Η κοινωνίας μας σε πέντε χρόνια από σήμερα

Το ανεβάζω με μια προσευχή για όλα τα θύματα της διεθνούς τρομοκρατίας που ασκούν, ιδιαίτερα οι ΗΠΑ κι όχι μόνον σε όλο τον πλανήτη, χωρίς να νοιάζονται για κανέναν!

Έτος 2031 μ.Χ.

Ένας ιερέας κατεβαίνει τα σκαλιά μιας υπόγειας κρύπτης. Δεν φοράει σταυρό και ράσα καθώς στην Ελλάδα έχει απαγορευτεί να δείχνεις φανερά το οποιοδήποτε θρησκευτικό σύμβολο.

Το σκεπτικό του νόμου ήταν ότι σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία που συνυπάρχουν πολλές θρησκευτικές ομάδες κανένας δεν πρέπει να δείχνει θρησκευτικά σύμβολα δημοσίως για να μην προσβάλει τον συνάνθρωπο του. 

Ο ιερέας βγάζει με τρεμάμενο χέρι μια Αγία Γραφή και το βιβλίο με τις ευχές για να κάνει το Μυστήριο. Είναι παλιά και κιτρίνισμα τα βιβλία από την πάροδο του χρόνου. Πολλές σελίδες τους είναι σε κακή κατάσταση και δύσκολα διαβάζονται. 

Έχει απαγορευτεί η κυκλοφορία της Αγίας Γραφής κι άλλων ορθοδόξων βιβλίων και οι παραβάτες διώκονται αυστηρά και ο λόγος της απαγόρευσης τους ήταν ότι κρίθηκαν ως προπαγανδιστικά κείμενα που σκοπό είχαν να διαφθείρουν την Ελληνική κοινωνία και να την τάξουν εναντίον της παγκόσμιας ειρήνης που πρέσβευε η νέα εποχή. 

Κυκλοφορούσαν βέβαια ακόμα κάποια «αντίτυπα» αλλά ήταν παραλλαγμένα και είχε αφαιρεθεί από μέσα ότι θεωρήθηκε προσβλητικό για την νέα εποχή και την νέα παν-θρησκεία.

Ο ιερέας ετοιμάζει την κολυμβήθρα. Είναι να βαφτίσει έναν άνθρωπο εκείνη την ημέρα που θέλει να γίνει Χριστιανός. Όμως η κολυμβήθρα δεν είναι όπως την ξέρουμε. Είναι ουσιαστικά μια μεγάλη μεταλλική μπανιέρα και ο λόγος είναι ότι αυτός που θα βαφτιστεί δεν είναι νήπιο αλλά ενήλικας. 

Έχει καταργηθεί ο νηπιοβαπτισμός προ πολλού. Υπήρχε μεγάλη πολεμική στο ζήτημα αυτό και είχαν γίνει πολλά επεισόδια. Το κύριο επιχείρημα εναντίον του νηπιοβαπτισμού ήταν τα ανθρώπινα δικαιώματα. 

Δεν ήταν σωστό κατά την νέα-τάξη ο άνθρωπος να βαπτίζεται με το ζόρι όταν είναι νήπιο. Μετά την ενηλικίωσή του ας αποφασίσει τι θέλει να κάνει. Έτσι από το 2020 οι Έλληνες δεν μπορούσαν πλέον να βαφτίσουν τα παιδιά τους. Έπρεπε να περιμένουν να ....αποφασίσει το ίδιο το παιδί όταν μεγαλώσει λες κι είχε κάνει κανένα συμβόλαιο με τον Θεό ότι θα προλάβει να μεγαλώσει.

Ωστόσο πολύ λίγοι Έλληνες πλέον αποφάσιζαν να βαπτιστούν έστω και ενήλικες. Ο λόγος απλός: Τα παιδιά έφευγαν από την οικογένεια νωρίς και πλέον δεν ήταν δυνατό οι γονείς να διδάξουν στα παιδιά τους τις αρχές και την πίστη. 

Και οι δυο γονείς δούλευαν νυχθημερόν με αποτέλεσμα τα παιδιά να πηγαίνουν από πολύ μικρή ηλικία σε ολοήμερα σχολεία στα οποία σχολεία τους γινόταν η ανατροφή που ήθελε η νέα εποχή.

Το μάθημα των θρησκευτικών έχει πλέον καταργηθεί σαν μάθημα κι επειδή ....δίχαζε τους μαθητές και οι εικόνες έχουν αφαιρεθεί από τις σχολικές αίθουσες. 

Η πρωινή προσευχή έχει αντικατασταθεί με ένα τραγουδάκι, που αποτελεί πλέον τον σχολικό ύμνο της νέας εποχής: “όλοι οι άνθρωποι ένα χρώμα μια φυλή μια θρησκεία μια γλώσσα…”.

Η ιστορία πλέον έχει αλλάξει και διδάσκονται μόνο κεφάλαια που δεν δημιουργούν εθνικές ή θρησκευτικές αντιπαραθέσεις. Σε αυτό το κλήμα ο νέος είναι αδύνατο να μάθει για τον Χριστό.

Ο ιερέας σχεδόν δακρυσμένος ξεκινάει το Μυστήριο. Θυμάται ακόμα τους παλαιούς τρόπους ο γέρο-ιερέας και κάθε φορά, που καλείται να τελέσει κάποιο Μυστήριο στους λίγους εναπομείναντες Χριστιανούς η μνήμη του ανασύρει γεγονότα παλαιότερων εποχών. 

Θυμάται όταν ο τόπος ήταν Ορθόδοξος και οι Έλληνες τελούσαν περήφανοι τα Μυστήρια στις Εκκλησίες. 

Τώρα οι Εκκλησίες έχουν καταργηθεί. "Κατασπαταλούσαν" το δημόσιο χρήμα είπαν και τις έκλεισαν. 

Οι δημοσιοκάφροι φώναζαν στα κανάλια ότι οι παπάδες έχουν κλέψει πολλά, δεν πρέπει να πληρώνονται από το κράτος και πρέπει να πληρώσουν. 

(Αγνοούσαν οι σατανόδουλοι ότι η Εκκλησία έδωσε το 90% της περιουσίας της στο Ελληνικό κράτος).

Έτσι όχι μόνο η νέα εποχή έκλεισε τις δημόσιες Εκκλησίες, αλλά φορολογούσε υπέρογκα και όποιον επιχειρούσε να ανοίξει μια ιδιωτική. 

Με την έλλειψη μεγάλου αριθμού πιστών κανείς ιερέας πλέον δεν μπορούσε να καλύψει το έξοδο και έτσι οι εναπομείναντες ιερείς αναγκάζονταν και τελούσαν τα Μυστήρια της ορθοδόξου Εκκλησίας σε σπίτια.

Άλλωστε τα περισσότερα Μυστήρια είχαν πλέον απαγορευτεί να τελούνται δημοσίως υπό το πρόσχημα της θρησκευτικής ελευθερίας.

Ο αγιασμός των υδάτων δεν τελούνταν πλέον γιατί στις θάλασσες υπήρχαν και νεκροί που δεν ήταν Χριστιανοί και προφανώς δεν θα θέλανε να ....αγιαστούν. 

Στις λειτουργίες πλέον απαγορεύτηκε να μνημονεύεται ο Στρατός γιατί δεν ήταν όλοι οι φαντάροι Χριστιανοί. 

Πλέον στην ορκωμοσία της βουλής (των βολευτάδων) δεν υπήρχε ιερέας, αφού οι βολευτές ήταν σχεδόν όλοι ανεξαιρέτως μασόνοι, δεν ήταν όλοι Χριστιανοί.

Απαγορεύτηκε το μνημόσυνο των νεκρών με το επιχείρημα ότι δεν μπορεί να μας βεβαιώσει κάποιος που έχει πεθάνει αν ήταν Χριστιανός μέχρι το τέλος της ζωής του ή όχι οπότε στην περίπτωση που λίγο πριν πεθάνει άλλαξε γνώμη και έγινε παγανιστής είναι ..σπίλωση της μνήμης του να του κάνει μνημόσυνο ο παπάς!

Πόσο έχει αλλάξει ο κόσμος! Ο γέρο-Ιερέας έχει τελειώσει το Μυστήριο. Δεν μπορούν βέβαια να του δώσουν κάτι ως αντάλλαγμα οι λιγοστοί πιστοί που βρίσκονται εκεί καθώς πλέον το χρήμα έχει καταργηθεί και την θέση του έχει πάρει ένα τσιπάκι στο δεξί χέρι ή στο μέτωπο, διότι η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟΝ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ. Αν έχεις πάρει το τσιπάκι δεν έχει καμμία δύναμη ο σταυρός που κάνεις.

Να σου δώσω ένα παράδειγμα.

Όπως δεν μπορείς να απολαύσεις μια ωραία και νόστιμη τούρτα με ένα κουτάλι που είναι πασαλειμένο με ακαθαρσίες, έτσι δεν έχει δύναμη κι ο σταυρός που κάνεις έχοντας το σημάδι του σατανά στο χέρι σου. Σε έχει μαρκάρει ο σατανάς όπως σημαδεύουν τα ζώα τους οι κτηνοτρόφοι για να αναγνωρίζουν ποια είναι δικά τους 

Μόνο με αυτό λοιπόν το τσιπάκι μπορείς να κάνεις συναλλαγές και όσοι λιγοστοί δεν το έχουν πάρει πιστεύουν ακράδαντα στον Τριαδικό Θεό και στην Πρόνοιά Του.

Μόνο ευχαριστώ μπορούν να πουν στον ιερέα για το Μυστήριο και να του φιλήσουν το χέρι. 

Και ο γέρο ιερέας τους δίνει την ευχή του:

 "Δύναμη παιδιά μου. Σύντομα, πολύ σύντομα θα είμαστε κοντά στον Κύριο. Δεν έχει πολύ ζωή ακόμη ο κόσμος αυτός και εμείς δεν είμαστε εκ του κόσμου τούτου. Θα πάμε αλλού, σε έναν άλλο κόσμο, στην μόνιμη πατρίδα μας, εκεί που θα είμαστε μαζί με τον γλυκό Ιησού Χριστό και Μεγάλο Θεό μας…"

Ίσως το κείμενο φανεί υπερβολικό σε κάποιον αλλά, αν αποκωδικοποιήσουμε το τι επιτέλους ζητάνε οι πολέμιοι της Ορθοδοξίας, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι όλα αυτά είναι η απώτερη επιδίωξη τους. 

Όμως μπορούν να γίνουν όλα αυτά, ΑΝ τους αφήσουμε εμείς οι Χριστιανοί να συνεχίσουν το έργο τους. 

Και λέω ΑΝ γιατί ΔΕΝ θα τους αφήσουμε με την βοήθεια του Θεού. Έτσι λοιπόν η απάντηση μας στο εν λόγω περιστατικό και στα όσα αντίχριστα δρομολογούνται στην Ελλάδα είναι μία:

Δεν θα σας περάσει. 

Η Ελλάδα είναι Ορθόδοξη και έτσι θα παραμείνει. 

Το παραπάνω κείμενο δεν είναι ένα προπαγανδιστικό σενάριο, που κάνει φτηνή μελοδραματική κινδυνολογία, αλλά βασίζεται σε ρεαλιστικά δεδομένα του σήμερα. 

Η εφαρμογή όσων περιγράφει έχει ήδη αρχίσει στη Δύση (να και τα νέα Χριστούγεννα, να κι οι συμπροσευχές με τους αιρετικούς, να και το κοινό Πάσχα των ορθοδόξων με τους παπικούς) - όσο για την Ελλάδα, καλομελέτα κι έρχεται.

Όμως, αυτά που φαίνονται ως "αρνητικά", για πολλούς είναι θετικά, επιθυμητά και αιτήματα, για τα οποία αγωνίζονται!...

Μια μεγάλη μασονική μερίδα του πολιτικού κόσμου και των σπουδανοήτων διανοουμένων, καθώς και του ελληνικού λαού (μερίδα που όσο πάει κι αυξάνεται), ονειρεύεται πότε επιτέλους θα έρθει η χαρωπή μέρα που θα ζούμε σ' ένα κράτος όπου δε θα φαίνεται τίποτα χριστιανικό - κι όποιος "ταλαίπωρος", "αμόρφωτος" και "δεισιδαίμονας" έχει ..."κάλο" στον εγκέφαλο και συνεχίζει να πιστεύει "στους παπάδες και στα παραμύθια τους", να λιβανίζει σπίτι του όσο θέλει, αλλά να μην ενοχλεί τους σπουδανοήτους και δήθεν νοήμονες ανθρώπους!

Ποιοι έχουν δίκιο; Αυτοί που πονάνε διαβάζοντας τέτοια κείμενα ή εκείνοι που γελάνε με μας τα "καθυστερημένα" (τους χριστιανούς λέω) και εύχονται "αμήν και πότε;".

Να σημειώσω πως σήμερα εκατομμύρια χριστιανοί διαφόρων δογμάτων υφίστανται αιματηρό διωγμό και περνάνε από μαχαίρι, ιδίως σε μουσουλμανικές χώρες - γι' αυτούς όμως δεν υπάρχει έλεος. 

Εκείνοι που καθορίζουν τις σκέψεις και τις συνειδήσεις μας (και κάθε άλλο παρά "παπάδες" είναι...) τους κρύβουν κάτω απ' το χαλί της "ενημέρωσης".

Η αποθέωση της λογικής χωρίς Θεό (χωρίς Θεό ήταν και η Ιερά Εξέταση, δηλ. χωρίς την οδό της κάθαρσης της καρδιάς από τα πάθη, χωρίς την ένωση του ανθρώπου με τον Θεό, την αγιότητα, την θέωση) και το ήθος που δημιουργεί φάνηκαν πεντακάθαρα στην Γαλλία της εποχής της Τρομοκρατίας (τι τον φυλάμε τον εχθρό του λαού; πώς αποδεικνύεται ορθολογιστικά ότι ο επιβλαβής για την κοινωνία άνθρωπος "δεν πρέπει" να εξολοθρεύεται και μάλιστα να γίνεται και σαπούνι;), και πιο κοντά μας, στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Βέβαια τα σαδιστικά βασανιστήρια πάνω στους κρατούμενους ικανοποιούν τα ένστικτα, όχι "την λογική" (αν και τι πιο λογικό από το να κάνω ό,τι μου προσφέρει ηδονή;). Ο βασανισμός βέβαια για "αναμόρφωση" έχει λογική (αναλύεται και στο φινάλε του βιβλίου του Όργουελ 1984). 

Ας είναι: σ' ένα ανθρωπιστικό ορθολογικό και κοσμικό καθεστώς, μπορεί να διαπαιδαγωγούνται όλα τα στελέχη του σωφρονιστικού συστήματος απλώς να σκοτώνουν, όχι να βασανίζουν. Οπότε, όλα ok.

Η άλλη όψη

Όμως: Μέσα από τέτοιες καταστάσεις ανθίζει η αγιότητα. Χιλιάδες κοινοί άνθρωποι βρήκαν την ευκαιρία να παραδεχτούν την πίστη τους στο Χριστό μπροστά στους δικαστές ή στους δημίους τους κι έτσι να γίνουν μάρτυρες και άγιοι. 

Χιλιάδες χλιαροί παπάδες κυνηγήθηκαν κι έγιναν θερμοί - θα φύγει η λάσπη απ' την καρδιά μας μ' ένα διωγμό. Καλώς να έρθει. 

Δεν είμαι γενναίος, αλλά πάρα πάρα πολύ δειλός. Γενναίος όμως είναι ο Χριστός. Θα δυναμώσει κι εμάς... Καλώς να έρθει.

Αλλά, επειδή ο διάβολος το ξέρει πια αυτό, δε θα υποκινήσει διωγμό αίματος... Οι εκκλησίες θα μείνουν ανοιχτές, απλά θα πειστεί ο κόσμος πως δεν έχει κανένα λόγο να μπαίνει μέσα. 

Μια μόνο αράδα επ' αυτού: το σημαντικότερο ανθρώπινο δικαίωμα είναι το δικαίωμα να ενωθείς με το Θεό και να γίνεις άγιος. 

Είναι το σημαντικότερο ίσως για πολλούς λόγους, αλλά και γιατί έχει συνέπειες στην αιωνιότητα.

Παρεμποδίζοντας τα παιδιά μας να έχουν συνεπή εκκλησιαστική ζωή, οι "προοδευτικές δυνάμεις του τόπου" (συνειδητά ή αφελή όργανα της Νέας Αταξίας Πραγμάτων), καταστρατηγούν αυτό το δικαίωμα. (Πώς τα παρεμποδίζουν; Συκοφαντώντας την αγιότητα ως "μύθο" και στρέφοντάς την κοινωνία με κάθε μέσο σε μια ζωή χωρίς Χριστό). 

Ας το λάβει υπόψιν κάθε προβληματισμένος μπλογκοναύτης...

Επιμύθια του τύπου "αυτή η χώρα είναι και θα παραμείνει ορθόδοξη" μόνο θλιμμένο χαμόγελο (μού) προκαλούν. Αυτή η χώρα έχει καταληφθεί σχεδόν ολοκληρωτικά από τους έμμισθους σατανόδουλους του μυρμηκολέοντα.

Δεν είναι πια τίποτα, όχι μόνο ορθόδοξη...

Ας ξυπνήσει και η επίσημη Εκκλησία (η Ιερά Σύνοδος) κι ας προστατεύσει τους χριστιανούς που αγωνίζονται για την σωτηρία του συνανθρώπου τους, όσοι είναι.

Η Ορθοδοξία είναι η πνευματική παράδοση αυτού του τόπου, η αληθινή πνευματική παράδοση της Ευρώπης (πριν την νόθευσή της από τον παπισμό και τους επιγόνους του) και η θεραπευτική οδός για την νόσο, που εξαπλώνεται σαν επιδημία στον δυτικό άνθρωπο από τότε που "έριξε κλωτσιά" στον Χριστό κι απελευθερώθηκε από την αγάπη Του, όπως φυσικά είχε κάθε δικαίωμα.

Έχει όμως και δικαίωμα να επιστρέψει, αλλά ο Εχθρός δεν είναι τόσο φιλότιμος και φιλάνθρωπος όσο ο Θεός.

Ο Θεός σου λέει πώς να φύγεις μακριά Του, ενώ ο διάβολος σου κρύβει πώς μπορείς να γυρίσεις στο Θεό. 

Πρέπει να ψάξεις, ν' αγωνιστείς, να νικήσεις τον εαυτό σου και να ρωτήσεις χριστιανούς, αγίους ή απλούς ανθρώπους, παπάδες και λαϊκούς. Κάπου υπάρχει ο δρόμος.

Προσευχηθείτε να βρεθεί ένας άγγελος του Θεού στον δρόμο σας, να σας αναγγείλει όλα όσα πρέπει να μάθετε και να τηρήσετε για να βρεθείτε στην Βασιλεία Του.

Πέθανε ο Θεός; 

Όχι.

Τότε μην ανησυχείτε.

Είμαστε όλοι κάτω από την Πρόνοιά Του.

Είμαστε ελεύθεροι όμως να περάσουμε μόνος του ο καθένας την γέφυρα που η "πινακίδα" της λέει ότι το βάρος που επιτρέπεται να περάσεις είναι 100 κιλά και σε οδηγεί στον παράδεισο.

Τώρα αν εσύ πάρεις και τον γαϊδαρό σου μαζί φορτωμένο για να περάσεις την γέφυρα, δεν θα φταίει αυτός που ανήρτησε την πινακίδα ούτε η γέφυρα.

Με λίγα λόγια μόνοι μας επιλέγουμε αν θα πάμε στον παράδεισο ή στην κόλαση.

Η "πινακίδα" είναι οι εντολές του Κυρίου που αν τις ακολουθήσουμε πιστά, θα πηγαίνουμε συνεχώς στο καθ' ομοίωση και κατά επέκταση θα είμαστε στην Βασιλεία Του.

Ποτέ δεν είναι αργά. Απλά επειδή δεν γνωρίζουμε το πότε θα "φύγουμε" με το εισιτήριο που είναι οπωσδήποτε χωρίς επιστροφή, ας είμαστε κοντά στην ορθόδοξη εκκλησία.

Και κάτι άλλο.

Κάποιοι βρίζουν τους ιερείς ή μιλάνε γι 'αυτούς περιφρονητικά.

Δεν πάνε για εξομολόγηση επειδή δεν συμπαθούν τον εκάστοτε ιερέα. 

Ξεχνούν κατά πρώτον ότι ο Θεός δεν έβαλε αγγέλους να εξομολογούν τους ανθρώπους. Εκείνοι δεν θα χάριζαν σε κανέναν την άφεση αμαρτιών.

Δεύτερον μιλάνε εναντίον των ιερέων που τους έχει δώσει ο Θεός την δύναμη να συλλειτουργούν μαζί Του και να μετατρέπουν το κρασί και το ψωμί σε Σώμα και Αίμα Κυρίου.

Θα δώσω ένα παράδειγμα για να το καταλάβουν όλοι όσοι δεν εξομολογούνται σε ιερείς γιατί τους θεωρούν τους χειρότερους από όλους τους ανθρώπους.

Αν βρίσκονται σε ένα απομακρυσμένο χωριό με το μικρό παιδί ή το εγγονάκι τους και αντιμετωπίσει ξαφνικό καρδιακό  πρόβλημα το παιδάκι, θα πάνε στον παιδοβιαστή κι ανώμαλο καρδιολόγο που βρίσκεται στο ίδιο χωριό με αυτούς ή όχι; Θα πάνε βέβαια.

Ας μη βρίσκουμε δικαιολογίες κι απομακρυνόμαστε από τον Θεό κι ας ξεχωρίσουμε τον άνθρωπο ιερέα εξομολόγο, που μπορεί να είναι αμαρτωλός αλλά έχει πάρει εξουσιοδότηση άνωθεν να συγχωρεί αμαρτίες.

Να θυμίσω σε μερικούς επίσης που προτιμούν να εξομολογούνται τις αμαρτίες τους στην ... εικόνα που έχουν στο σπίτι τους ή στις εικόνες που βρίσκονται στην εκκλησία, ότι η εξομολόγηση δεν είναι επιταγή να την εξαργυρώσεις. 

Η ειλικρινής εξομολόγηση στον εξομολόγο και πνευματικό δείχνει ταπείνωση κι είναι η μόνη συχνότητα που μπορουμε να επικοινωνήσουμε με τον Θεό.

Να λέει ο άλλος γνωρίζω τον εαυτόν μου, θα ξανακάνω αμαρτίες. Να ξαναπάω πάλι στον ιερέα;  ντρέπομαι. Αυτήν την ντροπή βάζει μπροστά μας ο σατανάς για να μας πάρει μαζί του.

Αν πέσεις στον δημόσιο δρόμο δέκα φορές δεν θα προσπαθήσεις και τις δέκα να σηκωθείς;

Θα το κάνεις.

Έτσι κάνε και με την εξομολόγηση στον εξομολόγο και πνευματικό σου. Μην ντρέπεσαι. Κι εκείνος ως άνθρωπος αμαρτωλός είναι.

Ο Τριαδικός Θεός να Είναι μαζί με όλους μας συνεχώς.

Ποιος ήταν ο Ιησούς από την Ναζαρέτ;

Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ δεν υπήρξε ένας φιλόσοφος, θρησκευτικός καθοδηγητής, ηθικολόγος ή επαναστάτης. Ήταν και είναι ο ‘Υιός του Θεού’, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος που ενσαρκώθηκε για την σωτηρία μας, αλλά και ο ‘Υιός του Ανθρώπου’, παλαιοδιαθηκικός όρος που επισημαίνει όχι μόνο το ένδοξο μεγαλείο Του και την ιδιότητα του παγκόσμιου κριτή στα έσχατα, αλλά και την ταπεινωτική του διάσταση, τον πόνο και την θυσία που έπρεπε να υποστεί, ως Υιός του Θεού, που υλοποιούσε την εντολή του Πατέρα Του (Ματθ. 12,18 και Ησαΐας 42 κ.ε.), για την εξιλέωση των αμαρτιών του λαού.

Είναι ακόμη ο αληθινός Θεός (Ιω. 20,28/ Κολ. 2,9/ Α΄ Ιω. 5,20 κ.α.), που αποφάσισε να γνωρίσει από κοντά τα παιδιά Του, να κατασκηνώσει ανάμεσά μας και μέσα στις καρδιές μας, και να σταυρωθεί και αναστηθεί για την λύτρωσή μας. Ήρθε να μας φέρει το σώμα Του και το αίμα Του, για να συνδέσει κατά χάριν και πάλι Θεό και άνθρωπο και όχι για να ιδρύσει μια ακόμη θρησκεία. Είναι ο άρτος εξ ουρανού, ο άρτος ο ζων, που αναπαύει τους ταλαιπωρημένους και χαρίζει την πνευματική ζωντάνια και την ελπίδα της αιωνιότητος.

«Ποτέ δεν μίλησε άνθρωπος, όπως αυτός ο άνθρωπος» (Ιω. 7,46), έλεγαν γι’ αυτόν εχθροί και φίλοι Του. Φανέρωσε τον Τριαδικό Θεό, την αγάπη ως μοναδικό τρόπο ζωής και μίλησε για την ισότητα όλων χωρίς καμία διάκριση. Υπήρξε αναμάρτητος, όπως ο ίδιος προκάλεσε τους Ιουδαίους να το πουν: «Ποιος από σας μπορεί να με ελέγξει για αμαρτία;» (Ιω. 8,46), αλλά και όπως γι’ αυτόν προφητεύει ο μεγάλος Ησαΐας: «Αμαρτία δεν έπραξε ποτέ, ούτε βρέθηκε δόλος στο στόμα του» (53,9).

Μιλούσε ως «εξουσίαν έχων» και παρέπεμπε με τα λόγια Του στο «Εγώ Ειμί ο ων» του Θεού στην Π.Δ (Εξ. 3,14). Ο Νόμος προς τον Μωυσή, αλλά και κάθε θεϊκή αποκάλυψη και σημείο στην Παλαιά Διαθήκη, ενεργούνταν δια του ασάρκου Λόγου-Υιού του Θεού, ενώ τνη Χάρη και την αλήθεια έφερε στον κόσμο ο σαρκωθείς Υιός του Θεού ως Ιησούς Χριστός.

Κήρυττε με λόγια απλά και με Παραβολές τνη Βασιλεία των Ουρανών, την μετάνοια, το ότι ο Θεός «εντός ημών εστί» (Λουκ. 17,21) και πως οφείλουμε και πάλι με την προσευχή και την αγάπη να τον συναντήσουμε.

Σκοπός του ανθρώπου για τον Ιησού είναι άλλωστε η μεταμόρφωσή του, όπως Εκείνος μεταμορφώθηκε πάνω στο Θαβώρ και έλαμψε με το άκτιστο φως Του μπροστά στα μάτια των μαθητών του, προμηνύοντας την έλευση της πνευματικής Του βασιλείας στις αναγεννημένες καρδιές και την οικειοθελή σταύρωσή Του για να μας δείξει τον δρόμο του αγιασμού και της θεώσεως.      

Τα άπειρα θαύματα που πραγματοποίησε ο Ιησούς (Ιω. 21,25), αλλά και όλα όσα μέχρι το τέλος της ιστορίας θα γίνονται απ’ Αυτόν, συνηγορούν για την αποδοχή της θεότητός Του.

Έκανε όχι μόνο θεραπείες, αλλά και νεκραναστάσεις, και θαύματα πάνω στην φύση. Ο Αλέξης Καρρέλ αναφέρει τις εντυπώσεις του, αλλά και θεραπείες ανιάτων ασθενών, στα βιβλία του «Η προσευχή» και «Επιστήμη και Θαύμα».

Ο Χριστός προείπε όμως και τρία γεγονότα, που επακριβώς έγιναν, ώστε να λάμψει η αλήθεια πως είναι Θεάνθρωπος.

Το πρώτο είναι η καταστροφή των Ιεροσολύμων τού 70 μ.Χ. από τους Ρωμαίους (Λουκ. 19,41-44)/ 21,20-24).

Το δεύτερο είναι το αδύνατον της καταστροφής της Εκκλησίας (Ματθ. 16,18) και

Το τρίτο είναι η ένδοξή Του ανάσταση: «Γκρεμίστε, τούς είπε, τον ναό αυτό (εννοούσε το σώμα Του) και σε τρεις ημέρες θα τον ανοικοδομήσω» (Ιω. 2,19).

Μεγάλες αποδείξεις για την ανάσταση του Ιησού είναι: (α) Οι πάμπολλες προφητείες της Π.Δ. που επαληθεύτηκαν στον Χριστό, (β) Οι εμφανίσεις του αναστημένου Χριστού σε πολλούς αποστόλους και μαθητές Του, όπως πιστοποιεί ο άλλοτε εχθρός των χριστιανών Παύλος, (γ) Ο μαρτυρικός θάνατος των αγίων αποστόλων και πολλών μαθητών του Χριστού, ένεκεν του ονόματός Του, αφού κανείς δεν υποφέρει, φυλακίζεται, εξορίζεται και δίνει την ζωή του για ψεύτικα γεγονότα [Ποτέ δεν υπήρξαν μωροπίστευτοι οι Ιουδαίοι, αλλά ακόμη: ο Ματθαίος ήταν κάποτε πανέξυπνος αρχιτελώνης και ο ευαγγελιστής Λουκάς ήταν επιφανής γιατρός και ιστορικός], (δ)  Η μεταστροφή του αποστόλου Παύλου - αφού είδε τον αναστημένο Χριστό - το κήρυγμά του στα έθνη και ο μαρτυρικός του θάνατος, (ε) Οι εμπειρίες οράσεως του ακτίστου φωτός του Χριστού, που είχαν οι άγιοι της Εκκλησίας, διαχρονικά και χωρίς να γνωρίζονται μεταξύ τους, (στ) Τα άφθαρτα λείψανα πολλών αγίων, που ευωδιάζουν και θαυματουργούν, εις ένδειξη της αναστάσεως των σωμάτων κατά την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου.

Όταν ο Θωμάς ρώτησε τον Ιησού πώς μπορούμε να γνωρίσουμε το δρόμο για το Θεό, εκείνος απάντησε: «Εγώ είμαι ο δρόμος, η αλήθεια και η ζωή» (Ιω. 14,6).

Στον απόστολο Φίλιππο, που Του ζήτησε να τους αποκαλύψει τον Πατέρα Του, τού λέγει: «Τόσο καιρό είμαι μαζί σας, Φίλιππε, και δεν με έχεις γνωρίσει;» (Ιω. 14, 9).

Ο δύσπιστος απόστολος Θωμάς, βλέποντάς Τον αναστημένο, ομολογεί: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου». Ο Ιησούς όχι μόνο δεν τον διορθώνει, αλλά του λέει: «Επειδή με είδες με τα μάτια σου Θωμά πίστεψες; Μακάριοι όσοι πιστεύουν χωρίς να με έχουν δει» (Ιω. 20,28-29).

Σύμφωνα με τον ευαγγελιστή Ιωάννη, τον Θεολόγο της Πρώτης Εκκλησίας: «Στην αρχή ήταν ο Λόγος και ο Λόγος ήταν Θεός…. Ο Λόγος έγινε άνθρωπος και σκήνωσε ανάμεσά μας, και είδαμε την δόξα του, δόξα που έχει ο μονογενής Υιός από τον Πατέρα του, πλήρης χάριτος και αληθείας» (Ιω. 1,1-14).

Είναι λοιπόν αδιάσπαστα ενωμένος ο Ιησούς με τον υπερτέλειο και άπειρο Θεό, αφού και ο ίδιος διακηρύσσει: «Εγώ και ο Πατέρας μου είμαστε ένα» (Ιωάννη 10,30). Ο απόστολος των εθνών άλλωστε γράφει: «Αν και είχε την Θεότητα εκ φύσεως (εν μορφή Θεού υπάρχων), δεν φοβήθηκε να αφήσει την δόξα του. Αλλά ταπεινώθηκε (εαυτόν εκένωσε), λαμβάνοντας μορφή ανθρώπου» (Φιλιπ. 2,6-7).

Εν κατακλείδι:

Αν ο Χριστός δεν είναι Θεός, πώς εξηγείται το ότι τον ακολούθησαν εκατομμύρια πιστοί, αφού είχε μάλιστα προφητεύσει και ενημερώσει ότι οι ακόλουθοί Του θα υποστούν διώξεις, φυλακίσεις και θάνατο;

Χιλιάδες Εβραίοι πίστεψαν σ’ Αυτόν μέχρι σήμερα. Πώς εξηγείται το γεγονός, αφού απαγορευόταν επί ποινή θανάτου να θεοποιούν ανθρώπους;

Πώς εξηγούνται διαφορετικά οι αλήθειες των Ευαγγελίων (γράφτηκαν από το 60 μ.Χ. και εξής) ότι: (α) Πάνω στο Σταυρό έτρεξε από το σώμα Του αίμα και νερό από την ίδια πληγή και (β) Ότι από την αγωνία, λίγο πριν συλληφθεί, έσταζε το πρόσωπό Του χοντρές σταγόνες ιδρώτα μαζί με αίμα; Τα ανωτέρω πιστοποιούνται ιατρικώς πλέον ότι συμβαίνουν σε ένα νεκρό (στο α) και ότι έχουν παρατηρηθεί να συμβαίνουν (στο β).

Πώς εξηγείται το ότι, τα 24.000 χειρόγραφα που έχουν βρεθεί για τα κείμενα της Καινής Διαθήκης ανά τον κόσμο, λένε τις ίδιες αλήθειες και πως διαφέρουν μόνο σε ορισμένες λεπτομέρειες;

Μάλιστα τα Ευαγγέλια σωστά περιγράφουν αυτά που και η αρχαιολογική σκαπάνη πολύ αργότερα επαλήθευσε, όπως ονόματα προσώπων, ονόματα πόλεων, χωριών, πολιτικών, αυτοκρατόρων, συνήθειες της εποχής κ.λπ.

Καμία αρνητική κριτική δεν κάνουν ακόμη οι ευαγγελιστές στους διώκτες του Ιησού, δεν μεγαλοποιούν με συναισθηματικές και φανταστικές εικόνες την δύναμη του Χριστού και το πάθος Του, ενώ δεν διστάζουν να παρουσιάσουν την δειλία των μαθητών, την ανωριμότητά τους και ότι τον αρνήθηκαν ή τον πρόδωσαν.

Πώς εξηγείται, αν δεν είναι ο ευαγγελικός λόγος εκ Θεού, η πραγματοποίηση των όσων για τον εαυτόν της είπε η Θεοτόκος, ότι δηλαδή θα την τιμούν όλες οι γενιές στα επόμενα χρόνια (Λουκ. 1,48) -ισχύει άλλωστε μέχρι και σήμερα και θα ισχύει για πάντα- δεδομένου ότι τα Ευαγγέλια γράφτηκαν μεταξύ  60-100 μ.Χ.;

Πώς μπορεί να εξηγηθεί άνευ πίστεως χριστιανικής η διαχρονικά πραγματοποιούμενη προφητεία της Καινής Διαθήκης, ότι ο Χριστός θα παραμείνει στην ιστορία «σημείον αντιλεγόμενον» (Λουκ. 2,34), ότι δηλαδή θα αποκτήσει πολλούς φίλους αλλά και πολλούς εχθρούς;

Πώς εξηγούνται τα λόγια του Ιώσηπου, Ιουδαίου ιστορικού των χρόνων αμέσως μετά την σταύρωση του Ιησού, ότι ο Ιησούς έκανε πολλά και μεγάλα θαύματα; «Ην παραδόξων έργων ποιητής», έγραψε στην Ιουδαϊκή Αρχαιολογία του –το συγκεκριμένο σημείο θεωρείται σήμερα αυθεντικό από τους περισσότερους ιστορικούς, ακόμη και μετά την ανακατασκευή της Φλαβιανής αυτής Μαρτυρίας.

Μπορούσε να πραγματοποιεί θαύματα ο Χριστός αν δεν ήταν εκ Θεού; [Τα θαύματα του Χριστού πιστοποιούνται και από το εβραϊκό Ταλμούδ].

Και ακόμη:
Αν ο Ιησούς ήταν απλά ένας άγιος άνθρωπος και μόνο, και ονόμαζε ψευδώς τον εαυτόν Του Θεό (λ.χ. Μτθ. 16,16-17/ Ιω. 10,30), θα του επιτρεπόταν από το Θεό να θαυματουργεί;

Ποιος γνωρίζει καλύτερα τον πατέρα μιας οικογένειας από τα παιδιά του; Στην προκειμένη περίπτωση, πνευματικά παιδιά του Χριστού ήσαν οι μαθητές Του, που τον έζησαν τρία χρόνια, τον είδαν αφού αναστήθηκε, και ήξεραν ακριβώς ποιος ήταν, τι έπραττε και τι έλεγε.

Η διαπιστωμένη προορατικότητα (από πάρα πολλούς πλέον μάρτυρες) σύγχρονων μακαριστών γεροντάδων (Παϊσίου, Πορφυρίου, Ιακώβου Τσαλίκη κ.α.) δεν αποδεικνύει και την προορατική αγία φύση του Χριστού, αφού λ.χ. είπε κάποτε στον Ναθαναήλ: «Προτού σε φωνάξει ο Φίλιππος σε είδα (πνευματικά) να βρίσκεσαι κάτω από τη συκιά»; (Ιω. 1,49).

Και μας ενδιαφέρει και το εξής: Είναι δυνατόν να είχε προορατικό χάρισμα ο Ιησούς, να ισχυρίζεται ότι είναι Θεός [‘αλλά και το Θεό τον ονόμαζε πατέρα του, εξισώνοντας τον εαυτόν του με τον Θεό’, Ιω. 5,18] και να μην είναι; Όχι βέβαια! Διότι τότε δεν θα είχε βέβαια προορατικό χάρισμα!      

Για τους χριστιανούς, οι καταγραφείσες αυτές αλήθειες εξηγούνται όχι ορθολογιστικά, αλλά καρδιακά, αβίαστα και εμπειρικά, δια των μυστηρίων, της προσευχής και της άσκησης, σύμφωνα εξάλλου και με τα λόγια του ιδίου του Χριστού: «Μού δόθηκε όλη η εξουσία στον ουρανό και στη γη» (Ματθ. 28,18) και ακόμη: «Όταν θα υψωθώ εγώ από τη γη (όταν σταυρωθώ και κατόπιν αναληφθώ), όλους τους ανθρώπους θα τραβήξω κοντά μου» (Ιω. 12,32).

Είναι ο Ισραήλ ο εκλεκτός λαός;

Μιλώντας για το έθνος του Ισραήλ, το Δευτερονόμιο 7:7-9 μας λέει, «Σας αγάπησε και σας διάλεξε από τους άλλους λαούς, όχι επειδή είσαστε οι πιο πολυάριθμοι, αφού στην πραγματικότητα είσαστε οι πιο ολιγάριθμοι από όλους τους λαούς. 

Σας διάλεξε όμως από αγάπη για σας, και για να κρατήσει την υπόσχεση που έδωσε με όρκο στους προγόνους σας. Σας έβγαλε ο Κύριος με τη μεγάλη του δύναμη και σας λύτρωσε από τον τόπο της δουλείας, από τα χέρια του Φαραώ, του βασιλιά της Αιγύπτου. 

Να ξέρετε, λοιπόν, ότι ο Κύριος, ο Θεός σας, αυτός είναι ο μόνος αληθινός Θεός, Θεός αξιόπιστος, που τηρεί τη διαθήκη του και δείχνει την αγάπη του σε χίλιες γενιές, γι αυτούς που τον αγαπούν και φυλάνε τις εντολές του».

Ο Θεός διάλεξε το έθνος του Ισραήλ να είναι ο λαός από τον οποίο θα γεννιόταν ο Ιησούς Χριστός – ο Σωτήρας από την αμαρτία και το θάνατο (Κατά Ιωάννη 3:16). 

Ο Θεός πρώτα υποσχέθηκε τον Μεσσία μετά την πτώση του Αδάμ και της Εύας στην αμαρτία (Γένεση κεφάλαιο 3). Ο Θεός αργότερα επιβεβαίωσε ότι ο Μεσσίας θα ερχόταν από τη γενιά του Αβραάμ, του Ισαάκ, και του Ιακώβ (Γένεση 12:1-3). 

Ο Ιησούς Χριστός είναι ο βασικός λόγος που ο Θεός διάλεξε τον Ισραήλ να είναι ο εκλεκτός λαός του. Ο Θεός δεν χρειαζόταν να έχει έναν «εκλεκτό λαό», αλλά αποφάσισε να το κάνει μ` αυτό τον τρόπο. Ο Ιησούς έπρεπε να έρθει από κάποιο έθνος ανθρώπων, και ο Θεός διάλεξε τον Ισραήλ.

Ωστόσο, ο λόγος που ο Θεός διάλεξε τον Ισραήλ δεν ήταν αποκλειστικά για το σκοπό της προέλευσης του Μεσσία. 

Η επιθυμία του Θεού για τον Ισραήλ ήταν να διδάξουν τους άλλους γι Αυτόν. 

Ο Ισραήλ έπρεπε να είναι ένα έθνος ιερέων, προφητών, και ιεραποστόλων στον κόσμο. 

Η πρόθεση του Θεού για τον Ισραήλ ήταν να είναι ένας καθαρός λαός, ένα έθνος που δείχνει στους άλλους το Θεό και την υπόσχεσή Του για έναν Λυτρωτή, Μεσσία, και Σωτήρα. 

Στο μεγαλύτερο μέρος ο Ισραήλ απέτυχε σ` αυτό το έργο. Ωστόσο, ο βασικός σκοπός του Θεού για τον Ισραήλ, αυτός του ερχομού του Μεσσία και Σωτήρα, εκπληρώθηκε τέλεια – στο Πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

Ελάτε να δούμε μαζί την οργή τού Θεού κατά τού πρώην εκλεκτού λαού Του.

Η αφήγηση τής Αγίας Γραφής καλύπτει μια περίοδο 5.600 ετών, από το 5.500 π.Χ., ως το 100 μ.Χ. Με τον Ισραήλ, ασχολείται μόνο στα τελευταία 1.600 χρόνια, και αυτό όχι για άλλο λόγο, αλλά επειδή ο Ισραήλ στο διάστημα αυτό έλαβε την θέση του μεταξύ τών άλλων εθνών που συμμετείχαν στο σχέδιο τού Θεού για σωτηρία. Παρ' όλα αυτά, οι σύγχρονοι αρχαιόπληκτοι ρατσιστές, προσπαθούν να μας πείσουν ότι η Αγία Γραφή αποτελεί Εβραϊκή... προπαγάνδα! Ας δούμε όμως μερικά στοιχεία.

Νεοπαγανιστική συκοφαντία:

"επειδή, εσύ είσαι άγιος λαός στον Κύριο τον Θεό σου· ο Κύριος ο Θεός σου σε έκλεξε για να είσαι σ' αυτόν εκλεκτός λαός, από όλους τούς λαούς, που είναι επάνω στο πρόσωπο της γης"  (Δευτ. 7: 6)

είναι λοιπόν οι Εβραίοι ο ¨εκλεκτός¨ λαός του Γιαχβέ από όλα τα έθνη της γης... λαός άγιος (!!!)

Απάντηση:

Όχι «είναι»! Η σωστή λέξη είναι: «ήταν»! Τον καιρό ΕΚΕΙΝΟ που γράφτηκε το εδάφιο ίσχυε αυτό. Όχι σήμερα! Και αυτό θα το δούμε από την ίδια την Αγία Γραφή. Εκεί λέει ο Θεός προς τους Ισραηλίτες:

Έξοδος 19/ιθ΄ 5,6: «Τώρα λοιπόν, εάν πράγματι υπακούσετε στην φωνή μου, και φυλάξετε την διαθήκη μου, θα είσαστε σε εμένα, ο εκλεκτός από όλους τους λαούς. Επειδή δική μου είναι όλη η γη. Και εσείς θα είσαστε σε εμένα, βασίλειο ιεράτευμα, και έθνος άγιο».

Πότε θα ήταν οι Ισραηλίτες «εκλεκτός λαός»; Μόνο αν παρέμεναν πιστοί στην διαθήκη που έκαναν με τον Θεό. Ας δούμε όμως ακριβέστερα, τι εννοούσε ο Θεός με τα λόγια του αυτά, όπως μας γράφει ο απόστολος Πέτρος στην Καινή Διαθήκη, στο Α΄ Πέτρου 2/β΄ 9 ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΕΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΕΘΝΟΥΣ:

«Εσείς, όμως, είστε «γένος εκλεκτό, βασίλειο ιεράτευμα, έθνος άγιο», λαός τον οποίο ο Θεός απέκτησε, για να εξαγγείλετε τις αρετές εκείνου, ο οποίος σας κάλεσε από το σκοτάδι στο θαυμαστό του φως».

Τελικά δηλαδή, βλέπουμε ότι το εκλεκτό αυτό έθνος, είναι πλέον ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ και όχι οι Ισραηλίτες. Γιατί οι Ισραηλίτες παρέβησαν την Διαθήκη, και σταύρωσαν τον ίδιο τον Γιαχβέ/Ιησού (ΙΕΧΟΒΑΣ=ΙΗΣΟΥΣ=888) όταν ενανθρώπισε. Και εδώ είναι η απάντηση:

Οι Ισραηλίτες, ήταν ξεχωρισμένοι από τους άλλους λαούς, επειδή ήταν ο προηγούμενος λαός που εισήλθε στην Εκκλησία του Θεού. Και είναι επίσης, ένας από τους λίγους λαούς που βρίσκεται σήμερα έξω από την Εκκλησία, και στερείται αυτής της αγιότητας για την οποία μίλησε ο Θεός. 

Ο Θεός το είχε ξεκαθαρίσει, ότι οι Ισραηλίτες θα ήταν «εκλεκτοί», μόνο όσο θα παρέμεναν στην Εκκλησία του Θεού. Δεν τους ξεχώριζε λοιπόν κάποια ρατσιστική επιλογή σε βάρος άλλων λαών, αλλά το ότι ανήκαν στην Εκκλησία του Θεού. 

Ομοίως, σήμερα, μήπως είναι ρατσιστικό, το ότι οι Ισραηλίτες ως εθνική πλειονότητα, ΔΕΝ ΑΝΗΚΟΥΝ στην Εκκλησία του Θεού, δεν ανήκουν δηλαδή στον «εκλεκτό λαό», αλλά ανήκουν άλλα έθνη;

Ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης. Εμείς επιλέγουμε αν θα είμαστε «εκλεκτό έθνος», ή όχι. Μόνο εμείς. Ο Θεός και οι Χριστιανοί δέχονται ανθρώπους από κάθε έθνος. Δεν είναι ρατσιστές όπως οι Νεοειδωλολάτρες, που δέχονται (υποτίθεται) μόνο όσα είναι Ελληνικά!

Μήπως λοιπόν ο Θεός είναι προσωπολήπτης και βοηθάει τον Ισραήλ, ενώ καταστρέφει τους άλλους λαούς; Για να δούμε ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ, για το τι λέει ο Θεός όταν ο Ισραήλ ασεβεί:

ΩΣΗΕ 1/α΄: 4. «Και ο Κύριος του είπε: Αποκάλεσε το όνομά του Ιεζραέλ· επειδή, ακόμα λίγο, και θα εκδικήσω το αίμα τού Ιεζραέλ επάνω στον οίκο τού Ιηού (Ο Ιηού ή Ιεχού ήταν πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης) και θα καταπαύσω την βασιλεία τού οίκου Ισραήλ. 5 Και κατά την ημέρα εκείνη θα συντρίψω το τόξο τού Ισραήλ στην κοιλάδα τού Ιεζραέλ.»… 6 «επειδή, δεν θα ελεήσω πλέον τον οίκο Ισραήλ, αλλά θα τους σηκώσω ολοκληρωτικά»…10. «…και στον τόπο όπου ειπώθηκε σ' αυτούς: Δεν είστε λαός μου, εκεί θα ειπωθεί σ' αυτούς: Υιοί τού ζωντανού Θεού».

ΗΣΑΙΑΣ ΚΕΦ 1: 2. «Ακούστε, ουρανοί, και ακροάσου γη· επειδή, ο Κύριος μίλησε:

Υιούς έθρεψα και ύψωσα, αυτοί, όμως, αποστάτησαν από μένα. 3 Το βόδι γνωρίζει το αφεντικό του, και το γαϊδούρι την φάτνη τού κυρίου του· ο Ισραήλ, όμως, δεν γνωρίζει, ο λαός μου δεν εννοεί.

4 Αλλοίμονο, έθνος αμαρτωλό, λαέ φορτωμένε ανομία, σπέρμα κακοποιών, υιοί διεφθαρμένοι· εγκατέλειψαν τον Κύριο, καταφρόνησαν τον Άγιο του Ισραήλ, στράφηκαν προς τα πίσω.

5 Γιατί, ενώ περνάτε από παιδεία, θα επιπροσθέτετε στασιασμό; Ολόκληρο το κεφάλι είναι άρρωστο, και όλη η καρδιά εξαντλημένη· 6 από το πέλμα τού ποδιού μέχρι το κεφάλι δεν υπάρχει σ' αυτόν ακεραιότητα, αλλά τραύματα, και μελανιές, και σάπια έλκη· δεν πιέστηκαν ούτε δέθηκαν ούτε μαλακώθηκαν με αλοιφή».

«11 Ποια ανάγκη έχω από την πληθώρα των θυσιών σας; λέει ο Κύριος· είμαι χορτάτος από ολοκαυτώματα κριαριών, και από το πάχος των σιτευτών· και δεν αρέσκομαι σε αίμα ταύρων ή αρνιών ή τράγων. 12 Όταν έρχεστε να εμφανιστείτε μπροστά μου, ποιος το ζήτησε αυτό από τα χέρια σας, να πατάτε τις αυλές μου;

13 Μη φέρνετε πλέον μάταιες προσφορές· το θυμίαμα είναι σε μένα βδέλυγμα· τις νεομηνίες σας και τα σάββατα, το συγκάλεσμα των συνάξεων, δεν μπορώ να υποφέρω, ανομία και πανηγυρική σύναξη. 14 Τις νεομηνίες σας και τις διαταγμένες γιορτές σας μισεί η ψυχή μου· είναι φορτίο σε μένα· βαρέθηκα να υποφέρω. 15 Και όταν απλώνετε τα χέρια σας, θα κρύβω από σας τα μάτια μου· ναι, όταν πληθαίνετε δεήσεις, δεν θα εισακούω· τα χέρια σας είναι γεμάτα από αίματα.

16 Λουστείτε, καθαριστείτε· αποβάλετε την κακία των πράξεών σας μπροστά από τα μάτια μου· σταματήστε πράττοντας το κακό»

«21 Πώς η πιστή πόλη έγινε πόρνη! Ήταν γεμάτη από κρίσεις· η δικαιοσύνη κατοικούσε μέσα σ' αυτή· αλλά, τώρα, φονιάδες.

22 Το ασήμι σου έγινε σκουριά· το κρασί σου ανακατεύτηκε με νερό. 23 Οι άρχοντές σου είναι απειθείς, και σύντροφοι με τους κλέφτες· όλοι αγαπούν δώρα, και κυνηγούν αντιπληρωμές· δεν κρίνουν τον ορφανό ούτε έρχεται σ' αυτούς η δίκη τής χήρας.

24 Γι' αυτό, ο Κύριος λέει, ο Κύριος των δυνάμεων, ο Ισχυρός τού Ισραήλ: Ω! Θα χορτάσω επάνω στους εναντίους μου, και θα εκδικηθώ ενάντια στους εχθρούς μου· 25 θα στρέψω το χέρι μου επάνω σου, και θα αποκαθαρίσω την σκουριά σου, και θα αφαιρέσω όλο σου τον κασσίτερο».

ΖΑΧΑΡΙΑΣ 7: 14:  «…τους διασκόρπισα σαν με ανεμοστρόβιλο σε όλα τα έθνη, που δεν τα γνώριζαν. Και ο τόπος πίσω τους ερημώθηκε, ώστε δεν υπήρχε αυτός που διάβαινε ούτε αυτός που επέστρεφε· και έβαλαν την επιθυμητή γη σε ερήμωση»

8: 14 «Επειδή, έτσι λέει ο Κύριος των δυνάμεων: Με όποιον τρόπο στοχάστηκα να σας τιμωρήσω, όταν με παρόργισαν οι πατέρες σας, λέει ο Κύριος των δυνάμεων, και δεν μετανόησα…»

14:  2 … « …θα συγκεντρώσω όλα τα έθνη ενάντια στην Ιερουσαλήμ σε μάχη· και η πόλη θα αλωθεί, και τα σπίτια θα λεηλατηθούν, και οι γυναίκες θα βιαστούν· και το μισό τής πόλης θα βγει σε αιχμαλωσία».

ΜΑΛΑΧΙΑΣ 1: 10 «…Δεν έχω ευχαρίστηση σ' εσάς (τους Ιουδαίους), λέει ο Κύριος των δυνάμεων»,

Ρωτάμε λοιπόν αυτούς τους άσχετους που έγραψαν ότι ο Θεός είναι υπέρ των Εβραίων και κατά των Ελλήνων:

Είπε ποτέ ο Θεός στην Αγία Γραφή, τόσο βαριά λόγια κατά των Ελλήνων όπως είπε κατά των Εβραίων; Μήπως τελικά η Παλαιά Διαθήκη (με την δική τους λογική), είναι αντιεβραϊκό κατασκεύασμα γραμμένο από Έλληνες;

Αλλά η Αγία Γραφή, πάντα γράφει αυτό που πρέπει εναντίον του ενόχου, είτε Έλληνας είναι αυτός, είτε Εβραίος, είτε Κινέζος. Δεν προσωποληπτεί εναντίον κανενός, όπως θα επιθυμούσαν οι εχθροί της για να βρουν κάτι να την κατηγορήσουν. Στους ενόχους, τα λέει έξω από τα δόντια, ανεξαρτήτως έθνους.

Αν και τα εδάφια αυτά απαντούν ήδη ικανοποιητικά στις κακοήθειες των εχθρών της Π.Δ. για τα δήθεν «ανθελληνικά» χωρία της, έχουμε να πούμε πολλά ακόμα με την αφορμή και άλλων εδαφίων που χρησιμοποιούνται από τους επίδοξους Ελληνομανιακούς «ερμηνευτές» της Π.Δ.

Η ημέρα Δευτέρα είναι αφιερωμένη στις Ουράνιες Δυνάμεις

 Η ημέρα Δευτέρα είναι αφιερωμένη από την Εκκλησία μας στους αγγέλους, οι οποίοι δημιουργήθηκαν από τον Θεό πριν την δημιουργία τής κτίσεως και τού ανθρώπου.

 Γνωρίζουμε από την Αγία Γραφή και την παράδοση τής Εκκλησίας μας ότι ο Θεός πρώτα δημιούργησε τον νοερό κόσμο, τους αγγέλους, ύστερα δημιούργησε τον αισθητό κόσμο και τέλος τον άνθρωπο, ο οποίος αποτελείται από νοερό και αισθητό, και αποτελεί την περίληψη όλης τής δημιουργίας.

Στο βιβλίο τού Ιώβ γράφεται: «Ότε εγενήθησαν άστρα, ήνεσάν με φωνή μεγάλη πάντες άγγελοί μου» (Ιώβ, λη΄, 7), που σημαίνει ότι, όταν ο Θεός δημιούργησε τα αστέρια, τον ήλιο και την σελήνη, τότε τον ύμνησαν οι άγγελοί Του. Δηλαδή οι άγγελοι ήταν το πρώτο δημιούργημα τού Θεού, και δεν έχουν σώματα, γι’ αυτό λέγονται ασώματοι, αποτελούνται μόνον από νου και λέγονται νοερά όντα.

Αυτούς τους αγγέλους εορτάζουμε κάθε Δευτέρα και το Απολυτίκιο που ψάλλουμε είναι: «Τών ουρανίων στρατιών αρχιστράτηγοι, δυσωπούμεν υμάς ημείς οι ανάξιοι, ίνα ταις υμών δεήσεσι τειχίσητε ημάς, σκέπη τών πτερύγων τής αΰλου υμών δόξης, φρουρούντες ημάς προσπίπτοντας εκτενώς και βοώντας. Εκ τών κινδύνων λυτρώσασθε ημάς, ως ταξιάρχαι τών άνω Δυνάμεων».

Στο Απολυτίκιο αυτό γίνεται λόγος για τους αρχιστρατήγους τού νοερού «στρατού» τού ουρανού, τους οποίους εμείς οι ανάξιοι παρακαλούμε να μάς προστατεύουν με τις πτέρυγες τής αΰλου δόξης τους, επειδή μετέχουν τής δόξης τού Θεού, να μάς φρουρούν και να μάς λυτρώνουν από τους διαφόρους κινδύνους, επειδή είναι ταξιάρχες τών Δυνάμεων τού ουρανού.

Ο ιερός υμνογράφος τους παρομοιάζει με έναν ουράνιο στρατό. Όπως στον επίγειο στρατό υπάρχουν διαβαθμίσεις, έτσι υπάρχουν διαβαθμίσεις στους αγγέλους, στον ουράνιο στρατό.

Ο Απόστολος Παύλος στην προς Κολοσσαείς επιστολή του υμνεί τον Χριστό ο Οποίος ως Υιός τού Θεού είναι «εικών τού Θεού τού αοράτου, πρωτότοκος πάσης κτίσεως» και όλα τα όντα ήλθαν στην ύπαρξη δι’ Αυτού «τα εν τοις ουρανοίς και τα επί τής γης, τα ορατά και τα αόρατα είτε θρόνοι είτε κυριότητες είτε αρχαί είτε εξουσίαι» και Αυτός είναι «η κεφαλή τού σώματος τής Εκκλησίας» (Κολ. α΄, 13-18).

Και το γράφει αυτό ο Απόστολος Παύλος, διότι τότε στις Κολοσσές (αρχαία πόλη της Φρυγίας στην Μικρά Ασία) υπήρχαν μερικοί που ακολουθούσαν «την θρησκεία τών αγγέλων», δηλαδή λάτρευαν τους αγγέλους, αγνοώντας τον Χριστό, που είναι ο Δημιουργός τών αγγέλων. 

Αυτοί οι άνθρωποι, ακολουθώντας την «θρησκεία τών αγγέλων», βυθίζονταν σε ψεύτικα οράματα και υπερηφανεύονταν με το μυαλό τους που ήταν υποδουλωμένο στην αμαρτία, και δεν ήταν ενωμένοι με τον Χριστό, που είναι η κεφαλή τής Εκκλησίας και ο Δημιουργός τών αγγέλων (Κολ. β΄, 18-19).

Ο άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, μαθητής τού Αποστόλου Παύλου, σε ένα περίφημο σύγγραμμά του με τίτλο «περί ουρανίου Ιεραρχίας», ταξινομεί τους ουρανίους νόες, τους αγγέλους, σε τρεις τριάδες, που, όπως γράφει, είναι τρεις διακοσμήσεις και σε κάθε διακόσμηση υπάρχουν τρεις τάξεις τών ουρανίων νόων.

Στην πρώτη διακόσμηση ανήκουν οι Θρόνοι, τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ, που είναι πλησιέστεροι στον Τριαδικό Θεό· στην δεύτερη διακόσμηση, μετά την πρώτη, ανήκουν οι Κυριότητες, οι Δυνάμεις και οι Εξουσίες, που είναι στο μέσον· και στην τρίτη διακόσμηση, που είναι πλησιέστεροι σε εμάς, είναι οι Αρχές, οι Αρχάγγελοι και οι Άγγελοι.

Έτσι, η υψηλότερη τριάδα τών διακοσμήσεων υπηρετεί τον Θεό και μυσταγωγεί την επομένη τριάδα τών αγγέλων και από εκεί μεταβιβάζεται η δόξα στην κατώτερη τριάδα τών αγγέλων που βρίσκεται πλησίον μας, γι’ αυτό και ο αρχάγγελος Γαβριήλ υπηρέτησε το μυστήριο τής ενανθρωπήσεως τού Υιού και Λόγου τού Θεού, και οι άγγελοι ύμνησαν την γέννησή Του και υπηρέτησαν το όλο έργο τής θείας οικονομίας Του.

Αυτό το βλέπουμε έντονα στο βιβλίο τής Ιεράς Αποκαλυψης, στο οποίο περιγράφεται από τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, η ουράνια θεία Λειτουργία που είδε, στην οποία οι άγγελοι έψαλλαν στον Χριστό το «αλληλούϊα» (Απ. ιθ΄, 1-3).

Μάλιστα στην θεία Λειτουργία που τελείται στους Ιερούς Ναούς, οι Ιεροψάλτες ψάλλουν τον ύμνο τών αγγέλων, όπως το είδε ο Προφήτης Ησαΐας το: «Άγιος, άγιος, άγιος, Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ο ουρανός και η γη τής δόξης Σου, ωσαννά εν τοις υψίστοις, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ωσαννά ο εν τοις υψίστοις».

Στην θεία Λειτουργία τού Ιερού Χρυσοστόμου ο Ιερεύς ευχαριστεί τον Θεό, επειδή τον αξιώνει να επιτελή αυτήν την θεία Λειτουργία, «καίτοι σοι παρεστήκασι χιλιάδες αρχαγγέλων και μυριάδες αγγέλων, τα Χερουβίμ και τα Σεραφίμ, εξαπτέρυγα, πολυόμματα, μετάρσια, πτερωτά, τον επινίκιον ύμνον άδοντα, βοώντα, κεκραγότα και λέγοντα, άγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ...» κλπ.

Στην θεία Λειτουργία τού Μεγάλου Βασιλείου, και μάλιστα στην ευχή την οποία απευθύνει ο Ιερεύς στον Θεό, γράφεται ότι Αυτόν τον Θεό αινούν «άγγελοι, αρχάγγελοι, θρόνοι, κυριότητες, αρχαί, εξουσίαι, δυνάμεις και τα πολυόμματα χερουβίμ» και στον Θεό παρίστανται κυκλικώς τα Σεραφείμ, τα οποία έχουν εξ πτερά, και με τα δύο καλύπτουν το πρόσωπό τους, με τα άλλα δύο καλύπτουν τα πόδια τους και με τα άλλα δύο πετούν και υμνούν τον τρισάγιον ύμνο.

Βεβαίως, οι άγγελοι είναι νοερά όντα, δεν έχουν σώματα υλικά, αλλά αυτά που βλέπουν οι άγιοι ως σώμα είναι η δόξα τού Θεού που τους περιβάλλει και η συνεχής κινητικότητά τους, και, βεβαίως, η εμφάνισή τους με αυτήν την μορφή ανήκει στην λεγόμενη συμβολική θεολογία.

Αυτά τα νοερά πνεύματα, τους αγγέλους, εορτάζουμε κάθε Δευτέρα, επειδή υπούργησαν το μυστήριο τής θείας Οικονομίας, δοξολογούν τον Θεό και υπηρετούν και εμάς για την σωτηρία μας, ιδιαιτέρως ο φύλακας άγγελος που έχει ο καθένας μας. Γι’ αυτό στο Εξαποστειλάριο τής Δευτέρας ψάλλουμε: «Ο ουρανόν τοις άστροις κατακοσμήσας ως Θεός, και δια τών Σων αγγέλων πάσαν την γην φωταγωγών, Δημιουργέ τών απάντων, τους ανυμνούντας Σε σώζε».

Γιατί ο Χριστός κάνει την ερώτηση σε πάσχοντες: "Θέλεις υγιής γενέσθαι"

Υπάρχουν πολλά κείμενα στο Ευαγγέλιο όπου ο Χριστός έχοντας στραφεί σ’ ένα πρόσωπο που είναι άρρωστο νοητικά ή σωματικά τού κάνει μία ερώτηση, και αυτή η ερώτηση είναι πάντα:

 Θέλεις να γίνεις καλά; 

Και νομίζω αυτή η φράση είναι σημαντική επειδή υπονοεί κάτι πιο μεγάλο, πιο ολοκληρωμένο από την απλή αποκατάσταση τής υγείας ενός ανθρώπου: σημαίνει την επιστροφή στην κατάσταση που ήταν ο άρρωστος πριν τον προσβάλει η ασθένεια. 

Επειδή πολύ συχνά η ασθένεια είναι το αποτέλεσμα τού τρόπου τής ζωής μας, τής αφροσύνης μας, τής κληρονομικότητας, τών εξωτερικών καταστάσεων και αυτό όλο έχει να κάνει με την κατάσταση τής ζωής μας σ’ ένα κόσμο που από χριστιανικής απόψεως είναι ένας κόσμος εκπεσμένος, εάν προτιμάτε, ένας κόσμος διεστραμμένος, ένας κόσμος που έχει χάσει την αρμονία του, την ακεραιότητα του, ή που δεν την έχει προσεγγίσει. Από όποια πλευρά και να το δείτε ο κόσμος μας είναι ένας κόσμος θρυμματισμένος.

Γιατί όμως ο Χριστός ρωτάει έναν άνθρωπο αν θέλει να γίνει καλά; Δεν είναι φανερό ότι ο κάθε λογικός άνθρωπος θα πει: Φυσικά θέλω,- με τη συνέπεια που έχει η λέξη «φυσικά».

Μπορεί να φαίνεται ανόητη η ερώτηση. Ποιος επιθυμεί να είναι άρρωστος; 

Και όμως νομίζω ότι είναι μια πολύ σημαντική ερώτηση επειδή κατά την Ευαγγελική έννοια, αποκτάμε υγεία δεν σημαίνει απλά ότι απαλλασόμαστε από μια σωματική ασθένεια, αλλά εντασσόμαστε σε μια ποιότητα ζωής που δεν είχαμε πριν και που μπορεί να μάς προσφερθεί υπό προϋποθέσεις.

Αποκτάμε υγεία έστω σωματικά, σημαίνει ότι πρέπει ν’ αναλάβουμε προσωπικά την ευθύνη για την νοητική και την σωματική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε κατά τρόπο που δεν το είχαμε κάνει πριν. 

Η ανάκτηση τής σωματικής μας υγείας αποτελεί ίσως μια μικρή εικόνα τής επιστροφής μας στην ζωή αφού φτάσαμε πριν στο χείλος τού θανάτου.

Η ζωή που θα συνεχιζόταν δίχως εμάς δίχως την θεραπευτική πράξη τού Θεού, θα ήταν μια ζωή που σταδιακά θα επιδεινωνόταν ολοένα και πιο πολύ και θα μάς έφερνε στο θάνατο, στην διάσπαση τής νοητικής και σωματικής μας κατάστασης. Και αν μάς προσφέρεται ξανά η ενότητα που έχουμε χάσει ή που ίσως ποτέ πριν δεν είχαμε, σημαίνει ότι η ζωή που τώρα, μετά την θεραπεία, είναι δική μας, δεν δίνεται απλά να την χρησιμοποιούμε με όποιον τρόπο επιλέγουμε, διότι είναι ένα δώρο που δεν μάς ανήκει. 

Ήμασταν νεκροί, πεθαίναμε, επιστρέψαμε σε μια πληρότητα ζωής και αυτή η πληρότητα δεν μάς ανήκει, είναι χάρισμα.

Έτσι, κατά το Ευαγγέλιο, όσο μπορώ να καταλάβω, όταν ο Χριστός λέει: «Θέλεις να γίνεις υγιής;», Εννοεί: «Ας υποθέσουμε ότι σε κάνω καλά, είσαι έτοιμος να ζήσεις μιαν ακέραια ζωή ή θέλεις να σε κάνω υγιή για να επιστρέψεις πίσω σε ό,τι κατέστρεψε αυτήν την ενότητα, σ’ ό,τι σε κατέστρεψε σωματικά και ψυχικά;» 

Και αυτή είναι μια ερώτηση που τίθεται σε κάθε ασθενή, αν και οι περισσότεροι, πρακτικά όλοι δεν έχουν ιδέα γι’ αυτό το ερώτημα, και τίθεται σίγουρα ενώπιον μας όταν θέλουμε να θεραπευτούμε πέρα από μια σωματική ασθένεια.

Υπάρχει μια άλλη διάσταση στο θέμα τής σωματικής και ψυχικής αποκατάστασης, όπως περιγράφεται σε άλλες περιπτώσεις στο Ευαγγέλιο, όταν ο Χριστός λέει σε κάποιον: «Πήγαινε και μην αμαρτήσεις ξανά». 

Πιστεύω πρέπει να καταλάβουμε ότι όταν μιλάμε για θεραπεία με Χριστιανικούς όρους δεν μιλάμε απλά για την δύναμη τού Θεού ή τών αγίων Του ή για την δύναμη που έχουν άνθρωποι που δεν ήταν μήτε άγιοι μήτε Θεοι, κατέχουν όμως ένα φυσικό χάρισμα να μάς κάνουν υγιείς για να συνεχίσουμε να ζούμε με τον τρόπο που ζούσαμε πριν, για να παραμείνουμε ίδιοι δίχως ν’ αλλάξουμε.

Ο Θεός δεν μάς θεραπεύει για να επιστρέψουμε ξανά στην αμαρτωλή μας κατάσταση. Μάς προσφέρει μια νέα ζωή, όχι την παλιά που έχουμε ήδη χάσει. 

Και η νέα ζωή που μάς προσφέρεται δεν είναι πλέον δική μας, είναι δική Του, είναι δική Του δωρεά, είναι δώρο. Ήταν δικό μου και σού το δίνω, πάρτο. Και από πνευματικής απόψεως, αυτό είναι αλήθεια. 

Επειδή τι είναι αμαρτία;

Προσδιορίζουμε συνεχώς την αμαρτία σαν ηθική παράβαση, αλλά είναι κάτι περισσότερο από αυτό: Είναι ακριβώς η έλλειψη τής ολότητας. Όταν κρίνουμε τον εαυτό μας: Είμαι διχασμένος – ο νους είναι κόντρα στην καρδιά, η καρδιά κόντρα στην θέληση, το σώμα ενάντια σ’ όλα τα υπόλοιπα. Δεν είμαστε μόνο σχιζοφρενείς, αλλά σχιζοφρενείς στα πάντα, είμαστε όπως ένας σπασμένος καθρέφτης και έτσι είναι η κατάσταση τής αμαρτίας: δεν είναι τόσο ότι ο καθρέφτης δεν αντανακλά σωστά, το γεγονός είναι ότι είναι σπασμένος, αυτό είναι το πρόβλημα. Μπορούμε, φυσικά, να προσπαθήσουμε να πάρουμε ένα μικρό κομμάτι του και να δούμε ό,τι μπορούμε, αλλά παραμένει ένας σπασμένος καθρέφτης. 

Και αυτό το σπάσιμο έχει να κάνει με το σπάσιμο στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους. Τους φοβόμαστε, τους ζηλεύουμε, είμαστε άπληστοι. Έτσι αυτό δημιουργεί μιαν αμαρτωλότητα και απευθύνεται κυρίως στον Θεό, επειδή όλα απορρέουν από το γεγονός ότι χάσαμε την αρμονία μας με τον Θεό. 

Οι άγιοι είναι άνθρωποι που βρίσκονται σε αρμονική σχέση μ’ Εκείνον. Και σαν αποτέλεσμα τής σχέσης αυτής με τον Θεό, μπορούν να βρίσκονται σε αρμονία μέσα τους και με τους άλλους ανθρώπους.

Είτε κάποιος θεραπεύεται σωματικά είτε όχι, αυτό είναι δευτερεύον, όχι για τους συγγενείς μας, για τους φίλους μας αλλά για το ενδιαφερόμενο πρόσωπο. 

Αυτό που μετράει είναι ν’ αποκατασταθεί η ενότητα τού προσώπου και όταν γίνει αυτό και συμβεί μαζί να θεραπευθεί σωματικά είναι καλό, αν όχι, μπορεί να είναι το ίδιο καλό.

Γιατί ο Θεός δεν εμφανίζεται για να τον πιστέψουν όλοι;

Συχνά ακούμε από απίστους ότι εμείς οι χριστιανοί πιστεύουμε σε αόρατα πράγματα εκτός πραγματικότητας.

«Δείξε μου τον Θεό να πιστέψω»! μας λένε συχνά. Ή μας λένε φαντασιόπληκτους, είτε επειδή πιστεύουμε σε αναπόδεικτα πράγματα κατά τη γνώμη τους, είτε επειδή, κατά την γνώμη τους, ελπίζουμε σε έναν φανταστικό φίλο, όπως λένε χαρακτηριστικά και ευρηματικά.

Θέλουν λοιπόν να δουν τον Θεό, λέει, για να πιστέψουν. Μα πώς θα δουν τον Θεό που έφτιαξε τον ήλιο, όταν δεν μπορούν να αντικρίσουν ούτε καν τον ήλιο; Αυτός που έφτιαξε τα δισεκατομμύρια των γαλαξιών, που ο καθένας έχει δισεκατομμύρια ήλιους, πώς είναι δυνατόν να έχουν την απαίτηση να τους φανερωθεί;

Γιατί, αν τους φανερωθεί κάτι, αυτό δεν θα είναι ο Θεός. Θα είναι κάποιο ομοίωμα, θα είναι κάτι διαφορετικό. Είναι προστασία για αυτούς το ότι δεν βλέπουν τον Θεό.

«Άνθρωπος που θα με δει δεν μπορεί να ζήσει», λέει ο Θεός στην Αγία Γραφή.

Έστω, λένε, "να δείξει κάτι υπερφυσικό για να πειστούμε". Και βεβαίως αυτοί δεν πείθονται ούτε από την πολυπλοκότητα και το θαυμαστό σχέδιο του σύμπαντος, ούτε από τις μαρτυρίες ανθρώπων, οι οποίοι μαρτύρησαν ότι επικοινώνησαν μαζί του και με κάποιο τρόπο βίωσαν τον Θεό.

Έστω όμως μέσα από την φύση· αυτό δεν αρκεί για να τους πείσει; Αν δουν δηλαδή, από τον μικρόκοσμο μέχρι τα γαλαξιακά σμήνη, όλα αυτά τους φαίνονται τυχαία; Λες και έχουν δει πολλές φορές στον κόσμο να γίνεται τυχαία κάτι τόσο περίπλοκο.

Βεβαίως θα μπορούσε ο Θεός να παρουσιάσει κάτι εντυπωσιακό και να τους πείσει. Όμως δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Τι όφελος θα είχε ο Θεός από μια τέτοια ενέργεια; Μήπως έχει ανάγκη από τον οποιονδήποτε να τον πιστέψει;

«Μα τότε γιατί θέλει εσείς να τον λατρεύετε;» μας ρωτάνε.

Μα όχι για Αυτόν, αλλά για εμάς.

Το ζητούμενο δεν είναι η λατρεία για να ικανοποιηθεί ο Θεός, αλλά για να προετοιμαστούμε εμείς να τον δούμε.

Αυτό δηλαδή που ζητούν οι άθεοι, αυτό ακριβώς είναι που προετοιμάζεται να πετύχει η Εκκλησία.

Η Εκκλησία δεν είναι ένα απλό σύστημα ιδεών και ιδεολογιών, αλλά μέθοδος ψυχοθεραπείας και θεραπεύει την ψυχή, έτσι ώστε να την κάνει ικανή να δει τον Θεό.

«Μα τότε γιατί δεν βγαίνει να τους πείσει όλους;» μας λένε πολλοί άθεοι.

Μα για αυτό ακριβώς: επειδή η ομοίωση με τον Θεό, δηλαδή η θεραπεία μας, επιτυγχάνεται μόνο με την ελεύθερη, δική μας, αβίαστη κίνηση προς Αυτόν.

Γιατί και Αυτός είναι ελεύθερος. Άρα πώς θα του μοιάσεις για να μπορέσεις να τον δεις, αν και εσύ δεν είσαι ελεύθερος; Πώς θα θεραπεύσεις την ψυχή σου από τον καταναγκασμό, για να κινηθείς εντελώς ελεύθερος προς τον απόλυτα ελεύθερο και να μπορέσεις να τον εντοπίσεις και να τον δεις και να τον γνωρίσεις;

Γιατί το όμοιο γνωρίζεται από το όμοιο και ο εξαναγκασμένος δεν μπορεί να γνωρίσει τον ελεύθερο. Με θαυματουργικές επεμβάσεις θα εκβίαζε την ελευθερία μας, και φυσικά κάτι τέτοιο δεν θα είχε κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Θεραπεία της ψυχής με το ζόρι δεν γίνεται.

Για να θεραπευτεί κάποιος πραγματικά, έτσι ώστε να δει τον Θεό, πρέπει να το θέλει, να επιθυμεί σφοδρά να τον γνωρίσει. Αυτούς ακριβώς τους ανθρώπους ζητάει ο Θεός, και μόνο αυτούς, για να τους προετοιμάσει για το επόμενο βήμα της ανθρώπινης εξέλιξης, που είναι η θέωση: να μπορέσει δηλαδή ο άνθρωπος κατά χάρη να γίνει ό,τι είναι ο Θεός κατά φύση.

Να μπορέσει ο άνθρωπος να βιώσει τη ζωή του Θεού έξω από τον χώρο και τον χρόνο. Να γίνει δηλαδή μέτοχος των ακτίστων ενεργειών του Θεού. Γιατί αλλιώς δεν υπάρχει περίπτωση να τον δει· η ουσία του είναι εντελώς ακατάληπτη και εντελώς ανέφικτη.

Αλλά ο Θεός έχει και άκτιστες ενέργειες, οι οποίες μετέχονται, και μπορεί κάποιος να βιώσει την ζωή του Θεού.

Οι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει ότι οι γαλαξίες παραμένουν στις τροχιές τους από κάποια άγνωστη και αόρατη δύναμη, που ακόμα δεν έχει γίνει εφικτό να περιγραφεί από καμία κοσμολογική θεωρία. Σκοτεινή ύλη και σκοτεινή ενέργεια έχουν ονομάσει αυτά τα αόρατα συστατικά, που δεν βλέπει κανείς, επειδή μόνο με τη βαρύτητα αλληλεπιδρούν με την ύλη και συγκρατούν το σύμπαν αόρατα.

Και όπως εμείς οι χριστιανοί, βλέποντας τις ενέργειες του Θεού στο σύμπαν, συμπεραίνουμε ότι υπάρχει ο Δημιουργός, έτσι και οι κοσμολόγοι, από τις επιδράσεις της σκοτεινής ύλης και της σκοτεινής ενέργειας, συμπεραίνουν ότι είναι πολλαπλάσιες, η σκοτεινή ύλη και η σκοτεινή ενέργεια από την γνωστή ύλη, έστω και αν δεν φαίνονται. Κι όμως, αυτούς κανείς δεν τους θεωρεί φαντασιόπληκτους, επειδή αγωνίζονται να εντοπίσουν κάτι αόρατο που δεν φαίνεται με τα ανθρώπινα μάτια.

Φτιάχνουν τηλεσκόπια και στέλνουν δορυφόρους και ειδικά όργανα, με στόχο να εντοπίσουν αυτές τις αόρατες υπάρξεις που δείχνουν να ενεργούν στο σύμπαν, επειδή όσα παρατηρούν δικαιολογούν αυτή την πίστη τους ότι πράγματι κάποια στιγμή θα τα εντοπίσουν, έστω και έμμεσα από τις ενέργειές τους.

Το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb Space Telescope έχει κάτοπτρα επενδεδυμένα με χρυσάφι, για να μπορέσει να επιτύχει την κατάλληλη καθαρότητα που απαιτείται για τον εντοπισμό των αοράτων μυστηρίων του σύμπαντος.

Παράλληλα όμως, στη γη, οι πιστοί χριστιανοί εδώ και χιλιετίες, με την σειρά τους, έχουν κατανοήσει ότι για να δει κάποιος τον αόρατο Θεό χρειάζεται και αυτός τα κατάλληλα όργανα για να τον δει.

Και πρέπει αυτά τα όργανα να είναι καθαρά, από πνευματικό χρυσάφι. Γι’ αυτό η Εκκλησία λειτουργεί ως πνευματικό ιατρείο, καθαρίζοντας την καρδιά και τον νου των ανθρώπων που το θέλουν πραγματικά, και μετατρέποντας αυτούς τους ανθρώπους σε κατάλληλα και καθαρά όργανα για τη θέα του Θεού· αυτό που στην Εκκλησία ονομάζουμε θέωση.

Όπως ένας αστροφυσικός έχει αφιερώσει την ζωή του στον υπέροχο στόχο της θέασης των αοράτων μυστηρίων του σύμπαντος, κατά τον ίδιο τρόπο ένας πιστός χριστιανός έχει αφιερώσει τη ζωή του στον ύψιστο στόχο της θέασης του ιδίου του Δημιουργού του σύμπαντος.

Και πλήθος αγίων καταφέρνουν και τον βλέπουν, διά των ακτίστων ενεργειών του, ήδη από αυτή τη ζωή.

Το γεγονός είναι ένα: αυτοί που παραπονούνται ότι δεν εμφανίζεται ο Θεός ώστε να τον πιστέψουν, αλλά χωρίς να σμιλεύσουν τον εαυτό τους σε κατάλληλο όργανο καθαρότητας για τηυ θέα του, δεν θα μείνουν για πάντα παραπονούμενοι γι’ αυτό.

Ο ίδιος ο Θεός έχει προαναγγείλει την ημέρα εκείνη που πράγματι θα εμφανιστεί με το άκτιστο πυρ και φως της θεότητος, για να ανακαινίσει την γη.

Και έχει προειδοποιήσει ότι τότε θα τον δουν πράγματι όλοι οι άνθρωποι, ακόμα και οι απροετοίμαστοι, γιατί τότε θα έχει ήδη προετοιμάσει τους δικούς του, αυτούς που φρόντισαν να ετοιμαστούν για αυτή την συνάντηση.

Και όταν έρθει εκείνη η ώρα, κανείς δεν θα είναι πλέον δικαιολογημένος να λέει «πού είναι ο Θεός;»

Αλλά θα είναι επίσης αδικαιολόγητος να ισχυριστεί ότι δεν προειδοποιήθηκε να προετοιμαστεί για εκείνη την φοβερή και αβάσταχτη συνάντηση.

Αλλά αυτός δεν προετοιμάστηκε!

Ο Θεός ως Αιωνιότητα

Ούτε η δομή, ούτε η ουσία της δημιουργίας καταστρέφεται

"Όταν ο Αββάς Ζαχαρίας επρόκειτο να πεθάνει, τον ρώτησε ο Αββάς Μωϋσής: «Τι βλέπεις;» Και ο Αββάς Ζαχαρίας απάντησε: «Πάτερ, δεν είναι καλύτερα να μην πω τίποτε;» «Ναι, παιδί μου», είπε ο Αββάς Μωϋσής, «είναι καλύτερα να μην πεις τίποτε»." 

"Ο λόγος είναι το όργανο αυτού του κόσμου. Η σιωπή είναι το μυστήριο του μέλλοντος αιώνος." (Άγ. Ισαάκ ο Σύρος).

 Το τέλος πλησιάζει

«Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του Μέλλοντος Αιώνος». Στραμμένο προς το μέλλον, το «Πιστεύω» τελειώνει με μια νότα προσδοκίας. Αλλά, αν και τα Έσχατα πράγματα θα έπρεπε ν' αποτελούν το σημείο για μια συνεχή αναφορά σ' όλη αυτήν την επίγεια ζωή, δεν μπορούμε να μιλήσουμε με καμιά λεπτομέρεια για την πραγματικότητα του Μέλλοντος Αιώνος. 

«Αγαπητοί», γράφει ο άγ. Ιωάννης, «νυν τέκνα Θεού εσμέν, και ούπω εφανερώθη τι εσόμεθα» (Α' Ιω. 3,2). 

Μεσ' από την πίστη μας στο Χριστό, αποκτάμε πότε-πότε μια ζωντανή, προσωπική σχέση με το Θεό· και ξέρουμε, όχι σαν υπόθεση, αλλά σαν πραγματικό γεγονός εμπειρίας, ότι αυτή η σχέση ήδη έχει μέσα της τα σπέρματα της αιωνιότητας. 

Αλλά σαν τι μοιάζει το να μη ζει κανείς μέσα στη ροή του χρόνου παρά μέσα στο αιώνιο Τώρα, όχι κάτω από τις συνθήκες της πτώσης αλλά μέσα σ' ένα σύμπαν όπου ο Θεός είναι «τα πάντα τοις πάσι» - απ' αυτό έχουμε μόνο μερικές λάμψεις μα όχι καθαρή αντίληψη· κι έτσι θα έπρεπε πάντα να μιλάμε με προσοχή, σεβόμενοι την απαίτηση της σιωπής.

Υπάρχουν όμως τουλάχιστον τρία πράγματα που έχουμε το δικαίωμα να βεβαιώσουμε δίχως αμφιβολία· ότι ο Χριστός θα ξανάρθει μέσα σε δόξα· ότι με τον ερχομό του θ' αναστηθούμε από τους νεκρούς και θα κριθούμε· και ότι «της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος» (Λουκ. 1,33).

Η Αγία Γραφή και η Ιερή Παράδοση, μας μιλούν πολλές φορές για την Δευτέρα Παρουσία. Δεν μας δίνουν λαβές για να υποθέσουμε ότι, μέσω μιας σταθερής προόδου μέσα «στον πολιτισμό», ο κόσμος θα καλυτερεύει, βαθμιαία, μέχρις ότου το ανθρώπινο γένος καταφέρει να εγκαταστήσει την βασιλεία του Θεού πάνω στην γη. 

Η Χριστιανική άποψη για την ιστορία του κόσμου είναι τελείως αντίθετη σ' αυτό το είδος της εξελικτικής αισιοδοξίας. Αυτά που διδαχτήκαμε να περιμένουμε είναι: καταστροφές στο φυσικό κόσμο, συνεχείς πόλεμοι μεταξύ των ανθρώπων, σύγχυση και απόσταση ανάμεσα σ' αυτούς που καλούν τους εαυτούς τους Χριστιανούς (βλ. ιδιαίτερα Ματθ. 24,3-27). Αυτή η περίοδος της αναταραχής θα κορυφωθεί με την εμφάνιση του «ανθρώπου της αμαρτίας» (Β' Θεσ. 2,3-4) ή Αντίχριστου, που, σύμφωνα με την παραδοσιακή ερμηνεία στην Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν θα είναι ο ίδιος ο Διάβολος, αλλά ένας άνθρωπος, ένας αληθινός άνθρωπος, στον οποίο θα είναι συγκεντρωμένες όλες οι δυνάμεις του κακού και που για ένα διάστημα θα κρατήσει ολόκληρο τον κόσμο κάτω από την εξουσία του. Η σύντομη βασιλεία του Αντιχρίστου θα τερματιστεί απότομα με τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, αυτήν την φορά όχι με τρόπο κρυφό, όπως στην γέννησή του στην Βηθλεέμ, αλλά καθημένου εκ δεξιών της δυνάμεως και ερχομένου επί των νεφελών του ουρανού»  (Ματθ. 26,64). Έτσι η πορεία της ιστορίας θα φτάσει σ' ένα ξαφνικό και δραματικό τέλος, με μιαν άμεση παρέμβαση από το θείο χώρο.

Ο ακριβής χρόνος της Δευτέρας Παρουσίας μας είναι κρυφός: «ουχ υμών εστι γνώναι χρόνους ή καιρούς ους ο Πατήρ έθετο εν τη ιδία εξουσία» (Πραξ. 1,7). Ο Κύριος θα έρθει «ως κλέπτης εν νυκτί» (Α' Θεσ. 5,2). 

Αυτό σημαίνει ότι, αποφεύγοντας την καιροσκοπία για την ακριβή ημερομηνία, πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι και σε κατάσταση αναμονής. «Α δε υμίν λέγω, πάσι λέγω· γρηγορείτε» (Μαρκ. 13,37). Γιατί, άσχετ' αν το Τέλος έρθει αργά ή γρήγορα, στην ανθρώπινη χρονική κλίμακα είναι πάντα επικείμενο, πνευματικά πάντοτε πολύ κοντά. Πρέπει να έχουμε στις καρδιές μας μια αίσθηση ετοιμότητας. Με τα λόγια του Μεγάλου Κανόνος του Αγ. Ανδρέου Κρήτης, που διαβάζεται κάθε Τεσσαρακοστή, λέμε: Ψυχή μου, ψυχή μου, ανάστα, τι καθεύδεις; Το Τέλος εγγίζει, και μέλλεις θορυβείσθαι. Ανάνηψον ουν, ίνα φείσηταί σου Χριστός ο Θεός, ο πανταχού Παρών και τα πάντα πληρών.

Η μελλοντική Άνοιξη

Σαν Χριστιανοί πιστεύουμε όχι μόνο στην Αθανασία της ψυχής αλλά και στην Ανάσταση του σώματος. Σύμφωνα με την υπόδειξη του Θεού στην πρώτη μας δημιουργία, η ανθρώπινη ψυχή και το ανθρώπινο σώμα είναι αλληλεξαρτώμενα και κανένα δεν μπορεί να υφίσταται σωστά δίχως το άλλο. 

Σαν συνέπεια της πτώσης, με το σωματικό θάνατο, αυτά τα δύο χωρίζονται, αλλ' αυτός ο χωρισμός δεν είναι τελικός και διαρκής. Στην Δεύτερη Έλευση του Χριστού, θα εγερθούμε απ' τους νεκρούς με την ψυχή μας και το σώμα μας· και έτσι, έχοντας ξανά ενωμένη την ψυχή με το σώμα, θα παρουσιαστούμε μπροστά στον Κύριό μας για την Τελική Κρίση.

Η Κρίση, όπως τονίζει με έμφαση το Ευαγγέλιο του Αγ. Ιωάννου, συνεχίζεται όλον τον καιρό σ' όλη την διάρκεια της επίγειας ζωής μας. Όποτε, συνειδητά ή ασυνείδητα διαλέγουμε το καλό, ήδη εισερχόμαστε προκαταβολικά στην αιώνια ζωή· όποτε διαλέγουμε το κακό παίρνουμε μια πρόγευση από την κόλαση. 

Η Τελική Κρίση κατανοείται καλύτερα σαν η στιγμή της αλήθειας, οπότε το κάθε τι έρχεται στο φως, όταν όλες οι πράξεις της εκλογής μας αποκαλύπτονται μ' όλες τους τις συνέπειες, όταν αντιλαμβανόμαστε με απόλυτη διαύγεια ποιοι είμαστε και ποιο υπήρξε το βαθύ νόημα και ο σκοπός της ζωής μας. Κι έτσι, σύμφωνα μ' αυτή την τελική διευκρίνιση, θα εισέλθουμε - με την ψυχή και το σώμα ξαναενωμένα - στον ουρανό ή στην κόλαση, στην αιώνια ζωή ή στον αιώνιο θάνατο.

Ο Χριστός είναι ο Κριτής· κι όμως, από μιαν άλλη άποψη, εμείς εκφέρουμε την κρίση για τους εαυτούς μας. Αν κάποιος είναι στην κόλαση, δεν είναι γιατί ο Θεός τον φυλάκισε εκεί, αλλά γιατί εκεί είναι ο τόπος που ο ίδιος διάλεξε να βρίσκεται. Οι χαμένοι στην κόλαση είναι αυτοκαταδικασμένοι, αυτοσκλαβωμένοι· σωστά έχει ειπωθεί ότι οι πύλες της κόλασης είναι κλειδωμένες από μέσα.

Είναι γραμμένο στους Ψαλμούς, «εάν καταβώ εις τον άδην πάρει» (Ψαλμ. 139,7)· και ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέει: «Είναι λάθος να φανταζόμαστε ότι οι αμαρτωλοί στην κόλαση είναι αποκομμένοι από την αγάπη του Θεού». Η θεϊκή αγάπη βρίσκεται παντού και δεν αποδιώχνει κανένα. Εμείς, όμως, από την δική μας πλευρά, είμαστ' ελεύθεροι ν' απωθήσουμε την θεϊκή αγάπη: δεν μπορούμε ωστόσο να το κάνουμε δίχως να προξενήσουμε πόνο στους εαυτούς μας, και όσο πιο τελική είναι η απώθησή μας, τόσο πιο πικρή είναι η οδύνη μας.

«Στην ανάσταση» λένε οι ομιλίες του αγ. Μακαρίου, «όλα τα μέλη του σώματος θ' αναστηθούν: ούτε μια τρίχα δεν θα χαθεί» (πρβλ. Λουκ. 21,18). Ταυτόχρονα λέγεται ότι το αναστημένο σώμα θα είναι «πνευματικό σώμα» (βλ. Α' Κορ. 15,35-46). Αυτό δεν σημαίνει ότι στην ανάσταση τα σώματά μας κατά κάποιο τρόπο θα εξαϋλωθούν· αλλά θα πρέπει να θυμόμαστε ότι η ύλη, όπως την ξέρουμε σ' αυτό τον πεπτωκότα κόσμο, μ' όλη της την αδράνεια και αδιαφάνεια δεν είναι η ίδια εκείνη ύλη, που ο Θεός την προόριζε να είναι. 

Ελευθερωμένο από την πλαδαρότητα της πεπτωκυίας σάρκας το σώμα στην ανάσταση θα μετέχει στις ιδιότητες του ανθρώπινου σώματος του Χριστού κατά την Μεταμόρφωση κι έπειτα στην Ανάσταση. Αλλά, αν και μεταμορφωμένο, το σώμα μας στην ανάσταση θα αναγνωρίζεται ακόμη σαν το ίδιο σώμα, που έχουμε τώρα· θα υπάρχει μια συνέχεια ανάμεσα στα δύο. Με τα λόγια του αγ. Κυρίλλου Ιεροσολύμων: Είναι αυτό το ίδιο σώμα που θ' αναστηθεί, αν και όχι στην τωρινή του κατάσταση της αδυναμίας· γιατί θα ενδυθεί «αφθαρσία» (Α' Κορ. 15,53) κι έτσι θα μεταμορφωθεί... Δεν θα χρειάζεται πια τις τροφές που τρώμε τώρα για να το διατηρήσουμε ζωντανό, ούτε σκάλες για να το ανεβάσουμε· γιατί θα γίνει πνευματικό και θα είναι κάτι το θαυμάσιο, τέτοιο που δεν μπορούμε να το περιγράψουμε όπως πρέπει.

Και ο άγ. Ειρηναίος μαρτυρεί: Ούτε η δομή ούτε η ουσία της δημιουργίας καταστρέφεται. Είναι μόνο το «σχήμα του κόσμου τούτου» (Α' Κορ. 7,31) που περνάει δηλαδή οι συνθήκες που δημιούργησε η πτώση. 

Και όταν αυτό το «σχήμα» θα έχει παρέλθει, ο άνθρωπος θ' ανανεωθεί και θα ανθίσει σε μια ακμή ζωής που θα είναι άφθαρτη, έτσι ώστε να μη μπορεί πια να γεράσει. Θα υπάρξει «ουρανός καινός και γη καινή» (Αποκ. 21,1)· και σ' αυτό τον καινούργιο ουρανό και την καινούργια γη ο άνθρωπος θα κατοικεί πάντα νέος και για πάντα συνομιλώντας με τον Θεό.

«Ουρανός καινός και γη καινή»: ο άνθρωπος δεν σώζεται από το σώμα του αλλά μέσα σ' αυτό· δεν σώζεται από τον υλικό κόσμο αλλά μαζί μ' αυτόν. Επειδή ο άνθρωπος είναι ο μικρόκοσμος και ο σύνδεσμος της δημιουργίας, η σωτηρία του έχει σχέση επίσης με την συμφιλίωση και την μεταμόρφωση όλης της έμψυχης και της άψυχης δημιουργίας γύρω του, την λύτρωσή του «από της δουλείας της φθοράς» και την είσοδο «εις την ελευθερίαν της δόξης των τέκνων του Θεού» (Ρωμ. 8,21). 

Στην Καινή γη του Μέλλοντος Αιώνος υπάρχει σίγουρα μία θέση όχι μόνο για τον άνθρωπο αλλά και για τα ζώα: μέσα και μέσω του ανθρώπου θα μετέχουν κι αυτά στην αθανασία, όπως και οι βράχοι, τα δέντρα και τα φυτά, η φωτιά και το νερό.

Ένα ταξίδι μέσα στο άπειρο

Αυτό το βασίλειο της ανάστασης, όπου με το έλεος του Θεού θα κατοικούμε με την ψυχή και το σώμα μας ξαναενωμένα, είναι ένα βασίλειο που «δεν θα έχει τέλος». Η αιωνιότητά του και το άπειρό του είναι περ' απ' την σκοπιά της πεπτωκυίας μας φαντασίας· αλλά για δυο πράγματα οπωσδήποτε θάπρεπε νάμαστε σίγουροι. Πρώτον, η τελειότητα δεν είναι ομοιογενής αλλά διαφοροποιημένη. Δεύτερον, η τελειότητα δεν είναι στατική, αλλά δυναμική.

Πρώτον, αιωνιότητα σημαίνει μία ανεξάντλητη ποικιλία. Αν είναι αλήθεια, από την εμπειρία μας σ' αυτή την ζωή, ότι η αγιότητα δεν είναι μονότονη αλλά είναι πάντοτε διαφορετική, δεν πρέπει αυτό ν' αληθεύει, και μάλιστα σε ασύγκριτα μεγαλύτερο βαθμό, για την μέλλουσα ζωή; 

Ο Θεός μας υπόσχεται: «Τω νικώντι δώσω αυτώ... ψήφον λευκήν, και επί την ψήφον όνομα καινόν γεγραμμένον, ό ουδείς οίδεν ει μη ο λαμβάνων» (Αποκ. 2,17). 

Ακόμη και στον Μέλλοντα Αιώνα, το εσωτερικό νόημα της μοναδικής μου προσωπικότητας θα συνεχίσει να είναι αιώνια ένα μυστικό ανάμεσα στο Θεό και σε μένα. Στην βασιλεία του Θεού ο καθένας γίνεται ένα με όλους τους άλλους, αλλ' ο καθένας είναι ξεχωριστά ο εαυτός του, φέρνοντας τα ίδια χαρακτηριστικά που είχε σ' αυτή τη ζωή, αλλά με τα χαρακτηριστικά αυτά θεραπευμένα, ανανεωμένα και δοξασμένα. 

Με τα λόγια του αγ. Ησαΐα της Σκήτης: Ο Κύριος Ιησούς μέσα στο έλεός Του δίνει ανάπαυση στον καθένα σύμφωνα με τα έργα του, στον μεγάλο σύμφωνα με το μεγαλείο του, και στον μικρό σύμφωνα με την μικρότητά του· γιατί είπε «εν τη οικία του Πατρός μου μοναί πολλαί εισίν» (Ιω. 14,2). 

Αν και το βασίλειο είναι ένα, ακόμη και σ' αυτό το ένα βασίλειο ο καθένας βρίσκει την δική του ιδιαίτερη θέση και το δικό του ιδιαίτερο έργο.

Ύστερα, αιωνιότητα σημαίνει ατελείωτη πρόοδος, ασταμάτητη πορεία προς τα εμπρός. Όπως το είπε ο J.R.R. Tolkien, «οι δρόμοι πάντα συνεχίζονται». Αυτό αληθεύει για την πνευματική Οδό, όχι μόνο σε τούτη την ζωή, αλλά και στον Μέλλοντα Αιώνα. 

Συνέχεια κινούμαστε προς τα εμπρός. Ο Μέλλοντας Αιώνας δεν είναι απλώς μία επιστροφή στην αρχή, μία αποκατάσταση στην αρχική κατάσταση της τελειότητας στον Παράδεισο, αλλά είναι ένα ολοκαίνουργο ξεκίνημα. Θα υπάρξει ένας καινός ουρανός και μια καινή γη· και τα έσχατα πράγματα θα είναι μεγαλύτερα από τα πρώτα.

«Εδώ κάτω», λέει ο Newman, «το να ζεις σημαίνει ν' αλλάζεις, και το να είσαι τέλειος σημαίνει να έχεις αλλάξει πολλές φορές». Αλλ' αυτό συμβαίνει μόνο εδώ κάτω; Ο άγ. Γρηγόριος Νύσσης πίστευε ότι ακόμη και στον ουρανό η τελειότητα είναι ανάπτυξη. Λέει ότι σαν ένα τέλειο παράδοξο η ουσία της τελειότητας συνίσταται ακριβώς στο ότι ποτέ δεν γίνεται κανείς τέλειος, αλλά στο ότι πάντα προχωρεί μπροστά σε κάποια μεγαλύτερη τελειότητα που βρίσκεται πιο πέρα. Αφού ο Θεός είναι άπειρος, αυτή η συνεχής «προς τα πρόσω πορεία» ή «επέκτασις», όπως την ονόμασαν οι Έλληνες Πατέρες, αποδεικνύεται ότι δεν έχει όρια. 

Η ψυχή κατέχει τον Θεό κι όμως ακόμη ψάχνει γι' αυτόν· η χαρά της είναι απόλυτη, κι όμως ολοένα γίνεται πιο έντονη. 

Ο Θεός όλο και μας πλησιάζει κι όμως ακόμη παραμένει ο Άλλος· τον ατενίζουμε πρόσωπο με πρόσωπο, κι όμως ακόμη συνεχίζουμε να προχωρούμε όλο και πιο βαθιά μέσα στο θείο μυστήριο. Αν και δεν είμαστε πια ξένοι, δεν παύουμε να είμαστε οδοιπόροι. 

Προχωρούμε «από δόξης εις δόξαν» (Β' Κορ. 3,18), κι ύστερα σε μια δόξα που είναι ακόμη μεγαλύτερη. 

Ποτέ, σ' όλη την αιωνιότητα, δεν θα φτάσουμε στο σημείο όπου θα έχουμε εκπληρώσει όλα όσα πρέπει να γίνουν, ή θα έχουμε ανακαλύψει όλα όσα μπορούν να γίνουν γνωστά. «Όχι μόνο στον παρόντα αιώνα αλλά και στον Μέλλοντα», λέει ο Άγ. Ειρηναίος, «ο Θεός πάντα θα έχει να διδάξει τον άνθρωπο κάτι περισσότερο, κι ο άνθρωπος πάντα θα έχει να διδαχθεί κάτι περισσότερο απ' τον Θεό».

Ο άνθρωπος ανέκαθεν δεν αρκείται στο λιγοστό χρόνο ζωής που του χαρίζεται. Αναζητά τρόπους για να διευρύνει το προσδόκιμο ζωής. Όμως, ακόμη κι αυτό το επίτευγμα του φαίνεται λίγο. Η μόνη ικανοποίηση που του μένει είναι να βλέπει τα παιδιά του να τον διαδέχονται. Νιώθει ότι ζει μέσα από αυτά την αιωνιότητα που απώλεσε.

Ο άνθρωπος από τη στιγμή που απομακρύνεται από την Πηγή της ζωής αναζητά υποκατάστατα. Έχει την εντύπωση ότι ακολουθεί έναν δρόμο εύκολο, κατηφορικό. Φαίνεται να είναι ένας εύκολος δρόμος, ο οποίος εντέλει οδηγεί σε πολλά αδιέξοδα με πολύ πόνο.

Κυρίαρχο χαρακτηριστικό είναι η μοναξιά παρά την παρουσία πολλών ανθρώπων.

Κάποτε, προβάλλουν κάποιοι άνθρωποι· μοιάζουν να κουβαλούν μαζί τους ένα φορτίο ελπίδας. Είναι ένα φορτίο με πολλά «πρέπει» και διατάξεις. Το ελπιδοφόρο είναι ότι δείχνει μια κατεύθυνση, αλλά δεν θα πάψει ποτένα είναι ένα φορτίο.

Άλλοτε πάλι εμφανίζονται άνθρωποι οι οποίοι μιλούν–μιλούν χωρίς να σκύψουν και να προσπαθήσουν να σε ακούσουν.

Και αφού πουν ό,τι έχουν να πουν, συνεχίζουν το δρόμο τους. Σαν να μη σταμάτησαν ποτέ, σαν να μη κατάλαβαν τίποτα, σαν να μην είδαν ότι πονάς.

Να, και Κάποιος που σκύβει, αφουγκράζεται και δεν λέει πολλά. Φροντίζει τις ανοιχτές πληγές και μας ζητά να Τον εμπιστευτούμε, να Τον αφήσουμε να μας οδηγήσει στο πανδοχείο της Εκκλησίας.

Από εκεί αρχίζει η θεραπεία. Με την θεραπευτική αγωγή σιγά-σιγά καθαρίζουν τα μάτια. Τότε αρχίζουν να βλέπουν καλύτερα… τα πρώην αδιέξοδα παύουν να είναι αδιέξοδα.

Ναι, καλά βλέπετε… οδηγούν σε σκαλιά, και πολλές πρόθυμες Μορφές περιμένουν να μας δείξουν έναν άλλο δρόμο χωρίς τέλος, έναν δρόμο αιωνιότητας.

Μπορεί να είναι ανηφορικός, μπορεί να έχει κόπο, αλλά έχει και πολλή Χάρη. Πώς γίνεται; Γίνεται, διότι πλησίον μας σε αυτό το δρόμο είναι ο Θεός. Και για να είναι πλησίον μας έγινε άνθρωπος. Δεν αρκέστηκε, όμως,μόνο σε αυτό· δεν θέλει απλά να είναι δίπλα μας. Θέλει να είναι ένα με εμάς.

Σε εμάς μένει να επιλέξουμε, αν θα Τον εμπιστευτούμε στο δρόμο προς την αιωνιότητα.

H πανταχού παρουσία του Θεού

Πολλές παρανοήσεις σχετικά με το Θεό έχουν δημιουργηθεί από διαφόρους ανθρώπους, που θέλησαν να ερμηνεύσουν λογικά την ύπαρξή Του. Οι άνθρωποι αυτοί, δεν εμπιστεύτηκαν την αποκάλυψη που ο ίδιος ο Θεός έδωσε, και θέλησαν να ερμηνεύσουν ιερά κείμενα, ή να φιλοσοφήσουν για έννοιες, τών οποίων δεν είχαν προσωπική εμπειρία. Σαν αποτέλεσμα, οδηγήθηκαν σε παραλογισμούς και αιρέσεις.

Ας δούμε όμως τις θεόδοτες αποκαλύψεις τών Ορθοδόξων Πατέρων.

1. Φυσικοί θεοί

Οι θεοί που ανά την ιστορία λάτρευαν τα έθνη, ήταν συνήθως "φυσικοί" θεοί. Ζούσαν και ενεργούσαν μόνο μέσα στο κτιστό (για εμάς τους Χριστιανούς) σύμπαν. Οι θεοί αυτοί, εξαρτώντο από το χώρο και το χρόνο. Δεν ήταν άπειροι, αλλά πεπερασμένοι. Για παράδειγμα, η Αφροδίτη, θεά τών αρχαίων Ελλήνων, πίστευαν ότι ήταν όμορφη, συνεπώς είχε σχήμα, και μάλιστα ανθρώπινο. Δεν ήταν παντογνώστες όλοι οι θεοί τους, παρά μόνο ο Δίας, ο οποίος όμως είχε αρχή, και είχε γεννηθεί εν χρόνω από τον Κρόνο. Έπρεπε όλοι τους να τρώνε αμβροσία, και να πίνουν νέκταρ. Είχαν λοιπόν φυσικές ανάγκες. Ένα άλλο παράδειγμα φυσικού θεού, σε έναν κατ' απομίμησιν "χριστιανικό" χώρο, είναι ο θεός τής οργάνωσης που αυτοαποκαλείται: "Μάρτυρες τού Ιεχωβά". Αυτός, αν και υποστηρίζεται ότι έχει το όνομα και τις ιδιότητες τού Θεού τών Χριστιανών, ουσιαστικά είναι ένας θεός με εντελώς διαφορετικές ιδιότητες.

Για παράδειγμα, διαβάζουμε τα εξής στο βιβλίο αυτής τής οργάνωσης: "Μπορείτε να ζείτε για πάντα στον παράδεισο στη γη" σελ. 36,37: "Όπως καταλαβαίνουμε, εκεί που υπάρχει νοημοσύνη, υπάρχει και διάνοια. Και ξέρουμε, ότι εκεί που υπάρχει διάνοια, υπάρχει εγκέφαλος σ' ένα σώμα συγκεκριμένου σχήματος... Επειδή ο θεός είναι ένα πρόσωπο με πνευματικό σώμα, κάπου πρέπει να μένει... ζει σε ορισμένο τόπο στον ουρανό... Για να δημιουργήσει αυτά τα πράγματα, ο θεός δεν χρειάστηκε να είναι σωματικά παρών. Μπορεί να εξαποστείλει το πνεύμα του, την ενεργό δύναμή του, και να κάνει ό,τι θέλει, ακόμη κι όταν βρίσκεται πολύ μακριά".

Για κάποιον που δεν ξέρει, ίσως αυτά τα παραπάνω φανούν με μια πρώτη ανάγνωση λογικά. Και αυτό, επειδή προσεγγίζουν το Θεό "από κάτω προς τα πάνω", με βάση την ανθρώπινη υλιστική εμπειρία. Με λίγη σκέψη όμως, φαίνεται καθαρά η ανοησία αυτών τών σκέψεων. Παρατηρούμε ότι ο θεός αυτής τής αίρεσης, εξαρτάται από το χώρο και το χρόνο για να υπάρξει. Ο θεός αυτός, τής εταιρίας Σκοπιά, περιορίζεται από το χώρο, επειδή "κάπου πρέπει να μένει" (!!!), σε συγκεκριμένο τόπο, όπως τα υλικά πλάσματα. Χρειάζεται τον χώρο για την ύπαρξή του, επειδή το σώμα του δεν είναι άπειρο, αλλά πεπερασμένου σχήματος. Είναι ένας θεός περιορισμένος σε συγκεκριμένο όγκο. Ο ίδιος αυτός φανταστικός θεός, περιορίζεται και στο χρόνο, επειδή σκέφτεται με έναν εγκέφαλο, όπως ο ανθρώπινος. Η σκέψη όπως την ξέρουμε από τα υλικά όντα, (τα οποία επικαλείται ως παράδειγμα η Σκοπιά), απαιτεί την ύπαρξη τού χρόνου. Κάθε σκέψη, αρχίζει με κάποια δεδομένα στο παρελθόν, τα επεξεργάζεται, και τελειώνει σε κάποια μετέπειτα χρονική στιγμή με κάποιο συμπέρασμα. Είναι σαφές, ότι ένας θεός που η σκέψη του εξαρτάται από τη λειτουργία ενός εγκεφάλου στο χρόνο, έχει ανάγκη από το χρόνο για να υπάρξει. Ζει μέσα στο χρόνο, και με την βοήθεια τού χρόνου σκέπτεται. Αν πάλι ο θεός τους χρειάζεται να σκέφτεται, δεν είναι παντογνώστης! Αν ο Θεός είναι παντογνώστης, δεν χρειάζεται να σκεφτεί τίποτα, γιατί όλα τα ξέρει!

Έτσι, εξάγεται το συμπέρασμα ότι ο θεός τής Σκοπιάς, δεν είναι η πρώτη ύπαρξη, αλλά υπήρχε πάντα μέσα στον χρόνο και τον χώρο, μαζί με τον χρόνο και τον χώρο, άρα δεν μπορεί να είναι ο δημιουργός τού χρόνου και τού χώρου.

2. Ο υπερφυσικός Θεός τών Χριστιανών

Αντιθέτως, οι Χριστιανοί δεν επιχειρούν να ερμηνεύσουν το Θεό με βάση τις υλικές τους εμπειρίες, για εγκεφάλους και σώματα. Ξεκινούν "από πάνω προς τα κάτω", δηλαδή με βάση την δική Του αποκάλυψη, ως ένα ον ελεύθερο να αποκαλύπτεται σε όποιον Αυτός θέλει, και στο βαθμό που Αυτός θέλει. Δεν είναι δηλαδή ο Θεός ένα αντικείμενο μελέτης, που μπορούμε να το εξετάσουμε. Γνωρίζουμε γι' Αυτόν, μόνο ό,τι Αυτός μας απεκάλυψε, και στον βαθμό που το απεκάλυψε, όσο μπορούμε να το κατανοήσουμε με τις φτωχές μας εμπειρίες, που είναι εντελώς ξένες προς την δική Του υπέρλογη ύπαρξη.

Οι Χριστιανοί, γνωρίζουμε καλά από την θεία αποκάλυψη τού Θεού προς την Εκκλησία, ότι ο Θεός δημιούργησε "τα πάντα". (Ψαλμός 33/λγ΄ 6 - 9. Α΄ Κορινθίους 8/η΄ 6). Μέσα στα "πάντα" όμως, συμπεριλαμβάνεται ο χώρος και ο χρόνος. Αν ο Θεός ζούσε μέσα στο χώρο και στο χρόνο, όχι μόνο δεν θα ήταν η πρώτη αιτία τών πάντων, αλλά στην πραγματικότητα, θα ήταν αποτέλεσμα τής ύπαρξης τού χώρου και τού χρόνου.

Ο Αυγουστίνος, (354 - 430 μ.Χ.), ακολουθώντας στο σημείο αυτό την προ αυτού παράδοση τής Εκκλησίας, απέρριπτε την ιδέα ότι ο Θεός υπήρχε μέσα σε άπειρο χρόνο και κάποτε σκέφτηκε ή αποφάσισε να δημιουργήσει το σύμπαν. Έγραφε, ότι "ο κόσμος και ο χρόνος, δημιουργήθηκαν την ίδια στιγμή. Ο κόσμος έγινε όχι σε κάποια στιγμή τού χρόνου, αλλά ταυτόχρονα με το χρόνο".

Μόλις στον 20ό αιώνα οι επιστήμονες μπόρεσαν να βρουν στοιχεία για την ταυτόχρονη δημιουργία τού χρόνου, τού χώρου και τής ύλης.

Ίσως κάποιος εδώ να ρωτήσει: "Μα αν ο χρόνος είχε κάποτε μία αρχή, τι υπήρχε πριν από το χρόνο;"

Η ερώτηση αυτή όμως, δεν έχει κανένα νόημα. ΠΡΙΝ από το χρόνο, δεν υπήρχε "πριν". Αυτή η ερώτηση, μοιάζει με το ερώτημα πολλών αθεϊστών, που ρωτούν: "Αν ο Θεός έφτιαξε τα πάντα, το Θεό ποιος τον έφτιαξε;"

Τα παραπάνω ερωτήματα, έχουν αξία μόνο όταν ασχολούνται με ένα φυσικό θεό, που "ζει" στο χρόνο. Όταν όμως πρόκειται για τον Θεό τών Χριστιανών, που δεν είναι στον χώρο και στον χρόνο, είναι εντελώς άτοπα. Ο Θεός που έφτιαξε τον χρόνο, δεν είναι δυνατόν να έχει αρχή. Για να δημιούργησε κάποιος τον Θεό, πρέπει να είχε νόημα η λέξη: "αρχή", χωρίς την ύπαρξη τού χρόνου. Όμως λέξεις όπως "αρχή", "τέλος", "πριν", "διάρκεια", κλπ, καθώς και όλα τα ρήματα που αναφέρονται σε χρόνους, δεν έχουν κανένα νόημα στην άχρονη κατάσταση τού Θεού.

Η Αγία Γραφή, ως μέρος τής αποκάλυψης τού Θεού σ' εμάς, πολύ κατάλληλα ονομάζει τον ίδιο τον Θεό: "αρχή", εφ' όσον απ' αυτόν απέκτησε έννοια η λέξη: "αρχή", και ο χρόνος ύπαρξη. (Αποκάλυψις 22/κβ΄ 13). Με το να ρωτάει κάποιος: "Ποιος έφτιαξε τον Θεό (φυσικά πριν φτιάξει Αυτός το χρόνο)", είναι σαν να ρωτάει: "Ποιος έγραψε κάτι, πριν ανακαλυφθεί το γράψιμο;"

"Μα αν ο Θεός έφτιαξε το χώρο και το χρόνο, τότε πού βρισκόταν, και πού βρίσκεται τώρα;"

Σε τέτοια ερωτήματα εντελώς άγνωστα και ακατανόητα για τις υλικές εμπειρίες μας, η καλύτερη απάντηση είναι: "δεν γνωρίζουμε". Ό,τι κι αν λέγαμε, θα μοιάζαμε με έναν εκ γεννετής τυφλό, που προσπαθεί να περιγράψει το κόκκινο χρώμα σε κάποιον όμοιό του, χωρίς να το έχει δει ο ίδιος ποτέ. Αν τολμήσουμε να δώσουμε μια απάντηση με βάση την περιορισμένη ανθρώπινη εμπειρία μας, πιθανότατα θα καταντήσουμε σε κάποια βλάσφημη και υποβιβαστική για τον Θεό περιγραφή, σαν αυτή τής εταιρίας Σκοπιά. Η Αγία Γραφή, απαντάει απλά: "Ο Θεός είναι στους ουρανούς", ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. (Α΄ Βασιλέων 8/η΄ 43). (Δες επίσης την μελέτη τής ιδίας σειράς, με θέμα: "Όυρανός και γη στην Αγία Γραφή"). Ένα είναι βέβαιο: Πως ακόμα κι αν είχαμε την άμεση αποκάλυψη τού Θεού, ακόμα κι αν βλέπαμε "τους ουρανούς" όπως ο απόστολος Παύλος, πάλι δεν θα υπήρχε τρόπος να περιγράψουμε αυτά που είδαμε και θα λέγαμε απλά όπως ο απόστολος Παύλος: "Είναι πράγματα ανέκφραστα". (Β΄ Κορινθίους 12/ιβ΄ 2 - 4).

Η "από πάνω προς τα κάτω" ερμηνεία τών Χριστιανών, δέχεται την θεία αποκάλυψη σε ανθρώπινο κατανοητό λόγο, και δεν τον ερμηνεύει με βάση την ανθρώπινη εμπειρία, αλλά εξετάζει πρώτα "τι αρμόζει" στον Θεό, για να αποφανθεί τι σημαίνουν τα αποκαλυμένα λόγια. Όταν για παράδειγμα η Αγία Γραφή μας λέει πως ο Θεός "κάθεται σ' έναν ψηλό θρόνο", (Ησαϊας 6/ς΄ 1), ή ότι έχει "άσπρα μαλλιά", (Δανιήλ 7/ζ΄ 9), ή ότι εκπέμπει φως, (Αποκάλυψις 22/κβ΄ 5), ή ότι μοιάζει με πολύτιμο λίθο, (Αποκάλυψις 4/δ΄ 2), δεν σημαίνει ότι κουράζεται και χρειάζεται να καθίσει, ούτε ότι έχει ένα κεφάλι και φοράει κορώνα, ούτε ότι είναι γέρος, ούτε ότι φωσφορίζει, ούτε ότι μοιάζει με κάτι υλικό. Αντίστοιχα, όταν παρουσιάζεται ως "αγάπη", (Α΄ Ιωάννου 4/δ΄ 16), ο Χριστιανός ερμηνευτής καταλαβαίνει πως αυτός είναι ο καταλληλότερος τρόπος για να παρουσιαστεί η ανωτερότητα τής καλοσύνης και τής αγάπης Του.

Ο Θεός δεν είναι άνθρωπος, δεν είναι καν ύλη. Ολόκληρος ο υλικός κόσμος, είναι δικό Του δημιούργημα. Μαθαίνουμε στην Αγία Γραφή, πως κανείς και τίποτα δεν τού μοιάζει. (Ησαϊας 46/μς΄ 4,5,9,10. 45/με΄ 6,7). Επειδή λοιπόν είναι αδύνατον να περιγράψουμε κάποιον που δεν είδαμε, και πολύ περισσότερο κάποιον που δεν μοιάζει με τίποτα απ' όσα ξέρουμε, είναι σωστότερο να μιλάμε γι' Αυτόν με προσοχή.

Συνήθως, για τον Θεό έχουμε την αποκάλυψη τού "Τι είναι" και "Ποιος είναι", αλλά όχι τού "Πώς είναι".

Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, είπε στους μαθητές του: "Αν σας είπα τα επίγεια και δεν πιστεύετε, πώς θα πιστέψετε τα επουράνια αν σας τα πω;" (Ιωάννης 3/γ΄ 12). Έτσι η Χριστιανική θεολογία, προτιμάει να λέει όχι τι είναι ο Θεός, αλλά τι ΔΕΝ είναι!

Ο Θεός λοιπόν, δεν περιορίζεται στον χώρο και στον χρόνο. Είναι παντού, και υπάρχει πάντα! Δεν έχει κανενός είδους σώμα, το οποίο θα χρειαζόταν χώρο. Δεν σκέφτεται, γιατί τα ξέρει όλα. Δεν μοιάζει με τίποτα απ' όσα ξέρουμε. Είναι ο Δημιουργός τού χώρου, τού χρόνου, και κάθε άλλου υπαρκτού. Είναι ο μόνος αληθινός Θεός, στον οποίο μόνο ανήκει η λατρεία μας.

Η κακότητα τών αιρετικών και τών βλασφήμων, μας αναγκάζει να κάνουμε πράγματα μη επιτρεπτά, να ανεβαίνουμε κορυφές άφθαστες, να μιλάμε για πράγματα άρρητα, να επιχειρούμε εξηγήσεις απαγορευμένες.

Θα έπρεπε να αρκεί να εκπληρώνουμε με μόνη την πίστη ό,τι ορίζεται, να λατρεύουμε δηλαδή τον Πατέρα, να τιμούμε τον Υιό και να είμαστε γεμάτοι από το Άγιο Πνεύμα. Αλλά νά που εμείς οι χριστιανοί είμαστε αναγκασμένοι να ταιριάζουμε τον ταπεινό μας λόγο στο πιο άρρητο μυστήριο. Το λάθος τού άλλου μας ρίχνει κι εμάς τους ίδιους στο λάθος να εκθέτουμε στην τύχη με γλώσσα ανθρώπινη τα μυστήρια που έπρεπε να τα περικλείουμε μέσα στη θρησκεία τής ψυχής μας. (Άγιος Ιλάριος).

Νηστεία, το όπλο εναντίον του καρκίνου

Άλλοι νηστεύουν για καθαρά θρησκευτικούς λόγους και άλλοι για λόγους αποτοξίνωσης. Τελικά η νηστεία κατά πόσο ωφελεί ή βλάπτει την υγεία;

Για πρώτη φορά ερευνητές έδειξαν μέσω πειραμάτων σε ποντίκια ότι οι περίοδοι νηστείας αναπρογραμματίζουν τα κύτταρα-«φονείς» του ανοσοποιητικού συστήματος.

Ερευνητές του Κέντρου για τον Καρκίνο Memorial Sloan Kettering (MSK) έδειξαν για πρώτη φορά ότι η νηστεία μπορεί να αναπρογραμματίσει τα κύτταρα φυσικούς- «φονείς» (ΝΚ) του ανοσοποιητικού συστήματος ωθώντας τα να πολεμούν καλύτερα τον καρκίνο.

Επιβιώνουν καλύτερα, γίνονται πιο ισχυροί «πολεμιστές»

Τα ευρήματα που δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό περιοδικό «Immunity» προέκυψαν μετά από πειράματα σε ποντίκια και, σύμφωνα με αυτά, οι περίοδοι νηστείας βοηθούν τα «φονικά» κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος να επιβιώνουν στο αφιλόξενο περιβάλλον μέσα και γύρω από τους όγκους βελτιώνοντας παράλληλα την ικανότητά τους να μάχονται τα καρκινικά κύτταρα. Επιπροσθέτως, με βάση τα νέα αποτελέσματα, η νηστεία μπορεί να αποτελέσει στρατηγική και για αποτελεσματικότερη ανοσοθεραπεία ενάντια στον καρκίνο.

Σε γενικό πλαίσιο όσο περισσότερα «φονικά» κύτταρα είναι παρόντα σε έναν όγκο, τόσο καλύτερη είναι η πρόγνωση για τον ασθενή.

«Οι όγκοι είναι πολύ πεινασμένοι» ανέφερε ο κύριος συγγραφέας της μελέτης, ανοσολόγος του MSK δρ Τζόζεφ Σαν και εξήγησε: «Δεσμεύουν βασικά θρεπτικά στοιχεία, δημιουργούν ένα εχθρικό περιβάλλον συχνά πλούσιο σε λιπίδια τα οποία είναι επιβαρυντικά για τα περισσότερα ανοσοκύτταρα. Αυτό που δείχνουμε με τη μελέτη μας είναι ότι η νηστεία αναπρογραμματίζει τα κύτταρα-‘φονείς’ του ανοσοποιητικού συστήματος ώστε να επιβιώνουν καλύτερα σε αυτό το ‘καταπιεστικό’ περιβάλλον».

Ο σωτήριος ρόλος των «φονικών» κυττάρων

Ποιος είναι όμως ο ρόλος των κυττάρων-«φονέων» που αποτελούν το επίκεντρο της συγκεκριμένης μελέτης; Πρόκειται για έναν τύπο λευκών αιμοσφαιρίων που έχει ως καθήκον να εξοντώνει τα μη φυσιολογικά κύτταρα ή όσα έχουν υποστεί βλάβες, όπως για παράδειγμα τα καρκινικά κύτταρα ή τα μολυσμένα από ιούς. Εχουν λάβει αυτό το όνομα επειδή εξαφανίζουν τον «εχθρό» χωρίς να τον έχουν συναντήσει ποτέ στο παρελθόν – σε αντίθεση τα Τ κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος απαιτείται να έχουν εκτεθεί προηγουμένως σε έναν συγκεκριμένο εχθρό ώστε να εξαπολύσουν στοχευμένη επίθεση εναντίον του όταν χρειαστεί.

Σε γενικό πλαίσιο όσο περισσότερα «φονικά» κύτταρα είναι παρόντα σε έναν όγκο, τόσο καλύτερη είναι η πρόγνωση για τον ασθενή.

Το…  νηστικό πείραμα

Στο πλαίσιο της νέας μελέτης οι ερευνητές απαγόρευσαν σε ποντίκια με καρκίνο να καταναλώνουν τροφή επί 24 ώρες δύο φορές την εβδομάδα – τις ενδιάμεσες ημέρες τους επέτρεπαν να καταναλώνουν ελεύθερα τροφή.

Η προσέγγιση αυτή απέτρεψε τη μείωση του βάρους των ποντικιών που ασθενούσαν. Την ίδια στιγμή είχε βαθιά επίδραση στα κύτταρα-«φονείς» του ανοσοποιητικού συστήματός τους.

Εναλλακτικό «λιπαρό» καύσιμο

Όπως συμβαίνει και στους ανθρώπους, τα ποντίκια εμφάνισαν μείωση των επιπέδων γλυκόζης και αύξηση των ελεύθερων λιπαρών οξέων τα οποία αποτελούν λιπίδια που εκλύονται από τα λιποκύτταρα και μπορούν να αποτελέσουν εναλλακτική πηγή ενέργειας όταν δεν υπάρχουν άλλα θρεπτικά στοιχεία στον οργανισμό για να προσφέρουν ενέργεια, όπως ανέφερε η επικεφαλής της μελέτης, μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο MSK Ρεμπέκα Ντελκόντε.

«Σε καθέναν από τους κύκλους νηστείας τα κύτταρα φυσικοί- «φονείς» μάθαιναν να χρησιμοποιούν τα λιπαρά οξέα ως εναλλακτική πηγή καυσίμου της γλυκόζης. Αυτό βελτίωνε σημαντικά την απόκρισή τους στον καρκίνο επειδή το μικροπεριβάλλον των όγκων περιέχει υψηλή συγκέντρωση λιπιδίων. Ετσι τα ελεύθερα λιπαρά οξέα μπορούσαν να εισέλθουν στον όγκο και να επιβιώσουν καλύτερα χάρη στη μεταβολική ‘εκπαίδευσή’ τους».

Ανακατανομή των ΝΚ στον οργανισμό

Η νηστεία οδήγησε επίσης σε ανακατανομή των κυττάρων-«φονέων» στον οργανισμό των πειραματοζώων, όπως παρατήρησαν οι ερευνητές. Πολλά από τα κύτταρα-«φονείς» ταξίδεψαν στον μυελό των οστών, όπου, χάρη στη νηστεία, εκτέθηκαν σε υψηλά επίπεδα μιας πρωτεΐνης σήμανσης που αποτελεί «κλειδί» – της ιντερλευκίνης-12. Αυτό ώθησε τα ΝΚ να παράγουν περισσότερη ιντερφερόνη-γ – μια κυτταροκίνη που παίζει σημαντικό ρόλο στην αντικαρκινική απόκριση.

Στο μεταξύ τα φονικά κύτταρα στον σπλήνα ακολούθησαν διαδικασία ξεχωριστού αναπρογραμματισμού, με αποτέλεσμα να γίνουν καλύτερα στη χρήση των λιπιδίων ως πηγής καυσίμου. «Ο συνδυασμός αυτών των δύο μηχανισμών οδηγεί σε παραγωγή περισσότερων κυτταροκινών από τα φονικά κύτταρα μέσα στον όγκο. Παράλληλα ο μεταβολικός αναπρογραμματισμός τα καθιστά πιο ικανά να επιβιώνουν στο περιβάλλον του όγκου και να έχουν βελτιωμένες αντικαρκινικές ιδιότητες».

Μείωση των… ελεύθερων ΝΚ και στους ανθρώπους

Παρότι στην μελέτη δεν εξετάστηκαν ανθρώπινα δείγματα μυελού των οστών, οι ερευνητές σημείωσαν ότι δείγματα αίματος ασθενών με καρκίνο έδειξαν πως η νηστεία μειώνει τα κύτταρα φυσικούς «φονείς» που κυκλοφορούν ελεύθερα στον οργανισμό, όπως ακριβώς παρατηρήθηκε και στα ποντίκια.

«Συνταγή» για πιο αποτελεσματικές αντικαρκινικές θεραπείες

Μπορεί ο δρόμος από τα ποντίκια (στα οποία διεξήχθη η συγκεκριμένη μελέτη) ως τους ανθρώπους να είναι μακρύς, ωστόσο, κατά τους ερευνητές, υπάρχουν πολλές – και σε κάποιες περιπτώσεις άμεσες – ευκαιρίες ώστε να φθάσει πιο γρήγορα αυτού του είδους η προσέγγιση στην κλινική πράξη. 

Κατ' αρχάς κλινικές δοκιμές ξεκινούν ήδη να διερευνούν την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα της νηστείας σε συνδυασμό με τις υπάρχουσες θεραπείες που χορηγούνται για τον καρκίνο. Μια άλλη οδός αξιοποίησης των νέων ευρημάτων θα αφορούσε τον εντοπισμό φαρμάκων που θα στοχεύουν τους μηχανισμούς που χαρίζουν στη νηστεία τόσο ισχυρές αντικαρκινικές ιδιότητες χωρίς να χρειάζεται οι ασθενείς να κάνουν νηστεία. Μια τρίτη οδός θα αφορούσε το να τεθούν τα φονικά κύτταρα σε κατάσταση… νηστείας εκτός του σώματος και στη συνέχεια να εισαχθούν στον οργανισμό με στόχο την βελτίωση των αποτελεσμάτων της θεραπείας.

Απαραίτητη η συζήτηση με τον θεράποντα γιατρό

Προς το παρόν πάντως απαιτούνται περισσότερα στοιχεία σχετικά με την επίδραση που θα έχει η νηστεία στους ασθενείς με καρκίνο, επεσήμαναν οι ειδικοί. Για αυτό και οι ασθενείς πρέπει απαραιτήτως να συζητούν με τον γιατρό τους σχετικά με το ποιο είναι το καλύτερο διατροφικό πλάνο που πρέπει να ακολουθούν για την περίπτωσή τους και να μην λαμβάνουν μόνοι τους αποφάσεις που μπορεί να είναι επιβαρυντικές για την κατάστασή τους.

Γιατί λέμε ότι ο Θεός Είναι Τριαδικός

Ο Θεός στη χριστιανική διδασκαλία είναι Τριαδικός. Είναι ένας στην ουσία Του, αλλά έχει τρία πρόσωπα (Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα). Όταν λέμε πρόσωπα στον Θεό δεν εννοούμε κεφάλια, όπως εσφαλμένα εικονίζουν τρικέφαλο τον Θεό των χριστιανών οι Μάρτυρες του Ιεχωβά. Πρόσωπο σημαίνει ξεχωριστή υπόσταση, ιδιαίτερος χαρακτήρας, το εγώ σε σχέση με το εσύ. Τα τρία πρόσωπα του ενός Θεού υπονοούνται (σε αρκετές περιπτώσεις) στην Παλαιά Διαθήκη συνεσκιασμένα (γιατί υπήρχε έντονη ροπή προς την ειδωλολατρία). 

Και αυτή ακόμη η μεγάλη Ομολογία του Ισραήλ, το ‘Άκουε Ισραήλ, ο Κύριος ο Θεός μας (Ελωένου) είναι ένας Κύριος’ (Δευτ. 6,4) στην εβραϊκή γραμματική αποδίδεται με την μορφή της συνθετικής ενότητας, διότι το ‘ελωένου’ σημαίνει ‘οι Θεοί μας’. Η σωστή λοιπόν μετάφραση στα εβραϊκά είναι: ‘Άκουε Ισραήλ, ο Κύριος, οι Θεοί μας, είναι ένας Κύριος’, που προσανατολίζει προς την Τριαδική ενότητα του Χριστιανισμού.

Η Τριαδικότητα στην Παλαιά Διαθήκη φαίνεται:

(α) Όταν φιλοξένησε τρείς άντρες ο Αβραάμ, και προσφωνεί μόνο τον έναν, ονομάζοντάς τον ‘Κύριε’ (Γεν. 18,1-3), 

(β) Όταν καταστράφηκαν τα Σόδομα και Γόμορρα από δύο Κυρίους εξ ονόματος τρίτου Κυρίου (Γεν. 19,24), 

(γ) Ο Ψαλμός 109 μιλάει για τρεις Κυρίους (‘Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου…’ και παρακάτω εμφανίζεται και 3ος Κύριος, το Πανάγιο Πνεύμα), 

(δ) Στο Μασσωριτικό του Ησαΐα (6,8) διαβάζουμε: «Άκουσα την φωνή του ΚΥΡΙΟΥ να λέει: Ποιον ΘΑ ΑΠΟΣΤΕΙΛΩ και ποιος θα πορευτεί ΓΙΑ ΜΑΣ (στο όνομά μας);» Η μια ερώτηση του Θεού είναι στον Ενικό και η δεύτερη στον πληθυντικό. Μιλώντας για τον εαυτόν του ο Θεός υπονοεί ότι δεν είναι ένα πρόσωπο αλλά περισσότερα, 

(ε) Το ίδιο, ο Θεός δια του προφήτου Αμώς αναγγέλλει τα εξής: «Σας ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΑ, όπως ο Θεός ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΕ τα Σόδομα και τα Γόμορρα ..... και παρ' όλο τούτο δεν επιστρέψατε σε μένα, λέγει ο Κύριος» (Αμ. 4,11), 

(στ) Στον προφήτη Ζαχαρία προαναγγέλλεται η νίκη του Ιησού επί του διαβόλου, κατά τους πειρασμούς του Κυρίου στην έρημο (Ζαχ. 3,2): «Και ΕΙΠΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ προς το διάβολο: Ο ΚΥΡΙΟΣ ΝΑ ΣΕ ΕΠΙΤΙΜΗΣΕΙ διάβολε…». Ο ένας Κύριος ονομάζει άλλον Κύριο, που θα επιτιμήσει τον διάβολον, 

(ζ) Στον Ιώβ, ο Ελιού λέγει προς τον πολύπαθο Ιώβ: «Κανένας τους όμως δεν λέγει: πού είναι Ο ΘΕΟΣ, ΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΜΟΥ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ελπίδα δίνει σε ώρες σκοτεινές» (Ιώβ 35,10), 

(η) Το ίδιο συμβαίνει και στο Εβραϊκό κείμενο του Εκκλησιαστή: «Θυμήσου ΤΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣ ΣΟΥ, στης νιότης σου τις μέρες» (12,1) (βλ. και «Αντιχιλιαστικόν Εγχειρίδιον», Ν. Σωτηρόπουλου, εκδ. Ο Σταυρός, 1989, σελ. 28, 29, 39). Υπάρχουν πολλά ακόμη παρόμοια σημεία, τα οποία λόγω έκτασης δεν μπορούν να συμπεριληφθούν στο παρόν άρθρο.

Στην Καινή Διαθήκη αναφέρονται ολοκάθαρα τα τρία θεία πρόσωπα. Π.χ.: 

(α) Στη Βάπτιση του Κυρίου (Ματθ. 3,17), 

(β) Στην αποστολή των μαθητών του Χριστού: ‘Πηγαίνετε και κάντε όλα τα έθνη μαθητές μου, βαπτίζοντες αυτούς ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος’ (Ματθ. 28,19), 

(γ) Στην ευλογία του απ. Παύλου: ‘Η χάρις του Κυρίου Ιησού ΧΡΙΣΤΟΥ και η αγάπη του ΘΕΟΥ και η Κοινωνία του Αγίου ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ να είναι μαζί με όλους εσάς’ (Β΄ Κορ. 13,13), 

(δ) Στην προτροπή του προς τους ιερείς της Εφέσου: ‘Προσέχετε πώς θα ζείτε και πώς θα φέρεσθε στο ποίμνιό σας στο οποίο το ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ σάς έθεσε επισκόπους για να ποιμαίνετε την Εκκλησία του ΘΕΟΥ, την οποία απέκτησε ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ’ (ο Θεός πρόσφερε το αίμα του, άρα ο Χριστός που πέθανε στο Σταυρό είναι ο Θεός) (Πράξ. 20,28),

(ε) Στη Β΄Θεσσαλ. επιστολή του Παύλου: ‘Ο ΚΥΡΙΟΣ (Άγιο Πνεύμα) να κατευθύνει τις καρδιές σας στην αγάπη του ΘΕΟΥ (Πατέρα) και στην υπομονή του ΧΡΙΣΤΟΥ’ (3,5) κ.α.

Τα τρία πρόσωπα της Θεότητας δεν είναι τρεις τρόποι εμφανίσεως του ενός Θεού στην ιστορία (αιρετικός Σαβέλλιος), αλλά κάθε πρόσωπο είναι τέλειος Θεός, ίσο, ομοδύναμο και ομοούσιο με τα άλλα. Η μόνη διαφορά βρίσκεται στις προσωπικές ιδιότητες ενός εκάστου των προσώπων. Μόνο ο Πατέρας είναι αγέννητος, μόνο ο Υιός γεννάται προαιωνίως και μόνο ο Παράκλητος εκπορεύεται από τον Πατέρα. Οι ιδιότητες της ουσίας όμως είναι κοινές και στα τρία πρόσωπα (παντοδυναμία, πανσοφία, πανταχού παρουσία κ.λπ.), αλλά και κάθε πρόσωπο ενεργεί ομού με το άλλο για τη σωτηρία του κόσμου (δημιουργία του κόσμου, σταυρική θυσία του Ιησού, Πεντηκοστή κ.ο.κ.)

Ο ΟΥΡΑΝΙΟΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΣ, ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Μόνο η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος θα μπορούσε να μεταβάλλει με θαυμαστό τρόπο την ζωή των μαθητών του Κυρίου, όπως και πράγματι συνέβη 10 ημέρες μετά την Ανάληψη του Χριστού. Την ημέρα της ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ, οι απλοϊκοί ψαράδες της Γαλιλαίας επλήσθησαν Πνεύματος Αγίου και με θεία τόλμη και αφοβία στη συνέχεια έστρεψαν δια των αγιοπνευματικών κηρυγμάτων τους όλα τα έθνη προς τον Αναστάντα Κύριο.

Αυτό έγινε, και συνεχώς πραγματοποιείται (η σωτηρία των ψυχών), γιατί το Άγιο Πνεύμα είναι Κύριος και Θεός, το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ομόθρονο και αχώριστο από τον Πατέρα και τον Υιό. Στην Καινή Διαθήκη μάλιστα φαίνεται ολοκάθαρα να παρηγορεί, να ομιλεί στους προφήτες, να οδηγεί στην αλήθεια, να διαιρεί και να μοιράζει τα χαρίσματα, να λυπάται, να δίνει εντολές στους αποστόλους, να αναδεικνύει επισκόπους, να καθοδηγεί τον απόστολο Παύλο, να τελεί τα μυστήρια, να αγιάζει τους πιστούς. Όχι μόνο και αυτή η Ενανθρώπηση του Υιού του Θεού δια του Αγίου Πνεύματος επετεύχθη, αλλά και χωρίς την καθοδήγηση του Παρακλήτου η Εκκλησία δεν θα σταθεροποιείτο στην αλήθεια, ή θα λοξοδρομούσε θεολογικά στην ιστορική της πορεία (Ιω. 16,13). Δεν ΕΙΝΑΙ το Άγιο Πνεύμα επομένως δύναμη Θεού και ενέργεια, όπως δέχονται οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, αλλά ΕΧΕΙ θεία δύναμη και ενεργεί ως Θεός (λ.χ. «Λήψεσθε δύναμιν επελθόντος του Αγίου Πνεύματος εφ’ υμάς», Πράξ. 1,8). Είναι διδασκαλία της Αγίας Γραφής ότι το Άγιο Πνεύμα διακρίνεται από τη δύναμη του Θεού: «Το χαρμόσυνο άγγελμά μας για το Χριστό, λέγει ο Παύλος, δεν το φέραμε σ’ εσάς μόνο με λόγια, αλλά και με δυνάμεις θαυματουργικές, με τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος…» (Θεσσαλ. Α΄, 1,5). Και πάλι λέγει: «ΔΙΑ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΕΩΣ του Πνεύματος του Αγίου» (Ρωμ. 15,13).

Στις Πράξεις ακόμη διαβάζουμε: Ο Πέτρος είπε: «Ανανία, γιατί άφησες το σατανά να κυριεύσει την καρδιά σου; Γιατί είπες ψέματα στο Άγιο Πνεύμα; ….. Δεν είπες ψέματα σε ανθρώπους, αλλά ΣΤΟΝ ΘΕΟ» (5,3-4). Πρόσωπο επομένως το Άγιο Πνεύμα (αφού μόνο σε πρόσωπα μπορούμε να πούμε ψέματα), και μάλιστα αμέσως μετά ο απ. Πέτρος το ονομάζει Θεό! Ο απ. Παύλος το ονομάζει ΚΥΡΙΟ: «Ο δε Κύριος το Πνεύμα εστί» (Β΄ Κορ. 3, 15-17). Και είναι φυσικά Δημιουργός ως Θεός: «Πνεύμα θείον το ποιήσάν με…» (Ιώβ 33,4). Που σημαίνουν ότι το Πνεύμα το Άγιο συνδοξάζεται και συμπροσκυνείται ως Θεός, όπως ο Πατέρας και ο Υιός. Λέγει ο απ. Πέτρος: «Κατά πρόγνωσιν Θεού ΠΑΤΡΟΣ, εν αγιασμώ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, εις υπακοήν και ραντισμόν αίματος ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ….» (Α΄ Πέτρ. 1,2). Το Άγιο Πνεύμα είναι η ίδια η Ζωή, την οποία μοιράζει αφιλοκερδώς στους θέλοντες ευσεβώς ζην. Ο Μ. Βασίλειος παρομοιάζει το Άγιο Πνεύμα με όρνιθα που ζωοποιεί τα αυγά της, δηλαδή όλη την Δημιουργία, ερμηνεύοντας το ‘και Πνεύμα Θεού επεφέρετο επάνω του ύδατος’ της Γενέσεως του κόσμου (1,1).

Είναι η ψυχή της Εκκλησίας ο Παράκλητος, απ’ τα δρώμενα της οποίας (Λειτουργία, ακολουθίες, μυστηριακή ζωή) τίποτε δεν γίνεται κατανοητό χωρίς την επενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Εξάλλου, "Κανένας δεν μπορεί να πει ότι ο Ιησούς είναι ο Κύριος, παρά μόνο με τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος" (Α΄ Κορ. 12,3). Άλλωστε ο Θεάνθρωπος το είχε ήδη τονίσει: «Όταν έλθει Ο Παράκλητος (ο συνήγορος, μεσίτης και παρηγορητής), δηλαδή το Πνεύμα το Άγιον που θα στείλει ο Πατέρας στο όνομά μου, ΕΚΕΙΝΟΣ θα σας διδάξει τα πάντα και θα σας ερμηνεύσει όλα όσα σας είπα» (Ιω. 14,26). Θεός και Θείο Πρόσωπο επομένως ο Παράκλητος, όχι αφηρημένη δύναμη. Επιπλέον, αν και ουσιαστικά οι ιδιότητες των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος είναι κοινές, υποστατικά το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται μόνο από τον Πατέρα και όχι ‘και από τον Υιό’ (Filioque), σε ακολουθία και των λόγων του Ιησού κατά τη διάρκεια του Μυστικού Δείπνου: «Όταν έλθει ο Παράκλητος…. το Πνεύμα της αληθείας, το οποίο εκπορεύεται από τον Πατέρα, ΕΚΕΙΝΟΣ θα μαρτυρήσει για μένα» (Ιω. 15,26).

Από τον απ. Παύλο αναφέρονται εννέα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, ήτοι: εγκράτεια, πραότητα, πίστη, αγαθοσύνη, χρηστότητα, μακροθυμία, ειρήνη, χαρά, αγάπη (Γαλ. 5,22-23). Τα χαρίσματα είναι δείγματα ότι η Βασιλεία του Χριστού ήδη ανέτειλε στον κόσμο και ότι ζούμε από τη γέννηση του Θεανθρώπου κ.ε. στις έσχατες ημέρες, καθώς ο προφήτης Ιωήλ προφήτευσε και ο απ. Πέτρος επαναλαμβάνει στις Πράξεις των Αποστόλων. Πράγματι, σύμφωνα με τον απόστολο Πέτρο, ΟΙ ΕΣΧΑΤΕΣ ΗΜΕΡΕΣ πραγματοποιήθηκαν κατά την ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ: «Στάθηκε τότε ο Πέτρος μαζί με τους έντεκα, ύψωσε τη φωνή του και απευθύνθηκε σ’ αυτούς: Άντρες Ιουδαίοι και όλοι όσοι κατοικείτε στην Ιερουσαλήμ, ας είναι γνωστό αυτό σ’ εσάς και βάλτε στ’ αυτιά σας τα λόγια μου. Γιατί αυτοί δεν είναι μεθυσμένοι όπως εσείς νομίζετε, επειδή είναι εννιά η ώρα το πρωί, αλλά αυτό είναι εκείνο που έχει ειπωθεί μέσω του προφήτη Ιωήλ: ‘Και θα γίνει στις έσχατες ημέρες, λέει ο Θεός, θα εκχύσω από το Πνεύμα μου πάνω σε κάθε σάρκα και θα προφητέψουν οι γιοι σας, και οι θυγατέρες σας και οι νεαροί σας θα δουν οράματα, και οι πρεσβύτεροί σας στην ηλικία θα δουν όνειρα. Και βέβαια πάνω στους δούλους μου και στις δούλες μου τις ημέρες εκείνες θα εκχύσω από το Πνεύμα μου, και θα προφητέψουν’ (Πράξ. 2,14-18).

Το μεγαλύτερο χάρισμα είναι βέβαια η αγάπη, αλλά και τα ιδιαίτερα χαρίσματα-δώρα του Θεού στον καθένα από εμάς οφείλουμε να τα ανακαλύψουμε και να τα αξιοποιήσουμε προς χάριν όλων. Η πίστη, η διάκριση των πνευμάτων, ο φωτισμός στα θέματα εκκλησιαστικής θεολογίας και ζωής, η καταπολέμηση των παθών, το προορατικό χάρισμα, το συγγραφικό τάλαντο κ.α. είναι αποτελέσματα-απαντήσεις του Παρακλήτου στις προσευχές των χριστιανών. Γι’ αυτό και η Εκκλησία, χωρίς το Άγιο Πνεύμα, δεν θα διέφερε από κάποιο ίδρυμα ή θα ήταν ένα ηθικό σωματείο και μόνο, ή κάποια ιστορική λέσχη, αφού δεν θα αποτελούσε ζωντανή κοινότητα Θεανθρώπινης υφής και ζωής.

Τέλος, το Άγιο Πνεύμα είναι εκείνο που ενέπνευσε τους προφήτες ώστε να προφητεύσουν για τον ερχομό στον κόσμο του Μεσσία και λυτρωτή Ιησού. Ο απ. Πέτρος ξεκαθαρίζει ότι καμία επαληθεύσιμη στην ιστορία προφητεία δεν πραγματοποιήθηκε με φυσικό τρόπο, ή με ιδιωτικές παραψυχικές δυνάμεις, παρά μόνο το Άγιο Πνεύμα ήταν εκείνο το οποίο ενέπνευσε τους αγίους προφήτες ώστε να προφητεύσουν στο όνομα του Θεού (Β΄ Πέτρ. 1,21).