Οι Χαιρετισμοί του Κυρίου ημών Ιησοῦ Χριστού

Τῷ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῶ τοῦ Ἅδου Νικητῆ, Ὡς λυτρωθεῖς ἐξ αἰωνίου θανάτου, Ἀναγράφω Σοὶ ὁ δοῦλος σου τὰ νικητήρια. Ἀλλ’ ὡς ἔχων εὐσπλαχνίαν ἀνερμήνευτον,

Ἐκ παντοίων μὲ κινδύνων ἐλευθέρωσον, Ἵνα κράζω Σοί:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν μέ.

Ἀγγέλων ποιητὰ καὶ Κύριε τῶν Δυνάμεων, ἄνοιξον τὸν ἄπορόν μου νοῦν καὶ τὴν γλώτταν πρὸς ὕμνον τοῦ Παναχράντου Σου ὀνόματος (εκ γ'), 

καθάπερ ἤνοιξας πάλαι τὴν ἀκοὴν καὶ γλώτταν τοῦ κωφοῦ καὶ μογιλάλου, τοῦ κραυγάζειν πρὸς Σὲ τοιαυτα:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

πανθαύμαστε και τῶν Ἀγγέλων ἡ Ἔκπληξις.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ παντοδύναμε και των Προπατόρων ἡ Λύτρωσις.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

γλυκύτατε και των Πατριαρχῶν τὸ Καύχημα.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὑπερένδοξε και των Βασιλέων το Κραταίωμα.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

παμπόθητε και των Προφητῶν ἡ Ἐκπλήρωσις.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὑπερύμνητε και το Στερέωμα τῶν Μαρτύρων.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἰλαρώτατε και των μοναζόντων η Τερπνότης.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

παντελεῆμων και των Πρεσβυτέρων η Γλυκύτης.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὑπερεύσπλαχνε και των νηστευόντων η Ἐγκράτεια.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

πανοικτίρμων κι η Χαρὰ τῶν δικαίων.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὑπέραγνε κι η Σωφροσύνη τῶν Παρθένων.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

προαιώνιε και η Σωτηρία των πταιόντων.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν μέ.

Βλέπων Κύριε τὴν χήραν θρηνούσαν σφόδρα, εὐσπλαχνίσθης, καὶ ἀνέστησας τὸν υἱὸν αὐτῆς ἐπὶ τὸν τάφον φερόμενον. Σπλαχνίσθητι καμοὺ Φιλάνθρωπε, καὶ τὴν ἀμαρτίαις θανοῦσαν ψυχή μου ἀνάστησον, τοῦ βοῶντος Σοὶ .

Ἀλληλούϊα..

Γνώσιν ἄγνωστον γνῶναι ζητῶν ὁ Φίλιππος ἔλεγε. δεῖξον ἠμὶν Κύριε τὸν Πατέρα. Σῦ δὲ εἶπας πρὸς αὐτόν. Τοσούτον χρόνον μετ' ἐμοῦ ὧν, οὐκ ἔγνωκας, ὅτι ἐγὼ ἐν τῷ Πατρὶ καὶ ὁ Πατὴρ ἐν ἐμοὶ ἔστι; Διὸ ἀνεξιχνίαστε, φόβω κραυγάζω Σοὶ:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Θεὲ προαιώνιε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Βασιλεῦ παντοδύναμε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Δέσποτα μακρόθυμε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Σωτὴρ πολυέλεε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Φύλαξ μου ὑπεράγαθε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

τὰς ἁμαρτίας μου πάριδε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

τὰς ἀνομίας μου ἄνελε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

τὴν ἐμην φαυλότητα ἐξάλειψον.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἡ ἐμὴ Ἐλπὶς και μὴ ἐάσης με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἡ ἐμὴ Βοήθεια και μὴ ἀπορρίψης με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ποιητά μου και μὴ ἀπώσης με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁ Ποιμὴν ὁ Καλός και μὴ ἀπολέσεις με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν με.

Δύναμιν ἐξ ὕψους τοὶς Ἀποστόλοις Σου ἐν Ἱερουσαλὴμ καθημένοις περιβαλλόμενος. Ἰησοῦ, καμὲ τὸν πάσης ἀγαθοποιϊας γεγυμνωμένον περιβαλοῦ τὴ ζέσει τοῦ Ἁγίου σου Πνεύματος, καὶ δὸς μοὶ μετὰ πόθου ψάλλειν Σοὶ. Αλληλούϊα.

Ἐν τῷ πλήθει τοῦ ἐλέους Σου, τελώνας καὶ ἁμαρτωλοὺς καὶ ἀπίστους ἐκάλεσας, εὔσπλαχνε Ἰησοῦ. Μὴ παρίδης καμὲ νῦν τὸν ὁμοιωθέντα αὐτοίς, ἀλλ ὡς πολύτιμον μύρον πρόσδεξαι τὸν ὕμνον τοῦτον:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Κράτος ἀνίκητον.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

 Ἔλεος ἀτελεύτητον.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ὡραιότης ὑπέρλαμπρος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ἔρως ἄφραστος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ ζῶντος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ κι

ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ κι

ἐπάκουσόν μου τοῦ συλληφθέντος ἐν ἀνομίαις.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

καθάρισόν με τὸν τεχθέντα ἐν ἀμαρτίαις.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

δίδαξόν με τὸν μωρανθέντα.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

φώτισόν με τὸν σκοτισθέντα.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

καθάρισόν με τὸν ρυπωθέντα.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ κι

ἐπανάγαγέ με τὸν ἄσωτον.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ελέησόν με.

Ζάλην ἔνδοθεν ἔχων λογισμῶν ἀμφιβόλων ὁ Πέτρος ἐβυθίζετο. Ἱδὼν δὲ Σὲ Ἰησοῦ ἐν σαρκὶ πεφυκότα, ἐπὶ τοὶς ὕδασι βαδίζοντα, ἐπέγνω Σὲ Θεὸν ἀληθῆ, καὶ χείρα βοηθείας δεξάμενος ἔφη. Ἀλληλούϊα.

Ἤκουσεν ὁ τυφλὸς ἐπὶ ὁδοῦ Σὲ πορευόμενον Κύριε, καὶ ἐβόησεν, Ἰησοῦ Υἱὲ Δαβὶδ ἐλέησόν με. Καὶ προσκαλεσάμενος αὐτὸν ἠνέωξας αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμούς. Διὸ φώτισον καμοὺ τοὺς νοεροὺς ὀφθαλμοὺς τῷ ἐλέει Σου, ὅπως Σοὶ κελαηδῶ τοιαυτα:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁ Ποιητής των ἄνω.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁ Ἐξαγοραστής των κάτω.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Καθαιρέτα τῶν ὑποχθονίων.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Καλλωπιστὰ πάντων τῶν κτισμάτων.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

τῆς ἐμῆς ψυχῆς παραμυθία.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

φωτισμὸς τοῦ νοός μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

τὸ ἀγαλλίαμα τῆς καρδιάς μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἡ ρώσις τοῦ σώματός μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Σωτήρ μου και σῶσον με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

τὸ Φῶς μου και φώτισόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

τυραννίδος παντοίας ἀπάλλαξόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

ρύσαι με τὸν ἀνάξιον.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν με.

Θεορρήτω αἴματί Σου, καθάπερ πάλαι Ἰησοῦ, ἠξηγόρασας ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας Τοῦ νόμου, οὕτως ἐξελοῦ ἐκ τῆς παγίδος τοῦ ὄφεως, Δὶ’ ἧς πάθει σαρκός, καὶ κέντρω ἀσωτίας, Ἐκτέρνισεν ἡμᾶς, πεδήσας τὴ φαύλη ραθυμία, Ἵνα κράζωμέν Σοί. Ἀλληλούια.

Ἴδον παῖδες Ἑβραίων ἐν μορφῇ ἀνθρωπίνη, τὸν πλάσαντα χειρὶ τὸν ἄνθρωπον, καὶ Δεσπότην νοοῦντες Σέ, ἔσπευσαν τοὶς κλάδοις θεραπεῦσαι, τὸ Ὡσαννὰ βοῶντες. Ἡμεῖς δὲ τὸν ὕμνον προσφέρομεν Σοὶ λέγοντες:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ,

Θεὲ ἀληθινέ.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ,

Υἱὲ Δαβίδ.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Βασιλεῦ ὑπερένδοξε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ἀμνὲ πανακήρατε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Φύλαξ τῆς νηπιότητός μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ὁδηγὲ τῆς νεότητός μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἡ βακτηρία τοῦ γήρατός μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἡ ἐλπίς μου ἐν ὥρᾳ τοῦ θανάτου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἡ μετὰ θάνατον ζωή μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἡ ἐν τῇ Κρίσει σου παραμυθία μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

τὴ ὥρα ἐκείνη μὴ καταισχύνης με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν με.

Κηρύκων θεοφθόγγων τὰς ρήσεις ἐκπληρῶν Ἰησοῦ, ἐπὶ γῆς ὤφθης καὶ τοὶς ἀνθρῶποις συνασεστράφης, ἀπρόσιτος ὧν, καὶ τὰς ἀσθενείας ἡμῶν ἐβάστασας. Ὅθεν, τῷ μώλωπί Σου πάντες ἰαθέντες, ἔγνωμεν ψάλλειν. Ἀλληλούια.

Λάμψας τὴ οἰκουμένη φωτισμὸν ἀληθείας τὴν πλάνην ἀπήλασας τῶν δαιμόνων τα γὰρ εἴδωλα Σωτὴρ μὴ ἐνέγκατά Σου τὴν ἰσχὺν πέπτωκε, ἡμεῖς δὲ σωτηρίας τυχόντες βοῶμεν Σοί:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Αὐτοαλήθεια, τὴν ἀπάτην καθελὼν.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Φῶς ὑπερέχον πᾶν φῶς.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Βασιλεῦ ὑπερβαίνων πάντας ἐν ἰσχύει

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁ Θεός, ὁ πιστὸς ἐν ἐλέει.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁ Ἄρτος τῆς ζωῆς κι ἔμπλησόν με τὸν πεινῶντα.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ,

ἡ Πηγὴ τῆς γνώσεως και πότισόν με τὸν διψῶντα.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁ Χιτὼν εὐφροσύνης κι ἔνδυσόν με τὸν γυμνωθέντα.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

τῆς χαρᾶς ὁ Λιμήν και καθόρμισόν με τὸν πλανηθέντα.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁ Δοτὴρ τῶν αἰτούντων και παράσχου μοὶ συντριβὴν ἁμαρτιῶν.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁ Εὐρετὴς τῶν ζητούντων κι εὐρέκαμοι τὴν ψυχήν.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁ τοὶς κρούουσι ἀνοίγων κι ἄνοιξον τὴν πεπωρωμένην καρδίαν μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ἰατὴρ ἁμαρτωλῶν κι ἀπόπλυνον τὰς ἁμαρτίας μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν με.

Μέλλων ἀποκαλύψαι τὸ ἀπ αἰῶνος κεκρυμμένον μυστήριον, ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγῆς ἤχθης, Ἰησοῦ, καὶ ὡς ἀμνὸς ἄφωνος ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτόν. Ἠγέρθης δὲ Θεὸς ὧν ἐκ τῶν νεκρῶν, καὶ μετὰ δόξης ἀνελθῶν εἰς οὐρανούς, συνανύψωσας ἡμᾶς βοώντας Σοί. Ἀλληλούια.

Νέαν ἔδειξεν Κτίσιν, ἐμφανίσας ἠμὶν ὁ Κτίστης. Ἀσπόρως δ’ ἐκ Παρθένου σαρκωθεῖς καὶ ἐκ τάφου ἀναστάς, σώα τὲ φυλλάξας ἀμφοτέρων τὰ σήμαντρα, πρὸς τοὺς Ἀποστόλους τῶν θυρῶν κεκλεισμένων μετὰ σαρκὸς εἰσῆλθεν. Ὅθεν θαυμάζοντες πίστει βοῶμεν.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Λόγε ἀχώρητε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

 Νοῦς ἀνεξιχνίαστος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Δύναμις ἀκατάληπτος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Σοφία ἀμέτρητος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Θεότης ἀπερίγραπτος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Κυριότης ἀπεριόριστος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Βασιλεία ἀκαταμάχητος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Δεσποτεία ἀτελεύτητος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ἰσχὺς ὑπερκόσμιος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ἐξουσία αἰώνιος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ποιητά μου κι ἀνακαίνισόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Σωτήρ μου και σῶσον με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν με.

Ξένην ἐνανθρώπησιν Θεοῦ ὁρῶντες, ξενωθῶμεν τοῦ ματαίου κόσμου τούτου, τὸ νοῦν εἰς τὰ θεῖα μεταθέντες. Διᾶ τοῦτο γὰρ Θεὸς ἐπὶ γῆς κατῆλθεν, ἵνα ἡμᾶς εἰς οὐρανοὺς ὑψώση τοὺς αὐτῶ κραυγάζοντας. Ἀλληλούια.

Ὅλος ἢν ἐν τοὶς κάτω, καὶ τῶν ἄνω οὐδόλως ἀπῆν ὁ ἀκατάληπτος Λόγος. Ἔπαθεν ἐπὶ γῆς ἐκούσια βουλὴ θανάτω τὸν θάνατον ἡμῶν ἐνέκρωσε, καὶ τὴ Ἀναστάσει Αὐτοῦ ζωὴν ἐδωρήσατο ἠμὶν τοὶς ἄδουσιν Αὐτῶ τοιαυτα:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ η

Γλυκύτης τῆς καρδίας μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ η

Δύναμις τοῦ σώματός μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ το

Φῶς τῆς ψυχῆς μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἡ ὀξύτης τοῦ νοός μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ η

Χαρμονὴ τῆς συνειδήσεώς μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ η

Ἐλπὶς ἀνυπέρβλητος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ η 

Μνήμη η αἰώνιος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ η

Αἴνεσις η ὑπερουράνιος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ η 

δόξα η ὑπερκόσμιος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἡ ἐμὴ ἐπιθυμία και μὴ ἀπορρίψης με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ποιμήν μου κι ἀναζήτησόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Σωτήρ μου και διάσωσόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν με.

Πάσα φύσις Ἀγγέλων ἀκαταπαύστως ἐν οὐρανοὶς δοξάζει τὸ πανάγιον Ὄνομά Σου, Ἰησοῦ, τὸν τρισάγιον ὕμνον ἀναβοώσα. Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος. Ἡμεῖς δὲ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἐπὶ γῆς, χοϊκοὶς χείλεσι ψάλλομεν.

Ἀλληλούια.

Ρήτορας πολυφθόγγους ὡς ἰχθύας ἀφώνους ὁρῶμεν ἐπὶ Σοί, Ἰησοῦ Σωτὴρ ἡμῶν. Ἀπορούσι γὰρ λέγειν το πὼς εἰ ἀναλλοίωτος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος. Ἡμεῖς δὲ τὸ φρικτὸν μυστήριον θαυμάζοντες, πιστῶς βοῶμεν:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ο

Θεὸς των θεῶν.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ο

Βασιλεὺς των βασιλευόντων.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ο

Κύριος των κυριευόντων.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Κριτὰ νεκρῶν καὶ ζώντων.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ η

Ἐλπὶς των ἀπηλπισμένων.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ η

Παράκλησις των πενθούντων.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ των

πενήτων η Προμήθεια.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

μὴ καταδικάσης με κατὰ τὰ ἔργα μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

κάθαρόν με κατὰ τὸ ἔλεός Σου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

διασκέδασον τὴν ἀκηδίαν μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

φώτισον τοὺς διαλογισμοὺς τῆς καρδίας μου.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

μνήμην θανάτου μοὶ δώρησαι.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν με.

Σῶσαι θέλων τὸν κόσμον, Ἀνατολὴ ἀνατολῶν, εἰς δύσιν ζοφώδη τῆς ἐσκοτισμένης ἡμῶν φύσεως ἐλθών, μέχρι θανάτου ἐταπείνωσας σαυτόν. Διὸ τὸ ὄνομά Σου, ὑπὲρ πᾶν ὄνομα ὑπερυψοῦται καὶ παρὰ πάσης φύσεως οὐρανίου καὶ ἐπιγείου ἀκούεις. Αλληλούϊα.

Τείχισον ἡμᾶς ἀγίοις Σου ἀγγέλοις Χριστὲ Σωτὴρ ἡμῶν, ὁ πατὴρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, καὶ καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κηλίδος, ὥσπερ πάλαι ἐκαθάρισας τοὺς δέκα λεπρούς, καὶ ἴασαι ἡμᾶς καθάπερ ἰάσω τὴν τοῦ τελώνου Ζακχαίου φιλάργυρον ψυχήν, ὅπως κατανύξει βοῶμεν Σοί:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Θησαυρὲ ἀσφαλέστατε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Πλοῦτε ἀδαπάνητε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Πόσις ἀνεξάντλητος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

τῶν γυμνῶν Περιβολή.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

τῶν χηρῶν ἡ Ἀντίληψις.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὀρφανῶν ὁ Προστάτης.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

καταπονουμένων Ὑπέρμαχος

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁδοιπόρων Συνοδίτης.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

τῶν πλεόντων Κυβερνήτης.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Λιμὴν χειμαζομένων εὔδιος.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ κι

ἀνάστησον με παραπεσόντα.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν με.

Ὕμνον ἐν κατανύξει προσφέρω Σοὶ ὁ ἀνάξιος ἐγώ, καὶ βοῶ Σοὶ ὥσπερ ἡ Χαναναία. Ἰησοῦ ἐλέησον με. Οὐ θυγάτριον, ἀλλὰ σάρκα κέκτημα δαιμονώσαν δεινῶς καὶ τῷ θυμῷ φλεγομένην. Διὸ παράσχου μοὶ τὴν ἴαση βοώντι Σοί. Ἀλληλούια.

Φωτοπάροχον φῶς, τὸ λάμψας τοὶς ἐν σκότει τῆς ἀγνωσίας, ὁ πρὶν διώκων Σὲ Παῦλος ἐλλαμφθεῖς τῷ φωτί Σου καὶ κατανοῶν τὴν δύναμιν τῆς θεοσόφου Σου φωνῆς, καταπράϋνε τὴν ὁρμὴν τῆς ἑαυτοῦ ψυχῆς. Οὕτω καμοὺ φώτισον τὰ ὄμματα τῆς ἐσκοτισμένης μου ψυχῆς, τοῦ βοῶντος τοιαύτα:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Βασιλεῦ πανσθενέστατε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Θεὲ παντοδύναμε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Παντοκράτωρ ἀθάνατε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Δημιουργέ μου ὑπερδόξαστε,

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ὁδηγέ μου ἀγαθώτατε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ποιμὴν εὐσπλαγχνικώτατε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Δέσποτα πολυέλεε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Σωτήρ μου φιλανθρωπότατε.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

φώτισόν μου τὰς αἰσθήσεις σκοτισθείσας τοὶς πάθεσιν.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ κι

ἴασαι τὸ σῶμα μου λελωβημένον ταὶς ἀμαρτίαις.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

καθάρισόν μου τὸν νοῦν ἀπὸ ματαίων λογισμῶν.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ και

φύλαξον τὴν καρδίαν μου ἀπὸ ὀρέξεων πονηρῶν.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν με.

Χάριν χάρισαι μοὶ πάντων ὀφλημάτων χρεωλύτα Ἰησοῦ μου, καὶ δέξαι μὲ μετανοούντα ὡς ἐδέξω Πέτρον ἀρνησαμένον Σὲ ὡς ποτὲ Παῦλον προσεκαλέσω διώκοντα Σὲ καὶ ἐπάκουσόν μου ἀναβοῶντος Σοί. Ἀλληλούια.

Ψάλλοντές Σου τὴν ἐνανθρώπησιν, ἀνυμνοῦμεν Σὲ πάντες, καὶ πιστεύομεν σῦ τῷ Θωμᾷ ὅτι Σῦ εἰ ὁ Κύριος καὶ Θεὸς ἡμῶν ὁ ἐν δεξιᾷ καθήμενος τοῦ Πατρός, καὶ μέλλων κρίναι ζῶντας καὶ νεκρούς. Ἀξίωσον οὖν τότε μὲ στῆναι ἐκ δεξιῶν Σου, τὸν νῦν ἀναβοώντα Σοί:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁ τῆς εἰρήνης Βασιλεύς κι εἰρήνευσόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

τὸ εὔοσμον Ἄνθος κι εὐωδίασόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἡ ποθητὴ Θέρμη και θέρμανόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ναὲ προαιώνιε και περίθαλψόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἠλιοστάλακτε Χιτών και κόσμησόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ὁ πολύτιμος Μαργαρίτης και πλούτισόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Λίθε τίμιε και λάμπρυνόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ἥλιε τῆς Δικαιοσύνης κι ἔλλαμψόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Ἅγιον φῶς και φώτισόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

νόσου ψυχῆς καὶ σώματος κι ἀπάλλαξόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ ἀλάστορος  ἐξάρπασόν με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

ἐκ τῶν αἰωνίων βασάνων λύτρωσαί με.

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ

Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν με.

Ὢ Γλυκύτατε καὶ Πανοικτίρμων Ἰησοῦ πρόσδεξαι ταύτην τὴν μικρὰν ἡμῶν δέησιν, ὡς ἐδέξω τα τῆς χήρας δυὸ λεπτά, καὶ τήρησον τὴν κληρονομίαν σου ἀπὸ ἐχθρῶν ὁρατῶν τὲ καὶ ἀοράτων, ἐπιδρομῆς ἀλλοφύλων, νόσου, λιμοῦ, πάσης θλίψεως, καὶ θανατηφόρου πληγῆς. Καὶ λύτρωσαι μελλούσης κολάσεως, τοὺς βοώντας Σοὶ. Ἀλληλούια.

Τῷ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῶ τοῦ Ἅδου Νικητῆ, Ὡς λυτρωθεῖς ἐξ αἰωνίου θανάτου, Ἀναγράφω Σοὶ ὁ δοῦλος σου τὰ νικητήρια. Ἀλλ’ ὡς ἔχων εὐσπλαχνίαν ἀνερμήνευτον,

Ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον, Ἵνα κράζω Σοί:

Χαίρε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ Θεοῦ κι ἐλέησόν με.

Η Βασιλεία του Θεού

Στην Π. Διαθήκη στο Γεν. 2,8 ο θεόπτης Μωυσής αναφέρει ότι ο Θεός εφύτευσε τον παράδεισο και έθεσε τον άνθρωπο εντός του παραδείσου. Στον προφητικό λόγο ή έννοια του παραδείσου ταυτίζεται με την βασιλεία του Ισραήλ. Τόσο ο παράδεισος όσο και η βασιλεία του Ισραήλ, έχουν πνευματική έννοια.



Η λέξη Ισραήλ ερμηνευμένη στην Ελληνική γλώσσα, σημαίνει, "νους ο ορών (που βλέπει ) τον Θεό". Είναι τελείως κατανοητό πλέον ότι μιλάμε μόνο για πνευματική κατάσταση. 

Στην Καινή Διαθήκη ο παράδεισος, η βασιλεία του Ισραήλ, ταυτίζονται με την Βασιλεία του Θεού ή Βασιλεία των Ουρανών. Στο κείμενο του Ματθαίου συναντάμε την έκφραση βασιλεία των Ουρανών στον λόγο του Χριστού στην επί του όρους ομιλία, και συγκεκριμένα στον πρώτο μακαρισμό: "Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι. ότι αυτών εστί η βασιλεία των ουρανών". 

Ενώ το ρήμα στους υπόλοιπους μακαρισμούς βρίσκεται σε μελλοντικό χρόνο, στον πρώτο μακαρισμό και στον όγδοο, που αναφέρονται στην βασιλεία των ουρανών, το ρήμα "εστίν" βρίσκεται σε χρόνο ενεστώτα. Γιατί όπως θα δούμε παρακάτω η Βασιλεία του Θεού, η βασιλεία των ουρανών είναι προσωπική πνευματική κατάσταση, με κοινωνική διάσταση, η οποία βιώνεται απ' αυτήν εδώ την ζωή.

Τί είναι η βασιλεία των ουρανών; Πώς την βιώνουμε; Κατ' αρχάς ο όσιος Μάρκος ο ασκητής, θα μας πει ότι η βασιλεία των ουρανών είναι δωρεά του Θεού στον άνθρωπο.

Ο Κύριος θέλοντας να φανερώσει ότι κάθε εντολή αποτελεί χρέος μας και ότι η υιοθεσία είναι δωρεά Του, με το Αίμα Του χαρισμένη στους ανθρώπους λέει: "Όταν κάνετε όλα τα διατεταγμένα σε σας, να λέτε είμαστε δούλοι τιποτένιοι και κάναμε ότι χρωστούσαμε να κάνουμε". (Λουκ.17,10).

Γι αυτό η βασιλεία των ουρανών δεν είναι μισθός για έργα, αλλά χάρη του Κυρίου που έχει ετοιμασθεί για τους πιστούς δούλους". (Φιλοκαλία Α' τόμος σελ. 143).

Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής θα πει:

"Τα αγαθά της βασιλείας που είναι μέσα μας, τα οποία δεν είδε μάτι που αγαπά τα ωραία (κοσμικά) και δεν τα άκουσε ακοή που αγαπά τις τιμές και δεν τα διανοήθηκε καρδιά άδεια από Άγιο Πνεύμα, είναι προκαταβολές των αγαθών που μέλλουν να δοθούν στους δίκαιους στη μέλλουσα βασιλεία από το Θεό. Και εκείνος που δεν απολαμβάνει αυτά, τα οποία είναι καρποί του Πνεύματος, δεν μπορεί να απολαύσει εκείνα τα μέλλοντα".

Παρατηρώντας τα λεγόμενα του αγίου Μαξίμου διαπιστώνουμε ότι, η βασιλεία των ουρανών, είναι προσωπική κατάσταση, πρόγευση της μελλούσης βασιλείας, και η αρχή αυτής της βασιλείας, που για τον καθένα προσωπικά είναι σ' αυτή τη ζωή, αρχίζει από τώρα. Και μάλιστα, εάν κανείς δεν μετέχει από τώρα, από αυτή την ζωή, δεν μπορεί να μετέχει και στην μέλλουσα.

Ο μακαριστός καθηγητής π. Ιωάννης Ρωμανίδης θα πει για την βασιλεία των ουρανών: 

"Οι εν λόγω θεωρίες, της δυτικής θεολογίας και νεωτέρας ιουδαϊκής παραδόσεως, προϋποθέτουν ότι η βασιλεία είναι κάτι το οποίο ο Θεός ή ο Χριστός ιδρύει εν χρόνω. Έτσι δύναται να είναι η Εκκλησία όπως διδάσκουν οι παπικοί μέχρι σήμερα ή μία πνευματικώς πραγματοποιημένη πραγματικότης, ή μία μελλοντική ελπίς επικρατήσεως της βασιλείας. Επίσης δύναται να έχει κοσμολογικό ή πολιτικό ή στρατιωτικό ή καθαρώς πνευματικοϋπερβατικό χαρακτήρα. Βασικό λάθος των δυτικών τούτων είναι ότι ταυτίζουν τη βασιλεία των ουρανών με κάποια αποκατάσταση του λαού του Θεού. Δηλ. δεν διακρίνουν μεταξύ της αποκαταστάσεως και της δυνάμεως του Θεού η οποία ενεργεί την αποκατάσταση.

Στην Π. Διαθήκη π.χ. τα ιστορικά σωστικά γεγονότα εν τη ιστορία του Ισραήλ, διακρίνονται σαφώς από την άκτιστο δόξα του Θεού, διά της οποίας ο Θεός σώζει τον λαό Του. Έτσι και η βασιλεία του Θεού η οποία ταυτίζεται με την δόξα του Θεού, είναι η δύναμις η άκτιστος του Θεού, διά της οποίας ο Θεός σώζει και θεεί και δοξάζει, αλλά δεν είναι κτιστή κατάσταση αποκαταστάσεως. Γι αυτό στην Καινή Διαθήκη η έλευση της βασιλείας δεν ταυτίζεται με έλευση κατάστασης υλικής αποκαταστάσεως, αλλά δηλοί την φανέρωση της από αιωνίου υπαρχούσης δυνάμεως και χάριτος του Θεού και την υπό των ανθρώπων μέθεξη της χάριτος ταύτης".

Ο π. Ιωάννης ταυτίζει την βασιλεία των ουρανών με την άκτιστο ενέργεια του Θεού της θείας χάριτος και την μετοχή του ανθρώπου στην θεία χάρη. Δηλ. βασιλεία του Θεού είναι η μετοχή του κτιστού στο, άκτιστο. 

Και το δικαιολογεί αγιοπατερικώς ο π. Ιωάννης. 

"Έτσι η ομόφωνος ερμηνεία των πατέρων της αρχαίας περιόδου και ολοκλήρου της ελληνόφωνης ρωμαϊκής πατερικής παραδόσεως ταυτίζει την βασιλεία των ουρανών με την άκτιστο χάρη και δόξα του Θεού.

Έτσι η προφητεία του Χριστού: "Σας διαβεβαιώνω ότι υπάρχουν μερικοί από αυτούς που βρίσκονται εδώ, οι οποίοι δεν θα γευθούν τον θάνατο προτού δουν την βασιλεία των ουρανών να έρχεται με θαυμαστά γεγονότα" (Μαρκ. 9,1), σε όλους τους πατέρες της Εκκλησίας, εξεπληρώθη στην Μεταμόρφωση του Χριστού, όταν οι πρόκριτοι των μαθητών, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης μετά Μωυσέως και Ηλία είδαν την φυσική δόξα και θεότητα του Χριστού".

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς στο έργο του 150 φυσικά, θεολογικά, ηθικά και πρακτικά κεφάλαια, και ειδικά στο 146 κεφάλαιο γράφει: 

"Ο Κύριος είπε στους μαθητές του ότι υπάρχουν μερικοί, από αυτούς που βρίσκονται εδώ, οι οποίοι δεν θα πεθάνουν πριν δουν να έρχεται με δύναμη η βασιλεία του Θεού. Και έξι ημέρες μετά, αφού πήρε μαζί του τον Πέτρο τον Ιάκωβο και Ιωάννη, ανέβηκε στο όρος Θαβώρ και εκεί έλαμψε το πρόσωπό του όπως ο ήλιος και τα ιμάτιά Του έγιναν λευκά όπως το φως. Οι μαθητές δεν μπορούσαν πλέον να βλέπουν, ή μάλλον επειδή δεν είχαν την δύναμη ούτε να ατενίσουν την λάμψη, έπεσαν με το πρόσωπο στην γη. Εν τούτοις είδαν, σύμφωνα με την υπόσχεση του Σωτήρα, την βασιλεία του Θεού. Το θεϊκό εκείνο και ανέκφραστο φως, το οποίο οι μεγάλοι Γρηγόριος και Βασίλειος ονομάζουν Θεότητα λέγοντας: Φως ήταν η θεότητα που φάνηκε στους μαθητές πάνω στο όρος. 

Ο άγιος Θεόληπτος Αντιοχείας γράφει σαφώς περί του Κυρίου ότι "βασιλείαν εάν είπω, δόξαν αυτού λέγω". 

Ο άγιος Ιππόλυτος Ρώμης παραθέτει το χωρίον του Ιωάννου 2,11 αντικαθιστών τον όρο δόξαν αυτού με τον όρο βασιλεία του Θεού. Έτσι "αρχή των σημείων ην εποίησεν ο Ιησούς εν Κανά της Γαλιλαίας και εφανέρωσε την βασιλεία των ουρανών". 

Ο Κλήμης ο Αλεξανδρείας παραθέτει το χωρίο του Μάρκου 9,1 αντικαθιστών το "την βασιλείαν του Θεού εν δυνάμει", με "τον Υιόν του ανθρώπου εν δόξη". Έτσι "εισί τινες των ωδε εστηκότων οι ου μη γεύσωνται θανάτου έως αν ίδωσι τον Υιόν του ανθρώπου εν δόξη". Τούτο διότι κάποιοι των αποστόλων είδαν τον Χριστό εν τη βασιλεία του Θεού στη Μεταμόρφωση. 

Ο Ματθαίος στο ευαγγέλιό του αντί του "....βασιλείαν του Θεού εληλυθυίαν εν δυνάμει...", γράφει "...έως αν ίδωσι τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον εν τη βασιλεία αυτού". (Ματθ. 16,28).

Και συνεχίζει ο μακαριστός καθηγητής π. Ιωάννης Ρωμανίδης: "Προξενεί κατάπληξη το γεγονός ότι οι δυτικοί θεολόγοι και δυστυχώς πολλοί των ορθοδόξων, ασχολούνται με την βασιλεία του Θεού χωρίς να υποπτευτούν ότι έχει κάποια σχέση με την Μεταμόρφωση, την δόξα του Θεού, την αποκάλυψη ή τις θεοφανείες και την εν Θεώ θεωρία των θεουμένων προφητών, αποστόλων και αγίων. Τούτο απλούστατα διότι εξηφανίσθη εις την παλαιοτέρα φραγκική των παράδοση και δεν κατενοήθη η ρωμαϊκή (ελληνόφωνη ή λατινόφωνη) πατερική παράδοση περί θεώσεως και έτσι ούτε η αποφατική θεολογία της Αγίας Γραφής κατανοείται πλέον".

Όταν μιλάμε για την βασιλεία του Θεού, σαφώς εννοούμε την βασιλεία των ουρανών, η οποία δεν είναι κάποια κατάσταση υλικής αποκατάστασης του λαού του Θεού που θα συμβεί εν χρόνω σε κάποιο μέλλον, εδώ στη γη, αλλά είναι η μετοχή του ανθρώπου στην άκτιστο θεία χάρη, που η αρχή της είναι από τώρα, από την στιγμή που ο άνθρωπος μετανοεί και αρχίζει τον αγώνα για την σωτηρία του. 

"Μετανοείτε ήγγικεν γαρ η βασιλεία των ουρανών". (Ματθ. 4,17).

Η πιο ειλικρινής χρήση του νου

Ποια θα μπορούσε να είναι η ειλικρινής χρήση του νου;

Τι άλλο θα μπορούσε να ήταν από την προσευχή, την πνευματική τροφή του νου; 

Η προσευχή κι η δύναμη της προσευχής είναι ένα θέμα πάρα πολύ πλούσιο σε προβληματισμούς που έχουν άμεση σχέση με την πραγματοποίηση της κατ’ εξοχήν αυτής πνευματικής λειτουργίας που λέγεται προσευχή.

Αν αναζητήσει κανείς ένα διάγραμμα αυτού του θέματος, θα δει ότι πραγματικά δεν μπορεί να ξέρη από που πρέπει ν’ αρχίσει και που πρέπει να τελειώσει. Κι αυτό γιατί, όπως καταλαβαίνουμε, η προσευχή δεν είναι μια διδακτική ενότητα, δεν είναι ένα μάθημα που μπορεί κανείς να διδάξει σε ορισμένη ώρα. Δεν είναι προσδιορισμένο θεωρητικά αυτό το βιωματικό πνευματικό γεγονός.

Όταν κανείς μιλά για την προσευχή, καταλαβαίνει ότι μιλάει για ένα μυστήριο. Γιατί, όπως ξέρουμε, η προσευχή είναι, στην απλούστερη διατύπωσή της, η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό, ή τουλάχιστον μια βασική μορφή της σχέσεως του ανθρώπου με τον Θεό. Και ασφαλώς ό,τι προσεγγίζει τον Θεό δεν είναι εύκολο να μελετηθεί και να προσδιοριστεί. Μάλλον πρέπει κανείς να αντιμετωπίσει ένα βασικό θέμα μέσα στο όλο πρόβλημα της δυνάμεως της προσευχής, που είναι οι όροι υπό τους οποίους η προσευχή αποβαίνει ένα δυναμικό στοιχείο της ζωής του ανθρώπου.

Νομίζω ότι άμεσα δεν θα ενδιέφερε το να μάθει κανείς τι είναι η δύναμη της προσευχής ή πως εκδηλώνεται. Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο ενός κατηχητικού μαθήματος. Ίσως περισσότερο βασικό είναι να σταματήσει κανείς σ’ αυτό το ιδιαίτερο πρόβλημα και να διερωτηθεί υπό ποιούς ακριβώς όρους, βάσει ποιών προϋποθέσεων, η προσευχή μας δίνει δύναμη, γίνεται πηγή δυνάμεως.

Γιατί είναι αλήθεια ότι, όταν ο άνθρωπος μιλά για προσευχή ή όταν προσεύχεται - για να πάμε αμέσως στο πρόβλημα - , περιμένει να δει τα αποτελέσματα αυτής της πνευματικής του λειτουργίας· η σκέψη του είναι πάντα προσανατολισμένη στο αποτέλεσμα, στην δύναμη της προσευχής. Γι’ αυτό νομίζω, πιο εύκολα κανείς ανάγεται στην έννοια της δυνάμεως της προσευχής, παρά στις προϋποθέσεις που μπορούν να εξασφαλίσουν, σύμφωνα με τα ανθρώπινα πάντοτε κριτήρια, την δύναμη της προσευχής.

Η προσευχή μπορεί πραγματικά να εκφρασθεί σαν μια δυναμική λειτουργία της προσωπικότητας και μπορεί να αποτελέσει πηγή δυνάμεως.

Μια πρώτη βασική προϋπόθεση είναι το πως αντιλαμβάνεται κανείς την προσευχή. Τί εννοεί όταν λέει προσευχή, ή καλύτερα πώς συλλαμβάνει υπαρξιακά και πώς αισθάνεται την προσευχή;

Τί είναι όμως προσευχή; Είναι ένα βασικό ερώτημα που μπορεί σαν απάντηση να μας δώσει τον πρώτο όρο που είναι απαραίτητος για να αποβεί η προσευχή πηγή δυνάμεως.

Εδώ θα μπορούσε να πει κανείς πάρα πολλά. συνήθως έχουμε υπ’ όψη μας απλοποιήσεις του ορισμού της προσευχής. Ότι δηλαδή προσευχή είναι η επικοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό ή, η ομιλία του ανθρώπου προς τον Θεό ή, η καταφυγή του ανθρώπου στον Θεό, για να ζητήσει την βοήθειά Του. Μπορούμε να βρούμε άπειρους τέτοιους ορισμούς του γεγονότος της προσευχής. Κι επειδή ακριβώς υπάρχουν πάρα πολλές τέτοιες δυνατότητες, κατέφυγα σ’ ένα φιλοκαλικό κείμενο, δηλαδή σ’ έναν νηπτικό συγγραφέα, αλλά και πατέρα και ασκητή, ο οποίος αφιερώνει, μια μεγάλη ομιλία του στην προσευχή. Μέσα σ’ αυτήν, με την πείρα την προσωπική που έχει αποκτήσει από την άσκηση, μας δίνει μια ποικιλία ορισμών, που όλοι μαζί ίσως θα μπορούσαν να μας δώσουν μια ιδέα του τι είναι η προσευχή.

Αρχίζει μ’ έναν απλό ορισμό: «Προσευχή εστί ανάβασις νου προς Θεόν». Όσο μπορεί πιο συνοπτικά μας λέει τι είναι η προσευχή. Είναι η ανάβαση του νου προς τον Θεό. Κάπου αλλού λέει: «Προσευχή εστί πρέπουσα ενέργεια τη αξία του νου, ήτοι κρείττων και ειλικρινής χρήσις αυτού». Προσευχή είναι μια ενέργεια, που είναι ανάλογη προς την αξία του νου. Δηλαδή η κάλλιστη, θα λέγαμε, και η πιο ειλικρινής χρήση του νου. Αυτή είναι προσευχή.

Σ’ έναν άλλον ορισμό, προχωρεί σε περισσότερο υπαρξιακό έδαφος και μας λέει: «ώσπερ ο άρτος τροφή εστί τω σώματι και η αρετή τη ψυχή, ούτως και του νου η πνευματική προσευχή τροφή υπάρχει». Εδώ κάνει ένα πολύ θετικό βήμα στην προσπάθεια του προσδιορισμού της προσευχής, για να μας δώσει να καταλάβουμε ότι η προσευχή δεν είναι μια θεωρητική προσέγγιση του νου προς τον Θεό, αλλά είναι κάτι πολύ βασικότερο και υπαρξιακό. Αυτός ο χαρακτηρισμός ή, η αλληγορία, η εικόνα της προσευχής ως τροφής, ως άρτου, δείχνει ότι η προσευχή για τον προσευχόμενο άνθρωπο, όπως λέει αλλού και ο ίδιος αλλά και άλλοι πατέρες, είναι η τροφή και η αναπνοή. Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις της τροφής και της αναπνοής δεν μπορεί να υπάρξει ένας άνθρωπος. Έτσι και ένας πνευματικός άνθρωπος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την προσευχή.

Από τους πολλούς ορισμούς που έχει στην συνέχεια της ομιλίας του ο νηπτικός πατήρ, ξεχώρισα ιδιαιτέρως έναν, ο οποίος νομίζω ότι μας δίνει το πλήρωμα, κατά κάποιον τρόπο, της υπαρξιακής προβολής της προσευχής.

Σημειώνει σ’ έναν στίχο: «Αίσθησις εστί προσευχής σύννοια μετ’ ευλάβειας και κατανύξεως και οδύνης ψυχής, εν εξαγορεύσει πταισμάτων μετά στεναγμών αφανών». Δηλαδή η αίσθηση της προσευχής είναι σύννοια -το λεξικό αποδίδει την λέξη αυτή με τον όρο σκέψη βαθειά -, αλλά και αγωνία και στενοχώρια και συναίσθηση και τύψεις συνειδήσεως ακόμη. 

Θα μπορούσαμε επομένως να πούμε, ότι η αίσθηση της προσευχής είναι ένα προσωπικό βίωμα που δονεί τον άνθρωπο «μετ’ ευλαβείας και κατανύξεως και οδύνης ψυχής» και με προϋπόθεση την έξαγόρευση των πταισμάτων, της προσωπικής ενοχής «μετά στεναγμών αφανών».

Με τον ορισμό αυτό εισέρχεται στο βάθος της υπάρξεως του ανθρώπου για να μας πει ότι η σωστή και ολοκληρωμένη προσευχή δεν είναι απλώς μια ενέργεια των χειλέων, ούτε είναι μια θεωρητική πράξη, ένα γεγονός νοησιαρχικής εκφράσεως του ανθρώπου, αλλά είναι μια υπόθεση που απασχολεί τον όλο άνθρωπο, τον δονεί, τον συγκλονίζει και που σαν καταστάλαγμα της όλης αυτής εμπειρίας έχει τους αφανείς στεναγμούς.

Σαν συμπέρασμα αυτών θα λέγαμε, ότι η πρώτη προϋπόθεση της δυνάμεως της προσευχής είναι το να αντιληφθεί εκείνος που θέλει να χρησιμοποιήσει την προσευχή σαν μια πηγή δυνάμεως, Ότι η προσευχή είναι ένα υπαρξιακό γεγονός. Αυτό σημαίνει ότι είναι ένα γεγονός που συγκλονίζει τον όλο άνθρωπο, τον συναρπάζει και τον κάνει να βιώνει καταστάσεις που, όπως λένε σε άλλες περιπτώσεις οι νηπτικοί που ζουν το πλήρωμα της προσευχής, δεν μπορεί να τις περιγράφει. Με άλλα λόγια η προσευχή, στην κανονική της διάσταση, πρέπει να ταυτίζεται με τον άνθρωπο σε όλες τις κινήσεις του και σε όλες τις ενέργειές του.

Βέβαια εμείς μπορεί να γνωρίζουμε, ότι η προσευχή είναι μια λειτουργία που γίνεται σε τακτές ώρες ή ότι εντάσσεται και σαν λατρεία σ’ ένα ορισμένο πρόγραμμα, όπως είναι η λατρεία της Κυριακής επί παραδείγματι. Αλλά η υπαρξιακή σύλληψη του νοήματος της προσευχής μας την δίνει σαν μια λειτουργία που ταυτίζεται με τον όλο άνθρωπο, σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής του. Έτσι, όταν οι νηπτικοί ασχολούνται με το θέμα της προσευχής και κατασταλάζουν σ’ έναν ορισμένο τύπο προσευχής, στην Ευχή του Κυρίου, προσδιορίζουν την προσευχή σαν την αναπνοή της ψυχή. Και λένε ότι όταν κανείς κατορθώσει να συνάψει την μνήμη του ονόματος του Κυρίου με την αναπνοή του, τότε θα μπορέσει να καταλάβει το νόημα της πνευματικής ζωής. Τότε «γνώσει ησυχίας ωφέλειαν», αλλά και τότε μπορεί να καταλάβει ποιά είναι η προσευχή σε όλες της τις διαστάσεις.

Ίσως τα όσα διαβάζουμε μέχρι στιγμής για το υπαρξιακό νόημα της προσευχής να δημιούργησαν σε μερικούς τον προβληματισμό, ότι ο χριστιανός πρέπει να προσεύχεται κάθε ώρα και στιγμή. Πριν όμως έλθουμε να εξετάσουμε αυτήν ακριβώς την πτυχή του θέματος είναι απαραίτητο να αναφέρουμε και να υπογραμμίσουμε ένα γεγονός, που μας βοηθάει να καταλάβουμε πως η προσευχή, σαν υπαρξιακό γεγονός, καλύπτει και αγκαλιάζει την όλη ύπαρξη του ανθρώπου.

Πρόκειται για κάτι που φαίνεται παράδοξο στον σύγχρονο άνθρωπο, θα έλεγα πολλές φορές και στον σύγχρονο χριστιανό, αλλά για την Εκκλησία αποτελεί άρθρο πίστεως και ζωής.

Η υπαρξιακή κατανόηση του πνευματικού γεγονότος της προσευχής δικαιολογείται από την πραγματικότητα, ότι ο αγώνας του ανθρώπου και συγκεκριμένα του χριστιανού, δεν είναι μια απλή περιορισμένη περιπέτεια ή εργασία, αλλά είναι μια πάλη. Αυτήν την πάλη μας βοηθάει η Αγία Γραφή να την καταλάβουμε πολλαπλώς. Την περιγράφει ωραιότατα στο τελευταίο βιβλίο της Καινής Διαθήκης, στην Αποκάλυψη. Συνοπτικά την συναντάμε στο γνωστό χωρίο του Παύλου: «ουκ έστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου, προς τα πνευματικά της πονηρίας εν τοις επουρανίοις» (Εφεσ. στ΄ 12).

Σ’ αυτό το χωρίο υπογραμμίζεται ο δαιμονισμός, ο οποίος υπάρχει σαν ένας όρος υπάρξεως, θα έλεγε κανείς, της Εκκλησίας. Ασφαλώς δεν είναι της στιγμής να αναπτύξουμε την θεολογία του δαιμονισμού. Είναι όμως απαραίτητο ο χριστιανός, περισσότερο ίσως από τον άνθρωπο του κόσμου τούτου που δεν μπορεί να καταλάβει πολλά πράγματα, να καταλάβει ότι εφ’ όσον θέλει να είναι χριστιανός, είναι εντεταγμένος σ’ έναν αγώνα και σε μια πάλη, που έχει αντικείμενο (σε αρσενικό γένος), του οποίου οι αντιδράσεις παρουσιάζονται στην Αποκάλυψη, αλλά η εικόνα του υπάρχει σ’ όλο το σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου, αλλά και σ’ όλο -ας μου επιτραπεί έτσι απλά να πω – το υλικό της Καινής Διαθήκης.

Ξέρουμε ότι ο Κύριος, πριν από την αρχή του δημόσιου βίου Του, είχε έναν ζωντανό διάλογο με τον διάβολο, με τον δαιμονισμό, υπεβλήθη στην δοκιμασία, κατά την όποια ο διάβολος ήθελε να τον υποτάξει. Με την αντιμετώπισή του εκείνη, ο Κύριος, δίνει την σημασία που πρέπει να δώσει ο πνευματικός άνθρωπος στην συνάντησή του με τον δαιμονισμό.

Η πάλη του χριστιανού δεν είναι μια πάλη για ηθική τελείωση, μέσα σε μια κατάσταση πνευματικής εκστάσεως και ομορφιάς -λόγων και συναισθηματικών εμπειριών, όπως συχνά την εννοούμε. Πολλές φορές εξωραΐζουμε τα πράγματα, μιλάμε για ιδανικά, για πνευματικές εξάρσεις, για προσπάθεια αυτοθυσίας, η οποία είναι έργο που ομορφαίνει την ζωή του ανθρώπου. Κάτω όμως από όλα αυτά τα σχήματα, τα ωραία και τα αληθινά -δεν είναι ψεύτικα αυτά- υπάρχει η σκληρή πραγματικότητα, η οποία οπωσδήποτε σε κάποια κρίσιμη ώρα θα αποκαλυφθεί στον πνευματικό άνθρωπο που είναι αποφασισμένος να αγωνισθεί μέσα στην χριστιανική κονίστρα.

Σ’ αυτό το σημείο αρκετές φορές σημειώνεται κάποια αταξία. Ίσως ορισμένοι νέοι να ξεκινούν με την εμπειρία της ομορφιάς της χριστιανικής ζωής, που όμως έχει -δεν μπορούμε να το κρύψουμε αυτό- και την μορφή της αυταπάτης. Διότι, αν κανείς δεν ξέρει από την αρχή την σκληρότητα του πνευματικού αγώνος και δεν έχει από την αρχή συνειδητοποιήσει αυτόν τον δαιμονισμό, που συνέχει τα πάντα και που αντιδρά συνεχώς στο σχέδιο του Θεού, μπορεί να ξεκινήσει με μια αισιοδοξία, που είναι νόμιμη από πλευράς χριστιανικής πραγματικότητας· αυτή όμως η αισιοδοξία μπορεί να γίνει το σκάνδαλο ή, η παγίδα, που θα τον οδηγήσει σε μια καταστροφή οριστική.

Αυτό είναι μια παλιά υπόθεση. Χρονολογείται από τότε, που μέσα στον κύκλο των Δώδεκα Αποστόλων παρουσιάστηκε ο Ιούδας. Και το γεγονός προχώρησε, ώστε ο Παύλος με πικρία να γράψει: «Δημάς γαρ με εγκατέλιπεν αγαπήσας τον νυν αιώνα…» (Β΄ Τιμοθ. δ΄ 10). Ο νυν αιών, ο οποιοσδήποτε αιών, έχει μια γλυκύτητα δαιμονική, θα έλεγε κανείς, που αντιδρά ουσιαστικά και δραστικά στο σχέδιο του Θεού και συγκεκριμένα στην προσπάθεια του πνευματικού ανθρώπου να ολοκληρωθεί. Όταν λοιπόν ο χριστιανός δεν έχει πλήρη επίγνωση αυτών των καταστάσεων από την αρχή, στερείται μιας βασικής προϋποθέσεως που μπορεί να του εξασφαλίσει γόνιμη, από πλευράς δυνάμεως, προσευχή. Διότι, αν κανείς δεν υπολογίζει την δύναμη του εχθρού, τότε η προσευχή του είναι μια κατάσταση, ή μια λειτουργία, που ασχολείται με πολλά και διάφορα πράγματα, αλλά αποφεύγει την ουσία.

Συνήθως η προσευχή ενός καλού χριστιανού έχει σαν θέμα το να προκόψει στην ζωή του, να αποκτήσει μια καλή εργασία, να δημιουργήσει καλή οικογένεια, να αποκτήσει παιδιά, να τα δει να προοδεύουν, πράγματα τα οποία όλα είναι ασφαλώς νόμιμα. Και μέσα σε όλες αυτές τις ικεσίες, που αποτελούν στόχο της προσευχής, υπάρχει και το αίτημα, να συγχωρηθούν οι αμαρτίες του. Τις περισσότερες φορές όμως, λείπει αυτή η επίγνωση που μπορεί να υπογραμμίσει τον υπαρξιακό χαρακτήρα της προσευχής, κι έτσι η προσευχή γίνεται απλώς ένα εφόδιο για να ζήσουμε καλύτερα την ζωή μας. Αλλά, όταν έτσι έχουν τα πράγματα, φθάνουμε στο σημείο να θυμόμαστε την προσευχή ορισμένες ώρες μόνο, τις ώρες που έχουμε μπροστά μας ένα πρόβλημα ή μια δυσκολία. Τότε ξυπνάει περισσότερο μέσα μας η επιθυμία και η διάθεση για προσευχή.

Εκείνος όμως που ζει υπαρξιακά το γεγονός της προσευχής, εφαρμόζει το «αδιαλείπτως προσεύχεσθε» που λέει ο Παύλος και ζει, όχι απλώς μέσα στο πλαίσιο της ζωής της προσευχής, αλλά στην κατάσταση της προσευχής. Είναι όλος προσευχή και επομένως έχει την δυνατότητα να αντιμετωπίζει τον δαιμονισμό του νυν αιώνος με την άνεση που του δίνει η προσευχή.

Στο σημείο αυτό θα μπορούσαμε να ανοίξουμε μια παρένθεση, για να δούμε την τραγική εικόνα που παρουσιάζει ο εκάστοτε χριστιανός μέσα στα πλαίσια του δαιμονισμού της εποχής του. Βλέπουμε ότι πάρα πολλές φορές, λείπει από τον χριστιανό η συναίσθηση της εξαρτήσεώς του από τον Θεό, μιας εξαρτήσεως υπαρξιακής και όχι συναισθηματικής. Διότι συχνά λέμε ότι η προσευχή υπογραμμίζει την εξάρτηση του ανθρώπου από τον Θεό, αλλά τις περισσότερες φορές εννοούμε μια συναισθηματική εξάρτηση. Δεν μπορούμε να εννοήσουμε το βαθύτερο στοιχείο, που θα έλεγα ότι έχει έναν χαρακτήρα τραγικό, ιδιαίτερα για τον σύγχρονο χριστιανό. Και αυτή η τραγικότητα ζωγραφείται πολύ ωραία στην υμνολογία και στις ακολουθίες της εκκλησιαστικής περιόδου του Τριωδίου.

Αν θα μπορούσε κανείς να σταματήσει με άνεση - από πλευράς χρόνου - μπροστά στην περίοδο αυτή της πνευματικής ζωής της Εκκλησίας μας και να την μελετήσει με προσοχή, θα έβλεπε ότι μέσα σ’ αυτήν υπάρχει ένας άνθρωπος που προσεύχεται. Όλη η υμνολογία του Τριωδίου δεν είναι τίποτε άλλο, παρά οι πνευματικές εξάρσεις ενός προσευχόμενου ανθρώπου.

Το ερώτημα όμως είναι: ποιός είναι αυτός ο προσευχόμενος άνθρωπος; Μήπως είναι ο άνθρωπος που έχει λύσει τα προβλήματά του και με την συναίσθηση πλέον της ασφάλειας ότι είναι κοντά στον Θεό, προσεύχεται και υμνολογεί; Ή μήπως είναι ο άνθρωπος που αναζητάει κάτι και προσεύχεται με κάποια αγωνία;

Μια βαθειά εξέταση του Τριωδίου δείχνει ότι στην πνευματική προσπάθεια του ανθρώπου που παρουσιάζεται μέσα σ’ αυτό, εκφράζεται και αντανακλάται η τραγικότητα του σύγχρονου ανθρώπου. Όταν διαβάζουμε στο Τριώδιο τους τόσο ωραίους ύμνους και βλέπουμε την αγωνία του προσευχόμενου ανθρώπου, την τραγικότητα που δείχνει η εσωτερική του έκρηξη, θα λέγαμε την απελπισία του -γιατί πολλές φορές τον βλέπουμε να προσεύχεται με μια απελπισία-, έχουμε την εντύπωση ότι βλέπουμε μια εικόνα του σύγχρονου ανθρώπου, ο όποιος είναι παγιδευμένος κι αυτός σε κάποια κατάσταση τραγική, σε έναν μηδενισμό που τον οδηγεί σε μια απελπισία χωρίς όρια. Κι αυτό πραγματικά είναι ένα κοινό σημείο του προσευχόμενου ανθρώπου μέσα στο Τριώδιο και του ανθρώπου γενικά της εποχής μας.

Κάτι όμως που υπάρχει στο Τριώδιο, δεν υπάρχει τις περισσότερες φορές στον σύγχρονο χριστιανό. Ενώ ο σύγχρονος υπαρξιστής έχει μια αγωνία, ζει μια τραγικότητα, διότι εσωτερικά συγκλονίζεται από την εμπειρία του μηδενισμού, ο σύγχρονος χριστιανός, όπως έχει πολλές φορές λεχθεί και υπογραμμισθεί, παρουσιάζεται σαν ένας άνθρωπος του βολέματος. Και κοντά στον Θεό θέλει να βρίσκεται, και την ζωή του την σύγχρονη να ζήσει. Δεν δείχνει ότι έχει κάποια αγωνία εσωτερική, ότι αισθάνεται την τραγικότητα της υπάρξεώς του. Αντίθετα, τις πιο πολλές φορές έχει μια σιγουριά, διότι ξέρει ότι θα νηστέψει, θα εξομολογηθεί, ακόμα ότι θα κοινωνήσει. Ξέρει ότι θα μπει στην περίοδο της Τεσσαρακοστής, που θα του επιτρέψει να ανανήψει κάπως και έτσι να προχωρήσει. Στο βάθος του πνεύματός του επικρατεί η προοπτική, ότι προχωρώντας θα βρει ανοιχτή μπροστά του την πόρτα του παραδείσου. Κι έτσι δεν συγκλονίζεται ο σύγχρονος χριστιανός, όπως συγκλονίζεται ο άπιστος ή ο άθεος ή ο υπαρξιστής που δεν έχει προσανατολισμό.

Αλλά άραγε, αυτή είναι η νοοτροπία του ανθρώπου που προσεύχεται μέσα στο Τριώδιο, αυτού που για τον χριστιανό αποτελεί τον τύπο του προσευχόμενου ανθρώπου; Ασφαλώς όχι. Μέσα στο Τριώδιο βρίσκει κανείς πάρα πολύ εκφραστικά, με υμνολογικές αποχρώσεις και πινελιές τον χριστιανικό υπαρξισμό να είναι και αυτός μια αγωνία, μια απελπισία, ίσως και μια αμφισβήτηση μέχρις ενός ορισμένου σημείου. Να είναι όμως μια υγιής αμφισβήτηση και μια απελπισία που συνδέεται άμεσα με την ύπαρξη της ζωής, που είναι ο Θεός, και από την οποία ύπαρξη αντλεί όλη του την δύναμη.

Μέσα στην υμνολογία του Τριωδίου διαφαίνεται μια απελπισία που είναι ακατανόητη για τον σύγχρονο χριστιανό. Μια απελπισία που πολλές φορές μας προβληματίζει, μήπως υπάρχουν στοιχεία υπερβολής μέσα σ’ αυτή την υμνολογία, τα οποία δεν δίνουν την αληθινή εικόνα της πνευματικής ζωής, μήπως υπερτονίζουμε την παραποιημένη εικόνα του χριστιανού. Όμως δεν πρέπει ποτέ να μας διαφεύγει το γεγονός ότι το Ευαγγέλιο, έχει δύο όψεις, μία όψη χαράς και αγαλλιάσεως, επαγγελίας ζωής και μία όψη εγρηγόρσεως, τραγικότητας, αγωνίας και γιατί όχι και φρίκης. Αν μπορούσαμε να σταματήσουμε στην μία όψη του Ευαγγελίου, αγνοώντας την άλλη, θα ήταν εύκολο να διαγράψουμε και το Τριώδιο από την ζωή της Εκκλησίας. Αλλά αυτή η τραγικότητα υπάρχει ήδη μέσα στο Ευαγγέλιο, γιατί είναι ο Σταυρός του Χριστού. Στον Σταυρό του Χριστού αποκορυφώνεται η τραγικότητα της χριστιανικής υπάρξεως και από τον Σταυρό του Χριστού πηγάζει ο πιο δυναμικός χαρακτήρας της προσευχής,

Στην προς Εβραίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου υπάρχει ένα χωρίο που δικαιώνει, όχι μόνο τον χαρακτήρα του Τριωδίου, αλλά και την τραγικότητα που πρέπει να βιώνει ο χριστιανός σαν προϋπόθεση της δυνάμεως της προσευχής. Βέβαια και σε άλλα σημεία της Καινής Διαθήκης έχουμε περιγραφές για τον δραματικό και τραγικό, θα λέγαμε, χαρακτήρα του Πάθους του Κυρίου. Επί παραδείγματι, γράφει ο Απόστολος προς τους Γαλάτες, ότι ο Χριστός έγινε κατάρα -όχι έγινε σαν κατάρα- για να εξαγοράσει εμάς τους ανθρώπους. Στην προς Εβραίους όμως έχουμε μια πραγματικά υπαρξιακή απεικόνιση του δραματικού χαρακτήρα της προσευχής του Χριστού, όχι σε μία, αλλά σε πάρα πολλές περιπτώσεις.

Σημειώνει ο συγγραφέας της επιστολής ότι, όταν ο Κύριος έκανε το έργο Του εδώ στην γη «εν ταις ημέραις της σαρκός αυτού δεήσεις τε και ικετηρίας προς τον δυνάμενον σώζειν αυτόν εκ θανάτου μετά κραυγής ισχυράς και δακρύων προσενέγκας, και εισακουσθείς από της ευλάβειας, καίπερ ων υιός, έμαθεν αφ’ ων έπαθε την υπακοήν, και τελειωθείς εγένετο τοις υπακούουσιν αυτώ πάσιν αίτιος σωτηρίας αιωνίου» (Εβρ. ε’ 7 – 9).

Ένας σύγχρονος χριστιανός, σε συνδυασμό με την προβληματικότητα της προσευχής και την περίοδο του Τριωδίου, πρέπει ιδιαίτερα να προσέξει αυτήν τήν τόσο εκφραστική και ζωντανή περιγραφή της προσευχής του Κυρίου. Αν ο ίδιος ο Κύριος προσευχήθηκε προς τον Πατέρα Του, «τον δυνάμενον σώζειν αυτόν εκ θανάτου», για να μας σώσει αλλά και για να μας δώσει τύπον προσευχής, «μετά κραυγής ισχυράς και δακρύων», γιατί ένας σύγχρονος χριστιανός να δικαιούται να προσεύχεται με λιγότερο δυναμισμό -στην καλύτερη περίπτωση- ή χωρίς να βιώνει την τραγικότητα της υπαρξιακής πραγματικότητας; Νομίζω ότι στο χωρίο αυτό εκφράζεται συνοπτικά το νόημα του Τριωδίου και φαίνεται καθαρά ότι η προσευχή, σαν πηγή δυνάμεως, δεν μπορεί να είναι μια ήπια πνευματική λειτουργία.

Πολλές φορές επιδιώκουμε να έχουμε μια ώρα περισυλλογής, να βρεθούμε κάπου ήσυχα, να διαβάσουμε ένα καλό βιβλίο, να ζήσουμε μια έξαρση πνευματική, για να πετύχουμε μια ψυχική ανάβαση. Αν και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αυθεντικότητα της πνευματικής ποιότητας αυτών των εκδηλώσεων, πρέπει εν τούτοις να προβληματισθούμε αν, με αυτές μόνον, είναι δυνατόν να κάνουμε βήματα προς την βασιλεία του Θεού. Να σκεφθούμε πως πρέπει να καταβάλουμε προσπάθεια για να καταλάβουμε ότι η δύναμη της προσευχής βρίσκεται στο βάθος μιας ισχυρής κραυγής και στην νωπότητα πολλών δακρύων. Διότι, αν αυτή την κατάσταση την έζησε ο Χριστός, σαν άνθρωπος, δεν μπορούμε εμείς να είμαστε σίγουροι και ήσυχοι ότι μπορούμε να καταλάβουμε την προσευχή.

Οι 3 γονυκλισίες την ημέρα της Πεντηκοστής

Την ημέρα της Πεντηκοστής, ημέρα κατά την οποία αποκαλύφθηκε και προσκυνείται το μυστήριο της Αγίας Τριάδος, του Ενός και Μόνου Θεού, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, αμέσως μετά την πανηγυρική Θεία Λειτουργία, τελείται κατά την λειτουργική πράξη ο «Εσπερινός της Γονυκλισίας». Πρόκειται για τον εσπερινό της Δευτέρας, την εορτή του Αγίου Πνεύµατος.

Ακολουθώντας και αυτός ο Εσπερινός στην βάση του την συνήθη διάταξη της ακολουθίας του Εσπερινού, διαφοροποιείται μετά την είσοδο, όπου ψάλλεται το «Φως ιλαρόν…», καθώς ακολουθεί η ανάγνωση των επτά ευχών της γονυκλισίας, οι οποίες χωρίζονται σε τρεις οµάδες. 

Μετά την πρώτη και δεύτερη ευχή ακολουθεί η εκτενής δέηση. 

Μετά την τρίτη και την τέταρτη ευχή ακολουθεί το «Καταξίωσον, Κύριε, εν τη εσπέρα ταύτη…». 

Έπονται οι τελευταίες τρεις ευχές και µετά ακολουθούν τα Πληρωτικά και από το σηµείο αυτό ο εσπερινός συνεχίζεται κατά την συνήθη τάξη.

Οι ευχές της γονυκλισίας αναγιγνώσκονται κατά την κρατούσα σημερινή παράδοση από τους επισκόπους και τους πρεσβυτέρους από του ιερού βήματος και μάλιστα έμπροσθεν της Ωραίας Πύλης εις επήκοον όλης της Εκκλησίας. (Σε πολλά χειρόγραφα συναντάται και η διάταξη η οποία θέλει οι ευχές να διαβάζονται ενώπιον της αγίας Τραπέζης). 

Κατά την ώρα της αναγνώσεως των ευχών αυτών όλοι κλίνουν τα γόνατα (γονατίζουν), για αυτό και οι ευχές αυτές καλούνται ευχές της γονυκλισίας.

Οι ευχές αυτές είναι χωρισμένες σε τρεις ομάδες, όσες είναι και οι γονυκλισίες. 

Κατά την πρώτη γονυκλισία αναγιγνώσκονται οι δύο πρώτες ευχές, 

Κατά την δεύτερη γονυκλισία η τρίτη και η τέταρτη και 

Κατά την τρίτη γονυκλισία η πέμπτη, η έκτη και η εβδόμη.

Την έναρξη κάθε γονυκλισίας την κηρύσσει ο διάκονος ή ο εφημέριος με την φράση «Έτι και έτι, κλίναντες τα γόνατα, του Κυρίου δεηθώμεν» και 

Την λήξη με την φράση «Αντιλαβού, σώσον, ελέησον, ανάστησον, και διαφύλαξον ημάς ο Θεός».

Οι επτά αυτές ευχές είναι απλές στην μορφή αλλά πλούσιες στο περιεχόμενο. 

Οι επτά αυτές ευχές δείχνουν τον ειδικό χαρακτήρα του εσπερινού της γονυκλισίας, καθώς σε αυτές γίνεται επίκληση της Αγίας Τριάδος και µνηµονεύονται τα επτά δώρα του Αγίου Πνεύµατος. Περιέχουν δογματικά στοιχεία κυρίως για:

α. Την ενότητα και τριαδικότητα του αληθινού Θεού, 

β. Την ομοουσιότητα των τριών προσώπων της Θεότητος, 

γ. Το σωτηριώδες έργο του Ιησού Χριστού και

δ. Την χάρη, την ενέργεια και τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος. 

Τονίζουν το μέγεθος της αγάπης και υποχωρητικότητας του Θεού, 

Υπενθυμίζουν τις ευεργετικές συνέπειες της μετανοίας και 

Αναφέρονται στον σύνδεσμο μεταξύ ζώντων και κεκοιμημένων.

Σχετικά με τους συντάκτες των ευχών αυτών υποστηρίζεται από ορισμένους ότι οι ευχές αυτές είναι πόνημα του Μεγάλου Βασιλείου, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι συγγραφέας τους είναι ο Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύµων. Το σίγουρο όμως είναι ότι πρόκειται για ευχές πλούσιες σε νοήματα πνευματικά και υψηλής θεολογικής παιδείας συνθέσεις.

Στη συνέχεια θα αναφέρουμε επιγραμματικά το περιεχόμενο των ευχών διατηρώντας την λειτουργική διάταξη των τριών Γονυκλισιών.

Α΄ Γονυκλισία

(1η και 2α ευχή)

1. Η πρώτη ευχή απευθύνεται στο πρώτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, τον Θεό-Πατέρα, πού ευδόκησε για την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους να στείλει στον κόσμο τον Υιό Του και μετά την Ανάληψη Του το Άγιο Πνεύμα. Η ευχή αποτελεί μία παράκληση στο Θεό να δεχθεί την συγγνώμη για τα αμαρτήματα μας και να μας καθαρίσει με την ενέργεια του Αγίου Του Πνεύματος.

Συγκεκριμένα διά της ευχής ο λειτουργός απευθύνεται στον Θεό Πατέρα και µετά την απαρίθµηση των ιδιοτήτων του Θεού-Πατρός προσεύχεται στον Θεό–Πατέρα να δεχτεί τις προσευχές που προσφέρονται για την συγχώρηση των αµαρτιών όλων όσοι είναι παρόντες. 

Επίσης, ζητεί από τον Θεό να εισακούει τις προσευχές των ανθρώπων πάντοτε, κάθε µέρα εξαιρέτως δε, την ημέρα της Πεντηκοστής. 

Οι πιστοί που λαµβάνουν µέρος στην ακολουθία αυτή αναγνωρίζουν τις αµαρτίες τους και οµολογούν ότι έφταιξαν, αλλά έχουν την ελπίδα τους στο έλεος και την φιλανθρωπία του Θεού και ζητούν την άφεση των αµαρτιών δια του έργου του Αγίου Πνεύµατος.

2. Η δεύτερη ευχή έχει έναν εσπερινό χαρακτήρα. Ο λειτουργός ευλογεί τον Θεόν για την ηµέρα που πέρασε, ζητώντας συγχώρηση των αµαρτιών που έγιναν κατά την διάρκεια της ηµέρας. 

Επειδή η νύχτα πλησιάζει ο λειτουργός προσεύχεται για την προστασία όλων των πιστών κατά την διάρκεια της νύχτας. 

Επομένως η δεύτερη ευχή αποτελεί μια ευχαριστία προς τον παντοκράτορα Θεό, για όλα όσα μας χαρίζει και ταυτοχρόνως μια δέηση προς Αυτόν για την συνέχιση της παροχής των αγαθών Του και για την ενδυνάμωση μας και την υπερνίκηση των πάσης φύσεως δεινών και πειρασμών.

Β΄ Γονυκλισία

(3η και 4η ευχή)

Διά του έργου του Αγίου Πνεύµατος, ο άνθρωπος έφτασε στην κοινωνία µε τον Τριαδικό Θεό οµολόγησε τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύµα ως µία θεότητα, µία δύναµη και µία εξουσία. 

3. Η τρίτη λοιπόν ευχή απευθύνεται στον Ιησού Χριστό και αφού τον αποκαλεί απάγαυσμα του Πατρός (πού εκπέμπει, δηλαδή, την λάμψη του Πατέρα, που αντανακλά την ακτινοβολία Του), Τον καλεί να διδάξει πώς πρέπει να προσεύχεται ο άθρωπος. 

Οι Πατέρες θεωρούν την άρνηση της πίστεως και την αλλαγή θρησκείας ως βλασφημία του Αγίου Πνεύματος, κατά την οποία ο αρνητής και ο αλλαξοπιστήσας δεν επιτρέπει στο Άγιον Πνεύμα να ενεργήσει την μετάνοια και την συγχώρηση και ως αμετανόητος παραμένει ασυγχώρητος. Όποιος, όμως, μένει στην αληθινή πίστη, όσο και αν είναι αμαρτωλός, έχει ελπίδα μετανοίας και συγχωρήσεως.

Από τον Χριστό ο άνθρωπος, έχοντας επίγνωση των αδυναµιών του, ζητεί την άφεση των αµαρτιών και το χάρισµα της σοφίας ώστε να µπορεί να διακρίνει µεταξύ των επιγείων και των αιωνίων αγαθών και, επιπλέον ο λειτουργός εύχεται ώστε ο Θεός να εκπληρώσει τα προς σωτηρία αιτήµατα των πιστών και να δεχτεί την προσευχή τους που προσφέρεται προς τον Θεό ως θυµίαµα.

4. Η τέταρτη ευχή αποτελεί μια έκκληση στον ελεήμονα Χριστό να φανεί φιλεύσπλαχνος προς το δημιούργημα Του, τον άνθρωπο, και να τον προστατεύει από κάθε κακό, τόσο την ήμερα όσο και την νύχτα. Έχοντας και αυτή εσπερινό χαρακτήρα, το κείµενό της µοιάζει πολύ µε την δεύτερη ευχή, συμπληρώνοντας αυτή την φορά ο λειτουργός και το αίτημα προς τον Θεόν για την ηµέρα που έρχεται, ώστε ο άνθρωπος να είναι στηριγμένος στην πίστη και να προκόβει στο θέλημα του Θεού.

Γ΄ Γονυκλισία

(5η, 6η και 7η ευχή)

Η πέµπτη και η έκτη ευχή αναφέρονται στους κεκοιµηµένους. 

Η Εκκλησία προσεύχεται στο Θεό για την ανάπαυση και λύτρωση των κεκοιµηµένων. 

Η πέμπτη ευχή απευθύνεται στον Σωτήρα Χριστό και αναφέρει τις ευεργεσίες που μας προσέφερε με τον Σταυρόν, την Ταφή και την Ανάσταση Του ως και την νίκη Του επί των πονηρών πνευμάτων. 

Εκφράζει, επίσης, ευχαριστίες για την αποστολή του Αγίου Πνεύματος και δεήσεις υπέρ αναπαύσεως των προκεκοιμημένων πιστών.

Η έκτη ευχή αποτελεί μια ικεσία για συγχώρηση των αμαρτιών και ενδυνάμωση του ανθρώπου. 

Η πίστη στην μεταθανάτια ζωή και μάλιστα στην αιώνια ζωή αποτελεί βασικό δόγμα της Εκκλησίας, το οποίο περιέχεται και στο σύμβολο της Πίστεως και συναρτάται με την Ανάσταση του Κυρίου. Άλλωστε, όλη η επί γης ζωή του ανθρώπου είναι μία προετοιμασία για την αιώνια ζωή και ακριβώς γι’ αυτό και η παρούσα ζωή είναι σημαντικότατη, αφού απ’ αυτήν εξαρτάται και η αιώνια.

Οι πιστοί, διά του λειτουργού ευχαριστούν τον Θεόν για όλα ακόµα και για την έξοδο από αυτόν τον κόσµο, παρότι αυτή δεν πραγµατοποιήθηκε για τους παρόντες ακόµα, καθόσον για τους πιστούς που ακολουθούν τις εντολές του Θεού και ζουν την αληθινή ζωή δεν υπάρχει θάνατος.

Προς το τέλος της έκτης ευχής, ο λειτουργός προσεύχεται ακόµα µία φορά για την ανάπαυση και την άφεση των αµαρτιών όλων των πιστών ζητώντας ανάπαυση και συγχώρηση και για τους κεκοιµηµένους και ευλογία και ειρηνικά και αγαθά τέλη για τους ζώντες.

Τέλος η έβδοµη ευχή ταυτίζεται µε την έβδοµη ευχή του Λυχνικού*, η οποία διαβάζεται σε κάθε εσπερινό. Η ευχή περιέχει δοξολογία προς τον σοφό δημιουργό και παράκληση, όπως φυλάττει τα πλάσματα Του και κατά την εσπέρα και κατά την νύκτα και γενικώς καθ’ όλον τον επί γης βίο μας και να μας διατηρεί την ελπίδα της αιωνίου ζωής, ακόμη και κατά τον ύπνο μας. Τέλος είναι µία εσπερινή ευχή στην οποία η Παναγία Θεοτόκος καλείται να µεσιτεύσει προς τον Θεό για την συγχώρηση των αµαρτιών του λαού.

Συμπερασματικά θα λέγαμε πως τόσο οι ίδιες οι ευχές ως προς το περιεχόμενο τους, όσο και η λειτουργική πράξη κατά την ανάγνωσή τους συμβολίζουν την φωνή όλης της Εκκλησίας που ζητά από το Θεό, την ηµέρα της Πεντηκοστής, την επιφοίτηση και την δωρεά του Αγίου Πνεύµατος. Του Αγίου Πνεύματος, το οποίο χαρίζει τα πάντα στους πιστούς. Σαν βρύση ρέουν οι προφητείες από το στόμα των προφητών, που Αυτό φωτίζει, αναδεικνύει τέλειους τους ιερείς, διδάσκει την σοφία στους αγράμματους, τους ψαράδες τους αναδεικνύει θεολόγους και τον θεσμό της Εκκλησίας, ο οποίος είναι απλωμένος σε όλο τον κόσμο, τον κρατάει ενωμένο. Είναι εκείνο το Πνεύμα το Άγιο που στηρίζει και παρηγορεί τους ανθρώπους, όπως πολύ εύστοχα περιγράφει ο ιερός υμνογράφος την διδασκαλία της Εκκλησίας για το Άγιο Πνεύμα.

Επομένως δια του Αγίου Πνεύματος συντελείται η άνοδός μας στη Βασιλεία του Θεού, η επάνοδος στην θεία υιοθεσία και η δυνατότητα να γίνουμε κοινωνοί της χάριτος του Χριστού, να μετάσχουμε της δόξης του Θεού και να απολαύσουμε από τον Θεό κάθε ευλογίας, όπως σημειώνει ο Μέγας Βασίλειος. Το Άγιο Πνεύμα είναι η πηγή του αγιασμού και κάθε ευλογίας και χάριτος εντός της Εκκλησίας.

*Η ευχή του Λυχνικού αναφέρεται συνήθως σε ένα είδος ευχής ή ευχέταις έκφρασης που σχετίζεται με τον Λυχνικό, το οποίο ενδέχεται να είναι κάποια παραδοσιακή ή μυθολογική οντότητα. Δεν υπάρχει συγκεκριμένη ευχή του Λυχνικού, αλλά η γενική ιδέα που σχετίζεται με αυτό είναι η ευχή για ευημερία, καλή τύχη, ή για την πραγματοποίηση κάποιου αιτήματος. Η συγκεκριμένη ευχή μπορεί να διαφέρει ανάλογα με τον πολιτισμό και την παράδοση στην οποία ανήκει ο Λυχνικός.

Για παράδειγμα, στον ελληνικό πολιτισμό, ο Λυχνικός μπορεί να θεωρείται ένα είδος οντότητας που συνδέεται με τη φωτιά και τη ζεστασιά, επομένως η ευχή του Λυχνικού μπορεί να αφορά την ευημερία, την καλή τύχη και την προστασία από τον κίνδυνο. Σε άλλους πολιτισμούς, ο Λυχνικός μπορεί να έχει διαφορετικές ιδιότητες και συνεπώς η ευχή του να αφορά κάτι άλλο.

Συνοπτικά, η ευχή του Λυχνικού είναι μια ευχή που απευθύνεται σε μια οντότητα, τον Λυχνικό, και μπορεί να περιλαμβάνει αιτήματα για ευημερία, καλή τύχη, ή προστασία. Η συγκεκριμένη ευχή εξαρτάται από τον πολιτισμό και την παράδοση στην οποία ανήκει ο Λυχνικός.

Επιβεβαιώνεται η προφητεία των γερόντων για τα έσχατα;

Οι γέροντες έλεγαν ότι στα έσχατα χρόνια θα βγουν στην επιφάνεια της γης οι θησαυροί της!

Ο πυρήνας της Γης φαίνεται ότι διαρρέει χρυσό και άλλα πολύτιμα μέταλλα στην επιφάνειά της.

Απρόσμενο εύρημα που αποκαλύπτει άγνωστες γεωλογικές διεργασίες

Μια πρώτη στο είδος της ανάλυση ηφαιστειακών πετρωμάτων αποκαλύπτει ότι ο πυρήνας της Γης διαρρέει χρυσό και άλλα πολύτιμα μέταλλα στην επιφάνεια.

Πάνω από το 99,99 τοις εκατό των κοιτασμάτων της Γης σε χρυσό και πολύτιμα μέταλλα όπως το ρουθήνιο βρίσκονται κλειδωμένα στον μεταλλικό πυρήνα του πλανήτη μας κάτω από τρεις χιλιάδες χιλιόμετρα συμπαγούς βράχου πολύ μακριά, προς το παρόν τουλάχιστον, από την ανθρωπότητα.

Τα πολύτιμα μέταλλα ήταν κλειδωμένα στον πυρήνα όταν σχηματίστηκε η Γη πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια.

 "Τα πολύτιμα μέταλλα όπως το ρουθήνιο είναι πολύ συγκεντρωμένα στον μεταλλικό πυρήνα αλλά εξαιρετικά εξαντλημένα στον πυριτικό μανδύα" αναφέρουν οι ερευνητές στην ανάλυση τους που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση "Nature".

Οι ερευνητές, χρησιμοποιώντας νέες τεχνικές, εντόπισαν το ρουθήνιο σε ηφαιστειακά πετρώματα στην επιφάνεια της Γης διαπίστωσαν ότι η προέλευσή τους βρισκόταν στο όριο πυρήνα-μανδύα.

Οι ερευνητές μελέτησαν ηφαιστειακά πετρώματα βασάλτη από τη Χαβάη τα οποία είχαν υψηλή συγκέντρωση πολύτιμων μετάλλων από τον μανδύα.

 "Τα δεδομένα, μας επιβεβαιώνουν ότι υλικό από τον πυρήνα, συμπεριλαμβανομένου του χρυσού και άλλων πολύτιμων μετάλλων, διαρρέει στον μανδύα παραπάνω. Όταν ήρθαν τα πρώτα αποτελέσματα, καταλάβαμε ότι είχαμε κυριολεκτικά κερδίσει χρυσό!", λέει ο Νιλς Μέσλινγκ από το Πανεπιστήμιο του Γκέτιγκεν στη Γερμανία, εκ των επικεφαλής της ανάλυσης.

Τα ευρήματα αποκαλύπτουν ότι ο πυρήνας της Γης δεν είναι τόσο απομονωμένος όσο πιστεύαμε παλαιότερα. 

Η νέα ανάλυση δείχνει ότι υλικό από τον πυρήνα εκτοξεύεται προς την επιφάνεια κατά την διάρκεια ηφαιστειακών εκρήξεων. 

Θα μπορούσε να μελετηθεί το υλικό στο μέλλον μέσω τέτοιων διαρροών και να φωτιστούν γεωλογικές διεργασίες στα έγκατα της Γης.

Η νέα ανάλυση δείχνει ότι αρκετές κολοσσιαίες ποσότητες υπερθερμασμένου υλικού (τετράκις εκατομμύρια τόνοι) από τα όρια    πυρήνα-μανδύα ανεβαίνουν στην επιφάνεια της Γης για να σχηματίσουν ωκεάνια νησιά όπως η Χαβάη. Αυτό σημαίνει επίσης ότι τουλάχιστον ορισμένες από τις προμήθειες του κόσμου σε χρυσό και άλλα πολύτιμα μέταλλα στα οποία βασιζόμαστε τώρα προέρχονται από τον πυρήνα.

Ωστόσο οι ερευνητές λένε ότι μένει να φανεί εάν η διαδικασία διαρροής πυρήνα που παρατηρήθηκε υπήρχε και στο παρελθόν ή είναι ένα σχετικά νέο φαινόμενο.

Επαληθεύεται η προφητεία του Ιωσήφ Βατοπεδινού, για την πολιτειακή ανωμαλία και την απόσυρση του κεφαλαίου.

"Βασιλεία ΙΙΙ" ή "Βασιλεία 3". Αυτός ο όρος θ’ αρχίσει σιγά – σιγά ν’ ακούγεται τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς, αν και διεθνώς ήδη αναφέρεται.

Ο εν λόγω όρος είναι τραπεζικός και σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας, άσχημης φυσικά, περιόδου κατά την οποία θ’ αναπροσαρμοσθεί το τραπεζικό σύστημα διεθνώς με άσχημες συνέπειες για τους απανταχού πολίτες. 

Στην Ελλάδα, η βασική τακτική των διαπλεκομένων και εμπλεκομένων αλλά ουδέποτε ξεμπλεκομένων εξουσιών σ’ ένα σημαντικό γεγονός, είναι οι μετά το γεγονός αναλύσεις με σκοπό να πείσουν τους ιθαγενείς πόσο πολύ εργάζονται για το καλό τους σε κάτι για το οποίο πλέον δεν μπορούν να κάνουν τίποτα.

Τι είναι ομως αυτή η Βασιλεία 3; 

Η Βασιλεία 3 είναι μια Διεθνής Συμφωνία που εκπονήθηκε από τις Κεντρικές Τράπεζες 28 χωρών, και η οποία προέκυψε από την Επιτροπή της Βασιλείας για την Τραπεζική Εποπτεία (BCBS), με αφορμή την χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, με σκοπό να καταστήσει τις τράπεζες πιο ανθεκτικές, βελτιώνοντας την κεφαλαιακή τους επάρκεια, την ρευστότητα και την διαχείριση κινδύνων. 

Είναι μια διεθνής συμφωνία. Είναι μια συμφωνία που εστιάζει κυρίως στο ποσό κεφαλαίου που πρέπει να κατέχουν οι τράπεζες έναντι διαφόρων κινδύνων, συμπεριλαμβανομένων των πιστωτικών, λειτουργικών και των κινδύνων αγοράς, σε περίπτωση μια νέας ύφεσης.

Τι σημαίνουν αυτά; 

Αυτά σημαίνουν πολλά. Κατ’ αρχήν οι Τράπεζες θα πρέπει ν’ αυξήσουν τα κεφαλαιακά τους αποθέματα. Τα κεφάλαια αυτά, είναι των μετόχων και όχι των καταθετών. Δηλαδή, είναι η διαφορά μεταξύ των περιουσιακών στοιχείων μιας τράπεζας και των υποχρεώσεών της. Οι αμερικανοί ισχυρίζονται ότι λόγω της Βασιλείας 3 θα υποχρεωθούν οι τράπεζές τους να έχουν 2 δολάρια επιπλέον ως κεφάλαιο για κάθε 100 δολάρια καταθέσεων ή άλλων υποχρεώσεων. Άρα πρόκειται για ασύλληπτα μεγάλα ποσά που πρέπει να βρουν οι τράπεζες. Μοιραίως πολλά χρήματα θα "παρκαριστούν" ως μετοχικά κεφάλαια από μετόχους. 

Θα μπορεί να επεμβαίνει στις τράπεζες η κάθε πολιτική εξουσία; Αυτό μάλλον δεν θα μας το πουν. Εάν ποτέ εννοήσει ο κάθε Έλληνας και κάθε Ελληνίδα γιατί έγινε η αναχρηματοδότηση των Τραπεζών στην Ελλάδα θα πάθει "αυτανάφλεξη".

Εν συνεχεία η τράπεζα, προς απορρόφηση των κινδύνων, θα υποχρεωθεί για κάθε δάνειο που δίνει να έχει μεγαλύτερο κεφάλαιο, αυτό συνεπάγεται μείωση των τραπεζικών κερδών, οπότε για να μην υποστεί κάτι τέτοιο θ’ αυξήσει το κόστος δανεισμού. Το αυξημένο κόστος δανεισμού με την σειρά του επιβαρύνει τον επιχειρηματία, τον αγοραστή κατοικίας ή άλλων αγαθών, τους κατόχους πιστωτικών καρτών, δηλαδή πελατών με δυνατότητα ανοικτών δανείων, και γενικώς όλους τους δανειολήπτες. Αυτό σημαίνει λιγότερα δάνεια, μείωση της ρευστότητος (αυτό ξέρουμε καλά τι σημαίνει επειδή το ζήσαμε με τα εθνοκτόνα μνημόνια), μείωση επενδύσεων, ύφεση, μείωση κρατικών εσόδων, αύξηση της ανεργίας, φτώχεια, κλπ, κλπ.

Οι Τράπεζες, θα υποχρεωθούν επίσης να εφαρμόσουν ένα νέο τυποποιημένο μοντέλο δανειοδοτήσεων ή κεφαλαιοποιήσεων και όχι τα δικά τους, πρότυπα, μοντέλα. Δηλαδή η ελεύθερη οικονομία, τέλος και για τις τράπεζες. Σύμφωνα με τα μοντέλα αυτά οι αυξημένοι κίνδυνοι δανείων (από ποιόν θα ορίζονται όμως;), θ’ απαιτούν περισσότερο κεφάλαια.

Συνεπώς, με απλά λόγια, ευνοούνται οι πολυεθνικές και θ’ αφανιστούν οι μικροί επιχειρηματίες και θα κλείσουν μικρές επιχειρήσεις πολλές εκ των οποίων, δυστυχώς, λόγω χρεωκοπιών.

Προβλέπονται και άλλα δεσμευτικά μέτρα για τις τράπεζες, π.χ. για τα ομόλογα, αλλά επειδή είναι δύσκολα θέματα, δεν θα αναφερθούν τώρα. Γενικώς, με πρόσχημα τον περιορισμό του επιχειρηματικού ρίσκου, κινδύνου, των τραπεζών, μεταλλάσσεται ο παγκόσμιος τραπεζικός τομέας και πλέον μιλάμε για άτυπη ενοποίηση τραπεζών σύμφωνα με την αρχή της παγκοσμιοποίησης, "όλα ένα". Ο τραπεζικός τομέας κομμουνιστοποιείται.

Προσοχή εδώ. Ένα σημαντικό μέρος της προτεινόμενης αύξησης κεφαλαίου στοχεύει στους λεγομένους, λειτουργικούς κινδύνους των τραπεζών. Άρα ο λειτουργικός κίνδυνος μειώνεται όταν δεν γίνονται λάθη από τους χειριστές των θεμάτων. Λάθη κάνουν οι άνθρωποι και όχι τα μηχανήματα, άρα για το καλό των τραπεζών και των πελατών τους θ’ απολυθούν οι υπάλληλοι και θα προσληφθούν υπολογιστές αυξημένων ικανοτήτων λόγω τεχνητής νοημοσύνης (ΑΙ). Αυτό, κάποιοι τραπεζίτες που υποστηρίζουν την Βασιλεία 3, το λένε κίνητρο για να είναι οι τράπεζες πιο προσεκτικές σε κινδύνους. Δηλαδή, "μας δουλεύουν κιόλας".

Ενδιαφέρον κι αυτό. 

Κάποιοι αναλυτές της Βασιλείας 3 λένε ότι θα πληγεί ιδιαιτέρως ο κλάδος των εταιρειών που δραστηριοποιούνται στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενεργείας, διότι θ’ αποδυναμωθούν τα φορολογικά κίνητρα για έργα που αποσκοπούν στην μείωση της υπερθέρμανσης του πλανήτη, οπότε, επειδή εμείς θα φταίμε ως συνήθως, θα μας απαγορεύσουν ακόμη και τις μετακινήσεις για να μην υπερθερμαίνεται ο πλανήτης.

Τόσο απλά. 

Λογικά το κόστος της ενέργειας αναμένεται ότι θα εκτοξευθεί για να είναι βιώσιμες οι εταιρείες αυτές.

Εδώ δεν είναι δυνατόν ν’ αναλυθεί όλη η Συμφωνία Βασιλεία 3, ούτε υπάρχει αυτή η πρόθεση. Εδώ επιχειρείται να δοθεί μια βασική ιδέα για τα επερχόμενα στις οικονομίες μέσω των τραπεζών βάσει της Συμφωνίας Βασιλεία 3.

Υπάρχουν και σοβαρές αντιδράσεις για το εγχείρημα αυτό από μεγάλους τραπεζίτες. Ακόμη και ο  Κρίστοφερ Ουάλερ, που είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της FED, είναι κατά αυτής της Συμφωνίας, καταψηφίζοντάς την, δήλωσε ότι "η αύξηση του κόστους πίστωσης θα εμπόδιζε την λειτουργία της αγοράς χωρίς σαφή οφέλη για την ανθεκτικότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος. … Είναι σαν να ζητάμε από τους πολίτες να έχουν ξεχωριστά κεφάλαια, στην περίπτωση που κινδυνέψουν τα έσοδά τους, στην περίπτωση που πάρει φωτιά το σπίτι τους, αν χάσουν την εργασία τους, αν προκύψουν πρόσθετα έξοδα, αν χαλάσει το αυτοκίνητό τους, και όλ’ αυτά να συμβούν ταυτόχρονα". Δηλαδή, όταν ένας τέτοιος τραπεζίτης διαφωνεί, τότε τα πράγματα είναι επικίνδυνα.

Αυτά τα πολύ γενικά περί της Βασιλείας 3. Πότε θα εφαρμοσθεί αυτή η Συμφωνία;

Η Συμφωνία θ’ αρχίσει να εφαρμόζεται από 1 Ιουλίου, εφέτος. Βρε βρε τι σύμπτωση! Όταν θ’ αρχίσει να εφαρμόζεται η Βασιλεία 3, τότε που οι άνθρωποι θα έχουν το μυαλό τους στις καλοκαιρινές διακοπές και στα πλατσουρίσματα, σχεδόν ταυτόχρονα, στις 8 Ιουλίου, θ’ αρχίσουν να εφαρμόζονται οι δασμοί Τραμπ. Διπλό θα είναι το χτύπημα των οικονομιών καλοκαιριάτικα! Διπλό και σκληρό. Θα λείψουν δισεκατομμύρια σε ρευστό χρήμα αλλά θ’ αυξηθούν και οι τιμές των αγαθών. Έρχεται πληθωρισμός!

Θα έχουμε δηλαδή έλλειψη κεφαλαίων, χρημάτων, γιατί θα συγκεντρωθούν κάπου, πάντως όχι στις τσέπες μας. Και όμως… αυτά είναι προφητευμένα από τον Ιωσήφ Βατοπεδινό. Πώς να μην θαυμάσεις αυτά που προείπε ο γέροντας ότι "Θα γίνει μια πολιτειακή ανωμαλία. Μόλις γίνει η πολιτειακή ανωμαλία, θα τραβήξει πίσω το κεφάλαιο. Το παγκόσμιο κεφάλαιο. Το κεφάλαιο είναι διεθνές, εβραϊκό. Μόλις τραβήξει πίσω το κεφάλαιο, θα απολυθούν όλοι οι υπάλληλοι". Η Βασιλεία 3 είναι αυτό ακριβώς. Το τράβηγμα του κεφαλαίου και η οικονομική δυσπραγία! Η προφητεία του Ιωσήφ Βατοπεδινού βαίνει προς επιβεβαίωση. 

Βασιλεία 3 και δασμοί Τράμπ θα έχουν ως συνέπεια την απόσυρση από την αγορά, άμεσα και έμμεσα, τεραστίων κεφαλαίων. Ο Ιωσήφ Βατοπεδινός το είπε με απλά λόγια. "Το παγκόσμιο κεφάλαιο θα τραβηχτεί".

Η κατάσταση στην Ευρώπη προφανώς θα χειροτερέψει, λόγω έλλειψης ενέργειας, οικονομικής υφέσεως, και λόγω του τεραστίου ποσού που θέλει, η "Αδόλφα", η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, για να επανεξοπλίσει την Ευρώπη. Τα νούμερα δεν βγαίνουν. Γι' αυτό μιλάνε κρυφά για δεσμεύσεις καταθέσεων των ευρωπαίων πολιτών. Η Ευρώπη τελειώνει όπως προέβλεψε ο Άγιος Παΐσιος. Την καταστρέφουν αυτοί που την δημιούργησαν. Πάντα έτσι έκαναν. Δημιουργούσαν κάτι όπως τους βόλευε και το εξαφάνιζαν όταν δεν τους εξυπηρετούσε πλέον.

Λέτε, γι’ αυτό οι πολιτικοί μας άρον-άρον ιδρύουν υπεράκτιες, offshore, εταιρείες σε συγγενικά τους πρόσωπα πρώτου βαθμού συγγενείας για εξαγωγή πλούτου από την χώρα, μήπως ετοιμάζονται να την "κοπανήσουν"; Και να επιβεβαιωθεί και η προφητεία του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού με άλλους θα κοιμηθείτε και με άλλους θα ξημερωθείτε!

Επίσης, σ’ όλο αυτόν τον κυκλώνα γεγονότων που συμβαίνουν "για πρώτη φορά", μαίνεται ήδη ένας αδυσώπητος οικονομικός και νομισματικός πόλεμος και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι συγκεντρώνεται χρυσός από τις Κεντρικές Τράπεζες. 

Τώρα άρχισε ν’ αγοράζει και η Ελλάς, η Τράπεζα της Ελλάδος, που όμως δεν είναι της Ελλάδος γιατί είναι του Ρότσιλντ. 

Η Τουρκία, η οποία έχει σοβαρό ηγέτη και καλή οικονομία (μέλος G20), είναι τρίτη χώρα στον κόσμο σε αγορά χρυσού! Ίσως είναι καλό αυτό. Θα τον βρούμε έτοιμο τώρα που θα επιστρέψουμε στα εδάφη μας. Ο χρυσός πρόκειται να καθορίσει το πραγματικό χρήμα στα αποθέματα των τραπεζών ΜΕΤΑ την εφαρμογή της Βασιλείας 3. Δεν γίνεται αλλιώς. Όλ’ αυτά τα θέματα δημιουργούν ένα δίκτυ που παγιδεύει την ανθρωπότητα.

Ήδη πολλές χώρες, τελευταίως κι η Ολλανδία, λόγω της οικονομικής αβεβαιότητος, της υποτιμήσεως των νομισμάτων, των γεωπολιτικών αλλαγών και των "ηλιακών καταιγίδων" που βυθίζουν χώρες στο σκοτάδι λόγω διακοπών τροφοδοσίας του ηλεκτρικού ρεύματος, συστήνουν εντόνως στους πολίτες τους να έχουν μετρητά "στο στρώμα" για κάθε ενδεχόμενο. 

Ο σύγχρονος πολιτισμός, πρόοδος, ευημερία, δημοκρατία, κλπ, υπάρχουν όσο υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα.

Η Βασιλεία 3 πρόκειται ν’ αναπροσαρμόσει το διεθνές τραπεζικό σύστημα. Αναπροσαρμογή σημαίνει κυρίως έλλειψη ρευστότητος, και χωρίς ρευστό οι χρηματοεξαρτώμενες κοινωνίες καταρρέουν εύκολα. Ας θυμηθούμε τι έκαναν στην Ελλάδα από το 2009 και μετά, και θα καταλάβουμε την κατάντια της Ελλάδος σήμερα. 

Το πείραμα που έκαναν στην χώρα μας, με πρόφαση την δήθεν χρεωκοπία της, προφανώς το θεώρησαν ως επιτυχημένο και ως εκ τούτου πρόκειται να το εφαρμόσουν διεθνώς.

Το κεφάλαιο θα τραβηχθεί πίσω, όπως είπε ο Ιωσήφ Βατοπεδινός. Τα δύσκολα είναι μπροστά μας, αλλά τα πολύ ωραία έπονται.

Ωφελούν την ψυχή τα μνημόσυνα που κάνουν οι συγγενείς στην γη;

Γιατί τελούνται τα τριήμερα τα εννιάμερα και τα σαρανταήμερα μνημόσυνα;

Όλοι σχεδόν έχουμε πάει σε μνημόσυνο συγγενικού ή προσφιλούς μας προσώπου. Πόσοι όμως γνωρίζουν ποιος είναι ο πραγματικός σκοπός του;

Οι περισσότεροι τελούν τα μνημόσυνα των κεκοιμημένων καθαρά από λόγους παράδοσης. 

Όμως τα μνημόσυνα είναι άρρηκτα δεμένα με την Θεολογία της Ορθοδοξίας για την ζωή μετά τον θάνατο.

Στην Ορθόδοξη Παράδοση έχουμε τέσσερα μνημόσυνα. Το τριήμερο, το εννιαήμερο, το σαρανταήμερο και το ετήσιο μνημόσυνο. 

Όλα δημιουργήθηκαν για να βοηθήσουν στο ταξίδι της ψυχής από την γη στον ουρανό.

Ποιό είναι όμως αυτό το ταξίδι; Αρχίζει λίγο πριν πεθάνει ο άνθρωπος όταν βλέπει άτομα που γνωρίζει, αλλά έχουν φύγει από τον κόσμο αυτό, γύρω του. 

Αυτό γίνεται κατά Θεία Οικονομία για να καταλάβει ο ψυχορραγών ότι έφτασε η ώρα που θα συναντήσει τον Δημιουργό του Κόσμου.

Όταν τελικά ο άνθρωπος πεθαίνει, χωρίζεται η ψυχή από το σώμα. «Οίμοι, οίον αγώνα έχει η ψυχή χωριζομένη εκ του σώματος» λέει ένα ιδιόμελο της Νεκρώσιμης Ακολουθίας για να δείξει ότι ο πραγματικός αγώνας τώρα αρχίζει για την ψυχή

Την ψυχή που πεθαίνει, την βγάζει ο αρχάγγελος Μιχαήλ (βγαίνει από το στόμα), με εντολή του Χριστού, ενώ ο φύλακας άγγελος παραμένει τιμής ένεκεν, δίπλα στο νεκρό σώμα μέχρι να ταφεί.

Είναι υπερτάτη τιμή για εμάς τους Ορθοδόξους, ο Χριστός να έχει ορίσει, τον αρχηγό των αγγέλων, τον αρχάγγελο Μιχαήλ, να παίρνει την ψυχή μας. Αυτό ισχύει μόνο για τους Ορθοδόξους!

Ο αρχάγγελος Μιχαήλ παραδίδει την ψυχή στα χέρια άλλων αγγέλων, που την παραλαμβάνουν και αναχωρούν για τον τελωνισμό. Τρεις μέρες τελωνίζεται η ψυχή. Δεν τελωνίζονται όλοι. Οι εξομολογημένοι περνούν τα τελώνια σφήνα, με το εξπρές!

Τελωνίζονται, όσοι έχουν ανεξομολόγητες αμαρτίες. Αν υπάρχει κάποιο ανεξομολόγητο αμάρτημα, κάτω του θανασίμου αμαρτήματος, ζυγίζεται με τα καλά έργα, υπερνικούν τα καλά και προχωράει στο επόμενο τελώνιο, έως ότου φτάσει στον Χριστό μας 

Η ψυχή όταν χωρίζεται από το σώμα και καταλάβει ότι φεύγει από τα άτομα που αγαπά, πλημμυρίζει από θλίψη.

Τις δυο αυτές πρώτες ημέρες η ψυχή μαζί με τους αγγέλους γυρίζει στους τόπους όπου έζησε και ειδικά εκεί όπου έπραξε καλά έργα. Εκείνη θα μας βλέπει, θα μας μιλάει αλλά εμείς ούτε θα μπορούμε να την δούμε, ούτε να της μιλήσουμε.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός περιγράφει στην Νεκρώσιμη Ακολουθία έξοχα την κατάσταση της ψυχής εκείνη την ώρα «Πρός τους ανθρώπους τα χέρια απλώνει, και κανείς δεν την βοηθά. ».

Την τρίτη ημέρα από το θάνατο η ψυχή αρχίζει την πορεία προς τον ουρανό για να κριθεί από το Θεό. Την ημέρα αυτή οι συγγενείς τελούν το τριήμερο μνημόσυνο για δύο λόγους.

Πρώτος λόγος είναι, επειδή όπως αναφέραμε νοιώθει η ψυχή λύπη που αφήνει τα εγκόσμια, αυτή την μέρα οι άγγελοι την ανακουφίζουν από αυτήν. 

Δεύτερος λόγος και σημαντικότερος είναι ότι η ψυχή στην πορεία της προς τις ουράνιες μονές θα συναντήσει τα φοβερά τελώνια.

Τα τελώνια είναι «εξειδικευμένοι» δαίμονες θα τους ονομάζαμε που έχουν ως στόχο τους να εμποδίσουν την ψυχή να φτάσει στον ουρανό.

 Οι τρόποι με τους οποίους θα σταθούν εμπόδιο στην ψυχή είναι να την κατηγορούν για τις αμαρτίες που διέπραξε, παρόλο που αυτά τα δαιμόνια την είχαν παρασύρει.

Οι άγγελοι όμως θα τους απαντούν αναφέροντας τις καλές πράξεις αυτού του ανθρώπου και έτσι θα περνούν ένα ένα τα τελώνια και θα ανεβαίνουν προς τον ουρανό. 

Αν όμως, λόγω της έλλειψης καλών πράξεων της ψυχής, οι άγγελοι δεν μπορούν να τους απαντήσουν τότε εκείνα θα παίρνουν την ψυχή στην Κόλαση.

Δύσκολη και φοβερή η τρίτη ημέρα για την ψυχή και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε εμείς είναι να προσευχόμαστε να την βοηθήσει ο Θεός στην πορεία αυτή.

Το πόσο τρομερή είναι αυτή η άνοδος και η συνάντηση με τα τελώνια φαίνεται από το γεγονός ότι η ίδια η Παναγία όταν πληροφορήθηκε από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ τον επικείμενο θάνατο Της, προσευχήθηκε στον Υιό και Θεό Της να Την βοηθήσει να αντιμετωπίσει τους δαίμονες.

Απαντώντας στην προσευχή της, ήρθε ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός παρέλαβε την ψυχή της και την οδήγησε στον ουρανό.

Περνώντας επιτυχώς από τα τελώνια η ψυχή συνοδευόμενη πάντα από τους αγγέλους φτάνει στον ουρανό που μέχρι την ένατη ημέρα θα περιηγηθεί στον Παράδεισο.

Μετά από αυτή και μέχρι την τεσσαρακοστή ημέρα από το θάνατο θα περιηγηθεί στην Κόλαση μη ξέροντας ακόμη που θα κριθεί να μείνει. 

Οι συγγενείς τελούν το εννιαήμερο μνημόσυνο για να ζητήσουν από το Θεό να βοηθήσει την ψυχή τώρα που ξεκινάει την περιήγηση της στην Κόλαση.

Την τεσσαρακοστή ημέρα η ψυχή θα κριθεί από το Θεό που θα παραμείνει. 

Το σαρανταήμερο μνημόσυνο έχει σκοπό να παρακαλέσουν οι συγγενείς και οι φίλοι του αποθανόντος τον Θεό να κρίνει την ψυχή να μείνει στον Παράδεισο.

Η Θεολογία διδασκει για το τι ακριβώς συμβαίνει στην ψυχή μέχρι την Τελική Κρίση. Την τεσσαρακοστή ημέρα γίνεται η Μερική Κρίση της ψυχής.

Ονομάζεται Μερική διότι η Τελική θα έρθει με την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας. Μετά από την Μερική Κρίση η ψυχή προγεύεται, θα λέγαμε, είτε τον Παράδεισο είτε την Κόλαση ανάλογα που θα κριθεί. 

Μέσα στον Παράδεισο βρίσκεται μόνον ο Χριστός και ο Ληστής που σταυρώθηκε εκ δεξιών του Κυρίου.

Εμείς που μένουμε πίσω τί μπορούμε να κάνουμε για εκείνους που έφυγαν; 

Όπως είδαμε τα μνημόσυνα που έχει θεσπίσει η Εκκλησία μας έχουν ως σκοπό να βοηθήσουν την ψυχή στο ταξίδι της. Άρα το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να προσευχόμαστε για εκείνη να της χαρίζει το έλεός Του ο Θεός.

Στο τελευταίο τροπάριο που ακούμε στη Νεκρώσιμη Ακολουθία τονίζει τι πρέπει να κάνουμε ακριβώς: «Αλλ’ αιτώ πάντας και δυσωπώ, αδιαλείπτως υπέρ εμού προσεύξασθαι Χριστώ τώ Θεώ, ίνα μή καταταγώ δια τάς αμαρτίας μου, είς τόν τόπον της βασάνου, αλλ’ ίνα με κατατάξη όπου το φώς της ζωής».

Η σημαντική Κυριακή του Θωμά

Χθες την Κυριακή του Θωμά "κοιμήθηκε" ο πολυαγαπημένος πατέρας μου. 

Πόσο σημαντική άραγε είναι η Κυριακή του Θωμά!!!

Η ευαγγελική περικοπή της Κυριακής του Θωμά περιλαμβάνει γεγονότα που συνέβησαν τις δύο πρώτες κοσμοϊστορικές και κοσμοσωτήριες Κυριακές της ιστορίας.

Η “μία τῶν σαββάτων” (Ιωάν. κ΄ 19), η Κυριακή δηλαδή, είναι η ημέρα της μεγαλύτερης νίκης, του λαμπρότερου θριάμβου που είδε ποτέ η κτίση. 

Ο Αναστημένος Κύριος κατατρόπωσε τον θάνατο, τον διάβολο, την αμαρτία, την φθορά, τον Άδη.

Η Αγία μας Ορθόδοξη Εκκλησία δεν εορτάζει μόνο την σωτήρια ομολογία του πρώην δύσπιστου και δυσκίνητου μαθητή Θωμά, αλλά και “τὰ ἐγκαίνια τῆς –καθ’ εβδομάδα ανακυκλούμενης– ἑορτῆς τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἀναστάσεως”.

Αυτή η εορτή, η εορτή της λαμπροφόρου Αναστάσεως του Κυρίου, ονομάζεται και πρώτη ημέρα ως απαρχή και αιτία όλων των εορτών της Ορθοδοξίας, ονομάζεται όμως και όγδοη ημέρα. “Καὶ μεθ’ ἡμέρας ὀκτώ…” (Ιωάν. κ΄ 26).

Ονομάζεται ογδόη ημέρα, διότι ο Κύριος δημιούργησε τον θαυμαστό ορατό κόσμο σε έξι δημιουργικές αχανείς ημέρες. Την έβδομη ημέρα σαββάτισε· σταμάτησε· αναπαύθηκε. Η έβδομη ημέρα είναι η ημέρα της ιστορίας του ανθρωπίνου γένους, αυτή που διανύουμε έως τώρα.

Η όγδοη ημέρα, μετά από αυτήν, θα είναι η μεγαλύτερη σε διάρκεια, καθώς θα έχει μόνο αρχή και όχι τέλος. Η άδυτη και ανέσπερη αιώνια αυτή ημέρα της άληκτης χαράς του Παραδείσου θα αρχίσει από την στιγμή που θα λήξει η παγκόσμια κρίση κατά τη δευτέρα παρουσία του Κυρίου. Μυστικά όμως ξεκίνησε από την λαμπροφόρο Ανάσταση του Κυρίου μας, ο οποίος “πρωτότοκος τῶν νεκρῶν ἐγένετο” κατά την πρώτη Κυριακή της ιστορίας.

Ώστε η πρώτη Κυριακή, η ημέρα της ποιοτικής Αναστάσεως του Κυρίου μας δεν είναι μόνο η μέρα της άρρητης δόξας του Χριστού αλλά προοιωνίζει και προμηνύει και την κοινή ανάσταση των δικών μας υλικών σωμάτων. Τα σώματα αυτά θα είναι λεπτά, κούφα (=ελαφρά), άφθαρτα και αιώνια, όπως αυτό το σώμα του αναστημένου και δεδοξασμένου Κυρίου, με το οποίο “καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον” των μαθητών (Ιωάν. κ΄ 19).

Για την περίτρανη αξία της, η παμμέγιστη και πανένδοξη αυτή ημέρα της Αναστάσεως του Κυρίου ορίστηκε να εορτάζεται όχι μόνο κατ’ έτος αλλά και κατά εβδομάδα.

Εγκαίνια, λοιπόν, της κατά εβδομάδας εορτής της Αναστάσεως του Κυρίου μας θεσπίστηκε να είναι η Κυριακή του Θωμά, επειδή ο Αναστημένος Κύριός μας μετά τις αρχικές εμφανίσεις Του κατά την πρώτη ημέρα περίμενε για επτά ημέρες και εμφανίστηκε και πάλι στους Μαθητές Του την δεύτερη Κυριακή μετά την Ανάσταση, την ογδόη ημέρα.

Αλλά το ιερό μας κείμενο βρίθει πολλών σπουδαίων νοημάτων.

Θα ξεχωρίσουμε τρία και θα προσπαθήσουμε κατά δύναμη να τα προσεγγίσουμε.

1. Τα λάθη του Αποστόλου Θωμά

Ο Θωμάς, που στα ελληνικά το όνομα του μεταφράζεται Δίδυμος, δεν ήταν άπιστος! Δεν ήταν κακός! Ήταν έτοιμος να πεθάνει για τον αγαπημένο του διδάσκαλο: “Ἄγωμεν καὶ ἡμεῖς ἵνα ἀποθάνωμεν μετ᾽ αὐτοῦ” (Ιωάν. ια’ 16), είχε πει πριν την ανάσταση του Λαζάρου.

Ήταν όμως ιδιαζόντως απαισιόδοξος, μελαγχολικός, νοησιοκράτης και πεισματικά ισχυρογνώμων.

Και οι άλλοι μαθητές ηταν δύσπιστοι. Και οι άλλοι μαθητές είχαν βυθιστεί στο μαύρο πέλαγος του φόβου, της απελπισίας και της ολιγοπιστίας. 

Δεν βλέπετε; 

Καταιγιστικά έρχονται τα χαρμόσυνα μαντάτα από τις ευσεβείς Μυροφόρες γυναίκες, από την αυτοψία του άδειου τάφου, από τις σαφείς προρρήσεις του Κυρίου, από τους δύο προς Εμμαούς πορευομένους μαθητές. Και παρ’ όλα αυτά ακόμη τρέμουν! 

“Καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων…” (Ιωάν. κ΄ 19). Ο Νικητής του Θανάτου έχει ήδη θριαμβευσει και αυτοί τρέμουν ότι θα έρθουν οι Ιουδαίοι και θα τους συλλάβουν.

Αλλά επί τέλους, όταν “ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς” και “ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, ἐχάρησαν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον” (Ιωάν. κ΄ 20). Η απιστία τους κατανικήθηκε! Μία νέα πασίχαρη, πνευματική, ουράνια, γενναία ζωή αρχίζει από τη στιγμή αυτή!

Τι πιο φυσικό απ’ το να τρέξουν να το ανακοινώσουν στον καλό τους συμμαθητή, τον Θωμά; “Ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι μαθηταί· Ἑωράκαμεν τὸν Κύριον” (Ιωάν. κ’ 25)

Μα αυτός αμετάπειστος! Αμετακίνητος! Δυσπειθής!

Δεν έχω εμπιστοσύνη σε κανέναν λέει!

“Ὅ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω” (Ιωάν. κ΄ 25).

Μα πόσα λάθη από έναν καλό μαθητή του Χριστού!

Αχ, η έλλειψη της αγίας ταπείνωσης τυφλώνει και τον εξυπνότερο άνθρωπο, και τον πιο καλοδιάθετο μαθητή του Χριστού!

Γιατί, Θωμά, δεν είσαι με τους συμμαθητές σου; 

Γιατί, Θωμά, ακούς μόνο τους λογισμούς σου; 

Γιατί, Θωμά, δεν πείθεσαι...

Στις Μυροφόρες; 

Στους δύο μαθητές που πορεύονταν προς Εμμαούς; 

Στον Πέτρο και τον Ιωάννη που βρήκαν άδειο το μνήμα; 

Γιατί δεν θυμάσαι ότι ο Κύριος ανέστησε νεκρούς; 

Γιατί ξεχνάς πως προανήγγειλε ότι θα αναστηθεί την τρίτη ημέρα;

Γιατί δεν πιστεύεις τις μαρτυρίες και τις αισθήσεις των φιλαληθών συμμαθητών σου;

Αλήθεια, πού έμαθες ότι και η πλευρά Του έχει πληγή; ρωτά ο ιερός Χρυσόστομος. Από τους μαθητές το άκουσες. Πώς, λοιπόν, πιστεύεις πως ειδον την τρυπημένη πλευρά, αλλά όχι τον αναστημένο Κύριο;

Μην ψάχνεις λογική, αδελφέ μου, στην αμαρτία! Ούτε στην ολιγοπιστία! Ούτε πολύ περισσότερο στην απιστία!

Εάν η Ανάσταση του Χριστού αποδεικνυόταν σε κάθε πιστό με εμφανίσεις και ψηλαφήσεις και θαύματα, το θαύμα θα έπαυε να είναι θαύμα και η πίστη θα έπαυε να είναι πίστη.

Όποιος δεν θα πίστευε, θα έπρεπε να χαρακτηριστεί τρελός!

Τότε όμως θα καταλυόταν η ελευθερία του ανθρώπου. Η πίστη θα μεταβαλλόταν σε εξαναγκασμό και κατά συνέπεια θα αφυδατωνόταν απο το ουσιαστικό στοιχείο της άδολης και θυσιαστικής αγάπης και της πρέπουσας αξιομισθίας!

Γι’ αυτό και ο Κύριος μας, στο τέλος της στιχομυθίας Του με τον μαθητή Θωμά που ομολόγησε την θεότητά Του, παρατηρεί και η χροιά της θείας φωνής Του περιέχει μια ευγενική, λεπτή επιτίμηση. “ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες” (Ιωάν. κ΄ 28-29).

Δηλαδή, η δική σου πίστη που στηριζεται στην πείρα των αποδείξεων και της άμεσης εμπειρίας των αισθήσεων είναι κατώτερη από την πίστη που θα επιδεικνύουν οι ανα τους αιώνες μαθητές μου, οι οποίοι θα στηρίζονται μόνο στις μαρτυρίες τις δικές σας, των αυτοπτών και αυτηκόων Μαθητών μου!

Μην σπεύσεις, όμως, να κατηγορήσεις τον ένδοξο απόστολο του Χριστού Θωμά, γιατί αυτός ολιγοπίστησε πριν από τον κατακλυσμο και το βάπτισμα του Αγιου Πνεύματος, που επισυνέβη κατά την γενέθλια ημέρα της Εκκλησίας, την Πεντηκοστή!

Εγώ κι εσύ ολιγοπιστούμε και το κάνουμε καθημερινά αυτό και μετά το βάπτισμα και το χρίσμα μας αλλά και μετά τη δυσχιλιόχρονη εμπειρία των αείρροων θαυμάτων του Τρισαγίου Θεού, διά των μυστηρίων, των θεοσημειών και των τεράτων που επιτελούνται μέσω των αγίων του Θεού!

Έλα όμως τώρα και πάλι να εισέλθουμε στο υπερώο της Ιερουσαλήμ…

2. Η Ειρήνη που φέρνει ο αναστημένος Χριστός

Ο Θείος Διδάσκαλος είχε μόλις εισέλθει. “Καὶ λέγει αὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν” (Ιωάν. κ΄ 19).

Τι σημαίνει άραγε ο χαιρετισμός αυτός του ολόλαμπρου αναστημένου Διδασκάλου τους;

Άφωνοι, εμβρόντητοι, σαστισμένοι και φοβισμένοι όσο δεν παίρνει οι μαθητές! Είχαν που είχαν την άφατη θλίψη τους, τον τυρρανικό φόβο τους… Τώρα, να! Εμπρός τους εμφανίζεται κάποιος ξαφνικά αθόρυβα, αυτόματα….

Μοιάζει στον Διδάσκαλό τους!

Μα είναι όμως;

Μήπως είναι φάντασμα;

Ω! ο Θείος ΔΙδάσκαλος! Ο απαράμιλλος καρδιογνώστης! 

Πόσο τους πόνεσε!

Όχι! Ούτε θέλει, ούτε αισθάνεται, ούτε πρέπει να τους μαλώσει τώρα για την ολιγοπιστία τους. Για τον φόβο τους. Για τον διασκορπισμό τους!

Έχετε ειρήνη μέσα σας, τους είπε. Ήταν βέβαια ένας συνηθισμένος χαιρετισμός που χρησιμοποιούνταν στην Ανατολή τότε.

Σήμερα όμως, που προφέρεται από το παντοδύναμο θείο στόμα, έχει τελείως άλλο νόημα. Και δύναμη!

Είναι σαν να τους λέει: Καταλαβαίνω καλύτερα από σας, την έκπληξή σας! Τον φόβο σας! Την απορία σας! Σας δίνω, λοιπόν, την ειρήνη Μου!

Η ειρήνη που σας δίνω δεν είναι μια κούφια, αδύναμη ανθρώπινη ευχή! Όχι!

Έχει μέσα της όλη τη θεία ενέργεια και χάρη που προέκυψε από την παντοδύναμη εξιλεωτική σταυρική θυσία μου! Αυτή η ευχή, ο χαιρετισμός μεταβιβάζει σε σας κάτι πρωτόγνωρο!

Την ειρήνη του κάθε πιστού με τον Τρισάγιο Θεό! Την απέραντη και ακύμαντη εσωτερική ειρήνη με τη συνείδησή σας. Την ειρήνη με τους συνανθρώπους σας, την απίστευτη και ανέκλειπτη ειρήνη ακόμη και με τους εχθρούς σας.

Η ειρήνη που σας δίνω τώρα, είναι η ειρήνη που σας υποσχέθηκα στον Μυστικό Δείπνο. Είναι η δική μου ειρήνη που δεν έχει καμία σχέση με την απατηλή και υποκριτική ειρήνη του κόσμου. “Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν” (Ιωάν. ιδ΄ 27).

Η ειρήνη η δική μου έχει τέτοια ποιότητα και βάθος που δεν μπορούν να την κατανοήσουν ούτε οι ανώτεροι των αγίων αγγέλων (Φιλιπ. δ΄ 7).

Σας δίνω, λοιπόν, αυτή τη θεία ειρήνη που έχει μέσα της και την θεία και πανσθενουργό χάρη μου, ώστε να καταστείτε νηφάλιοι και ικανοί να προσέξετε τις αποδείξεις της αναστάσεως μου που είναι –όπως προείπαμε– και το προοίμιο της δικής σας αναστάσεως.

Η ευχή αυτή του Κυρίου ενεργοποιήθηκε αμέσως! Οι δέκα μαθητές έγιναν άλλοι άνθρωποι. Ήρεμοι, χαρούμενοι, νηφάλιοι, επιδεκτικοί!

“Ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον” (Ιωάν. κ΄ 20).

Και ο Κύριος επαναλαμβάνει τον χαιρετισμό Του!

“Εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν· Εἰρήνη ὑμῖν” (Ιω, κ’ 21)

Τώρα θα σας αναθέσω μια ωραία αλλά πολύ δύσκολη αποστολή! Τον ευαγγελισμό όλου του κόσμου!

Οι κίνδυνοι, οι ευθύνες, τα απρόοπτα, οι ανατροπές, οι παγίδες και τα βάρη θα είναι πολλά!

Γι’ αυτό σας καθοπλίζω με μια εσωτερική ειρήνη που θα υπερεπαρκεί όχι μόνο για να μην πτοείσθε και λυγίζετε, αλλά για να έχετε περίσσευμα ειρήνης ώστε να την μεταδίδετε συνεχώς προς όλους!

Με αυτή την ουράνια, την υπερφυσική, θεραπευτική και ακύμαντη ειρήνη καταπλημμυρίζει ο Λυτρωτής κάθε ψυχή χριστιανών ορθοδόξων από την πρώτη στιγμή της βαπτίσεως και του χρίσματος.

Δεν έχουν λόγια οι νεοφώτιστοι να περιγράψουν την ουράνια, εσωτερική και ανεκλάλητη ειρήνη που τους πλημμυρίζει.

Με την ειρήνη επίσης καταστολίζεται η ψυχή μετα απο κάθε γνήσια ειλικρινή και αποφασιστική εξομολόγηση.

Με αυτή την ειρήνη του Χριστού διαποτίζονται μυστικά κατά τη διάρκεια όλων των αγιαστικών πράξεων της Αγίας μας Εκκλησίας οι πιστοι που ζουν με όλες τους τις δυνάμεις τις ιερές τελετές που κατεργάζεται το Πανάγιο Πνεύμα, ειδικά κατά την ώρα της χριστομίμητης λειτουργικής ευχής: “Εἰρήνη πάσι”.

Πολύ περισσότερο η ειρήνη αυτή διαποτίζει την ύπαρξή μας κάθε φορά που “μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης” προσερχόμαστε στα άχραντα μυστήρια.

Η ουράνια αυτή ειρήνη συνέχει τον κάθε γνήσιο πιστό χριστιανό και σαν ένα λεπτό και μεθυστικό άρωμα διαχέεται προς τους γύρω του ανθρώπους ανάλογα με τον βαθμό της μυστικής του ένωσης με τον ειρονηπάροχο Θεό!

Ο Χριστός είναι η πηγή της αληθινής ειρήνης (Ρωμ. ιε΄ 33). Όπου εμφανίζεται Αυτός, έρχεται και η Ειρήνη Του. Όπου βρίσκεται η ειρήνη Του, είναι και ο Χριστός.

Πόσο έχει ανάγκη σήμερα ο ταραγμένος κόσμος μας από αληθινούς χριστιανούς γεμάτους από την ειρήνη του Αναστημένου Χριστού!

3. “Λάβετε Πνεῦμα Ἄγιον”

Επισημάναμε πως η ειρήνη του Χριστού δόθηκε και δεύτερη φορά, ώστε να αναλάβουν οι μέχρι πρότινος έμφοβοι μαθητές το αποστολικό έργο.

Τώρα ο Μέγας Αρχιερέας προβαίνει και στην χειροτονία Τους.

“Καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς· λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον” (Ιωάν. κ΄ 22).

Τι συνέβη τότε;

Ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού. Αυτός πραγματοποίησε την πρώτη δημιουργία του ανθρώπου. Αυτός πραγματοποιεί τώρα και την αναδημιουργία Του. 

Όταν ο Θεός “ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν” (Γεν. β΄ 7), ο Αδάμ δεν απέκτησε μόνον την βιολογική ζωή αλλά και πολλά λογικά και πνευματικά ιδιώματα του Θεού σε μικρογραφία.

Τώρα και πάλι ο αναστημένος Χριστός έχει μπροστά Του τους μαθητές Του που είναι “νεκροὶ τοῖς παραπτώμασι καὶ ταῖς ἁμαρτίαις” (Εφεσ. β΄ 1), όπως τότε είχε το άψυχο σώμα του Αδάμ. Και με τον ίδιο τρόπο τούς δίνει ζωή.

Ο Αναστάς ανασταίνει τους μαθητές Του και διά της οσονούπω συμπαγείσας Εκκλησίας Του θα ανασταίνει και όλα τα νεοεισερχόμενα σε αυτήν μέλη.

Αλλά και κάθε ημέρα ο Χριστός βοά μέσα στην Εκκλησία Του: “οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε” (Λουκ. ιε΄ 24).

Οι πρώην δειλοί, οι πρώην απέλπιδες, οι πρώην κατάστικτοι τοις παραπτώμασι, οι πρώην διαβόητοι αμαρτωλοί, οι πρώην ληστές, οι πρώην διώκτες, οι πρώην δήμιοι, όταν εισέλθουν στην Εκκλησία του Χριστού νεκρανασταίνονται, λυτρώνονται, καινοποιούνται, αναμορφώνονται!

Ακόμη περισσότερο! Η ζωοποιός χάρη του Αγίου Πνεύματος φυτεύει και καλλιεργεί θαυμαστά την αγιότητα!

Ποιος μπορεί να πιστέψει τη θαυμαστή μεταβολή που πραγματοποιεί η χάρη του Αναστάντος μέσα στο υπερώο της Ιερουσαλήμ!

Σε λίγο διά των Αποστόλων και των διαδόχων τους, τα πνευματικά αυτά θαύματα θα απλωθούν σε όλη την οικουμένη.

Μόνο ένας Θεός αληθινός θα μπορούσε να επιτελέσει τόσα πολλά και τόσο θαυμαστά θαύματα.

Μόνο, να προσέξουμε την προστακτική του Κυρίου: “Λάβετε”.

Το “λάβετε” υποδηλώνει ότι, για να συντελεστούν αυτά τα υπερφυή θαύματα, δεν αρκεί η πανσθενουργός χάρη του Χριστού! 

Δεν αρκεί η άπειρη διάθεση Του να σωθούν όλοι οι άνθρωποι.

Χρειάζεται απαραίτητα και η δική μας ολοκάρδια και έμπρακτη αποδοχή.

Άραγε εμείς την προσφέρουμε στον Αναστάντα, που περιμένει να μας αναμορφώσει;

Τι σημαίνει για μας τους Χριστιανούς η Ανάσταση του Χριστού

Όλοι γνωρίζουμε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία λέγεται Εκκλησία της Αναστάσεως. Γιορτάζουμε με ιδιαίτερη λαμπρότητα την Ανάσταση του Χριστού, διότι συνειδητοποιούμε ότι αυτό το γεγονός δίνει απάντηση στο πιο καίριο και καθοριστικό γεγονός της ζωής μας: Το γεγονός του θανάτου μας. 

Όλοι μας γνωρίζουμε πολύ καλά ότι το μόνο που κρατάμε σίγουρα στα χέρια μας, είναι ο θάνατός μας. Το μόνο για το οποίον είμαστε απόλυτα σίγουροι, είναι ότι θα πεθάνουμε. Το μόνο που δεν γνωρίζουμε είναι το πότε θα συμβεί αυτό. 

Οπότε, τίθεται ένα μεγάλο και σοβαρό ερώτημα: Ποια είναι η σχέση της ζωής με τον θάνατο; Είναι ο θάνατος το τέρμα της ζωής; Είναι ο αφανισμός της ανθρώπινης ύπαρξης; Αλλά, αν όντως έτσι έχουν τα πράγματα, τότε η ζωή μας τι νόημα έχει;

Έτσι λοιπόν, όταν το βράδυ της Ανάστασης, βλέπουμε να μαζεύεται ένα σωρό κόσμος στα προαύλια των εκκλησιών με μία λαμπάδα στο χέρι, είναι γιατί εκείνη τη νύχτα, μάς σπρώχνει κάποια δύναμη πιο πάνω από την δύναμη του λογικού μας. Μία φοβερή διαίσθηση μας λέει ότι εκείνη τη νύχτα δόθηκε κερδήθηκε η μεγαλύτερη μάχη των αιώνων. Η μάχη ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο. 

Γι΄ αυτό λοιπόν γιορτάζουμε, διότι ξέρουμε ότι το πιο καίριο ανθρώπινο πρόβλημα είναι η πάλη του ανθρώπου ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο. Και ανακαλύπτουμε ότι υπάρχει μία ζωή, πιο δυνατή από τον θάνατο. Είναι η ζωή του Χριστού. 

Ο Χριστός, το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, που είναι ο Όρθρος του Μεγάλου Σαββάτου, κατέβηκε στον Άδη. «Η ζωή εν τάφω κατετέθης Χριστέ». «Κατήλθες προς τον θάνατον-ποιος;- η ζωή η αθάνατος».

Η Ανάσταση του Χριστού σημαίνει το τέλος της κυριαρχίας του θανάτου. Ο θάνατος πια έχει νικηθεί, ο Χριστός έχει αναστηθεί. 

Ο Χριστός δεν είναι μόνο τέλειος Θεός - ως θεός είναι αυτονόητα έξω από κάθε θάνατο – αλλά είναι και ο τέλειος άνθρωπος και άρα η Ανάστασή Του μας αφορά άμεσα και προσωπικά αφού φωτίζει τη ζωή μας ολόκληρη. Σε τι την φωτίζει;

Πρώτον, μας αποκαλύπτει ότι η ζωή μας έχει νόημα, ότι το νόημα της ζωής μας δεν είναι στην γη, αλλά φτάνει στον ουρανό. Ότι ο άνθρωπος πλάστηκε από τον Θεό για να υπερβεί και τον θάνατο και να γίνει μέτοχος της θείας και αναστημένης ζωής του Χριστού. Ότι ο άνθρωπος δεν σταματά στην γη, δεν τον χωράει κανένας τάφος, αλλά ο τάφος είναι η πόρτα, δια της οποίας μεταβαίνει από τον θάνατο στην ζωή. 

Και έτσι, η ζωή μας αποκτά νόημα. Και το νόημα είναι η θέωσή μας. Δεν ζούμε για να πεθάνουμε, δεν δουλεύουμε για να πεθάνουμε, δεν φτιάχνουμε οικογένειες για να τις εγκαταλείψουμε, αλλά ζούμε στην γη για να κερδίσουμε την βασιλεία του Θεού. Ζούμε την ζωή ως στάδιο του αγώνα για την σωτηρία μας. 

Και ποια είναι η σωτηρία του ανθρώπου; Να ξαναγίνει και πάλι ακέραιος, αποκτώντας τον Θεό, που νίκησε τον θάνατο, και διά του Χριστού να νικήσουμε και εμείς τον δικό μας θάνατο και να γίνουμε και εμείς θεοί, να είμαστε θεοί εν μέσω θεών και έτσι πλέον να ζήσουμε στην βασιλεία του Θεού.

Έτσι λοιπόν η Ανάσταση του Χριστού, πρώτον χαρίζει νόημα στην ζωή του ανθρώπου και δεύτερον, φωτίζει ένα σωρό ανθρώπινα προβλήματα. 

Ήδη το ένα το είπαμε, αλλά ας υπογραμμίσουμε μερικά: 

Η Ανάσταση του Χριστού φωτίζει τον δικό μας θάνατο. Πώς αντιμετωπίζουμε τον θάνατό μας; Πώς αντιμετωπίζουμε τον θάνατο των δικών μας; Ο Απόστολος Παύλος μας λέει ότι «δεν θέλω αδελφοί μου να λυπάστε σαν κι αυτούς που δεν έχουν ελπίδα» (Θεσ. Α΄, 4 13), γιατί, αν πραγματικά πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε, τότε «όλους όσοι πέθαναν, με την πίστη στο Χριστό και ενωμένοι με τον  Χριστό, θα τους οδηγήσει μαζί Του» Θεσ. Α΄, 4-14) 

Λοιπόν, στο τέλος αυτής της επίγειας ζωής, δεν μας αναμένει ο θάνατος αλλά η ζωή που νίκησε τον θάνατο. Και αν υπάρχει κάτι που πρέπει να μας απασχολεί, δεν είναι το αν θα πεθάνουμε – αυτό το ξέρουμε σίγουρα – αλλά αν την ώρα που θα φύγουμε, θα είμαστε συντροφιά με τον Χριστό. Αυτό πρέπει να είναι το μεγάλο ερώτημα και η μεγάλη αγωνία μας, αν αγαπάμε πραγματικά την αληθινή ζωή.

Η Ανάσταση του Χριστού πρέπει να περάσει στην καθημερινότητά μας. Δεν είναι μία γιορτή της Εκκλησίας, είναι μία γιορτή της ζωής. Δεν είναι μία γιορτή σε μία ορισμένη περίοδο, είναι πρόσκληση, ώστε όλη η ζωή του ανθρώπου να είναι αναστημένη. 

Θα έχετε ακούσει κι άλλη φορά για τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ, ο οποίος προσφωνούσε όποιον και αν συναντούσε, οποιαδήποτε εποχή του χρόνου, με τα λόγια «Χριστός Ανέστη, χαρά μου», ακόμη και τους ληστές που τον άφησαν ανάπηρο. 

Όταν ο Χριστός είναι Αναστημένος μέσα σου, τότε τα πάντα είναι γεμάτα χαρά μέσα σου, τους βλέπεις όλους με χαρά και έχεις ευλογία στην ζωή σου. Άλλωστε, αυτή είναι η προϋπόθεση για να γιορτάσουμε την Ανάσταση. 

Θυμάστε τι λέει το περίφημο δοξαστικό της Αναστάσεως;

"Ἀναστάσεως ἡμέρα καί

λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει

καί ἀλλήλους περιπτυξώμεθα.

Εἴπωμεν, ἀδελφοί,

καί τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς

συγχωρήσωμεν πάντα

τῇ Ἀναστάσει".

Όταν κάποιος σας λέει «Χριστός Ανέστη» και εσείς απαντάτε «Αληθώς Ανέστη», τότε επιλέγετε και για εσάς τον αναστάσιμο τρόπο της ζωής. Δεν είναι μία φράση, απλώς ένας κούφιος τυπικός διάλογος. 

Το «Αληθώς Ανέστη» περιέχει μέσα σε δύο λέξεις μόνον, όλο το νόημα του γεγονότος της Αναστάσεως και των καρπών που προέκυψαν από την Ανάσταση του Χριστού για ολόκληρο τον κόσμο. 

Κάποτε, πρέπει να μάθουμε στην ζωή μας να είμαστε συνειδητοί και τίμιοι με τον εαυτό μας. 

Να πιστεύουμε γνήσια και αληθινά, να βιώνουμε πραγματικά την Ανάσταση του Χριστού. 

Αν θέλουμε να είμαστε Χριστιανοί, να είμαστε χριστιανοί, όπως μας θέλει ο Χριστός και όχι όπως θέλουμε εμείς! Και τον αναστημένο Χριστό, μόνον στην Εκκλησία μπορούμε να τον συναντήσουμε και να το ζήσουμε.

Είναι απλές αλήθειες όλα αυτά, αλλά σκορπίζεται ο νους μας από τον εγωισμό πρωτίστως και έπειτα από όλα τα υπόλοιπα πάθη μας. 

Ας ευχηθούμε λοιπόν με όλη μας την καρδιά, να είναι η Ανάσταση του Χριστού ο τρόπος της ζωής όλων μας, δηλαδή να νιώσουμε στα κατάβαθα της υπάρξεώς μας το «Χριστός Ανέστη», ώστε το «Αληθώς Ανέστη» να εκπορεύεται από τα βάθη της ψυχής μας και να σημαίνει έτσι ότι είμαστε έτοιμοι να το ζήσουμε έμπρακτα και αληθινά στην ζωή μας, ως γεγονός της προσωπικής μας ιστορίας και σωτηρίας.

Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος!

Όλες οι κοσμικές χαρές το πολύ - πολύ φτάνουν ως τον θάνατο. Η χαρά της Ανάστασης τον καταπάτησε και επεκτείνεται στο άπειρο της αιωνιότητας!

Αξιωθήκαμε για ακόμη μια φορά να χαρούμε την «Εορτών Εορτή και Πανήγυρη Πανηγύρεων». Να νιώσουμε στις ψυχές μας να διαλύονται τα σκοτάδια του θανάτου. Να χάνονται οι φόβοι σαν ατμοί που εξαφανίζει το πυρφόρο φως της Αναστάσεως. Να νιώσουμε αυτή τη γλυκιά παρηγοριά της μεγάλης νίκης που μας εξασφάλισε ο Θεός. Να ενωθούν οι ψυχές μας με τις γιορτινές καμπάνες. Να γίνουν οι λογισμοί μας λαμπάδες αναμμένες που σηκώνονται ψηλά προς τον Παντοκράτορα και φωνάζουν «επικράνθη ο Άδης»!

Καμία άλλη γιορτή, κανένα γεγονός, κανένα κοσμικό καύχημα δεν μπορεί να φτάσει την ανεκλάλητη χαρμοσύνη της Αναστάσεως. Γιατί όλες οι κοσμικές χαρές φτάνουν μέχρι την ταφόπλακα. Η Ανάσταση είναι γιορτή πέραν του τάφου, είναι η ίδια η πανωλεθρία του τάφου, αιτία πανηγυρισμού και σε αυτή τη ζωή και στην άλλη.

Ο Χριστός υπόταξε τον χειρότερο δυνάστη όλων των αιώνων. Τον χειρότερο κακούργο. Τον πιο ανελέητο βασανιστή της ανθρωπότητας. Το ακοίμητο θηρίο που ονομάζεται θάνατος. Τώρα ο θάνατος για τον μετανοημένο είναι ένα σύντομο πέρασμα από μια πόρτα, από την πρόσκαιρη ζωή στην μακαριότητα του νικητή Χριστού. Τώρα το θηρίο δέθηκε χειροπόδαρα και μόνο ο αμετανόητος άνθρωπος είναι ικανός να το λύσει.

Το μέγα θαύμα έγινε, η υπόσχεση δόθηκε και η υπογραφή έμεινε ανεξίτηλη στην πνευματική βίβλο της Ζωής. Αφού ο Θεός έλαβε ανθρώπινη σάρκα και την ανέστησε, έτσι αγιάστηκε και η ανθρώπινη φύση, έτσι θα αναστηθεί και ο άνθρωπος κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Ο Αναστημένος Χριστός έγινε η απαρχή των κεκοιμημένων, το θεμέλιο μιας αναστάσιμης αιωνιότητας.

Τα σώματα των κεκοιμημένων στα σιωπηλά μνήματα, είναι σπόροι που αναμένουν το τρομερό σάλπισμα του Θεού για να ανθίσουν ξανά με ζωή, να αναστηθούν και να ακούσουν με ανείπωτη χαρά το «δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου»!

Όλοι μας ανεξαιρέτως είμαστε προορισμένοι για αυτή την απέραντη δόξα. Η μετάνοια είναι το εισιτήριο για τον παράδεισο και ο Δεσπότης Χριστός δέχεται τον μετανοημένο της πρώτης ώρας, όπως και της τρίτης, και της έκτης, και της ενάτης, μέχρι και τον αργοπορημένο διαβάτη της ενδεκάτης. Κάθε ώρα και στιγμή στη ζωή μας, σε όλους μας δίνονται ευκαιρίες για να πολιτευτούμε στη Βασιλεία του Θεού. Και στον επιμελή εργάτη και στον επιπόλαιο, και στον οικονόμο και στον σπάταλο, σε όλες τις ζωές ο Θεός επιφυλάσσει καταπληκτικές ανατροπές που κερδίζουν ψυχές για τον παράδεισο. Λίγο φιλότιμο αν υπάρχει, είναι αρκετό για να ευσπλαγνιστεί ο Θεός το πλάσμα Του και να κάνει τα πάντα για να το σώσει από τις αρπάγες του Διαβόλου.

Και αν ακόμα βρίσκουμε στις ζωές μας κοινά με τους ληστές, τους τελώνες και τις πόρνες που αναφέρονται στα Ευαγγέλια, τουλάχιστον ας είμαστε από εκείνους τους ληστές, τους τελώνες και τις πόρνες που αναζήτησαν τον Χριστό, που συναναστράφηκαν με Εκείνον, και ένιωσαν συγκλονισμένοι τη δροσιά της Ανάστασης στο καμίνι της ψυχής τους.

Η λαμπροφόρος μέρα της Ανάστασης είναι εκείνη που δίνει νόημα στη ζωή, και απάντηση σε όλα τα ερωτήματα, όλα τα αδιέξοδα, όλα τα στενάχωρα που βασανίζουν τον άνθρωπο. Μια απάντηση που δεν είναι ούτε θεωρητική, ούτε ιδεολογική, ούτε ηθικοπλαστική. Είναι μια απάντηση που ενσαρκώθηκε, σταυρώθηκε, αναστήθηκε, έγινε κομμάτι της ιστορίας, αποδείχθηκε από τα Ευαγγέλια, από τους Αποστόλους, από τους πρωτοχριστιανούς, από θαύματα, από μάρτυρες, από αγίους, από άφθαρτα λείψανα και από την αιώνια χάρη της Ανάστασης που αναβλύζει από την Εκκλησία του Χριστού, την Ορθοδοξία.

Χριστός Ανέστη!