηση του Υιού Της, αλλά και μέχρι το τέλος, της επί της γης παρουσίας Της. 

Παρουσία πλήρως δοσμένη στην Θ. Λατρεία του Θεού αρχικά με την εισαγωγή και παραμονή της επί χρόνια πολλά στο Ναό του Σολομώντα αλλά και στη συνέχεια με την πορεία του Υιού  Της.  

Η Θεία Λατρεία για την Παναγία αλλά και για κάθε πιστό μέλος της Χριστιανικής Εκκλησίας μας δεν είναι έργο ανθρώπου είναι ένα μυστήριο. Μυστήριο που δεν σταθμίζεται και δεν κρίνεται με ανθρώπινα μέτρα και κριτήρια. 

Η Θεία λατρεία δεν είναι θεατρική παράσταση, δεν είναι φολκλορική πολιτιστική εκδήλωση. Η Θεία Λατρεία είναι μία βασική εσώτατη λειτουργία του Σώματος του Χριστού, είναι ενέργεια του Παρακλήτου.

Ο κάθε πιστός μέσα στην Θεία Λατρεία συνάπτει και φτιάχνει μία ζωντανή προσωπική και συλλογική επαφή και σχέση με τον Θεό, τον εσωτερικό κόσμο του και τους συνανθρώπους δίπλα του.

Η  Χριστιανική Λατρεία  μέσα  από  την  υπέροχη τάξη  και  αρμονία  ύμνων, λόγων  λέξεων και δρώμενων-πράξεων  είναι ένα ευωδιαστό θυμίαμα όπως και η Παναγία μας, το Δεκτό υπό του Ακτίστου Τριαδικού Θεού μας Πρεσβείας Θυμίαμα. 

Θυμίαμα πράξεων, λόγων, έργων πορείας προς τον Θρόνο της Δόξης και της μεγαλοσύνης του Θεού. Βέβαια είναι «τοις πάσι» ότι ο Τριαδικός Θεός είναι αυτάρκης, δεν έχει ανάγκη από τα της ανθρώπινης Λατρείας. 

Ο Άνθρωπος έχει ανάγκη να σηκώσει τα μάτια και το ανάστημά του στο Θρόνο του Θεού στη Θεία Λατρεία γιατί μέσω αυτής θα μας τονίσει ο  Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος «διαρρηγνύει τους δεσμούς του και την υποδούλωσή του στον υλικό και μόνο πεπερασμένο και άρρωστο κόσμο μας». 

Βγάλτε οι πιστοί την Θεία Λατρεία από την ζωή σας και τότε θα δείτε και θα ζήσετε και θα βιώσετε την ΚΟΛΑΣΗ που λέγεται ζωή χωρίς τίποτα. 

Η Χριστιανική Θεία Λατρεία μέσα από τον κόσμο των αισθήσεων (ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ, ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΠΟΙΗΣΗ, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΘΕΑΤΡΟ, ΞΥΛΟΓΛΥΠΤΙΚΗ, ΜΑΡΜΑΡΟΓΛΥΠΤΙΚΗ, ΧΡΥΣΟΧΟΪΚΗ, ΥΦΑΝΤΙΚΗ, ΟΜΙΛΗΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ,  ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΔΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΏΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ)  αγωνίζεται και ανεβάζει όσο πιο ψηλά μπορεί τον άνθρωπο και μάλιστα τον πιστό άνθρωπο ανεβάζει την καρδιά, το νου, τις σκέψεις, τα αισθήματα και τα συναισθήματα, χαρίζοντας μοναδικά και ανεπανάληπτα βιώματα, ώστε η λειτουργική έκφραση «ΑΝΩ ΣΧΩΜΕΝ ΤΑΣ ΚΑΡΔΙΑΣ» να βρίσκει πράγματι ανταπόκριση στα τελούμενα στην Εκκλησία μας.

Η Χριστιανική Θεία Λατρεία τέλος είναι ένδειξη και της βασικής ιδιότητάς μας να είμαστε όντα και υπάρξεις κοινωνικές. 

Δενόμαστε εφόσον το θέλουμε, εφόσον το επιζητούμε, στην Οικογένεια που ονομάζεται Εκκλησία, Ενορία, Λατρευτική Κοινότητα  και ως τέτοια Κοινότητα απευθύνουμε τις δεήσεις και τις ικεσίες μας στον Θεό και ζητούμε τις πρεσβείες και την προστασία μας από την Κυρία Θεοτόκο.

Ερχόμαστε στον Ναό του Θεού και αφήνουμε έξω από αυτόν τις συνήθειες μας, τις κακοτροπιές μας, τις παραξενιές και ιδιοτροπίες μας, την δική μας απρόσεκτη ζωή  σε λόγια και έργα. 

Δεν θα προσαρμόσουμε τους άλλους πιστούς στα δικά μας μέτρα, επιφανειακά –κοσμικά,  εμείς θα αγωνιστούμε να  απαλλαγούμε πρώτα από όλα από τα άσχημα πάθη μας και να  ομοιάσουμε και να φθάσουμε  τους αγίους μας, αλλάζοντας τρόπο και σκέψεις και νου και αισθήματα, εμείς θα αλλάξουμε για να ομοιάσουμε στην Παναγία, και τους Αγίους. 

Γι΄ αυτό και όταν στην διάρκεια της Θείας Λατρείας άλλος συζητά, χωρίς να ακούει και να συμμετέχει στα τελούμενα, άλλος αναιδέστατα όταν δεν πρέπει κινείται, άλλος βαριέται να ακούσει πράγματα για την σωτηρία του, άλλος αδιάφορα είναι μεν σωματικώς παρών, αλλά η καρδιά και το μυαλό είναι αλλού, τότε σημαίνει ότι πολύ επιπόλαια, πολύ επιδερμικά ζει και αν ζει, ουσιαστικά δεν ζει και δεν απολαμβάνει την Χριστιανική Θεία Λατρεία. 

Να αναρωτηθούμε μέσα μας πόσο βοήθησα να ανέβουν οι ψυχές των πιστών απόψε, αύριο, στη Θ. Λειτουργία σε κάθε στιγμή της Θ. Λατρείας και πόσες φορές με την απρόσεκτη συμπεριφορά μου έγινα αιτία σκανδαλισμού του πιστού αδελφού, που θέλει να ζήσει και να βιώσει την Ενορία ως πρόθυρα της Βασιλείας του Θεού.

Ας θυμηθούμε και ας μιμηθούμε όλους τους Αγίους όλων των αιώνων και εποχών οι οποίοι τίμησαν και τιμούν την Παναγία μας, ύμνησαν και υμνούν την Παναγία, στηρίχθηκαν  στην Παναγία και στηρίζουν διά της Παναγίας  όλους όσους ελπίζουμε και πιστεύουμε σε Αυτή. 

ΚΑΙ ΜΟΝΟ Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ ΚΥΡΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ…βροντοφωνάζει ο Άγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς ….ΑΓΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΧΡΩΜΕΝΟ. 

Ας κατέχει κεντρική θέση στην καρδιά και στην ζωή μας, ας της ζητήσουμε να μας δώσει δύναμη εξ ύψους, ώστε με καθαρή γλώσσα, σκέψεις διανοήματα, καθαρό νου, μάτια, καρδιά και σώμα να λογιζόμαστε παιδιά της,  τέκνα της και τέκνα του δικού της Υιού και Σωτήρα των ψυχών ημών Αμήν.

Πέμπτη 5 Μαρτίου 2026

Ποιός είναι ο Δημιουργός τού Χώρου και τού Χρόνου;

Γιατί η πρώτη αιτία προϋποθέτει νόηση;

Η ύπαρξη τού Θεού και η σχέση του με το σύμπαν, είναι ένα θέμα που απασχολεί πλήθος ανθρώπων σήμερα. Ο Θεός δεν είναι αντικείμενο να τον εξετάσουμε σε κάποιο εργαστήριο επιστημονικά. Ως ελεύθερο ον, αποκαλύπτεται σε όποιον Εκείνος θέλει. Έτσι, δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για αποδείξεις περί ύπαρξης ή ανυπαρξίας τού Θεού, παρά μόνο για λογικές σκέψεις περί Αυτού. Αν και αυτά είναι ζητήματα έξω από την ανθρώπινη εμπειρία, είναι αναγκαίο να γίνει μια τέτοια λογική έρευνα, για τους ανθρώπους που ζητούν να βρουν μια λογική αιτία πίστης σε έναν δημιουργό.

1. Ποια είναι η πρωταρχική αιτία τής ύπαρξης τού σύμπαντος;

Αυτό είναι ένα καλό ερώτημα για να αρχίσουμε. Μα για την αναζήτηση αυτής τής αιτίας, δεν είναι συνεπές να ψάξουμε μέσα στο σύμπαν, γιατί η αιτία ύπαρξής του, δεν μπορεί παρά να βρίσκεται έξω από αυτό, μια και το ίδιο το σύμπαν είναι παράγωγο αυτής τής αιτίας.

Έχει όμως αρχή το σύμπαν, ή υπήρχε πάντοτε;

Σ' αυτό το ερώτημα οι κοσμολόγοι δεν έχουν δώσει ακόμα τελική απάντηση. Ας δούμε λοιπόν, όλες τις πιθανότητες για το "είδος" τού σύμπαντος στο οποίο κατοικούμε.

Κατ' αρχήν, είναι αναγκαίο να πούμε, ότι σύμφωνα με όλες τις κοσμολογικές θέσεις, ο χώρος και ο χρόνος, δεν υπήρξαν πριν από το ίδιο το σύμπαν, αλλά από τότε που υπάρχει χρόνος και χώρος, υπάρχει και το υπόλοιπο σύμπαν. Συνεπώς, αν το σύμπαν έχει αρχή, έχει αρχή και ο χωροχρόνος.

Υπάρχουν δύο ειδών μοντέλα για το σύμπαν. Αυτά που λένε ότι το σύμπαν έχει αρχή, και αυτά που λένε ότι υπήρχε πάντοτε. Ας δούμε το πρώτο είδος:

1. Αν το σύμπαν έχει αρχή, (και κατ' επέκτασιν έχει αρχή κι ο χωροχρόνος), τα πράγματα είναι απλούστερα. Τότε, χρειάζεται για την ύπαρξή του μια πρώτη αιτία, κάτι που να του δώσει ύπαρξη από την ανυπαρξία.

Χαρακτηριστικό τού μηδενός και τής ανυπαρξίας, είναι η έλλειψη οποιουδήποτε πράγματος, ακόμα και η έλλειψη αιτίας. Αν λοιπόν το σύμπαν "κάποτε" δεν υπήρχε, δεν μένει παρά να δεχθούμε ότι υπάρχει κάποια πρώτη αιτία εκτός χωροχρόνου, που να το έφερε σε ύπαρξη.

Αυτή η πρώτη αιτία, είναι αναγκαίο να μην περιορίζεται σε χώρο και χρόνο, δηλαδή να είναι άπειρη, πανταχού και πάντοτε παρούσα, συνεπώς άναρχη, άκτιστη και αϊδια.

Την πρώτη αυτή άναρχη, άκτιστη, άπειρη και αϊδια αιτία, ονομάζουμε Θεό.

2. Σε ένα άπειρο σύμπαν, δύο είναι οι περιπτώσεις:

α. Το ανακυκλούμενο, και

β. Το πληθωρισμικό υπερσύμπαν, με πιθανή την ύπαρξη απείρων θυγατρικών συμπάντων, που συνεχώς γεννώνται απ' αυτό.

α. Αν το σύμπαν μας είναι ανακυκλούμενο, αν δηλαδή συνεχώς διαστέλλεται και συστέλλεται, πάλι χρειάζεται μία αιτία για την κάθε διαστολή. Αν δηλαδή συστέλλεται εξ' αιτίας τής βαρύτητας, τότε χρειάζεται μία τεράστια εξωτερική δύναμη που να το κάνει να υπερνικήσει την βαρύτητα τής τεράστιας μάζας του, και να διασταλεί εκ νέου. Πάλι δηλαδή πρέπει να καταφύγουμε στην πρώτη αυτή αιτία, που ονομάσαμε Θεό. Αυτή όμως η υπόθεση, έχει αποδειχθεί πρόσφατα εσφαλμένη, καθώς οι έρευνες πρόσφατα, (2 Απριλίου 2001), απέδωσαν το συμπέρασμα ότι το σύμπαν μας είναι ανοικτό, δηλαδή θα διαστέλλεται για πάντα. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι δεν είναι παλλόμενο ή ανακυκλούμενο. Συγκεκριμένα, ο Μάικλ Τέρνερ, αστρονόμος του Πανεπιστημίου του Σικάγο δήλωσε σε σε επιστημονική σύσκεψη στα κεντρικά γραφεία της NASA.: «Για εβδομήντα ολόκληρα χρόνια οι αστρονόμοι και οι κοσμολόγοι πίστευαν ότι ναι μεν το σύμπαν διαστέλλεται, αλλά η ταχύτητα διαστολής του κάποια στιγμή στο απώτερο μέλλον θα ελαττωθεί. Το ερώτημα ήταν πότε. Τώρα όμως, μετά την ανακάλυψη της μεγάλης απόστασης του υπερκαινοφανούς αστέρα 1997ff, αποδείξαμε ότι όχι μόνο το σύμπαν συνεχίζει να διαστέλλεται, αλλά και ότι η ταχύτητά του όλο και αυξάνεται αντί να μειώνεται».*

β. Αν πάλι το σύμπαν μας είναι μία μικρή "φυσαλίδα" ενός πληθωρισμικού υπερσύμπαντος, θα μπορούσε να είναι ένα από τα άπειρα συνεχώς γενώμενα και εξαφανιζόμενα σύμπαντα κάθε τύπου, που το κάθε ένα από αυτά, έχει την αιτία του σε ένα άλλο "προγονικό" του σύμπαν, και που ίσως γίνει αιτία τής ύπαρξης ενός νέου σύμπαντος. Σε ένα τέτοιο σύμπαν, μερικοί δεν βλέπουν το λόγο γιατί θα έπρεπε να αναζητήσουν κάποια άλλη αιτία έξω απ' αυτό το υπερσύμπαν, αν και πάλι θα μπορούσε να υπάρχει η άλλη αιτία που ονομάσαμε Θεό.

Και πάλι όμως, εδώ το μόνο που κατορθώνεται, είναι να περιπλακεί, και να μετατεθεί το πρόβλημα. Και πάλι, παραμένει το ερώτημα: "Ποια η αιτία ύπαρξης αυτού τού υπερσύμπαντος;"

Ακόμα και σ' ένα υπερσύμπαν χωρίς χρονική αρχή, είναι απαραίτητη η αρχή του ως προς τον λόγο ύπαρξης, ακόμα κι αν τα επιμέρους τμήματά του, έχουν την αιτία τους, το ένα στο άλλο! Καθώς τα επί μέρους σύμπαντα κάπου στο χωροχρόνο τους συνδέονται, το όλο σύστημα μπορεί και πάλι να θεωρηθεί ως ΕΝΑ υπερσύμπαν, που ο χωροχρόνος του και η αιτιακή αλυσίδα του δημιουργούν βρόγχο. Και φυσικά, ο λόγος ύπαρξής του θα πρέπει να αναζητηθεί πάλι έξω απ' αυτό το σύμπλεγμα πιθανόν απείρων συμπάντων.

Καταλήγουμε λοιπόν, στο ότι κάθε τι στο σύμπαν, υπόκειται στους νόμους τού χώρου και τού χρόνου, και συνεπώς είναι τρεπτό. Μόνο η πρώτη αιτία, δεν υπόκειται σε κανενός είδους νόμους, συνεπώς είναι άτρεπτη, και δεν μεταβάλεται όσος χρόνος κι αν περάσει.

Η πρώτη δημιουργός αιτία λοιπόν, είναι "άκτιστη" καθ' ότι άτρεπτη, και όλα τα παράγωγά της, είναι "κτίσματα". Η πρώτη αιτία έξω από το χωροχρόνο είναι ο Θεός, και όλα τα άλλα που υπόκεινται σε νόμους, είναι τα κτίσματα.

2. Και ποια είναι η αιτία ύπαρξης αυτής τής "πρώτης αιτίας";

Αυτό είναι το πρώτο ερώτημα που έρχεται στη σκέψη. Όμως, εδώ τα πράγματα είναι διαφορετικά. 

Ας μην ξεχνάμε ότι έχουμε μιλήσει για τριών ειδών καταστάσεις: 1. Τής ανυπαρξίας, 2. τού κτιστού, και 3. τού ακτίστου.

Είπαμε ότι το χαρακτηριστικό της ανυπαρξίας ή τού μηδενός, είναι η έλειψη οποιουδήποτε πράγματος ή αιτίας, και το χαρακτηριστικό τής κτίσης, είναι η τρεπτότητα, και η αναγκαιότητα αιτίας ύπαρξης, μια και υπόκειται σε νόμους.

Το χαρακτηριστικό τού "ακτίστου" όμως, είναι η έλειψη μεταβολής, (μια και δεν υπόκειται σε νόμους τού χωροχρόνου), και συνεπώς η έλειψη οποιασδήποτε εξωτερικής αιτίας ύπαρξης.

Ενώ λοιπόν είναι χαρακτηριστικό τής κτίσης να έχει πρώτη αιτία έξω απ' αυτήν, αντιθέτως, είναι χαρακτηριστικό τού ακτίστου να μην έχει αιτία ύπαρξης έξω απ' αυτό, μια και ως άτρεπτο, δεν επιδέχεται εξωτερική επιρροή.

Η κατάσταση τής ανυπαρξίας, ουδέποτε υπήρξε, μια και ακόμα και χωρίς την ύπαρξη τού σύμπαντος, υπήρξε αυτή η πρώτη αιτία που ονομάζουμε Θεό. Έτσι, στην πραγματικότητα που ζούμε, υπάρχουν δύο ειδών "οντότητες": Οι κτιστές, και το άκτιστο.

Μα αν το άκτιστο έχει ως "χαρακτηριστικό" του την ατρεψία, ή οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό, δεν σημαίνει αυτό ότι δεσμεύεται απ' το χαρακτηριστικό του; Το να χαρακτηρίζει δηλαδή κάτι την φύση τού ακτίστου, δεν σημαίνει ότι και το άκτιστο διέπεται από νόμους;

Εδώ, ερχόμαστε για πρώτη φορά, στο ζήτημα τής θέλησης.

Ως εδώ, μιλήσαμε κυρίως για την πρώτη αιτία, ή για το άκτιστο, ως για κάποιο άψυχο αντικείμενο, ώστε να προσεγγίσουμε την έκφραση: "ανωτέρα δύναμη", που χρησιμοποιούν πολλοί για να αποφύγουν την παραδοχή ενός "προσωπικού Θεού". Τώρα όμως, γίνεται αναγκαίο να μιλήσουμε για το άκτιστο, ως για έναν προσωπικό Θεό.

Αν ο Θεός ήταν κάτι άψυχο, θα ήταν φυσικά δεσμευμένος από το οποιοδήποτε χαρακτηριστικό τής φύσης του. Και πράγματι, οτιδήποτε δεν διαθέτει νόηση, υπόκειται σε νόμους, και υπάρχει βάσει κάποιων νόμων και χαρακτηριστικών τής φύσης του. Δεν σημαίνει όμως το ίδιο και με τα νοήμονα όντα. Ένα νοήμον ον, έχει την ελευθερία βούλησης, που τα άψυχα δεν έχουν. Για παράδειγμα, ένας κόκκος σκόνη, θα πάει όπου τον σπρώξει ο αέρας, και ένας πλανήτης, θα κινείται συνεχώς στην προκαθορισμένη τροχιά του, από τους φυσικούς νόμους. Ακόμα και ένας φυσικός νόμος, θα ενεργεί άβουλα, βάσει τών χαρακτηριστικών που τον περιορίζουν. Όσο όμως πιο νοήμον είναι κάτι, τόσο μεγαλύτερο βαθμό ελευθερίας έχει. Για παράδειγμα, μία μέδουσα, έχει μεγαλύτερο βαθμό ελευθερίας επιλογής από ένα φυτό. Και ένας σκύλος, ακόμα μεγαλύτερη ελευθερία, ώσπου φτάνουμε στον άνθρωπο, που διαθέτει την μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων, από όλη την επίγεια κτίση.

Ακόμα και ένας άνθρωπος όμως, υπόκειται σε περιορισμούς τής κτιστής φύσης του. Πρέπει για παράδειγμα να φάει, να κοιμηθεί, να ακολουθήσει συγκεκριμένες κινήσεις για να αλλάξει τη θέση του στο χώρο, και άλλα. Έτσι, ό,τι γίνεται από ανάγκη, είναι περιοριστικό χαρακτηριστικό τής φύσης τού ανθρώπου, και ό,τι γίνεται από την θέλησή του, είναι προϊόν τής ελεύθερης βούλησής του.

Ο Θεός λοιπόν ως άκτιστος, και ως το μόνο απόλυτα ελεύθερο νοήμον ον, δεν περιορίζεται ούτε από τα χαρακτηριστικά του, επειδή τα χαρακτηριστικά του αυτά, είναι σύμφωνα με τή δική Του ελευθερία.

Είδαμε στα παραπάνω, ότι για να υπάρξει η κτίση, προϋποθέτει μια άκτιστη πρώτη αιτία. Είδαμε επίσης, ότι η πρώτη αυτή αιτία για να μην χρειάζεται μια άλλη πρώτη αιτία, πρέπει να μην δεσμεύεται από τίποτα έξω απ' αυτήν, ούτε ακόμα από τα χαρακτηριστικά τού ακτίστου. Επειδή όμως και το άκτιστο έχει κάποια "χαρακτηριστικά", είμαστε υποχρεωμένοι να δεχθούμε, ότι τα "χαρακτηριστικά" αυτά, δεν είναι δεσμευτικά τού ακτίστου, αλλά είναι χαρακτηριστικά συμβατά με την ελεύθερη βούληση τού Θεού.

Ο μόνος τρόπος για να μην αναζητήσουμε μια άλλη πρώτη αιτία για την ύπαρξη τού Θεού, είναι να έχει νόηση, να είναι ελεύθερο πρόσωπο.

Εάν λοιπόν υπάρχει κτίση, υπάρχει κατ' ανάγκην και η πρώτη άκτιστη αιτία. Εφ' όσον όμως υπάρχει άκτιστο, πρέπει κατ' ανάγκην να είναι νοήμον, ώστε να μην εξαρτάται από άλλη πρώτη αιτία!

Η νόηση στο σύμπαν, είναι η πραγματική πρώτη αιτία τής ύπαρξης. Ο Θεός υπάρχει, και είναι αυτό που είναι επειδή το θέλει, και όχι επειδή τού το υπαγορεύει η φύση Του! Έχουμε δηλαδή την εξής αντίθεση από εμάς: Η δική μας ύπαρξη και νοημοσύνη, εξαρτάται από τή φύση μας. Στον άκτιστο Θεό όμως, η φύση Του είναι έτσι σε συμφωνία με τη βούλησή Του.

Είδαμε επίσης, ότι όσο πιο νοήμον είναι ένα ον, τόσο πιο ελεύθερο είναι. Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός, ως απόλυτα ελεύθερος, έχει την απόλυτη νόηση και σοφία, πράγμα άλλωστε που φαίνεται και στο μεγαλείο τής δημιουργίας Του. 

Ο Θεός, είναι ένα ον εντελώς ελεύθερο, το μόνο που έχει την αιτία τής ύπαρξής του στον εαυτό Του. Δεν περιορίζεται και δεν εξαρτάται από τίποτα, ενώ ο ίδιος μπορεί να κάνει (και κάνει) ό,τι βούλεται, με απόλυτη ελευθερία. Συνεπώς, όλοι εμείς, και όλη η υπόλοιπη κτίση, είναι αυτή που είναι, και έτσι που είναι, επειδή Εκείνος έτσι το θέλησε χωρίς ο ίδιος να έχει oποιαδήποτε ωφέλεια από την κτίση.

Εάν λοιπόν ο Θεός μας έφτιαξε ως προϊόντα ανιδιοτελούς θέλησης, αυτό σημαίνει ότι είμαστε προϊόντα τής αγάπης Του, μια και δεν είχε άλλο λόγο να μας φτιάξει, εκτός από το να μας προσφέρει το κάθε τι που απολαμβάνουμε, ακόμα και την ίδια μας την ύπαρξη.

Επίσης η ύπαρξή μας σ' αυτό το σύμπαν, φανερώνει και έναν σκοπό. Απομένει λοιπόν να τον ανακαλύψουμε, ώστε να έχουμε μια προσωπική σχέση με Αυτόν, που έφτιαξε το σύμπαν, και που τόσα τού χρωστάμε.


*Εγώ είμαι αντίθετος στην θεωρία των επιστημόνων ότι το σύμπαν θα διαστέλλεται συνεχώς και θα εξηγήσω το που στηρίζομαι και το γράφω.

Όταν ο Θεός είπε ότι οι ουρανοί κι η γη θα κατακαούν, στο μυαλό μου ήρθε η συστολή του διαστέλλοντος σύμπαντός μας και η τεράστια θερμοκρασία που θα δημιουργηθεί για να γίνουν πράξη τα λόγια του Κυρίου.


Τρίτη 3 Μαρτίου 2026

Οι Χαιρετισμοί του Κυρίου ημών Ιησοῦ Χριστού


Τῷ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῶ τοῦ Ἅδου Νικητῆ, Ὡς λυτρωθεῖς ἐξ αἰωνίου θανάτου, Ἀναγράφω Σοὶ ὁ δοῦλος σου τὰ νικητήρια. Ἀλλ’ ὡς ἔχων εὐσπλαχνίαν ἀνερμήνευτον,

Ἐκ παντοίων μὲ κινδύνων ἐλευθέρωσον, Ἵνα κράζω Σοί:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν μέ.

Ἀγγέλων ποιητὰ καὶ Κύριε τῶν Δυνάμεων, ἄνοιξον τὸν ἄπορόν μου νοῦν καὶ τὴν γλώτταν πρὸς ὕμνον τοῦ Παναχράντου Σου ὀνόματος (εκ γ'), 

καθάπερ ἤνοιξας πάλαι τὴν ἀκοὴν καὶ γλώτταν τοῦ κωφοῦ καὶ μογιλάλου, τοῦ κραυγάζειν πρὸς Σὲ τοιαυτα:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

πανθαύμαστε και τῶν Ἀγγέλων ἡ Ἔκπληξις.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ παντοδύναμε και των Προπατόρων ἡ Λύτρωσις.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

γλυκύτατε και των Πατριαρχῶν τὸ Καύχημα.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὑπερένδοξε και των Βασιλέων το Κραταίωμα.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

παμπόθητε και των Προφητῶν ἡ Ἐκπλήρωσις.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὑπερύμνητε και το Στερέωμα τῶν Μαρτύρων.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἰλαρώτατε και των μοναζόντων η Τερπνότης.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

παντελεῆμων και των Πρεσβυτέρων η Γλυκύτης.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὑπερεύσπλαχνε και των νηστευόντων η Ἐγκράτεια.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

πανοικτίρμων κι η Χαρὰ τῶν δικαίων.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὑπέραγνε κι η Σωφροσύνη τῶν Παρθένων.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

προαιώνιε και η Σωτηρία των πταιόντων.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν μέ.

Βλέπων Κύριε τὴν χήραν θρηνούσαν σφόδρα, εὐσπλαχνίσθης, καὶ ἀνέστησας τὸν υἱὸν αὐτῆς ἐπὶ τὸν τάφον φερόμενον. Σπλαχνίσθητι καμοὺ Φιλάνθρωπε, καὶ τὴν ἀμαρτίαις θανοῦσαν ψυχή μου ἀνάστησον, τοῦ βοῶντος Σοὶ .

Ἀλληλούϊα..

Γνώσιν ἄγνωστον γνῶναι ζητῶν ὁ Φίλιππος ἔλεγε. δεῖξον ἠμὶν Κύριε τὸν Πατέρα. Σῦ δὲ εἶπας πρὸς αὐτόν. Τοσούτον χρόνον μετ' ἐμοῦ ὧν, οὐκ ἔγνωκας, ὅτι ἐγὼ ἐν τῷ Πατρὶ καὶ ὁ Πατὴρ ἐν ἐμοὶ ἔστι; Διὸ ἀνεξιχνίαστε, φόβω κραυγάζω Σοὶ:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Θεὲ προαιώνιε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Βασιλεῦ παντοδύναμε.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Δέσποτα μακρόθυμε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Σωτὴρ πολυέλεε.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Φύλαξ μου ὑπεράγαθε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

τὰς ἁμαρτίας μου πάριδε.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

τὰς ἀνομίας μου ἄνελε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

τὴν ἐμην φαυλότητα ἐξάλειψον.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἡ ἐμὴ Ἐλπὶς και μὴ ἐάσης με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἡ ἐμὴ Βοήθεια και μὴ ἀπορρίψης με.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ποιητά μου και μὴ ἀπώσης με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁ Ποιμὴν ὁ Καλός και μὴ ἀπολέσεις με.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν με.

Δύναμιν ἐξ ὕψους τοὶς Ἀποστόλοις Σου ἐν Ἱερουσαλὴμ καθημένοις περιβαλλόμενος. Ἰησοῦ, καμὲ τὸν πάσης ἀγαθοποιϊας γεγυμνωμένον περιβαλοῦ τὴ ζέσει τοῦ Ἁγίου σου Πνεύματος, καὶ δὸς μοὶ μετὰ πόθου ψάλλειν Σοὶ. Αλληλούϊα.

Ἐν τῷ πλήθει τοῦ ἐλέους Σου, τελώνας καὶ ἁμαρτωλοὺς καὶ ἀπίστους ἐκάλεσας, εὔσπλαχνε Ἰησοῦ. Μὴ παρίδης καμὲ νῦν τὸν ὁμοιωθέντα αὐτοίς, ἀλλ ὡς πολύτιμον μύρον πρόσδεξαι τὸν ὕμνον τοῦτον:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Κράτος ἀνίκητον.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

 Ἔλεος ἀτελεύτητον.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ὡραιότης ὑπέρλαμπρος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ἔρως ἄφραστος.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ ζῶντος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ κι

ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ κι

ἐπάκουσόν μου τοῦ συλληφθέντος ἐν ἀνομίαις.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

καθάρισόν με τὸν τεχθέντα ἐν ἀμαρτίαις.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

δίδαξόν με τὸν μωρανθέντα.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

φώτισόν με τὸν σκοτισθέντα.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

καθάρισόν με τὸν ρυπωθέντα.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ κι

ἐπανάγαγέ με τὸν ἄσωτον.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ελέησόν με.

Ζάλην ἔνδοθεν ἔχων λογισμῶν ἀμφιβόλων ὁ Πέτρος ἐβυθίζετο. Ἱδὼν δὲ Σὲ Ἰησοῦ ἐν σαρκὶ πεφυκότα, ἐπὶ τοὶς ὕδασι βαδίζοντα, ἐπέγνω Σὲ Θεὸν ἀληθῆ, καὶ χείρα βοηθείας δεξάμενος ἔφη. Ἀλληλούϊα.

Ἤκουσεν ὁ τυφλὸς ἐπὶ ὁδοῦ Σὲ πορευόμενον Κύριε, καὶ ἐβόησεν, Ἰησοῦ Υἱὲ Δαβὶδ ἐλέησόν με. Καὶ προσκαλεσάμενος αὐτὸν ἠνέωξας αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμούς. Διὸ φώτισον καμοὺ τοὺς νοεροὺς ὀφθαλμοὺς τῷ ἐλέει Σου, ὅπως Σοὶ κελαηδῶ τοιαυτα:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁ Ποιητής των ἄνω.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁ Ἐξαγοραστής των κάτω.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Καθαιρέτα τῶν ὑποχθονίων.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Καλλωπιστὰ πάντων τῶν κτισμάτων.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

τῆς ἐμῆς ψυχῆς παραμυθία.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

φωτισμὸς τοῦ νοός μου.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

τὸ ἀγαλλίαμα τῆς καρδιάς μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἡ ρώσις τοῦ σώματός μου.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Σωτήρ μου και σῶσον με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

τὸ Φῶς μου και φώτισόν με.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

τυραννίδος παντοίας ἀπάλλαξόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

ρύσαι με τὸν ἀνάξιον.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν με.

Θεορρήτω αἴματί Σου, καθάπερ πάλαι Ἰησοῦ, ἠξηγόρασας ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας Τοῦ νόμου, οὕτως ἐξελοῦ ἐκ τῆς παγίδος τοῦ ὄφεως, Δὶ’ ἧς πάθει σαρκός, καὶ κέντρω ἀσωτίας, Ἐκτέρνισεν ἡμᾶς, πεδήσας τὴ φαύλη ραθυμία, Ἵνα κράζωμέν Σοί. Ἀλληλούια.

Ἴδον παῖδες Ἑβραίων ἐν μορφῇ ἀνθρωπίνη, τὸν πλάσαντα χειρὶ τὸν ἄνθρωπον, καὶ Δεσπότην νοοῦντες Σέ, ἔσπευσαν τοὶς κλάδοις θεραπεῦσαι, τὸ Ὡσαννὰ βοῶντες. Ἡμεῖς δὲ τὸν ὕμνον προσφέρομεν Σοὶ λέγοντες:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ,

Θεὲ ἀληθινέ.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ,

Υἱὲ Δαβίδ.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Βασιλεῦ ὑπερένδοξε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ἀμνὲ πανακήρατε.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Φύλαξ τῆς νηπιότητός μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ὁδηγὲ τῆς νεότητός μου.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἡ βακτηρία τοῦ γήρατός μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἡ ἐλπίς μου ἐν ὥρᾳ τοῦ θανάτου.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἡ μετὰ θάνατον ζωή μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἡ ἐν τῇ Κρίσει σου παραμυθία μου.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

τὴ ὥρα ἐκείνη μὴ καταισχύνης με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν με.

Κηρύκων θεοφθόγγων τὰς ρήσεις ἐκπληρῶν Ἰησοῦ, ἐπὶ γῆς ὤφθης καὶ τοὶς ἀνθρῶποις συνασεστράφης, ἀπρόσιτος ὧν, καὶ τὰς ἀσθενείας ἡμῶν ἐβάστασας. Ὅθεν, τῷ μώλωπί Σου πάντες ἰαθέντες, ἔγνωμεν ψάλλειν. Ἀλληλούια.

Λάμψας τὴ οἰκουμένη φωτισμὸν ἀληθείας τὴν πλάνην ἀπήλασας τῶν δαιμόνων τα γὰρ εἴδωλα Σωτὴρ μὴ ἐνέγκατά Σου τὴν ἰσχὺν πέπτωκε, ἡμεῖς δὲ σωτηρίας τυχόντες βοῶμεν Σοί:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Αὐτοαλήθεια, τὴν ἀπάτην καθελὼν.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Φῶς ὑπερέχον πᾶν φῶς.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Βασιλεῦ ὑπερβαίνων πάντας ἐν ἰσχύει

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁ Θεός, ὁ πιστὸς ἐν ἐλέει.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁ Ἄρτος τῆς ζωῆς κι ἔμπλησόν με τὸν πεινῶντα.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ,

ἡ Πηγὴ τῆς γνώσεως και πότισόν με τὸν διψῶντα.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁ Χιτὼν εὐφροσύνης κι ἔνδυσόν με τὸν γυμνωθέντα.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

τῆς χαρᾶς ὁ Λιμήν και καθόρμισόν με τὸν πλανηθέντα.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁ Δοτὴρ τῶν αἰτούντων και παράσχου μοὶ συντριβὴν ἁμαρτιῶν.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁ Εὐρετὴς τῶν ζητούντων κι εὐρέκαμοι τὴν ψυχήν.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁ τοὶς κρούουσι ἀνοίγων κι ἄνοιξον τὴν πεπωρωμένην καρδίαν μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ἰατὴρ ἁμαρτωλῶν κι ἀπόπλυνον τὰς ἁμαρτίας μου.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν με.

Μέλλων ἀποκαλύψαι τὸ ἀπ αἰῶνος κεκρυμμένον μυστήριον, ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγῆς ἤχθης, Ἰησοῦ, καὶ ὡς ἀμνὸς ἄφωνος ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτόν. Ἠγέρθης δὲ Θεὸς ὧν ἐκ τῶν νεκρῶν, καὶ μετὰ δόξης ἀνελθῶν εἰς οὐρανούς, συνανύψωσας ἡμᾶς βοώντας Σοί. Ἀλληλούια.

Νέαν ἔδειξεν Κτίσιν, ἐμφανίσας ἠμὶν ὁ Κτίστης. Ἀσπόρως δ’ ἐκ Παρθένου σαρκωθεῖς καὶ ἐκ τάφου ἀναστάς, σώα τὲ φυλλάξας ἀμφοτέρων τὰ σήμαντρα, πρὸς τοὺς Ἀποστόλους τῶν θυρῶν κεκλεισμένων μετὰ σαρκὸς εἰσῆλθεν. Ὅθεν θαυμάζοντες πίστει βοῶμεν.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Λόγε ἀχώρητε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

 Νοῦς ἀνεξιχνίαστος.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Δύναμις ἀκατάληπτος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Σοφία ἀμέτρητος.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Θεότης ἀπερίγραπτος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Κυριότης ἀπεριόριστος.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Βασιλεία ἀκαταμάχητος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Δεσποτεία ἀτελεύτητος.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ἰσχὺς ὑπερκόσμιος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ἐξουσία αἰώνιος.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ποιητά μου κι ἀνακαίνισόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Σωτήρ μου και σῶσον με.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν με.

Ξένην ἐνανθρώπησιν Θεοῦ ὁρῶντες, ξενωθῶμεν τοῦ ματαίου κόσμου τούτου, τὸ νοῦν εἰς τὰ θεῖα μεταθέντες. Διᾶ τοῦτο γὰρ Θεὸς ἐπὶ γῆς κατῆλθεν, ἵνα ἡμᾶς εἰς οὐρανοὺς ὑψώση τοὺς αὐτῶ κραυγάζοντας. Ἀλληλούια.

Ὅλος ἢν ἐν τοὶς κάτω, καὶ τῶν ἄνω οὐδόλως ἀπῆν ὁ ἀκατάληπτος Λόγος. Ἔπαθεν ἐπὶ γῆς ἐκούσια βουλὴ θανάτω τὸν θάνατον ἡμῶν ἐνέκρωσε, καὶ τὴ Ἀναστάσει Αὐτοῦ ζωὴν ἐδωρήσατο ἠμὶν τοὶς ἄδουσιν Αὐτῶ τοιαυτα:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ η

Γλυκύτης τῆς καρδίας μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ η

Δύναμις τοῦ σώματός μου.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ το

Φῶς τῆς ψυχῆς μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἡ ὀξύτης τοῦ νοός μου.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ η

Χαρμονὴ τῆς συνειδήσεώς μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ η

Ἐλπὶς ἀνυπέρβλητος.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ η 

Μνήμη η αἰώνιος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ η

Αἴνεσις η ὑπερουράνιος.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ η 

δόξα η ὑπερκόσμιος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἡ ἐμὴ ἐπιθυμία και μὴ ἀπορρίψης με.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ποιμήν μου κι ἀναζήτησόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Σωτήρ μου και διάσωσόν με.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν με.

Πάσα φύσις Ἀγγέλων ἀκαταπαύστως ἐν οὐρανοὶς δοξάζει τὸ πανάγιον Ὄνομά Σου, Ἰησοῦ, τὸν τρισάγιον ὕμνον ἀναβοώσα. Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος. Ἡμεῖς δὲ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἐπὶ γῆς, χοϊκοὶς χείλεσι ψάλλομεν.

Ἀλληλούια.

Ρήτορας πολυφθόγγους ὡς ἰχθύας ἀφώνους ὁρῶμεν ἐπὶ Σοί, Ἰησοῦ Σωτὴρ ἡμῶν. Ἀπορούσι γὰρ λέγειν το πὼς εἰ ἀναλλοίωτος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος. Ἡμεῖς δὲ τὸ φρικτὸν μυστήριον θαυμάζοντες, πιστῶς βοῶμεν:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ο

Θεὸς των θεῶν.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ο

Βασιλεὺς των βασιλευόντων.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ο

Κύριος των κυριευόντων.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Κριτὰ νεκρῶν καὶ ζώντων.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ η

Ἐλπὶς των ἀπηλπισμένων.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ η

Παράκλησις των πενθούντων.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ των

πενήτων η Προμήθεια.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

μὴ καταδικάσης με κατὰ τὰ ἔργα μου.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

κάθαρόν με κατὰ τὸ ἔλεός Σου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

διασκέδασον τὴν ἀκηδίαν μου.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

φώτισον τοὺς διαλογισμοὺς τῆς καρδίας μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

μνήμην θανάτου μοὶ δώρησαι.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν με.

Σῶσαι θέλων τὸν κόσμον, Ἀνατολὴ ἀνατολῶν, εἰς δύσιν ζοφώδη τῆς ἐσκοτισμένης ἡμῶν φύσεως ἐλθών, μέχρι θανάτου ἐταπείνωσας σαυτόν. Διὸ τὸ ὄνομά Σου, ὑπὲρ πᾶν ὄνομα ὑπερυψοῦται καὶ παρὰ πάσης φύσεως οὐρανίου καὶ ἐπιγείου ἀκούεις. Αλληλούϊα.

Τείχισον ἡμᾶς ἀγίοις Σου ἀγγέλοις Χριστὲ Σωτὴρ ἡμῶν, ὁ πατὴρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, καὶ καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κηλίδος, ὥσπερ πάλαι ἐκαθάρισας τοὺς δέκα λεπρούς, καὶ ἴασαι ἡμᾶς καθάπερ ἰάσω τὴν τοῦ τελώνου Ζακχαίου φιλάργυρον ψυχήν, ὅπως κατανύξει βοῶμεν Σοί:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Θησαυρὲ ἀσφαλέστατε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Πλοῦτε ἀδαπάνητε.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Πόσις ἀνεξάντλητος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

τῶν γυμνῶν Περιβολή.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

τῶν χηρῶν ἡ Ἀντίληψις.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὀρφανῶν ὁ Προστάτης.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

καταπονουμένων Ὑπέρμαχος

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁδοιπόρων Συνοδίτης.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

τῶν πλεόντων Κυβερνήτης.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Λιμὴν χειμαζομένων εὔδιος.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ κι

ἀνάστησον με παραπεσόντα.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν με.

Ὕμνον ἐν κατανύξει προσφέρω Σοὶ ὁ ἀνάξιος ἐγώ, καὶ βοῶ Σοὶ ὥσπερ ἡ Χαναναία. Ἰησοῦ ἐλέησον με. Οὐ θυγάτριον, ἀλλὰ σάρκα κέκτημα δαιμονώσαν δεινῶς καὶ τῷ θυμῷ φλεγομένην. Διὸ παράσχου μοὶ τὴν ἴαση βοώντι Σοί. Ἀλληλούια.

Φωτοπάροχον φῶς, τὸ λάμψας τοὶς ἐν σκότει τῆς ἀγνωσίας, ὁ πρὶν διώκων Σὲ Παῦλος ἐλλαμφθεῖς τῷ φωτί Σου καὶ κατανοῶν τὴν δύναμιν τῆς θεοσόφου Σου φωνῆς, καταπράϋνε τὴν ὁρμὴν τῆς ἑαυτοῦ ψυχῆς. Οὕτω καμοὺ φώτισον τὰ ὄμματα τῆς ἐσκοτισμένης μου ψυχῆς, τοῦ βοῶντος τοιαύτα:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Βασιλεῦ πανσθενέστατε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Θεὲ παντοδύναμε.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Παντοκράτωρ ἀθάνατε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Δημιουργέ μου ὑπερδόξαστε,


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ὁδηγέ μου ἀγαθώτατε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ποιμὴν εὐσπλαγχνικώτατε.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Δέσποτα πολυέλεε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Σωτήρ μου φιλανθρωπότατε.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

φώτισόν μου τὰς αἰσθήσεις σκοτισθείσας τοὶς πάθεσιν.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ κι

ἴασαι τὸ σῶμα μου λελωβημένον ταὶς ἀμαρτίαις.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

καθάρισόν μου τὸν νοῦν ἀπὸ ματαίων λογισμῶν.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

φύλαξον τὴν καρδίαν μου ἀπὸ ὀρέξεων πονηρῶν.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν με.

Χάριν χάρισαι μοὶ πάντων ὀφλημάτων χρεωλύτα Ἰησοῦ μου, καὶ δέξαι μὲ μετανοούντα ὡς ἐδέξω Πέτρον ἀρνησαμένον Σὲ ὡς ποτὲ Παῦλον προσεκαλέσω διώκοντα Σὲ καὶ ἐπάκουσόν μου ἀναβοῶντος Σοί. Ἀλληλούια.

Ψάλλοντές Σου τὴν ἐνανθρώπησιν, ἀνυμνοῦμεν Σὲ πάντες, καὶ πιστεύομεν σῦ τῷ Θωμᾷ ὅτι Σῦ εἰ ὁ Κύριος καὶ Θεὸς ἡμῶν ὁ ἐν δεξιᾷ καθήμενος τοῦ Πατρός, καὶ μέλλων κρίναι ζῶντας καὶ νεκρούς. Ἀξίωσον οὖν τότε μὲ στῆναι ἐκ δεξιῶν Σου, τὸν νῦν ἀναβοώντα Σοί:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁ τῆς εἰρήνης Βασιλεύς κι εἰρήνευσόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

τὸ εὔοσμον Ἄνθος κι εὐωδίασόν με.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἡ ποθητὴ Θέρμη και θέρμανόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ναὲ προαιώνιε και περίθαλψόν με.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἠλιοστάλακτε Χιτών και κόσμησόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁ πολύτιμος Μαργαρίτης και πλούτισόν με.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Λίθε τίμιε και λάμπρυνόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ἥλιε τῆς Δικαιοσύνης κι ἔλλαμψόν με.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ἅγιον φῶς και φώτισόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

νόσου ψυχῆς καὶ σώματος κι ἀπάλλαξόν με.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ ἀλάστορος  ἐξάρπασόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἐκ τῶν αἰωνίων βασάνων λύτρωσαί με.


Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν με.

Ὢ Γλυκύτατε καὶ Πανοικτίρμων Ἰησοῦ πρόσδεξαι ταύτην τὴν μικρὰν ἡμῶν δέησιν, ὡς ἐδέξω τα τῆς χήρας δυὸ λεπτά, καὶ τήρησον τὴν κληρονομίαν σου ἀπὸ ἐχθρῶν ὁρατῶν τὲ καὶ ἀοράτων, ἐπιδρομῆς ἀλλοφύλων, νόσου, λιμοῦ, πάσης θλίψεως, καὶ θανατηφόρου πληγῆς. Καὶ λύτρωσαι μελλούσης κολάσεως, τοὺς βοώντας Σοὶ. Ἀλληλούια.

Τῷ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῶ τοῦ Ἅδου Νικητῆ, Ὡς λυτρωθεῖς ἐξ αἰωνίου θανάτου, Ἀναγράφω Σοὶ ὁ δοῦλος σου τὰ νικητήρια. Ἀλλ’ ὡς ἔχων εὐσπλαχνίαν ἀνερμήνευτον,

Ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον, Ἵνα κράζω Σοί:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν με.

Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2026

Η Βασιλεία του Θεού

Στην Π. Διαθήκη στο Γεν. 2,8 ο θεόπτης Μωυσής αναφέρει ότι ο Θεός εφύτευσε τον παράδεισο και έθεσε τον άνθρωπο εντός του παραδείσου. Στον προφητικό λόγο ή έννοια του παραδείσου ταυτίζεται με την βασιλεία του Ισραήλ. Τόσο ο παράδεισος όσο και η βασιλεία του Ισραήλ, έχουν πνευματική έννοια.



Η λέξη Ισραήλ ερμηνευμένη στην Ελληνική γλώσσα, σημαίνει, "νους ο ορών (που βλέπει ) τον Θεό". Είναι τελείως κατανοητό πλέον ότι μιλάμε μόνο για πνευματική κατάσταση. 

Στην Καινή Διαθήκη ο παράδεισος, η βασιλεία του Ισραήλ, ταυτίζονται με την Βασιλεία του Θεού ή Βασιλεία των Ουρανών. Στο κείμενο του Ματθαίου συναντάμε την έκφραση βασιλεία των Ουρανών στον λόγο του Χριστού στην επί του όρους ομιλία, και συγκεκριμένα στον πρώτο μακαρισμό: "Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι. ότι αυτών εστί η βασιλεία των ουρανών". 

Ενώ το ρήμα στους υπόλοιπους μακαρισμούς βρίσκεται σε μελλοντικό χρόνο, στον πρώτο μακαρισμό και στον όγδοο, που αναφέρονται στην βασιλεία των ουρανών, το ρήμα "εστίν" βρίσκεται σε χρόνο ενεστώτα. Γιατί όπως θα δούμε παρακάτω η Βασιλεία του Θεού, η βασιλεία των ουρανών είναι προσωπική πνευματική κατάσταση, με κοινωνική διάσταση, η οποία βιώνεται απ' αυτήν εδώ την ζωή.

Τί είναι η βασιλεία των ουρανών; Πώς την βιώνουμε; Κατ' αρχάς ο όσιος Μάρκος ο ασκητής, θα μας πει ότι η βασιλεία των ουρανών είναι δωρεά του Θεού στον άνθρωπο.

Ο Κύριος θέλοντας να φανερώσει ότι κάθε εντολή αποτελεί χρέος μας και ότι η υιοθεσία είναι δωρεά Του, με το Αίμα Του χαρισμένη στους ανθρώπους λέει: "Όταν κάνετε όλα τα διατεταγμένα σε σας, να λέτε είμαστε δούλοι τιποτένιοι και κάναμε ότι χρωστούσαμε να κάνουμε". (Λουκ.17,10).

Γι αυτό η βασιλεία των ουρανών δεν είναι μισθός για έργα, αλλά χάρη του Κυρίου που έχει ετοιμασθεί για τους πιστούς δούλους". (Φιλοκαλία Α' τόμος σελ. 143).

Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής θα πει:

"Τα αγαθά της βασιλείας που είναι μέσα μας, τα οποία δεν είδε μάτι που αγαπά τα ωραία (κοσμικά) και δεν τα άκουσε ακοή που αγαπά τις τιμές και δεν τα διανοήθηκε καρδιά άδεια από Άγιο Πνεύμα, είναι προκαταβολές των αγαθών που μέλλουν να δοθούν στους δίκαιους στη μέλλουσα βασιλεία από το Θεό. Και εκείνος που δεν απολαμβάνει αυτά, τα οποία είναι καρποί του Πνεύματος, δεν μπορεί να απολαύσει εκείνα τα μέλλοντα".

Παρατηρώντας τα λεγόμενα του αγίου Μαξίμου διαπιστώνουμε ότι, η βασιλεία των ουρανών, είναι προσωπική κατάσταση, πρόγευση της μελλούσης βασιλείας, και η αρχή αυτής της βασιλείας, που για τον καθένα προσωπικά είναι σ' αυτή τη ζωή, αρχίζει από τώρα. Και μάλιστα, εάν κανείς δεν μετέχει από τώρα, από αυτή την ζωή, δεν μπορεί να μετέχει και στην μέλλουσα.

Ο μακαριστός καθηγητής π. Ιωάννης Ρωμανίδης θα πει για την βασιλεία των ουρανών: 
"Οι εν λόγω θεωρίες, της δυτικής θεολογίας και νεωτέρας ιουδαϊκής παραδόσεως, προϋποθέτουν ότι η βασιλεία είναι κάτι το οποίο ο Θεός ή ο Χριστός ιδρύει εν χρόνω. Έτσι δύναται να είναι η Εκκλησία όπως διδάσκουν οι παπικοί μέχρι σήμερα ή μία πνευματικώς πραγματοποιημένη πραγματικότης, ή μία μελλοντική ελπίς επικρατήσεως της βασιλείας. Επίσης δύναται να έχει κοσμολογικό ή πολιτικό ή στρατιωτικό ή καθαρώς πνευματικοϋπερβατικό χαρακτήρα. Βασικό λάθος των δυτικών τούτων είναι ότι ταυτίζουν τη βασιλεία των ουρανών με κάποια αποκατάσταση του λαού του Θεού. Δηλ. δεν διακρίνουν μεταξύ της αποκαταστάσεως και της δυνάμεως του Θεού η οποία ενεργεί την αποκατάσταση.

Στην Π. Διαθήκη π.χ. τα ιστορικά σωστικά γεγονότα εν τη ιστορία του Ισραήλ, διακρίνονται σαφώς από την άκτιστο δόξα του Θεού, διά της οποίας ο Θεός σώζει τον λαό Του. Έτσι και η βασιλεία του Θεού η οποία ταυτίζεται με την δόξα του Θεού, είναι η δύναμις η άκτιστος του Θεού, διά της οποίας ο Θεός σώζει και θεεί και δοξάζει, αλλά δεν είναι κτιστή κατάσταση αποκαταστάσεως. Γι αυτό στην Καινή Διαθήκη η έλευση της βασιλείας δεν ταυτίζεται με έλευση κατάστασης υλικής αποκαταστάσεως, αλλά δηλοί την φανέρωση της από αιωνίου υπαρχούσης δυνάμεως και χάριτος του Θεού και την υπό των ανθρώπων μέθεξη της χάριτος ταύτης".

Ο π. Ιωάννης ταυτίζει την βασιλεία των ουρανών με την άκτιστο ενέργεια του Θεού της θείας χάριτος και την μετοχή του ανθρώπου στην θεία χάρη. Δηλ. βασιλεία του Θεού είναι η μετοχή του κτιστού στο, άκτιστο. 
Και το δικαιολογεί αγιοπατερικώς ο π. Ιωάννης. 
"Έτσι η ομόφωνος ερμηνεία των πατέρων της αρχαίας περιόδου και ολοκλήρου της ελληνόφωνης ρωμαϊκής πατερικής παραδόσεως ταυτίζει την βασιλεία των ουρανών με την άκτιστο χάρη και δόξα του Θεού.
Έτσι η προφητεία του Χριστού: "Σας διαβεβαιώνω ότι υπάρχουν μερικοί από αυτούς που βρίσκονται εδώ, οι οποίοι δεν θα γευθούν τον θάνατο προτού δουν την βασιλεία των ουρανών να έρχεται με θαυμαστά γεγονότα" (Μαρκ. 9,1), σε όλους τους πατέρες της Εκκλησίας, εξεπληρώθη στην Μεταμόρφωση του Χριστού, όταν οι πρόκριτοι των μαθητών, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης μετά Μωυσέως και Ηλία είδαν την φυσική δόξα και θεότητα του Χριστού".

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς στο έργο του 150 φυσικά, θεολογικά, ηθικά και πρακτικά κεφάλαια, και ειδικά στο 146 κεφάλαιο γράφει: 
"Ο Κύριος είπε στους μαθητές του ότι υπάρχουν μερικοί, από αυτούς που βρίσκονται εδώ, οι οποίοι δεν θα πεθάνουν πριν δουν να έρχεται με δύναμη η βασιλεία του Θεού. Και έξι ημέρες μετά, αφού πήρε μαζί του τον Πέτρο τον Ιάκωβο και Ιωάννη, ανέβηκε στο όρος Θαβώρ και εκεί έλαμψε το πρόσωπό του όπως ο ήλιος και τα ιμάτιά Του έγιναν λευκά όπως το φως. Οι μαθητές δεν μπορούσαν πλέον να βλέπουν, ή μάλλον επειδή δεν είχαν την δύναμη ούτε να ατενίσουν την λάμψη, έπεσαν με το πρόσωπο στην γη. Εν τούτοις είδαν, σύμφωνα με την υπόσχεση του Σωτήρα, την βασιλεία του Θεού. Το θεϊκό εκείνο και ανέκφραστο φως, το οποίο οι μεγάλοι Γρηγόριος και Βασίλειος ονομάζουν Θεότητα λέγοντας: Φως ήταν η θεότητα που φάνηκε στους μαθητές πάνω στο όρος. 
Ο άγιος Θεόληπτος Αντιοχείας γράφει σαφώς περί του Κυρίου ότι "βασιλείαν εάν είπω, δόξαν αυτού λέγω". 
Ο άγιος Ιππόλυτος Ρώμης παραθέτει το χωρίον του Ιωάννου 2,11 αντικαθιστών τον όρο δόξαν αυτού με τον όρο βασιλεία του Θεού. Έτσι "αρχή των σημείων ην εποίησεν ο Ιησούς εν Κανά της Γαλιλαίας και εφανέρωσε την βασιλεία των ουρανών". 
Ο Κλήμης ο Αλεξανδρείας παραθέτει το χωρίο του Μάρκου 9,1 αντικαθιστών το "την βασιλείαν του Θεού εν δυνάμει", με "τον Υιόν του ανθρώπου εν δόξη". Έτσι "εισί τινες των ωδε εστηκότων οι ου μη γεύσωνται θανάτου έως αν ίδωσι τον Υιόν του ανθρώπου εν δόξη". Τούτο διότι κάποιοι των αποστόλων είδαν τον Χριστό εν τη βασιλεία του Θεού στη Μεταμόρφωση. 
Ο Ματθαίος στο ευαγγέλιό του αντί του "....βασιλείαν του Θεού εληλυθυίαν εν δυνάμει...", γράφει "...έως αν ίδωσι τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον εν τη βασιλεία αυτού". (Ματθ. 16,28).

Και συνεχίζει ο μακαριστός καθηγητής π. Ιωάννης Ρωμανίδης: "Προξενεί κατάπληξη το γεγονός ότι οι δυτικοί θεολόγοι και δυστυχώς πολλοί των ορθοδόξων, ασχολούνται με την βασιλεία του Θεού χωρίς να υποπτευτούν ότι έχει κάποια σχέση με την Μεταμόρφωση, την δόξα του Θεού, την αποκάλυψη ή τις θεοφανείες και την εν Θεώ θεωρία των θεουμένων προφητών, αποστόλων και αγίων. Τούτο απλούστατα διότι εξηφανίσθη εις την παλαιοτέρα φραγκική των παράδοση και δεν κατενοήθη η ρωμαϊκή (ελληνόφωνη ή λατινόφωνη) πατερική παράδοση περί θεώσεως και έτσι ούτε η αποφατική θεολογία της Αγίας Γραφής κατανοείται πλέον".

Όταν μιλάμε για την βασιλεία του Θεού, σαφώς εννοούμε την βασιλεία των ουρανών, η οποία δεν είναι κάποια κατάσταση υλικής αποκατάστασης του λαού του Θεού που θα συμβεί εν χρόνω σε κάποιο μέλλον, εδώ στη γη, αλλά είναι η μετοχή του ανθρώπου στην άκτιστο θεία χάρη, που η αρχή της είναι από τώρα, από την στιγμή που ο άνθρωπος μετανοεί και αρχίζει τον αγώνα για την σωτηρία του. 
"Μετανοείτε ήγγικεν γαρ η βασιλεία των ουρανών". (Ματθ. 4,17).

Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2026

Η πιο ειλικρινής χρήση του νου

Ποια θα μπορούσε να είναι η ειλικρινής χρήση του νου;

Τι άλλο θα μπορούσε να ήταν από την προσευχή, την πνευματική τροφή του νου; 

Η προσευχή κι η δύναμη της προσευχής είναι ένα θέμα πάρα πολύ πλούσιο σε προβληματισμούς που έχουν άμεση σχέση με την πραγματοποίηση της κατ’ εξοχήν αυτής πνευματικής λειτουργίας που λέγεται προσευχή.

Αν αναζητήσει κανείς ένα διάγραμμα αυτού του θέματος, θα δει ότι πραγματικά δεν μπορεί να ξέρη από που πρέπει ν’ αρχίσει και που πρέπει να τελειώσει. Κι αυτό γιατί, όπως καταλαβαίνουμε, η προσευχή δεν είναι μια διδακτική ενότητα, δεν είναι ένα μάθημα που μπορεί κανείς να διδάξει σε ορισμένη ώρα. Δεν είναι προσδιορισμένο θεωρητικά αυτό το βιωματικό πνευματικό γεγονός.

Όταν κανείς μιλά για την προσευχή, καταλαβαίνει ότι μιλάει για ένα μυστήριο. Γιατί, όπως ξέρουμε, η προσευχή είναι, στην απλούστερη διατύπωσή της, η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό, ή τουλάχιστον μια βασική μορφή της σχέσεως του ανθρώπου με τον Θεό. Και ασφαλώς ό,τι προσεγγίζει τον Θεό δεν είναι εύκολο να μελετηθεί και να προσδιοριστεί. Μάλλον πρέπει κανείς να αντιμετωπίσει ένα βασικό θέμα μέσα στο όλο πρόβλημα της δυνάμεως της προσευχής, που είναι οι όροι υπό τους οποίους η προσευχή αποβαίνει ένα δυναμικό στοιχείο της ζωής του ανθρώπου.

Νομίζω ότι άμεσα δεν θα ενδιέφερε το να μάθει κανείς τι είναι η δύναμη της προσευχής ή πως εκδηλώνεται. Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο ενός κατηχητικού μαθήματος. Ίσως περισσότερο βασικό είναι να σταματήσει κανείς σ’ αυτό το ιδιαίτερο πρόβλημα και να διερωτηθεί υπό ποιούς ακριβώς όρους, βάσει ποιών προϋποθέσεων, η προσευχή μας δίνει δύναμη, γίνεται πηγή δυνάμεως.

Γιατί είναι αλήθεια ότι, όταν ο άνθρωπος μιλά για προσευχή ή όταν προσεύχεται - για να πάμε αμέσως στο πρόβλημα - , περιμένει να δει τα αποτελέσματα αυτής της πνευματικής του λειτουργίας· η σκέψη του είναι πάντα προσανατολισμένη στο αποτέλεσμα, στην δύναμη της προσευχής. Γι’ αυτό νομίζω, πιο εύκολα κανείς ανάγεται στην έννοια της δυνάμεως της προσευχής, παρά στις προϋποθέσεις που μπορούν να εξασφαλίσουν, σύμφωνα με τα ανθρώπινα πάντοτε κριτήρια, την δύναμη της προσευχής.

Η προσευχή μπορεί πραγματικά να εκφρασθεί σαν μια δυναμική λειτουργία της προσωπικότητας και μπορεί να αποτελέσει πηγή δυνάμεως.

Μια πρώτη βασική προϋπόθεση είναι το πως αντιλαμβάνεται κανείς την προσευχή. Τί εννοεί όταν λέει προσευχή, ή καλύτερα πώς συλλαμβάνει υπαρξιακά και πώς αισθάνεται την προσευχή;

Τί είναι όμως προσευχή; Είναι ένα βασικό ερώτημα που μπορεί σαν απάντηση να μας δώσει τον πρώτο όρο που είναι απαραίτητος για να αποβεί η προσευχή πηγή δυνάμεως.

Εδώ θα μπορούσε να πει κανείς πάρα πολλά. συνήθως έχουμε υπ’ όψη μας απλοποιήσεις του ορισμού της προσευχής. Ότι δηλαδή προσευχή είναι η επικοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό ή, η ομιλία του ανθρώπου προς τον Θεό ή, η καταφυγή του ανθρώπου στον Θεό, για να ζητήσει την βοήθειά Του. Μπορούμε να βρούμε άπειρους τέτοιους ορισμούς του γεγονότος της προσευχής. Κι επειδή ακριβώς υπάρχουν πάρα πολλές τέτοιες δυνατότητες, κατέφυγα σ’ ένα φιλοκαλικό κείμενο, δηλαδή σ’ έναν νηπτικό συγγραφέα, αλλά και πατέρα και ασκητή, ο οποίος αφιερώνει, μια μεγάλη ομιλία του στην προσευχή. Μέσα σ’ αυτήν, με την πείρα την προσωπική που έχει αποκτήσει από την άσκηση, μας δίνει μια ποικιλία ορισμών, που όλοι μαζί ίσως θα μπορούσαν να μας δώσουν μια ιδέα του τι είναι η προσευχή.

Αρχίζει μ’ έναν απλό ορισμό: «Προσευχή εστί ανάβασις νου προς Θεόν». Όσο μπορεί πιο συνοπτικά μας λέει τι είναι η προσευχή. Είναι η ανάβαση του νου προς τον Θεό. Κάπου αλλού λέει: «Προσευχή εστί πρέπουσα ενέργεια τη αξία του νου, ήτοι κρείττων και ειλικρινής χρήσις αυτού». Προσευχή είναι μια ενέργεια, που είναι ανάλογη προς την αξία του νου. Δηλαδή η κάλλιστη, θα λέγαμε, και η πιο ειλικρινής χρήση του νου. Αυτή είναι προσευχή.

Σ’ έναν άλλον ορισμό, προχωρεί σε περισσότερο υπαρξιακό έδαφος και μας λέει: «ώσπερ ο άρτος τροφή εστί τω σώματι και η αρετή τη ψυχή, ούτως και του νου η πνευματική προσευχή τροφή υπάρχει». Εδώ κάνει ένα πολύ θετικό βήμα στην προσπάθεια του προσδιορισμού της προσευχής, για να μας δώσει να καταλάβουμε ότι η προσευχή δεν είναι μια θεωρητική προσέγγιση του νου προς τον Θεό, αλλά είναι κάτι πολύ βασικότερο και υπαρξιακό. Αυτός ο χαρακτηρισμός ή, η αλληγορία, η εικόνα της προσευχής ως τροφής, ως άρτου, δείχνει ότι η προσευχή για τον προσευχόμενο άνθρωπο, όπως λέει αλλού και ο ίδιος αλλά και άλλοι πατέρες, είναι η τροφή και η αναπνοή. Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις της τροφής και της αναπνοής δεν μπορεί να υπάρξει ένας άνθρωπος. Έτσι και ένας πνευματικός άνθρωπος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την προσευχή.

Από τους πολλούς ορισμούς που έχει στην συνέχεια της ομιλίας του ο νηπτικός πατήρ, ξεχώρισα ιδιαιτέρως έναν, ο οποίος νομίζω ότι μας δίνει το πλήρωμα, κατά κάποιον τρόπο, της υπαρξιακής προβολής της προσευχής.

Σημειώνει σ’ έναν στίχο: «Αίσθησις εστί προσευχής σύννοια μετ’ ευλάβειας και κατανύξεως και οδύνης ψυχής, εν εξαγορεύσει πταισμάτων μετά στεναγμών αφανών». Δηλαδή η αίσθηση της προσευχής είναι σύννοια -το λεξικό αποδίδει την λέξη αυτή με τον όρο σκέψη βαθειά -, αλλά και αγωνία και στενοχώρια και συναίσθηση και τύψεις συνειδήσεως ακόμη. 

Θα μπορούσαμε επομένως να πούμε, ότι η αίσθηση της προσευχής είναι ένα προσωπικό βίωμα που δονεί τον άνθρωπο «μετ’ ευλαβείας και κατανύξεως και οδύνης ψυχής» και με προϋπόθεση την έξαγόρευση των πταισμάτων, της προσωπικής ενοχής «μετά στεναγμών αφανών».

Με τον ορισμό αυτό εισέρχεται στο βάθος της υπάρξεως του ανθρώπου για να μας πει ότι η σωστή και ολοκληρωμένη προσευχή δεν είναι απλώς μια ενέργεια των χειλέων, ούτε είναι μια θεωρητική πράξη, ένα γεγονός νοησιαρχικής εκφράσεως του ανθρώπου, αλλά είναι μια υπόθεση που απασχολεί τον όλο άνθρωπο, τον δονεί, τον συγκλονίζει και που σαν καταστάλαγμα της όλης αυτής εμπειρίας έχει τους αφανείς στεναγμούς.

Σαν συμπέρασμα αυτών θα λέγαμε, ότι η πρώτη προϋπόθεση της δυνάμεως της προσευχής είναι το να αντιληφθεί εκείνος που θέλει να χρησιμοποιήσει την προσευχή σαν μια πηγή δυνάμεως, Ότι η προσευχή είναι ένα υπαρξιακό γεγονός. Αυτό σημαίνει ότι είναι ένα γεγονός που συγκλονίζει τον όλο άνθρωπο, τον συναρπάζει και τον κάνει να βιώνει καταστάσεις που, όπως λένε σε άλλες περιπτώσεις οι νηπτικοί που ζουν το πλήρωμα της προσευχής, δεν μπορεί να τις περιγράφει. Με άλλα λόγια η προσευχή, στην κανονική της διάσταση, πρέπει να ταυτίζεται με τον άνθρωπο σε όλες τις κινήσεις του και σε όλες τις ενέργειές του.

Βέβαια εμείς μπορεί να γνωρίζουμε, ότι η προσευχή είναι μια λειτουργία που γίνεται σε τακτές ώρες ή ότι εντάσσεται και σαν λατρεία σ’ ένα ορισμένο πρόγραμμα, όπως είναι η λατρεία της Κυριακής επί παραδείγματι. Αλλά η υπαρξιακή σύλληψη του νοήματος της προσευχής μας την δίνει σαν μια λειτουργία που ταυτίζεται με τον όλο άνθρωπο, σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής του. Έτσι, όταν οι νηπτικοί ασχολούνται με το θέμα της προσευχής και κατασταλάζουν σ’ έναν ορισμένο τύπο προσευχής, στην Ευχή του Κυρίου, προσδιορίζουν την προσευχή σαν την αναπνοή της ψυχή. Και λένε ότι όταν κανείς κατορθώσει να συνάψει την μνήμη του ονόματος του Κυρίου με την αναπνοή του, τότε θα μπορέσει να καταλάβει το νόημα της πνευματικής ζωής. Τότε «γνώσει ησυχίας ωφέλειαν», αλλά και τότε μπορεί να καταλάβει ποιά είναι η προσευχή σε όλες της τις διαστάσεις.

Ίσως τα όσα διαβάζουμε μέχρι στιγμής για το υπαρξιακό νόημα της προσευχής να δημιούργησαν σε μερικούς τον προβληματισμό, ότι ο χριστιανός πρέπει να προσεύχεται κάθε ώρα και στιγμή. Πριν όμως έλθουμε να εξετάσουμε αυτήν ακριβώς την πτυχή του θέματος είναι απαραίτητο να αναφέρουμε και να υπογραμμίσουμε ένα γεγονός, που μας βοηθάει να καταλάβουμε πως η προσευχή, σαν υπαρξιακό γεγονός, καλύπτει και αγκαλιάζει την όλη ύπαρξη του ανθρώπου.

Πρόκειται για κάτι που φαίνεται παράδοξο στον σύγχρονο άνθρωπο, θα έλεγα πολλές φορές και στον σύγχρονο χριστιανό, αλλά για την Εκκλησία αποτελεί άρθρο πίστεως και ζωής.

Η υπαρξιακή κατανόηση του πνευματικού γεγονότος της προσευχής δικαιολογείται από την πραγματικότητα, ότι ο αγώνας του ανθρώπου και συγκεκριμένα του χριστιανού, δεν είναι μια απλή περιορισμένη περιπέτεια ή εργασία, αλλά είναι μια πάλη. Αυτήν την πάλη μας βοηθάει η Αγία Γραφή να την καταλάβουμε πολλαπλώς. Την περιγράφει ωραιότατα στο τελευταίο βιβλίο της Καινής Διαθήκης, στην Αποκάλυψη. Συνοπτικά την συναντάμε στο γνωστό χωρίο του Παύλου: «ουκ έστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου, προς τα πνευματικά της πονηρίας εν τοις επουρανίοις» (Εφεσ. στ΄ 12).

Σ’ αυτό το χωρίο υπογραμμίζεται ο δαιμονισμός, ο οποίος υπάρχει σαν ένας όρος υπάρξεως, θα έλεγε κανείς, της Εκκλησίας. Ασφαλώς δεν είναι της στιγμής να αναπτύξουμε την θεολογία του δαιμονισμού. Είναι όμως απαραίτητο ο χριστιανός, περισσότερο ίσως από τον άνθρωπο του κόσμου τούτου που δεν μπορεί να καταλάβει πολλά πράγματα, να καταλάβει ότι εφ’ όσον θέλει να είναι χριστιανός, είναι εντεταγμένος σ’ έναν αγώνα και σε μια πάλη, που έχει αντικείμενο (σε αρσενικό γένος), του οποίου οι αντιδράσεις παρουσιάζονται στην Αποκάλυψη, αλλά η εικόνα του υπάρχει σ’ όλο το σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου, αλλά και σ’ όλο -ας μου επιτραπεί έτσι απλά να πω – το υλικό της Καινής Διαθήκης.

Ξέρουμε ότι ο Κύριος, πριν από την αρχή του δημόσιου βίου Του, είχε έναν ζωντανό διάλογο με τον διάβολο, με τον δαιμονισμό, υπεβλήθη στην δοκιμασία, κατά την όποια ο διάβολος ήθελε να τον υποτάξει. Με την αντιμετώπισή του εκείνη, ο Κύριος, δίνει την σημασία που πρέπει να δώσει ο πνευματικός άνθρωπος στην συνάντησή του με τον δαιμονισμό.

Η πάλη του χριστιανού δεν είναι μια πάλη για ηθική τελείωση, μέσα σε μια κατάσταση πνευματικής εκστάσεως και ομορφιάς -λόγων και συναισθηματικών εμπειριών, όπως συχνά την εννοούμε. Πολλές φορές εξωραΐζουμε τα πράγματα, μιλάμε για ιδανικά, για πνευματικές εξάρσεις, για προσπάθεια αυτοθυσίας, η οποία είναι έργο που ομορφαίνει την ζωή του ανθρώπου. Κάτω όμως από όλα αυτά τα σχήματα, τα ωραία και τα αληθινά -δεν είναι ψεύτικα αυτά- υπάρχει η σκληρή πραγματικότητα, η οποία οπωσδήποτε σε κάποια κρίσιμη ώρα θα αποκαλυφθεί στον πνευματικό άνθρωπο που είναι αποφασισμένος να αγωνισθεί μέσα στην χριστιανική κονίστρα.

Σ’ αυτό το σημείο αρκετές φορές σημειώνεται κάποια αταξία. Ίσως ορισμένοι νέοι να ξεκινούν με την εμπειρία της ομορφιάς της χριστιανικής ζωής, που όμως έχει -δεν μπορούμε να το κρύψουμε αυτό- και την μορφή της αυταπάτης. Διότι, αν κανείς δεν ξέρει από την αρχή την σκληρότητα του πνευματικού αγώνος και δεν έχει από την αρχή συνειδητοποιήσει αυτόν τον δαιμονισμό, που συνέχει τα πάντα και που αντιδρά συνεχώς στο σχέδιο του Θεού, μπορεί να ξεκινήσει με μια αισιοδοξία, που είναι νόμιμη από πλευράς χριστιανικής πραγματικότητας· αυτή όμως η αισιοδοξία μπορεί να γίνει το σκάνδαλο ή, η παγίδα, που θα τον οδηγήσει σε μια καταστροφή οριστική.

Αυτό είναι μια παλιά υπόθεση. Χρονολογείται από τότε, που μέσα στον κύκλο των Δώδεκα Αποστόλων παρουσιάστηκε ο Ιούδας. Και το γεγονός προχώρησε, ώστε ο Παύλος με πικρία να γράψει: «Δημάς γαρ με εγκατέλιπεν αγαπήσας τον νυν αιώνα…» (Β΄ Τιμοθ. δ΄ 10). Ο νυν αιών, ο οποιοσδήποτε αιών, έχει μια γλυκύτητα δαιμονική, θα έλεγε κανείς, που αντιδρά ουσιαστικά και δραστικά στο σχέδιο του Θεού και συγκεκριμένα στην προσπάθεια του πνευματικού ανθρώπου να ολοκληρωθεί. Όταν λοιπόν ο χριστιανός δεν έχει πλήρη επίγνωση αυτών των καταστάσεων από την αρχή, στερείται μιας βασικής προϋποθέσεως που μπορεί να του εξασφαλίσει γόνιμη, από πλευράς δυνάμεως, προσευχή. Διότι, αν κανείς δεν υπολογίζει την δύναμη του εχθρού, τότε η προσευχή του είναι μια κατάσταση, ή μια λειτουργία, που ασχολείται με πολλά και διάφορα πράγματα, αλλά αποφεύγει την ουσία.

Συνήθως η προσευχή ενός καλού χριστιανού έχει σαν θέμα το να προκόψει στην ζωή του, να αποκτήσει μια καλή εργασία, να δημιουργήσει καλή οικογένεια, να αποκτήσει παιδιά, να τα δει να προοδεύουν, πράγματα τα οποία όλα είναι ασφαλώς νόμιμα. Και μέσα σε όλες αυτές τις ικεσίες, που αποτελούν στόχο της προσευχής, υπάρχει και το αίτημα, να συγχωρηθούν οι αμαρτίες του. Τις περισσότερες φορές όμως, λείπει αυτή η επίγνωση που μπορεί να υπογραμμίσει τον υπαρξιακό χαρακτήρα της προσευχής, κι έτσι η προσευχή γίνεται απλώς ένα εφόδιο για να ζήσουμε καλύτερα την ζωή μας. Αλλά, όταν έτσι έχουν τα πράγματα, φθάνουμε στο σημείο να θυμόμαστε την προσευχή ορισμένες ώρες μόνο, τις ώρες που έχουμε μπροστά μας ένα πρόβλημα ή μια δυσκολία. Τότε ξυπνάει περισσότερο μέσα μας η επιθυμία και η διάθεση για προσευχή.

Εκείνος όμως που ζει υπαρξιακά το γεγονός της προσευχής, εφαρμόζει το «αδιαλείπτως προσεύχεσθε» που λέει ο Παύλος και ζει, όχι απλώς μέσα στο πλαίσιο της ζωής της προσευχής, αλλά στην κατάσταση της προσευχής. Είναι όλος προσευχή και επομένως έχει την δυνατότητα να αντιμετωπίζει τον δαιμονισμό του νυν αιώνος με την άνεση που του δίνει η προσευχή.

Στο σημείο αυτό θα μπορούσαμε να ανοίξουμε μια παρένθεση, για να δούμε την τραγική εικόνα που παρουσιάζει ο εκάστοτε χριστιανός μέσα στα πλαίσια του δαιμονισμού της εποχής του. Βλέπουμε ότι πάρα πολλές φορές, λείπει από τον χριστιανό η συναίσθηση της εξαρτήσεώς του από τον Θεό, μιας εξαρτήσεως υπαρξιακής και όχι συναισθηματικής. Διότι συχνά λέμε ότι η προσευχή υπογραμμίζει την εξάρτηση του ανθρώπου από τον Θεό, αλλά τις περισσότερες φορές εννοούμε μια συναισθηματική εξάρτηση. Δεν μπορούμε να εννοήσουμε το βαθύτερο στοιχείο, που θα έλεγα ότι έχει έναν χαρακτήρα τραγικό, ιδιαίτερα για τον σύγχρονο χριστιανό. Και αυτή η τραγικότητα ζωγραφείται πολύ ωραία στην υμνολογία και στις ακολουθίες της εκκλησιαστικής περιόδου του Τριωδίου.

Αν θα μπορούσε κανείς να σταματήσει με άνεση - από πλευράς χρόνου - μπροστά στην περίοδο αυτή της πνευματικής ζωής της Εκκλησίας μας και να την μελετήσει με προσοχή, θα έβλεπε ότι μέσα σ’ αυτήν υπάρχει ένας άνθρωπος που προσεύχεται. Όλη η υμνολογία του Τριωδίου δεν είναι τίποτε άλλο, παρά οι πνευματικές εξάρσεις ενός προσευχόμενου ανθρώπου.

Το ερώτημα όμως είναι: ποιός είναι αυτός ο προσευχόμενος άνθρωπος; Μήπως είναι ο άνθρωπος που έχει λύσει τα προβλήματά του και με την συναίσθηση πλέον της ασφάλειας ότι είναι κοντά στον Θεό, προσεύχεται και υμνολογεί; Ή μήπως είναι ο άνθρωπος που αναζητάει κάτι και προσεύχεται με κάποια αγωνία;

Μια βαθειά εξέταση του Τριωδίου δείχνει ότι στην πνευματική προσπάθεια του ανθρώπου που παρουσιάζεται μέσα σ’ αυτό, εκφράζεται και αντανακλάται η τραγικότητα του σύγχρονου ανθρώπου. Όταν διαβάζουμε στο Τριώδιο τους τόσο ωραίους ύμνους και βλέπουμε την αγωνία του προσευχόμενου ανθρώπου, την τραγικότητα που δείχνει η εσωτερική του έκρηξη, θα λέγαμε την απελπισία του -γιατί πολλές φορές τον βλέπουμε να προσεύχεται με μια απελπισία-, έχουμε την εντύπωση ότι βλέπουμε μια εικόνα του σύγχρονου ανθρώπου, ο όποιος είναι παγιδευμένος κι αυτός σε κάποια κατάσταση τραγική, σε έναν μηδενισμό που τον οδηγεί σε μια απελπισία χωρίς όρια. Κι αυτό πραγματικά είναι ένα κοινό σημείο του προσευχόμενου ανθρώπου μέσα στο Τριώδιο και του ανθρώπου γενικά της εποχής μας.

Κάτι όμως που υπάρχει στο Τριώδιο, δεν υπάρχει τις περισσότερες φορές στον σύγχρονο χριστιανό. Ενώ ο σύγχρονος υπαρξιστής έχει μια αγωνία, ζει μια τραγικότητα, διότι εσωτερικά συγκλονίζεται από την εμπειρία του μηδενισμού, ο σύγχρονος χριστιανός, όπως έχει πολλές φορές λεχθεί και υπογραμμισθεί, παρουσιάζεται σαν ένας άνθρωπος του βολέματος. Και κοντά στον Θεό θέλει να βρίσκεται, και την ζωή του την σύγχρονη να ζήσει. Δεν δείχνει ότι έχει κάποια αγωνία εσωτερική, ότι αισθάνεται την τραγικότητα της υπάρξεώς του. Αντίθετα, τις πιο πολλές φορές έχει μια σιγουριά, διότι ξέρει ότι θα νηστέψει, θα εξομολογηθεί, ακόμα ότι θα κοινωνήσει. Ξέρει ότι θα μπει στην περίοδο της Τεσσαρακοστής, που θα του επιτρέψει να ανανήψει κάπως και έτσι να προχωρήσει. Στο βάθος του πνεύματός του επικρατεί η προοπτική, ότι προχωρώντας θα βρει ανοιχτή μπροστά του την πόρτα του παραδείσου. Κι έτσι δεν συγκλονίζεται ο σύγχρονος χριστιανός, όπως συγκλονίζεται ο άπιστος ή ο άθεος ή ο υπαρξιστής που δεν έχει προσανατολισμό.

Αλλά άραγε, αυτή είναι η νοοτροπία του ανθρώπου που προσεύχεται μέσα στο Τριώδιο, αυτού που για τον χριστιανό αποτελεί τον τύπο του προσευχόμενου ανθρώπου; Ασφαλώς όχι. Μέσα στο Τριώδιο βρίσκει κανείς πάρα πολύ εκφραστικά, με υμνολογικές αποχρώσεις και πινελιές τον χριστιανικό υπαρξισμό να είναι και αυτός μια αγωνία, μια απελπισία, ίσως και μια αμφισβήτηση μέχρις ενός ορισμένου σημείου. Να είναι όμως μια υγιής αμφισβήτηση και μια απελπισία που συνδέεται άμεσα με την ύπαρξη της ζωής, που είναι ο Θεός, και από την οποία ύπαρξη αντλεί όλη του την δύναμη.

Μέσα στην υμνολογία του Τριωδίου διαφαίνεται μια απελπισία που είναι ακατανόητη για τον σύγχρονο χριστιανό. Μια απελπισία που πολλές φορές μας προβληματίζει, μήπως υπάρχουν στοιχεία υπερβολής μέσα σ’ αυτή την υμνολογία, τα οποία δεν δίνουν την αληθινή εικόνα της πνευματικής ζωής, μήπως υπερτονίζουμε την παραποιημένη εικόνα του χριστιανού. Όμως δεν πρέπει ποτέ να μας διαφεύγει το γεγονός ότι το Ευαγγέλιο, έχει δύο όψεις, μία όψη χαράς και αγαλλιάσεως, επαγγελίας ζωής και μία όψη εγρηγόρσεως, τραγικότητας, αγωνίας και γιατί όχι και φρίκης. Αν μπορούσαμε να σταματήσουμε στην μία όψη του Ευαγγελίου, αγνοώντας την άλλη, θα ήταν εύκολο να διαγράψουμε και το Τριώδιο από την ζωή της Εκκλησίας. Αλλά αυτή η τραγικότητα υπάρχει ήδη μέσα στο Ευαγγέλιο, γιατί είναι ο Σταυρός του Χριστού. Στον Σταυρό του Χριστού αποκορυφώνεται η τραγικότητα της χριστιανικής υπάρξεως και από τον Σταυρό του Χριστού πηγάζει ο πιο δυναμικός χαρακτήρας της προσευχής,

Στην προς Εβραίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου υπάρχει ένα χωρίο που δικαιώνει, όχι μόνο τον χαρακτήρα του Τριωδίου, αλλά και την τραγικότητα που πρέπει να βιώνει ο χριστιανός σαν προϋπόθεση της δυνάμεως της προσευχής. Βέβαια και σε άλλα σημεία της Καινής Διαθήκης έχουμε περιγραφές για τον δραματικό και τραγικό, θα λέγαμε, χαρακτήρα του Πάθους του Κυρίου. Επί παραδείγματι, γράφει ο Απόστολος προς τους Γαλάτες, ότι ο Χριστός έγινε κατάρα -όχι έγινε σαν κατάρα- για να εξαγοράσει εμάς τους ανθρώπους. Στην προς Εβραίους όμως έχουμε μια πραγματικά υπαρξιακή απεικόνιση του δραματικού χαρακτήρα της προσευχής του Χριστού, όχι σε μία, αλλά σε πάρα πολλές περιπτώσεις.

Σημειώνει ο συγγραφέας της επιστολής ότι, όταν ο Κύριος έκανε το έργο Του εδώ στην γη «εν ταις ημέραις της σαρκός αυτού δεήσεις τε και ικετηρίας προς τον δυνάμενον σώζειν αυτόν εκ θανάτου μετά κραυγής ισχυράς και δακρύων προσενέγκας, και εισακουσθείς από της ευλάβειας, καίπερ ων υιός, έμαθεν αφ’ ων έπαθε την υπακοήν, και τελειωθείς εγένετο τοις υπακούουσιν αυτώ πάσιν αίτιος σωτηρίας αιωνίου» (Εβρ. ε’ 7 – 9).

Ένας σύγχρονος χριστιανός, σε συνδυασμό με την προβληματικότητα της προσευχής και την περίοδο του Τριωδίου, πρέπει ιδιαίτερα να προσέξει αυτήν τήν τόσο εκφραστική και ζωντανή περιγραφή της προσευχής του Κυρίου. Αν ο ίδιος ο Κύριος προσευχήθηκε προς τον Πατέρα Του, «τον δυνάμενον σώζειν αυτόν εκ θανάτου», για να μας σώσει αλλά και για να μας δώσει τύπον προσευχής, «μετά κραυγής ισχυράς και δακρύων», γιατί ένας σύγχρονος χριστιανός να δικαιούται να προσεύχεται με λιγότερο δυναμισμό -στην καλύτερη περίπτωση- ή χωρίς να βιώνει την τραγικότητα της υπαρξιακής πραγματικότητας; Νομίζω ότι στο χωρίο αυτό εκφράζεται συνοπτικά το νόημα του Τριωδίου και φαίνεται καθαρά ότι η προσευχή, σαν πηγή δυνάμεως, δεν μπορεί να είναι μια ήπια πνευματική λειτουργία.

Πολλές φορές επιδιώκουμε να έχουμε μια ώρα περισυλλογής, να βρεθούμε κάπου ήσυχα, να διαβάσουμε ένα καλό βιβλίο, να ζήσουμε μια έξαρση πνευματική, για να πετύχουμε μια ψυχική ανάβαση. Αν και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αυθεντικότητα της πνευματικής ποιότητας αυτών των εκδηλώσεων, πρέπει εν τούτοις να προβληματισθούμε αν, με αυτές μόνον, είναι δυνατόν να κάνουμε βήματα προς την βασιλεία του Θεού. Να σκεφθούμε πως πρέπει να καταβάλουμε προσπάθεια για να καταλάβουμε ότι η δύναμη της προσευχής βρίσκεται στο βάθος μιας ισχυρής κραυγής και στην νωπότητα πολλών δακρύων. Διότι, αν αυτή την κατάσταση την έζησε ο Χριστός, σαν άνθρωπος, δεν μπορούμε εμείς να είμαστε σίγουροι και ήσυχοι ότι μπορούμε να καταλάβουμε την προσευχή.