Οι κληρικοί θα γίνουν οι χειρότεροι και οι ασεβέστεροι των όλων

Στο βιβλίο «Οι Προφητείες του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού μέσα στην Ιστορία» της Ευθυμίας Μοναχής (κατά κόσμον Ιουλίας Γκελτή), υπάρχουν κάποιες προφητείες που αφορούν τους ιερείς, οι οποίες είναι πολύ συνταρακτικές. Αυτές είναι οι εξής.

«Οι κληρικοί θα γίνουν οι χειρότεροι και οι ασεβέστεροι των όλων».

«Θάρθη καιρός που δεν θα υπάρχη αυτή η αρμονία που είναι σήμερα μεταξύ λαού και κλήρου».

«Ακούσατε, αδελφοί μου Χριστιανοί. Θάρθη καιρός, που δεν θα παρατηρείται αυτή η αρμονία που είναι σήμερα μεταξύ λαού και κλήρου. 

Όταν θα πηγαίνει ο πάπας σε σπίτι λαΪκού, μόλις θα φεύγει θα θυμιάζουν με θυμίαμα. 

Αν θα καθήση σε στρώμα μετά την αναχώρησίν του θα το τινάζουν. 

Άν θα συναντούν οι άνθρωποι κληρικόν στον δρόμον, θα γυρίζουν πίσω και δεν θα εξακολουθούν τον δρόμο τους».

«Οι παπάδες θα χαλάσουν την θρησκεία» Εκφωνήθηκε στο Μέτσοβο.

Ο άγιος Κοσμάς ομολογεί ότι στην εποχή του υπήρχε αρμονία μεταξύ κλήρου και λαού.

Στην σημερινή μας εποχή δεν βλέπουμε πολύ μεγάλη αρμονία μεταξύ κλήρου και λαού. Υπάρχει θα έλεγα μια μέση κατάσταση, η οποία χειροτερεύει.

Γιατί «οι κληρικοί θα γίνουν οι χειρότεροι και οι ασεβέστεροι των όλων». Επόμενο είναι ένεκα τούτου να μην υπάρχει εμπιστοσύνη των λαϊκών προς τους ιερείς τους.

Σε άλλη  προφητεία μάλιστα διαγράφονται μερικές αντιδράσεις των λαϊκών:

«Όταν πηγαίνη ο παπάς σε σπίτι λαϊκού, μόλις θα φεύγη θα θυμιάζουν με θυμίαμα. Αν θα καθήση σε στρώμα, μετά την αναχώρησίν του θα το τινάζουν».

Οι λέξεις «θυμίαμα» και «θυμιάζουν» σημαίνει πως αυτοί που θα το κάνουν αυτό δεν θα έχουν χάσει την πίστη τους, αλλά θα έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στον ιερέα που τους επισκέφτηκε· ή πως με όσα άκουσαν και είδαν φοβήθηκαν οι πιστοί πως ο παπάς αυτός ακολουθείτο και ενεπνέετο από τον διάβολο και θυμίαζαν τον τόπο για να βγεί έξω από το σπίτι τους μαζί με τον παπά κι ο διάβολος, να μην τους τον αφήσει εκεί.

Σκανδαλίστηκαν απ’ όσα είδαν-άκουσαν και «τίναξαν τα ιμάτιά τους».

«Αν θα συναντούν οι άνθρωποι κληρικό στο δρόμο, θα γυρίζουν πίσω και δεν θα εξακολουθούν τον δρόμο τους». 

Φαίνεται ότι θα φοβούνται να τον χαιρετήσουν, για να μην ακούσουν κάτι που θα τους σκανδαλίσει ή θα τους βλάψει. Ίσως πιστεύουν πως τρέχει κοντά σ’ ένα τέτοιο κληρικό ο διάβολος και αποφεύγουν την διαβολική ενέργεια, που θα βγαίνει από ένα τέτοιο κληρικό.

Όλες αυτές οι πράξεις δείχνουν πως οι λαϊκοί θάναι καλύτεροι από τους κληρικούς δεδομένου ότι σε προφητεία λέει πως οι κληρικοί θα γίνουν οι χειρότεροι και ασεβέστεροι των όλων.

Τέλος ο άγιος Κοσμάς προσθέτει και το χειρότερο σε μία άλλη προφητεία που εξεφώνησε στο Μέτσοβο:

«Οι παπάδες θα χαλάσουν την θρησκεία».

Κυρίως αυτή η προφητεία δικαιολογεί απόλυτα την αντίδραση των λαϊκών έναντι του κλήρου. 

Αν αυτοί «χαλάσουν την θρησκεία», αλλοιώσουν τα δόγματα, διδάξουν άλλα δόγματα, ξένα της ορθοδόξου αληθείας, αν οικουμενιστικοποιήσουν την ορθοδοξία, αν δουν προσβάσεις αύριο και συμπορεύσεις προς τις απαιτήσεις του Αντιχρίστου, τι εμπιστοσύνη να έχουν σε τέτοιους κληρικούς οι πιστοί, που εκείνα τα χρόνια θα πέσει όλο το μένος του Αντιχρίστου και των οργάνων του πάνω στους πιστούς;

Εδώ όμως θέλω να διευκρινίσω κάτι:

Η προφητεία του αγίου Κοσμά δεν αφορά σ’ ολόκληρο τον κλήρο. Αφορά σ’ εκείνον που θα έχει σοβαρούς λόγους να μη τον αποδέχεται και να μη τον εμπιστεύεται ο πιστός λαός του Θεού.

Η Εκκλησία δεν θα μείνει ποτέ χωρίς κλήρο, διότι η ιερωσύνη, καίτοι δεν ανήκει στα τρία υποχρεωτικά Μυστήρια της Εκκλησίας (Βάπτισμα – Χρίσμα – Θεία Ευχαριστία), όμως χωρίς αυτήν δεν μπορεί να ζήση οργανικά η Εκκλησία (δεν μιλώ οργανωτικά και διοικητικά, αλλά μυστηριακά).

Και αν κατά τον καιρό του Αντιχρίστου η Εκκλησία ολογομελήσει και μείνει το «λείμμα», μέσα σ’ αυτό θα υπάρχει και το «λείμμα» της ιερωσύνης. Αυτό το λείμμα των λαϊκών θάχει μεγάλη αρμονία με το λείμμα των ιερέων και θα παρουσιάζουν την ενότητα των μαθητών του Ουρανίου Βασιλέως.

Παρά ταύτα δυστυχώς θα εκπληρωθεί η προφητεία αυτή. Τώρα δεν έχει εκπληρωθεί. Απευχόμαστε μια τέτοια εκπλήρωση. Αλλά και ο Άγιος δεν ήθελε ποτέ μια τέτοια αληθινή κατάσταση.

Ο άγιος νουθετούσε τους ιερείς για την προσωπική τους ζωή, για την αποστολή τους, για την κατάρτισή τους, αλλά και για τον πνευματικό τους καταρτισμό. Τους βοηθούσε να είναι άξιοι της αποστολής τους. Μιλούσε για την ευθύνη που έχουν για τις ψυχές των χριστιανών, τις οποίες συμβολίζουν οι φούντες του πετραχηλιού του ιερέως. Έλεγε ποια προσόντα πρέπει νάχουν εκείνοι που θα γίνουν ιερείς. Να είναι καθαροί σαν άγγελοι και να διαλέγουν καλές παπαδιές.

Όταν εξεφώνησε αυτές τις προφητείες, κάποιοι κληρικοί δυσανασχέτησαν.

–Άγιε μεγάλη προσβολή σε μας.

Και ο Άγιος απάντησε:

–Αμ εγώ τι είμαι; Δεν είμαι από την ιδικήν σας τάξιν; Σας λέγω πως αυτά δυστυχώς μια μέρα θα γίνουν.

Σε άλλη διδαχή του ο Άγιος είπε και κάτι άλλο:

«Τον παλιό καιρόν οι άνθρωποι όταν ήθελαν να παιδεύσουν κανένα άνθρωπον, έκαναν όρκον και έλεγον να δώση ο Θεός να τον βάλη με τους ιερείς του 8ου αιώνος. Δια τούτο, αδελφοί μου, είναι δύσκολον την σήμερον να σωθούν πατριάρχες, αρχιερείς, ιερείς κ.λπ. Δια τούτο σας συμβουλεύω άγιοι ιερείς, τώρα που έχετε καιρόν, μετανοήσατε ίνα σωθήτε».

Όμως ο Άγιος νουθετούσε και τους λαϊκούς να σέβονται και να αγαπούν τους ιερείς τους:

«Να τιμάτε τους ιερείς· κι αν τύχη ένας ιερεύς και ένας βασιλεύς, τον ιερέα να προτιμήσης· κι αν τύχη ένας ιερεύς και ένας άγγελος, τον ιερέα θα προτιμήσεις, διότι ο ιερεύς είναι ανώτερος από τους Αγγέλους. Εγώ έχω χρέος όταν απαντήσω ιερέα να σκύψω να του φιλήσω τα χέρια και να τον παρακαλέσω να παρακαλή τον Θεόν δια τας αμαρτίας μου. Διότι όλος ο κόσμος να παρακαλέση τον Θεόν δεν δύνανται να τελειώσουν (= τελέσουν) τα Άχραντα Μυστήρια, και ένας ιερεύς, έστω και αμαρτωλός, δύναται με την χάριν του Αγίου Πνεύματος να τα τελειώση».

Βλέπουμε λοιπόν ποιες ήταν οι πεποιθήσεις του αγίου Κοσμά για την ιερωσύνη.

Όμως η προφητεία είναι ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, η οποία «βρύει προφητείας».

 Όλους μας θλίβει η προφητεία αυτή.

Η προφητεία επαληθεύεται και στον ορίζοντα τα νέφη σκοτεινιάζουν.

Σκοπός του παρόντος άρθρου δεν είναι ο σκανδαλισμός των πιστών και δεν θεωρώ απαραίτητο και σωστό να επαναλάβω καταστάσεις είτε ψευδείς, συκοφαντικές, φανταστικές είτε και αληθινές, που τα ΜΜΕ προβάλλουν κάθε τόσο για τον κλήρο. Δεν μπορώ όμως να αποσιωπήσω μερικές καταστάσεις που προδιαγράφονται στον ορίζοντα.

Και πάλι υπογραμμίζω πως αυτά δεν αφορούν το σύνολο των ιερέων. Οι περισσότεροι ιερείς στέκονται καλά. Τα νέφη αυτά που σκοτεινιάζουν είναι:

Εκκοσμίκευση πολλών ιερέων, τάση αποστασιοποιησρως εκ των ιερών κανόνων, εκσυγχρονισμοί. 

Κάποιοι ιερείς διαμαρτύρονται δια τα ράσα τους και θέλουν να μη φορούν ράσα. 

Τα καλυμμαύκια τους είναι «ανθυγιεινά» (!) 

Αλλοι λένε πως τα ράσα γίνονται εμπόδιο στους νέους για να γίνουν ιερείς… (Αν κάποιον εμποδίζει το ράσο στο να γίνει κληρικός, βεβαίως και δεν πρέπει να γίνει, γιατί δεν θέλει να σηκώσει σταυρό).

Άλλοι ζητούν «ανακαίνιση» ιερών Ακολουθιών και Θείας Λειτουργίας. Έχουν φαίνεται την εντύπωση πως οι πιστοί έχουν ανάγκη από άνεση και όχι από παράδειγμα…

Ηθική κατάπτωση (με την διττή έννοια) ορισμένων. Ζητούν δεύτερο γάμο δια τους κληρικούς.

Έλλειψη προσοχής.

Πολλοί χριστιανοί σκανδαλίζονται και δεν θέλουν στην ενορία τους, που πρέπει να είναι η πνευματική φωλιά τους, αλλά καταφεύγουν σε άλλες ενορίες και αλλάζουν πνευματικούς.

Περί όλων τούτων πολλά έχουν γραφεί και απ’ όλα τούτα πολλοί έχουν σκανδαλιστεί και απογοητευτεί. Βλέπουμε εξ αυτών να σταματάει η εμπιστοσύνη των πιστών και προδιαγράφονται ταχέως τα δεινά της προφητείας.

Συνομιλία χριστιανού ορθοδόξου με ψευδομάρτυρα του Ιεχωβά για το όνομα του Θεού

Λένε κάποιοι αιρετικοί ότι το όνομα του Θεού είναι Ιεχωβά;
Εν μέρει αυτό δεν το αρνείται κανείς και λέω έν μέρει, διότι όπως θα δείτε παρακάτω είναι εβραϊκό όνομα και η προφορά δεν είναι Γιεχωβά, αλλά Γιαχβέ και επίσης στα Ελληνικά μεταφράζεται ως Κύριος. Το κύριο θέμα όμως είναι, αν ο Θεός έχει μόνον αυτό το όνομα, που στα εβραϊκά είναι και προφέρεται Γιαχβέ ή αν έχει και άλλα ονόματα, τα οποία αποκρύπτετε εσείς σκόπιμα.

Δείτε τι διδάσκει η«εταιρεία “ΣΚΟΠΙΑ”, που εμπορεύεται με ελεεϊνό τρόπο τον λόγο του Θεού » στο βιβλίο «Καταλλαγή» στις σελίδες 110 και 111:

«Ο Θεός αποκαλύπτει εαυτόν είς τα πλάσματά του δια διαφόρων ονομάτων, έκαστον δε εκ των ονομάτων του, έχει βαθείαν σημασία…Δημιουργόν….Δοτήρα της ζωής…Παντοκράτωρα…Ιεχωβά…»

Έχει πολλά ονόματα λέει ο Θεός. Δίνει ακόμη ο ψευδοπροφήτης και την σημασία των ονομάτων. Ονόματα και όχι επίθετα.
Εσείς οι «Ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά» τα γράφετε αυτά, από μόνοι σας.

Δείτε τι άλλο διδάσκει η«εταιρεία “ΣΚΟΠΙΑ”, που εμπορεύεται με ελεεϊνό τρόπο τον λόγο του Θεού » στο «ιερό» Βιβλίο «Η Νέα Κτίσις» 6ος τόμος των ΓΡΑΦΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ του ψευδοπροφήτη Ρώσσελ, όπου τονίζει ότι οι άνθρωποι του Θεού πρέπει να παίρνουν τα ονόματα που αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη και κανένα άλλο.
Τα άλλα λέει είναι «φατριαστικά» και δεν πρέπει να τα δέχονται.

Διαβάστε και εξηγείστε μου τι λέει σε αυτό το εδάφιο: Εξοδος ΛΔ΄14. «ού γάρ μη προσκυνήσετε θεοίς ετέροις. ο γάρ Κύριος ο Θεός ζηλωτόν όνομα, Θεός ζηλωτήν έστι». Ο Κύριος ο Θεός εδώ ονομάζεται ζηλωτόν!

Διαβάστε σας παρακαλώ κι εδώ: Έξοδος Γ΄ 13-15. «Και είπε Μωϋσής προς τον Θεόν. ιδού εξελεύσομαι προς τους υιούς Ισραήλ, και ερώ προς αυτούς. ο Θεός των πατέρων υμών απέσταλκέ με προς υμάς. Ερωτήσουσί με. τι όνομα αυτώ; τι ερώ προς αυτούς; και είπεν ο Θεός προς Μωϋσήν λέγων. Εγώ ειμι ο ών. Και είπεν. ούτως ερείς τοις υιοίς Ισραήλ. Ισαάκ ο Θεός των πατέρων υμών, Θεός Αβραάμ και Θεός Ισαάκ και Θεός Ιακώβ απέσταλκέ με προς υμάς. τούτο μου εστιν όνομα αιώνιο και μνημόσυνον γενεών γενεαίς».

Ο Απ. Παύλος αποκαλεί τον Χριστό «ο ών» στο: Ρωμ. Θ΄5 «ο ών επί πάντων Θεός ευλογητός είς τους αιώνας. αμήν».

Διαβάστε κι εδώ: Αποκ. Α΄ 7-8. «Ιδού έρχεται μετά των νεφελών, και όψεται αυτόν πάς οφθαλμός και οίτινες τον εξεκέντυσαν, και κόψονται επ’ αυτόν πάσαι αι φυλαί της γής. Ναι, αμήν. Εγώ ειμί το Α και το Ω, λέγει Κύριος ο Θεός, ο ών και ο ήν και ο ερχόμενος, ο παντοκράτωρ».

Σύμφωνα δηλαδή με την Αγία Γραφή ο Θεός φέρει και άλλα ονόματα, το όνομα ο «ών», το οποίο μάλιστα το ονομάζει όνομα αιωνίως μνημονευόμενο και το όνομα «ζηλωτόν» δηλαδή ζηλότυπος. Για ποιο λόγο αυτά το ονόματα το αποκρύπτετε; Θα σας απαντήσω εγώ γιατί αποκρύπτετε τουλάχιστον το αιώνιο όνομα «ών». Το αποκρύπτετε διότι αυτό το όνομα φέρει και ο Ιησούς Χριστός. Η λέξη «ών» σημαίνει ο πάντοτε υπάρχων. Άρα ο Ιησούς Χριστός είναι και ο πάντοτε υπάρχων. Ο πάντοτε υπάρχων όμως είναι μόνον ο Θεός. Άρα ο Ιησούς Χριστός ως «ών» είναι Θεός και φυσικά είναι ισότιμος με τον Πατέρα Θεό. Αυτός είναι ο λόγος που αποκρύπτετε αυτό το αιωνίως μνημονευόμενο όνομα του Θεού. Το ίδιο συμβαίνει και με το όνομα «παντοκράτωρ». Ο Θεός ονομάζεται και «παντοκράτωρ», όπως ονομάζεται και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.

(Π.Ο.Σ.) Διαβάστε όμως εκεί στο: Έξοδος ΣΤ΄ 2-3. «Ελάλησε δε ο Θεός, προς Μωϋσήν και είπε…και το όνομά μου Ιεχωβά ουκ εδ΄ήλωσα αυτοίς….και το όνομα Ιεχωβά….». Δείτε τι λέει ότι το όνομα του Θεού είναι Ιεχωβά.

(Χ.Ο.) Μα το Ιεχωβά που λέει στην δική σας Γραφή δεν σχετίζεται με το πρωτότυπο Εβραϊκό κείμενο, αλλά με πολύ μεταγενέστερη Εβραϊκή χρήση. Οι Εβραίοι από υπερβολική ευλάβεια απέφευγαν να προφέρουν το προσωπικό όνομα του Θεού. Το πρωτότυπο κείμενο είχε μόνο τέσσερα (4) σύμφωνα. Αργότερα, πολλούς αιώνες μετά τον Χριστό, οι Λόγιοι Μασσουρίτες πρόσθεσαν τα φωνήεντα και προήλθε το νόθο όνομα Ιεχωβά.

Σήμερα η έρευνα απέδειξε ότι η σωστή προφορά είναι Γιαχβέ. Οι εβδομήντα δύο (72) καθηγητές Εβραίοι μετέφρασαν από τα Εβραϊκά στα Ελληνικά το όνομα του Θεού, ως Κύριος. Το όνομα του Θεού στα Ελληνικά είναι Κύριος.

• Δείτε στο: Γέν. ΚΒ΄ 14. «και εκάλεσε Αβραάμ ……Κύριος είδεν.» Εδώ το Ιεοβά το μεταφράζει «Κύριος».

• Επίσης Ψαλμ. ΞΗ΄ 4. «Κύριος είναι το Όνομα αυτού».

• Επίσης ΑΜΩΣ Δ΄ 13. «…Κύριος ο Θεός των δυνάμεων είναι το όνομα αυτού».

• Ματθ. κβ΄44. «Είπεν ο Κύριος τώ Κυρίω μου……».

• Ψαλμ. ΡΘ 1. «Είπεν ο Κύριος τώ Κυρίω μου… κάθου…»

(Π.Ο.Σ.) Μα το Κύριος δεν είναι Όνομα. Το έχουμε και όλοι μας. Κύριος είμαι και εγώ Κύριος είστε και εσείς.

(Χ.Ο.) Μάλλον δεν γνωρίζετε την σημασία της λέξης Κύριος, με την απόλυτη έννοια. Κύριος με απόλυτη έννοια σημαίνει ο «Κύριος πάντων», ο «Κυρίαρχος του παντός», ο «Εξουσιαστής», ο «Παντοκράτωρ», ο «Γνήσιος», ο «Έγκυρος», ο «έχων Κύρος».
Το όνομα του Θεού έχει σημασία ως έννοια και όχι ως λέξη.
Ο Θεός, στον Εβραίο Μωϋσή, έδωσε Εβραϊκή λέξη της έννοιας του ονόματός του και ήθελε να εκφράσει την αλήθεια ότι αυτός είναι ο Ών, ο πάντοτε Υπάρχων, δηλαδή η πηγή και το έδαφος της υπάρξεώς του είναι ο εαυτός του, ότι είναι ο Αληθινός Θεός. Αν μιλούσε στον Αριστοτέλη η στον Πλάτωνα θα έδινε Ελληνικό όνομα και όχι Εβραϊκό.

Το κύριος στους ανθρώπους - με μικρό κάπα - λέγεται για λόγους ευγενείας και με σχετική έννοια.
Το Κύριος για τον Θεό, γράφεται με κάπα κεφαλαίο Κ και καταλήγει να είναι κύριο Όνομα και αναφέρεται με απόλυτη έννοια.
Άλλο καταλαβαίνετε αν σας πώ «ο κύριος Γιώργος είπε» και άλλο καταλαβαίνετε αν σας πώ «ο Κύριος είπε». Με την λέξη «ο Κύριος» εννούμε τον Θεό.
Θέλω εδώ να σας θυμίσω ότι ο Χριστός μιλάει προς τον πατέρα του, αλλά ποτέ δεν τον αποκαλεί Ιεχωβά. Πάντοτε τον αποκαλεί Πατέρα, διότι η λέξη «πατέρας» δηλώνει τρυφερότητα και σεβασμό:

• Διαβάστε: Ματθ. «ΚΣΤ΄42. «Πάτερ μου, ει ού δύναται τούτο το ποτήριο…….».

• Διαβάστε: Λουκ. ΚΓ΄46. «Πάτερ, είς χείρας σου παρατίθεμαι το πνεύμα μου».

Επίσης και στους μαθητές του δίδαξε πώς να αποκαλούν τον πατέρα όταν προσεύχονται Ματθ. ΣΤ΄9: «Πάτερ ημών….».
Δεν θα ήταν μεγάλη ασέβεια τα παιδιά σας να σας αποκαλούν Νάθαν;
Δεν είναι μεγάλη ασέβεια να αποκαλείτε τον Θεό Πατέρα με το όνομά του;

(Π.Ο.Σ.) Άς πάμε στην Καινή Διαθήκη στο Αποκ. ΙΘ΄ 1. «Και μετά ταύτα ήκουσα ως φωνήν μεγάλην όχλου πολλού εν τω ουρανώ λέγοντας. Αλληλούϊα». Στη λέξη «Αλληλούϊα» υπάρχει το όνομα του Θεού.

(Χ.Ο.) Το «αλληλούϊα» που αναφέρει εκεί δεν είναι όνομα, αλλά σημαίνει «αινείτε τον Γιάχ», δηλαδή «αινείτε τον Θεόν». Από αυτό βγαίνει το συμπέρασμα ότι η πραγματική προφορά του θεϊκού ονόματος είναι Γιαχβέ και όχι Γιεχωβά. Γι’ αυτό στην σύντμηση λέγεται Γιάχ και όχι Γιέχ. Προσέξτε όμως ενώ στο Αποκ. ΙΘ΄ 1, στο Αποκ. ΙΘ΄ 3 και στο Αποκ. ΙΘ΄4 ακούγεται η υμνολογία στα Εβραϊκά «Γιάχ», πιο κάτω όμως στο Αποκ. ΙΘ΄ 5 εδάφιο λέγεται στα Ελληνικά, «….αινείτε τον Θεόν ημών». «Αινείτε τον Θεόν», λέει, οπότε το «αλληλού» γίνεται «αινείτε» και το «Γιάχ» (ϊα), γίνεται «Θεός».
Δηλαδή όποιος θέλει τα Εβραϊκά άς λέει «Γιαχβέ» η «Γιάχ» και όποιος θέλει τα Ελληνικά, άς λέει «Θεός». Αλλού συνιστά την λέξη Κύριος, εδώ την λέξη Θεός.

(Π.Ο.Σ.) Άς πάμε στην Καινή Διαθήκη σε ένα εδάφιο, που είναι πολύ σπουδαίο και φανερώνει καθαρά το όνομα του Θεού. Ιωαν. ΙΖ΄ 6. «Εφανέρωσα το όνομά σου εις τους ανθρώπους τους οποίους μοι έδωκας εκ του κόσμου…». Ποιό όνομα φανέρωσε ο Χριστός;

(Χ.Ο.) Εσείς ποιο όνομα νομίζετε, ότι εφανέρωσε ο Χριστός στους μαθητές του;

(Π.Ο.Σ.) Μα ποιο άλλο; Το όνομα Ιεχωβά φανέρωσε!!!

(Χ.Ο.) Σε ποια εθνότητα ανήκαν οι μαθητές του Χριστού;

(Π.Ο.Σ.) Ήταν Εβραίοι.

(Χ.Ο.) Καλά ήταν Εβραίοι οι μαθητές του Χριστού και δεν γνώριζαν το όνομα του Θεού;

(Π.Ο.Σ.) Όχι δεν το ήξεραν. Ο Χριστός τους το εφανέρωσε.

(Χ.Ο.) Αυτά τα λέτε εσείς οι «προβατοειδείς» οπαδοί της «εταιρείας “ΣΚΟΠΙΑ”, που εμπορεύεται με ελεεϊνό τρόπο τον λόγο του Θεού », που παίρνετε την «τροφή» του «ΞΥΠΝΑ», της «ΣΚΟΠΙΑΣ» και τις σκοταδιστικές αντιλήψεις και δοξασίες του «Ψευδοπροφήτη».
Η Αγία Γραφή λέει ότι το γνώριζαν.

(Π.Ο.Σ.) Πού το λέει;

(Χ.Ο.) Διαβάστε: Ψαλμ. ΟΕ΄(ΟΣΤ’) 2, «Γνωστός είναι εν τη Ιουδαία ο Θεός. εν τω Ισραήλ μέγα το όνομα αυτού…».
Τι λέτε τώρα; Φανέρωσε ο Χριστός το όνομα του Θεού στους μαθητές του που ήταν πασίγνωστο; Μήπως περάσατε αφελή τον Χριστό;

(Π.Ο.Σ.) Ομολογώ ότι δεν το ήξερα!

(Χ.Ο.) Γεννιέται όμως ένα θέμα εδώ. Ποιό όνομα φανέρωσε ο χριστός στους μαθητές του;

(Π.Ο.Σ.) Πείτε μου εσείς, ποιό όνομα φανέρωσε ο Χριστός στους μαθητές του.

(Χ.Ο.) Ποιο όνομα ήταν εντελώς άγνωστο στο Ισραήλ;
Ένα όνομα ήταν άγνωστο στο Ισραήλ, το τριαδικό όνομα.
Το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Διαβάστε εδώ: Ματθ. ΚΗ΄ 19 « Πορευθέντες λοιπόν βαπτίζετε αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος….».
Βλέπετε ποιο όνομα φανέρωσε ο Χριστός;

Η «εταιρεία “ΣΚΟΠΙΑ”, που εμπορεύεται με ελεεϊνό τρόπο τον λόγο του Θεού », δεν πιστεύει πραγματικά ότι το όνομα του Θεού είναι Ιεχωβά, αλλά απλά κάνει προπαγάνδα και δεν θα έλεγε ποτέ τον Θεό Ιεχωβά, αν πίστευε στον Τριαδικό Θεό. Λέει τον πατέρα Ιεχωβά, για να βγάλει έξω από την θεότητα τον Χριστό και το Άγιο Πνεύμα. Ακόμη και σε περίπτωση που έλεγε τον Θεό Ιεχωβά και εμείς οι ορθόδοξοι δεν θα είχαμε αντίρρηση. Όλος ο αγώνας γίνεται για τα άλλα δύο Πρόσωπα της Αγίας Τριάδας.

Ο Χριστός, ως φυσικός Υιός του Θεού, φέρει κληρονομικώς υποχρεωτικά το όνομα του Πατέρα του «Γιαχβέ» η «Ιεχωβά», ως ο «ών» ο «πάντοτε υπάρχων». Φέρει το όνομα κληρονομικώς, όπως φέρει κάθε φυσικός υιός το όνομα του πατέρα του. Ο Χριστός λοιπόν, ως φυσικός Υιός του Θεού, δεν μπορεί να έχει άλλο όνομα, εκτός από αυτό το όνομα ή τα ονόματα που δίνει ο ίδιος ο Θεός Πατέρας του, δηλαδή ο «ών», ο «ζηλότυπος», ο «παντοκράτωρ» και άλλα ονόματα, τα οποία θα δούμε αργότερα και που χαρακτηρίζουν τις μεγαλειώδεις έννοιες του ονόματος του Θεού.

Όποιο όνομα έχει ο Θεός Πατέρας το κληρονόμησε ο Χριστός.
Διαβάστε εδώ: Εβρ. Α΄ 4. «Τοσούτον ανώτερος των αγγέλων γενόμενος, όσον εξοχώτερον υπέρ αυτούς όνομα εκληρονόμησε». Δηλαδή ως Υιός Θεού κληρονόμησε το όνομα Γιαχβέ του Θεού Πατέρα Του.

Κληρονόμησε το υπέρ πάν όνομα, που αναφέρει και ο Απόστολος Παύλος στο εδάφιο: Φιλιπ. Β΄ 9-11. «Δια τούτο και ο Θεός υπερύψωσεν αυτόν και εχάρισεν είς αυτόν όνομα το υπέρ πάν όνομα….».

Μπορείτε να μου δείξετε μέσα στην Αγία Γραφή που να επεκαλέστηκε ο Χριστός τον πατέρα του έστω και μια φορά με το όνομα Ιεχωβά;

(Π.Ο.Σ.) Από ότι γνωρίζω δεν υπάρχει.

(Χ.Ο.) Σωστά δεν υπάρχει. Οι Απόστολοι - που έγραψαν την Καινή Διαθήκη απευθείας στα Ελληνικά - δεν αναφέρουν ούτε μία φορά το όνομα του Θεού, ώς Ιεχωβά. Αν ήταν ανάγκη για την σωτηρία μας, δεν θα το έγραφαν οι Απόστολοι;

(Π.Ο.Σ.) Η Αγία Γραφή, όμως, λέει το όνομα του Θεού Ιεχωβά. Έξοδος ΣΤ΄ 2-3. Γιατί δεν το παραδέχεστε εσείς οι Ορθόδοξοι; Άρα αρνείστε την Παλαιά Διαθήκη.

(Χ.Ο.) Ο Χριστός - που δεν απεκάλεσε ποτέ τον Πατέρα του Ιεχωβά - είχε αρνηθεί την Παλαιά Διαθήκη; Οι Απόστολοι - που έγραψαν στα Ελληνικά απευθείας την Καινή Διαθήκη - είχαν αρνηθεί την Παλαιά Διαθήκη;
Μήπως θέλετε να διορθώσετε τον Χριστό και τους Αποστόλους;


Ας δούμε ποιό όνομα διατάζει η Αγία Γραφή
να κηρύττεται στα έθνη και ποιό όνομα κηρύττετε εσείς

(Π.Ο.Σ.) Εσείς, ποιο όνομα λέτε ότι διατάζει η Αγία Γραφή;

(Χ.Ο.) Μα φυσικά το όνομα της Αγίας και ομοουσίω Τριάδας, το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

(Π.Ο.Σ.) Μπορείτε να μου το δείξετε μέσα στην Αγία Γραφή;

(Χ.Ο.) Διαβάζοντας την Καινή Διαθήκη λέξη προς λέξη, δεν συνάντησα πουθενά ούτε κάν μια φορά να λέει ο λόγος του Θεού, ότι πρέπει να κηρύττουν στα έθνη το όνομα του Θεού στα Εβραϊκά, αντίθετα μας προτρέπει να κάνουμε ό,τι έκαναν και οι Απόστολοι. Όσοι δεν κήρυτταν, ό,τι και οι Απόστολοι, τους έχει αποστείλει ο Αντίχριστος για να πλανήσουν τα έθνη.

Άς δούμε λοιπόν τι κήρυτταν οι Απόστολοι του Χριστού:

1. Διαβάστε: Α΄ Κορινθ. Α΄23. «Ημείς δε κηρύτομεν Χριστόν εσταυρωμένον».

2. Διαβάστε: Α΄ Κορινθ. Β΄ 2. «Διότι απεφάσισα να μη ηξεύρω μεταξύ σας άλλο τι, ειμή Ιησούν Χριστόν, και τούτον εσταυρωμένον».

3. Διαβάστε: Γαλάτ. Α΄ 15-16. «Ότε ηυδόκησεν ο Θεός, ο προσδιορίσας με εκ κοιλίας μητρός μου, και καλέσας δια της χάριτος αυτού, να αποκαλύψει τον Υιόν αυτού εν εμοί, δια να κηρύττω αυτόν μεταξύ των εθνών».

Ποιόν κηρύττει ο Απόστολος; Τον Χριστόν βεβαίως.

Ο λόγος του Θεού, μέσα στην Αγία Γραφή, λέει ότι τα έθνη θα ελπίσουν για να σωθούν στο όνομα του Χριστού και όχι στην απάτη του χιλιασμού.
Ματθ. ΙΒ΄ 21. «Και εν τω ονόματι αυτού θέλουσι ελπίσει τα έθνη».

Ο Απόστολος χαίρεται που κηρύσσεται ο Χριστός στα έθνη και μαζί με αυτόν χαίρονται και όλοι οι ορθόδοξοι χριστιανοί, προς μεγάλη θλίψη όλων των αιρετικών. Διαβάστε εδώ: Φιλιπ. Α΄ 15-18. «…Τι λοιπόν; Πλήν κατά πάντα τρόπον, είτε επί προφάσει, είτε εν αληθεία, ο Χριστός κηρύττεται, και είς τούτο χαίρω, αλλά και θέλω χαίρει».

Οι Απόστολοι κάνουν θαύματα
επικαλούμενοι το όνομα του Χριστού

(Χ.Ο.) Μήπως γνωρίζετε, τι όνομα είναι υποχρεωμένοι να επικαλούνται οι πιστοί και σε τίνος το όνομα έκαναν θαύματα οι Απόστολοι;

(Π.Ο.Σ.) Τι όνομα είναι υποχρεωμένοι να επικαλούνται; τον Ιεχωβά βέβαια!

(Χ.Ο.) Μεγάλο λάθος. Διαβάστε σας παρακαλώ: Πράξ. Γ΄ 6-7. «Ο δε Πέτρος είπεν, Αργύριον και Χρυσίον εγώ δεν έχω. αλλ’ ότι έχω, τούτο σοί δίδω. Εν τώ ονόματι του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου, σηκώθητι και περιπάτει». Στο όνομα του Χριστού θεραπεύτηκε ο ασθενής και περπάτησε.
Ο Απόστολος πέτρος δεν επεκαλέστηκε το όνομα του Ιεχωβά.

Διαβάστε παρακαλώ: Α΄ Κορινθ. 3-5. «….εν τώ ονόματι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, αφού συναχθήτε σείς και το εμόν πνεύμα με την δύναμιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, να παραδώσητε τον τοιούτον είς τον Σατανάν προς όλεθρον της σαρκός, δια να σωθή το πνεύμα αυτού εν τη ημέρα του Κυρίου Ιησού».
Στο όνομα του Χριστού λέει ο Απόστολος να παραδώσουν τον αιμομείκτη της Κορίνθου στο Σατανά, για τιμωρία του σώματος, για να σωθεί το πνεύμα του στην Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου.

Ο Ιωάννης λέει ότι θα γίνουν κατά χάριν παιδιά του Θεού, όσοι πιστέψουν στο όνομα του Χριστού και φυσικά στον ίδιο τον Χριστό και Θεό:
Διαβάστε εδώ: Ιωάν. Α΄ 12. «Όσοι δε εδέχθησαν αυτόν, είς αυτούς έδωκεν εξουσίαν να γείνωσι τέκνα Θεού, είς τους πιστεύοντες στο όνομα αυτού».

Διαβάστε κι εδώ: Πράξ. Δ΄ 11-12. «Ούτος είναι ο λίθος ο εξουθενωθείς υφ’ υμών των οικοδομούντων, όστις έγινεν κεφαλή γωνίας. Και δεν υπάρχει δι’ ουδενός άλλου η σωτηρία. διότι ούτε όνομα άλλο είναι υπό τον ουρανόν δεδομένον μεταξύ των ανθρώπων, δια του οποίου πρέπει να σωθώμεν».
Δεν υπάρχει, λέει ο Απόστολος, άλλο όνομα δοσμένο για την σωτηρία μας από τον ουρανό εκτός από το όνομα του Ιησού Χριστού.

Διαβάστε κι εδώ: Φιλιπ. Β΄ 9-11. «Δια τούτο και ο Θεός υπερύψωσεν αυτόν, και εχάρισεν είς αυτόν όνομα το υπέρ πάν όνομα. δια να κλίνη είς το όνομα του Ιησού πάν γόνυ επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων. και πάσα γλώσσα να ομολογήση ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος, εις δόξαν Θεού πατρός».

Ψάχνει η ταλαίπωρη «εταιρεία “ΣΚΟΠΙΑ”, που εμπορεύεται με ελεεϊνό τρόπο τον λόγο του Θεού » και εσείς οι «προβατοειδείς» οπαδοί της για όνομα. Δεν σας κάνει το «υπέρ πάν όνομα»;
Από το πολύ πλάνεμα, σας βλέπω να καταλήγετε στον Αντίχριστο.


Οι Απόστολοι του Χριστού εκήρυτταν
μετάνοια και άφεση αμαρτιών στο όνομα του Χριστού

Διαβάστε εδώ: Λουκά ΚΔ΄ 47. «Και να κηρυχθή έν τω ονόματι αυτού μετάνοια…από Ιερουσαλήμ».

Οι Απόστολοι του Χριστού
προσφωνούσαν με σεβασμό τον Χριστό

Οι Απόστολοι προσφωνούσαν και ονόμαζαν τον Χριστό, συνέχεια Κύριον.
Φανταστείτε τους αποστόλους να φωνάζουν τον Χριστό με το όνομά του.
-Ιησού, πές μας αυτό η πές μας εκείνο. Πόση μεγάλη αγένεια θα ήταν όμως!
Να διευκρινίσουμε εδώ, ότι, ο Ιησούς είναι Υιός και συγκληρονόμος των Αποστόλων και όχι Πατέρας, τον Οποίον θα έπρεπε να τον σέβεστε ακόμη περισσότερο.

Εσείς, οι «οπαδοί της εταιρείας που εμπορεύεται με ελεεϊνό τρόπο τον λόγο του Θεού», πως τον προσφωνείτε αλήθεια τον Θεό Πατέρα;
Είναι ωραίο να τον προσφωνείτε με το όνομά του;
-Ιεχωβά, σε παρακαλώ δώσε μου εκείνο η στείλε μου το άλλο.

Είναι να σαν μιλάς στον σεβάσμιο πατέρα σου και να του λές:
-Νίκο, δώσε μου σε παρακαλώ χρήματα για να αγοράσω μια εφημερίδα.

Ανοίξτε λίγο την καρδιά σας, δείτε με τα μάτια της ψυχής σας, διαβάστε μόνοι σας την Αγία Γραφή - χωρίς μεσάζοντες - και θα καταλάβετε αμέσως ποιο είναι το πανίερο όνομα του Θεού.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου Αποκαλύπτω την εταιρεία Σκοπιά που βρίσκεται ΔΩΡΕΑΝ στο e-books-gr.blogspot.gr μαζί με το βιβλίο Επιτέλους Τέλος

Η λύση για να ξεπεράσουμε την κρίση

Ο Ιησούς γεννήθηκε και μεγάλωσε σ' έναν κόσμο, όπου η κοινωνική κρίση ήταν αντίστοιχη ή και χειρότερη από τη σημερινή. Σ' έναν κόσμο με τεράστια οικονομικά προβλήματα, σκάνδαλα, ανίκανους ηγέτες και διαφθορά. Σ' έναν κόσμο όπου κυριαρχούσε το δίκαιο του όχλου, τα απάνθρωπα θεάματα, οι απάνθρωπες εκτελέσεις.

Σ' αυτή την κοινωνία επικρατούσε η εκμετάλλευση των αδυνάτων από τους δυνατούς και ισχυρούς που εκφραζόταν κυρίως μέσω της δήμευσης περιουσίας τους λόγω αδυναμίας αποπληρωμής των χρεών. Έτσι, οι φτωχοί γαιοκτήμονες, που δανείστηκαν από τους πλούσιους με τοκογλυφικούς όρους και δεν είχαν να πληρώσουν, έχαναν τη γη τους και όλος ο πλούτος είχε μαζευτεί στα χέρια λίγων, σκληρών και αδίστακτων εκμεταλλευτών.

Ο Ιησούς γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας και

Αν θέλουμε να μας ακούει ο Κύριος περισσότερο

Ο Χριστός ήξερε, ότι ο Πατέρα του πάντοτε τον άκουε, διότι πάντοτε ζητούσε τα συμφέροντα προς σωτηρίαν των ανθρώπων, και πάντοτε έκανε τα αρεστά στον Πατέρα του. 

Εμάς δεν ακούει πάντοτε ο Θεός διότι δεν ζητούμε πάντοτε τα συμφέροντα στην σωτηρία μας, και δεν κάνουμε πάντοτε τά αρεστά στό Θεό. 

Άν θέλουμε να μας ακούει περισσότερο ο Θεός, ας γίνουμε καλλύτεροι και στα αιτήματά μας προς το Θεό και στην διαγωγή μας απέναντι στον Θεό.

Γιατί κανείς Ευαγγελιστής δεν αναφέρει τον ακριβή χρόνο και τον τρόπο της Αναστάσεως του Κυρίου

Για την Ανάσταση του Κυρίου παρουσιάζουμε και το παρακάτω πολύ μικρό απόσπασμα που υπάρχει στο βιβλίο του γνησιότερου τέκνου του π. Αυγουστίνου,του Ομολογητή Θεολόγου Νικολάου Σωτηρόπουλου «Το Ευαγγέλιο του Ματθαίου».

Γιατί κανείς Ευαγγελιστής δεν αναφέρει τον ακριβή χρόνο και τον τρόπο της Αναστάσεως του Κυρίου;

Κανείς Ευαγγελιστής δέν αναφέρει τον ακριβή χρόνο και δεν περιγράφει το γεγονός της αναστάσεως.
Γιατί; Διότι οι Ευαγγελισταί είναι ιστορικοί, οι πλέον ευσυνείδητοι ιστορικοί, και γράφουν ό,τι γνώριζαν και είδαν. Ποιά ώρα ακριβώς και στιγμή αναστήθηκε ο Κύριος, δεν

Οι προφητείες

Οι καιροί που ζούμε είναι δύσκολοι και εξαιτίας της κρίσης που βιώνει η χώρα μας, κάθε τόσο πέφτουν στην αντίληψή μου προφητείες, που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Οι προφητείες που αναφέρονται στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, από τους Αγίους και από τους γέροντες της Εκκλησίας μας, είναι αόριστες όσον αφορά το χρόνο που θα πραγματοποιηθούν. Στις προφητείες χρησιμοποιούνται πραγματικές εικόνες και συμβολικές παραστάσεις για να γίνουν κατανοητές. Βέβαια όσο περνά ο καιρός γίνονται πιο ξεκάθαρες.

Επειδή οι προφητείες είναι πολλές, αόριστες στο χρόνο και σκόρπιες χρειάζεται πάρα πολύ προσοχή. Οι προφητείες είναι όπως ένα παζλ. Κάθε κομμάτι που

H πανταχού παρουσία του Θεού

Πολλές παρανοήσεις σχετικά με το Θεό έχουν δημιουργηθεί από διαφόρους ανθρώπους, που θέλησαν να ερμηνεύσουν λογικά την ύπαρξή Του.

Οι άνθρωποι αυτοί, δεν εμπιστεύτηκαν την αποκάλυψη που ο ίδιος ο Θεός έδωσε, και θέλησαν να ερμηνεύσουν ιερά κείμενα, ή να φιλοσοφήσουν για έννοιες, τών οποίων δεν είχαν προσωπική εμπειρία.

Σαν αποτέλεσμα, οδηγήθηκαν σε παραλογισμούς και αιρέσεις.

Φυσικοί θεοί

Οι θεοί που ανά την ιστορία λάτρευαν τα έθνη, ήταν συνήθως "φυσικοί" θεοί. Ζούσαν και ενεργούσαν μόνο μέσα στο κτιστό (για εμάς τους Χριστιανούς) σύμπαν. Οι θεοί αυτοί, εξαρτώντο από το χώρο και το χρόνο. Δεν ήταν άπειροι, αλλά πεπερασμένοι.

Για παράδειγμα, η Αφροδίτη, θεά τών αρχαίων Ελλήνων, πίστευαν ότι ήταν όμορφη, συνεπώς είχε

Πατήρ Δημήτριος ή David Balfour: Ο Αγγλος κατάσκοπος που λειτουργούσε στο Κολωνάκι

Εξομολογούσε τη βασιλική οικογένεια, έκανε αγιασμούς σε αριστοκρατικά σπίτια. Επαιξε ρόλο στα Δεκεμβριανά και τον ρόλο του αποκάλυψε ο Ριζοσπάστης

Ενα αστέρι των μυστικών βρετανικών υπηρεσιών, ένας πράκτορας της «Ιντέλιτζενς Σέρβις», ο David Balfour , έδρασε στην Ελλάδα, μεταμφιεσμένος σε ορθόδοξο Ελληνα ιερέα, με το ψευδώνυμο «πατέρας Δημήτριος», που ιερουργούσε στο παρεκκλήσιο του «Ευαγγελισμού».
Η ιστορία του είναι αποκαλυπτική και παραπέμπει στις πιο τολμηρές ιστορίες μυθιστορημάτων κατασκοπίας.

Ο Μπάλφουρ - Δημήτριος σύμβουλος του άλλου σκοτεινού

Η Εκκλησία σήμερα βρίσκεται σε ύπουλο διωγμό

Όλοι πλέον αντιλαμβανόμαστε ότι η Εκκλησία μας πορεύεται σε μία θάλασσα πρωτοφανούς ασεβείας, συντονισμένης ύβρεως, ισχυρών αμφισβητήσεων, αθεϊστικής μανίας, συστηματικής προσπάθειας απόρριψης κάθε έννοιας μυστηρίου και ιερότητας, ύπουλου διωγμού κατά τής χριστιανικής πίστεως αποκαλυπτικού διαμετρήματος, μάλιστα από τα ίδια τα χριστιανικά συστήματα.

Εκτιμάται ότι σε λίγα χρόνια, σε κάποιες μεγάλες Ευρωπαϊκές πόλεις, οι μουσουλμάνοι θα είναι περισσότεροι από τους χριστιανούς. Το πραγματικό όμως πρόβλημα δεν είναι ότι οι χριστιανοί θα είναι λιγότεροι, αλλά ότι ήδη είναι λιγότερο χριστιανοί και ακόμη περισσότερο ότι οι μεγαλύτεροι εχθροί τού χριστιανισμού είναι οι ίδιοι οι χριστιανοί.

Εναντίον τής πίστεως έχει επιστρατευθεί η επιστήμη, η τεχνολογική παντοδυναμία, τα μέσα πληροφόρησης, οι μηχανισμοί ψηφιακού ελέγχου των λεπτομερειών τής ζωής μας, η πολιτική, η κατευθυνόμενη παιδεία, ο υλιστικός τρόπος ζωής κ.λπ.

Ο φιλοσοφικός ορθολογισμός και οι ιστορικές και ανθρωπολογικές επιστήμες επιστρατεύονται στο να γκρεμίσουν την πίστη στον Θεό και να κατασυκοφαντήσουν την πορεία και

Εκτρώσεις το τελειωτικό χτύπημα (Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας ο Φιλοθεϊτης)

Σήμερα η γη μας ποτίζεται συνεχώς από πολύ αίμα, από τους πολέμους και τόσα άλλα που συμβαίνουν. Ποτίζεται όμως και με αθωότερο αίμα από το του Άβελ, και το αίμα αυτό είναι της βρεφοκτονίας. Είναι το αίμα των αθώων βρεφών, των απροστάτευτων υπάρξεων, το οποίον χύνεται από τις ίδιες τις μητέρες των.

Όλα τα ιατρεία κι όλα τα μαιευτήρια έχουν γίνει σφαγεία του Ηρώδη. Εκατομμύρια, εκατομμύρια βρέφη σ’ όλον τον κόσμο έχουν πεταχτεί στους ντενεκέδες των σκουπιδιών και στους υπονόμους. Μήτε τα γατάκια δεν πετούν έτσι.

Όπως γνωρίζουμε αυτός ο φονιάς, ο γιατρός, ο μαιευτήρας με το νυστέρι του σκοτώνει το βρέφος μέσα στην μήτρα -όπως έχουμε δη σε ταινία- και μετά με

Συζητήσεις και επιχειρήματα για το Άγιο Φως

Το Άγιο Φως του Παναγίου Τάφου και τα επιχειρήματα των αρνητών του

Καθώς πλησιάζει η Ανάσταση, η προσοχή πολλών στρέφεται στο φαινόμενο του Αγίου Φωτός του Παναγίου Τάφου.

«Α΄ Σχετικά με τα κεριά:

1) Τα κεριά οι παριστάμενοι δεν τα προμηθεύονται αποκλειστικά από τον Πανάγιο Τάφο. Αρκετοί φέρνουν δικά τους κεριά, ακόμα και από τη χώρα τους.
Να είσαι σίγουρος ότι αν ήταν υποχρεωτικό να έχεις πάρει το κερί σου αποκλειστικά από τον Πανάγιο Τάφο, αυτοί που αμφισβητούν το θαύμα θα το πρόβαλαν αυτό ως απόδειξη ότι τα κεριά είναι “πειραγμένα”. Όμως, δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Όπως πολλοί παίρνουν κεριά από τον Πανάγιο Τάφο ως “ευλογία”, έτσι και άλλοι - ειδικά οι δύσπιστοι - φέρνουν μαζί τα δικά τους. Άρα, απορρίπτεται το επιχείρημα ότι

Σκέψεις επάνω στο ζήτημα του Αγίου Φωτός

Είναι αλήθεια ότι μέχρι και σήμερα, πέρα από εμπειρίες, γνώμες, υποκειμενικές απόψεις και επιχειρηματολογίες που η κάθε πλευρά αμφισβητεί με αντεπιχειρήματα, παραμένει ακόμη γεγονός ότι, «το πρόβλημα περί του Αγίου Φωτός είναι παλαιό και δυσεπίλυτο», «σημείον αντιλεγόμενον» και οι απόψεις που έχουν διατυπωθεί ανά τους αιώνες, διακρίνονται σε «πολεμικές», «σκεπτικιστικές», «ουδέτερες» και «συμπαθείς».

Διαφωτισμός, Ορθολογισμός και Άγιο Φως

Κοιτώντας προς τα πίσω, τους αιώνες που πέρασαν, διαπιστώνουμε ότι η έκρηξη της Γαλλικής Επανάστασης ήταν ένα γεγονός που οδήγησε τις ιστορικές εξελίξεις σε πολλούς τομείς. Ο επιθετικός αντικληρικαλισμός της και το κίνημα αποχριστιανισμού που

Μία ψευδής ιστορική φήμη κατά του Αγίου Φωτός

Διάφοροι άπιστοι, (που μάλιστα ΔΕΝ έχουν πάει στην Ιερουσαλήμ), καταφέρονται εναντίον του Αγίου Φωτός, σε μια προσπάθεια να υποβαθμίσουν το εξαίρετο αυτό ΟΛΟΦΑΝΕΡΟ δείγμα της δωρεάς του Θεού. Προσπαθώντας απεγνωσμένα να δικαιολογήσουν την αδικαιολόγητη απιστία τους, συλλέγουν ό,τι είναι δυνατόν να τους φανεί χρήσιμο στην προσπάθεια απαξίωσης του θαύματος του Αγίου Φωτός.

Γιατί οι άπιστοι που ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να αποδεχθούν την πραγματικότητα του λάθους της απιστίας τους, πάντα θα βρίσκουν τις δικαιολογίες εκείνες που τους χρειάζονται, όσο αστήρικτες και ανεπαρκείς και αν είναι, μόνο και μόνο για να νιώθουν αυτοί καλά, σε έναν φαντασιακό κόσμο υλιστικού μηδενισμού που έχουν δημιουργήσει στο μυαλό τους.

1. Η αφορμή της απιστίας που βρήκαν ορισμένοι

Είναι εντυπωσιακό, ότι οι αρνητές του θαύματος του Αγίου Φωτός, ενώ αρνούνται ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ αυτοπτών μαρτύρων, που είδαν και βίωσαν το θαύμα αυτό εδώ και τόσους αιώνες, έχουν την αφέλεια να στηρίζουν την απιστία τους σε μία εντελώς αναπόδεικτη και αυθαίρετη μαρτυρία ενός αγιορείτη μοναχού, του Νεόφυτου Καυσοκαλυβίτη, που δήλωσε ότι δήθεν ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Εφραίμ Β΄ (1766-1771) χαρακτήρισε την παρουσίαση του αγίου φωτός «χειροποίητον μηχανουργίαν» και, καθώς ο ίδιος γνώριζε από την προσωπική του εμπειρία τον μηχανισμό εμφάνισής του, το περιέγραψε ως το «το χειροποίητον εκείνο φως, ού καγώ, φησι, την δραματουργίαν αυτοψεί κατανοήσας».

Σχετικά με τη μαρτυρία αυτή, που οι αντίπαλοι του Αγίου Φωτός την

Το θαύμα του Νεφθάρ

Παραξενεύονται μερικοί, που δεν γνωρίζουν τι είναι "θαύμα", από το ότι στην Αγία Γραφή αναφέρεται το θαύμα του Νεφθάρ. Και παραξενεύονται, επειδή εκεί είναι ξεκάθαρο το φυσικό μέσο του θαύματος!

Θα παραθέσουμε κάποια αποσπάσματα σε ελεύθερη μετάφραση από τους Μακκαβαίους για την εποχή του Νεεμία (περίπου το 440 π.Χ.).

«Να θυμάστε επίσης τη γιορτή της φωτιάς, που καθιερώθηκε όταν ο Νεεμίας προσέφερε θυσία, αφού είχε (ξανά) χτίσει το ναό (του Σολομώντος) και το θυσιαστήριο. Εκείνο τον καιρό, όταν οι πρόγονοί μας οδηγούντο αιχμάλωτοι στην

Oικονομία χωρίς «οίκο», χωρίς «νομή»

«Αυτό που εξιστορώ είναι η ιστορία των επόμενων δύο αιώνων. Περιγράφω το ερχόμενο, το αναπότρεπτα ερχόμενο: την ανάδυση του μηδενισμού. Aυτή την ιστορία μπορούμε από τώρα κιόλας να την αφηγηθούμε, γιατί είναι από τώρα ενεργούμενη αναγκαιότητα. Eίναι το μέλλον που το σημαίνουν χίλια σημάδια, είναι το προδιαγεγραμμένο που αυτοδηλώνεται παντού, η μουσική που θα ηχήσει και που γι’ αυτήν όλες οι ακοές είναι κιόλας στο έπακρο οξυμένες... O μηδενισμός έφτασε στο κατώφλι: από πού μας έρχεται αυτός ο πιο ανοίκειος από κάθε επισκέπτη;.. Tι σημαίνει μηδενισμός; Σημαίνει ότι οι υπέρτατες αξίες έχουν χάσει κάθε αξία. Mας λείπει ο στόχος, λείπει η απάντηση στο “Γιατί”».

Aυτά ο Nίτσε, το 1887. Mε συμπληρωμένον σήμερα τον ένα από τους δύο αιώνες της πρόβλεψής του. Kαι επαληθευμένη μέχρι κεραίας την πρόβλεψη. H οργάνωση και οι πρακτικές του ανθρώπινου βίου, σε πλανητική κλίμακα – ο «τρόπος» της οικονομίας, ο «τρόπος» της πολιτικής, τα κίνητρα της όποιας παραγωγής, η μαρτυρία της Tέχνης, οι στόχοι της επιστήμης, οι επιδιώξεις της παιδείας, η ωφελιμοθηρία της θρησκείας – όλα, μα όλα, μηδενισμός. Δηλαδή: ερχόμαστε από το πουθενά και πάμε στο τίποτα. Oχι μόνο απάντηση δεν υπάρχει, αλλά ούτε και ερώτημα «γιατί υπάρχουμε» δεν μαρτυρείται πειστικά ούτε και «στόχος» της ύπαρξής μας – έχει μηδενιστεί κάθε «νόημα».

Πραγματικά, δεν υπήρξε άλλος, τουλάχιστον φιλόσοφος, που να τόλμησε τόσο απερίφραστη προφητεία και η προφητεία του να επαληθεύτηκε τόσο εξόφθαλμα. «Σας λέω αυτό που είναι κιόλας το παρόν των δύο αιώνων που έρχονται». Έβλεπε το χαμένο «νόημα», τη μεταφυσική αναζήτηση, που από «τρόπος» της ύπαρξης, πείνα και δίψα εμπειρικής ψηλάφησης, είχε αλλοτριωθεί σε ιδεολόγημα και ρασιοναλιστική αποδεικτική. Έβλεπε τις εκκλησίες να έχουν διαστραφεί σε θρησκεία ψυχολογικής θωράκισης του εγώ – «τι άλλο είναι πια αυτές οι εκκλησίες, παρά οι τάφοι και τα μνήματα του Θεού;».

H ευγενική γραφίδα του Aλμπέρ Kαμύ επιμένει ότι προηγήθηκε ο Nτοστογιέφσκυ: στην προφητική ενάργεια και τόλμη, στην οξυδέρκεια και στον εντοπισμό της ακαταμάχητης δυναμικής του μηδενισμού, στην ανατομία του επερχόμενου α-νόητου βίου. «Για μένα, γράφει ο Kαμύ, ο Nτοστογιέφσκυ είναι ο συγγραφέας που, πολύ πριν από τον Nίτσε, διέκρινε και πρόβλεψε τις τερατώδεις και παρανοϊκές συνέπειες του μηδενισμού, ο συγγραφέας που πάσχισε να ορίσει το μήνυμα της σωτηρίας από τον μηδενισμό... O άνθρωπος που τόλμησε να γράψει ότι “τα ερωτήματα για τον Θεό και την αθανασία είναι τα ίδια με τα ερωτήματα του σοσιαλισμού, μόνο από ένα άλλο πρίσμα ιδωμένα”, ήξερε ότι με αυτό το άλλο πρίσμα ο πολιτισμός μας θα απαιτούσε τη σωτηρία για όλους ή για κανέναν, ενώ ταυτόχρονα ήξερε ότι αποκλειόταν η σωτηρία για όλους, αν παρέβλεπαν τον βασανισμό έστω και ενός μόνο ανθρώπου. Mε άλλα λόγια: Hταν αδύνατο για τον Nτοστογιέφσκυ να δεχτεί μια μεταφυσική που να μην είναι σοσιαλιστική, με διευρυμένη τη σημασία της λέξης. Aλλά του ήταν αδύνατο να δεχτεί και έναν σοσιαλισμό που να μην είναι μεταφυσικός, με διευρυμένη τη σημασία της λέξης. Eτσι έσωσε ο Nτοστογιέφσκυ το μέλλον της ρεαλιστικής μεταφυσικής και του ρεαλιστικού σοσιαλισμού, αν και ο κόσμος σήμερα μοιάζει να του δίνει άδικο και στις δυο περιπτώσεις. Aλλά, αν ο κόσμος πεθαίνει ή ανασταίνεται, ο Nτοστογιέφσκυ είναι εξίσου δικαιωμένος. Γι’ αυτό και κυριαρχεί το μέγεθός του στις λογοτεχνίες μας και στην ιστορία μας».

O Nίτσε, ο Nτοστογιέφσκυ, ο Kαμύ προφήτεψαν τον μηδενισμό, έζησαν το ρίγος του τρόμου για την επερχόμενη λεηλασία κάθε «νοήματος» της ύπαρξης και του βίου. Προαισθάνθηκαν, δεν έζησαν την ολοκληρωτική, στην πράξη, επιβολή του: την παγκόσμια, καθολική πειθάρχηση της καθημερινότητας των ανθρώπων στην κατανάλωση – τη μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας ως μοναδικό και αποκλειστικό περιεχόμενο ζωής. Nα δουλεύει ο άνθρωπος μόνο για να μπορεί να καταναλώνει, να σπουδάζει, να επιχειρεί, να πολιτεύεται, να εμπορεύεται, να σχετίζεται, με στόχο αποκλειστικό την κατανάλωση. Oχι να χαίρεται την Tέχνη, αλλά να καταναλώνει την Tέχνη, την «ψυχαγωγία», την πληροφόρηση, τον έρωτα, το ταξίδι. H κατανάλωση έγινε ο έμπρακτος μηδενισμός κάθε άλλου στόχου, κάθε ζωτικής ανάγκης για γεύση ποιότητας, για σκοπεύσεις υπαρκτικής γνησιότητας. Mοναδική χαρά ζωής, αντίδοτο στον ανέραστο βίο, στην ερημική μοναξιά, στην κατάθλιψη της ακοινωνησίας η αγορά, τα ψώνια, το καινούργιο στη μόδα – μέτρο επιτυχίας στη ζωή το εισόδημα, όχι η δημιουργία, όχι το πόσο προφταίνει ο άνθρωπος να αγαπήσει.

«O πιο ανοίκειος από τους επισκέπτες» δρασκέλισε το κατώφλι της Iστορίας και θρονιάστηκε στο επίκεντρο της ζωής των ανθρώπων μόλις τα τελευταία (τριάντα; σαράντα;) χρόνια. Tόσο μόνο. Δεν είναι προϊόν «αυτόματης γένεσης» ούτε της ανορθολογικής «τυχαιότητας». O μηδενισμός είναι το οργανικό γέννημα συγκεκριμένου πολιτισμικού «παραδείγματος»: του ατομοκεντρικού μοντέλου της Δύσης, παγκοσμιοποιημένου σήμερα. Kαι πέρασε από πολλές ιστορικές φάσεις ο ατομοκεντρισμός για να φτάσει, νομοτελειακά, στον εφιάλτη της αλογίας του μηδενισμού. Mε αφετηριακή φάση, όπως κατά κανόνα οι πολιτισμοί, τη θρησκευτική ή, σωστότερα, την αλλοτρίωση της μεταφυσικής αναζήτησης σε θρησκεία. Oι ρίζες του σημερινού μηδενισμού βρίσκονται ολοφάνερα στον Aυγουστίνο, στον Aνσελμο, στον Aκινάτη: στη θρησκειοποίηση του εκκλησιαστικού γεγονότος, στη μετάθεση του «σκοπού» της ύπαρξης από την πληρωματική ελευθερία της αυθυπέρβασης στην εγωτική κατασφάλιση της «ατομικής σωτηρίας».

Oσο υπήρχε Eλληνισμός, υπήρχε αντίλογος στον ατομοκεντρισμό της Δύσης, αντίλογος ένσαρκος σε «τρόπο» του βίου: σε «πόλιν», σε εκκλησία. Eλληνισμός υποταγμένος στον δυτικό ατομοκεντρισμό και μηδενισμό μπορεί να συγκροτεί ένα Eλλαδέξ, ένα Eλλαδιστάν, μιαν ελληνώνυμη γεωγραφική περιοχή (όπως η ιταλική Kαλαβρία ή η τουρκική πια Iωνία), αλλά όχι ενεργό ελληνικότητα σαρκωμένη σε κοινωνικό σώμα, όχι πρόταση σημερινού «τρόπου» που να ενδιαφέρει πανανθρώπινα. O λόγος του Nίτσε, ο καταγγελτικός του δυτικού μηδενισμού, εκφράζει σήμερα ασύγκριτα εναργέστερη ελληνικότητα από τον παγιδευμένο στην καταναλωτική μονοτροπία λόγο τών απλώς ελληνώνυμων πολιτικών μας αρχόντων – ή από τα εθνικιστικά ιδεολογήματα των κατά καιρούς καραγκιόζηδων «ελληναράδων».

Aκόμα και από την «κρίση» μπορεί ταχυδακτυλουργικά να ανακάμψουμε. Aλλά ακόμα και χρυσάφι να εισρεύσει στη χώρα, το Eλλαδέξ δεν ξαναγίνεται Eλλάδα δίχως ριζική, από τα θεμέλια, πολιτική αλλαγή. Πολιτική που να αναστήσει θεσμικά τον ελληνικό «τρόπο», τον αντίλογο στην ατομοκεντρική μονοτροπία, στην αναλογία του μηδενισμού.

Καλός και κακός θεός. Θα μπορούσε ο Θεός να είναι κακός;

Η ύπαρξη τού κακού στον κόσμο, είναι ένα θέμα για το οποίο έχουν γραφεί πολλά. Από την αρχαιότητα μάλιστα, υπήρξαν θρησκείες που υποστήριζαν ότι υπάρχουν δύο θεοί στο σύμπαν, ο καλός και ο κακός δημιουργός. Τέτοιοι ήταν οι Μανιχαίοι, ενώ σήμερα πολύ καλά αντικατοπτρίζει αυτή την άποψη της διαρχίας, το ανατολικό σύμβολο τού γιν και γιανγκ.

Στη συνέχεια, θα εξετάσουμε περιληπτικά το θέμα, στηριζόμενοι στο σύγγραμμα τού Αγίου Ιωάννου τού Δαμασκηνού: "Κατά Μανιχαίων διάλογος", το οποίο συνιστούμε για περισσότερες λεπτομέρειες.

Για να απαντήσουμε στο ερώτημα "αν υπάρχει ένας κακός θεός", είναι αναγκαίο να δούμε πρώτα μερικά πράγματα για την ίδια τη φύση τού κακού. Τι είναι λοιπόν το κακό; Αυτοί που

Οι "στύλοι" και τα "θεμέλια" τής γης

Κάποιοι, διαβάζοντας την Αγία Γραφή συναντούν φράσεις που τους φαίνονται παράξενες και αταίριαστες με τα όσα γνωρίζει η σημερινή Επιστήμη. Και έχουν την απαίτηση να μιλάει η Αγία Γραφή με σύγχρονους όρους, ενώ δεν θυμούνται καν, ότι σε ένα σύγγραμμα υπάρχουν και μεταφορικές εκφράσεις και παρομοιώσεις. Ένα τέτοιο παράδειγμα θα δούμε στο παρόν άρθρο.

1. Παράξενες εκφράσεις για τη γη

Στις Παροιμίες 8: 29 λέει για τον Θεό: "ισχυρά εποίει τα θεμέλια της γης".

Επίσης, στους Ψαλμούς 74: 4 λέει ο Θεός: "ετάκη η γη και πάντες οι κατοικούντες εν αυτή, εγώ εστερέωσα τους στύλους αυτής".

Αναρωτιούνται λοιπόν κάποιοι:

Πώς μπορεί ένα Θεόπνευστο βιβλίο να μιλάει για θεμέλια τής γης; Δεν ξέρει αφού είναι Θεόπνευστο, ότι η γη βρίσκεται στο κενό;

Και πώς μιλάει ο ίδιος ο Θεός για "στύλους τής γης"; Αν την έφτιαξε Εκείνος, δεν ξέρει ότι η γη δεν στηρίζεται πάνω σε στύλους, αλλά είναι στο διάστημα;

Ας δούμε λοιπόν μερικά πράγματα που αγνοούν όσοι προβληματίζονται από τα συγκεκριμένα χωρία, και από άλλα παρόμοια.


2. Η Αγία Γραφή ΔΕΝ είναι επιστημονικό βιβλίο

Το πρώτο που πρέπει να πούμε, είναι ότι η Αγία Γραφή ΔΕΝ είναι ένα επιστημονικό βιβλίο. Είναι θρησκευτικό βιβλίο, και το αντικείμενό του είναι ζητήματα σωτηρίας.

ΔΕΝ μάς εξηγεί το "πώς" έφτιαξε την κτίση ο Θεός, αλλά μόνο το ΠΟΙΟΣ την έφτιαξε, και το πώς μπορούμε να σωθούμε.

Έτσι, αυτοί που ψάχνουν να βρουν στην Αγία Γραφή εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες, τις ψάχνουν σε λάθος βιβλίο, όπως θα ήταν λάθος να ψάχνουν θεραπεία για τη γρίπη, σε εγχειρίδιο ηλεκτρολογίας!

Ό,τι επιστημονικές πληροφορίες υπάρχουν στην Αγία Γραφή, αυτό συμβαίνει δευτερευόντως, και μόνο για λόγους πολύ διαφορετικούς από την επιστημονική παρουσίαση. Απλώς επειδή αναφέρονται κάποια αληθινά πράγματα, κατ' ανάγκην προκύπτουν και πληροφορίες για τον κόσμο, χωρίς όμως να είναι αυτός καθεαυτός ο λόγος τής αναφοράς τους.

Μερικοί τα μπερδεύουν αυτά, επειδή νομίζουν (επηρεασμένοι από τους Προτεστάντες), ότι η Αγία Γραφή είναι "υπαγορευμένο" κείμενο από τον Θεό, κάτι που ΔΕΝ είναι, αλλά σ' αυτήν έγραψαν άνθρωποι με τη δική τους νοοτροπία και γνώσεις τής εποχής τους, και ανάμεσα σ' αυτά που έγραψαν, υπάρχει ΚΑΙ θεία αποκάλυψη, για ζητήματα σωτηρίας, που είναι και το πραγματικό τους αντικείμενο συγγραφής.

Παρ' όλα αυτά, αν και η Αγία Γραφή δεν όφειλε να είναι ακριβής σε επιστημονικά ζητήματα, επειδή αναφέρεται σε αληθινές καταστάσεις, είναι όντως ακριβής, στα Θεόπνευστα τμήματά της.

Και αυτό είναι κάτι που πραγματικά συμβαίνει και στο θέμα τού παρόντος άρθρου! Όπως θα δούμε στη συνέχεια οι αναφορές της σε "θεμέλια" και "στύλους" τής γης, είναι στην πραγματικότητα ακριβέστατοι!


3. Τα "θεμέλια τής γης"

Τι θα πούμε λοιπόν για το εδάφιο Παροιμίες 8: 29, που λέει για τον Θεό: "ισχυρά εποίει τα θεμέλιατης γης"; Πόσο ακριβές είναι κάτι τέτοιο, αφού η γη βρίσκεται στο κενό;

Αυτοί που παραξενεύονται από τη διατύπωση, απλώς αγνοούν την ορολογία τής Αγίας Γραφής!

Σήμερα όταν λέμε: "γη", εννοούμε τον σφαιρικό μας πλανήτη. Εκείνη την εποχή όμως, η λέξη: "γη" στην Αγία Γραφή, σήμαινε την "ξηρά", όπως σαφώς μάς το γράφει η ίδια η Αγία Γραφή:

"και εκάλεσεν ο Θεός την ξηράν: "γην". Και το σύναγμα τών υδάτων εκάλεσε: "θάλασσας"." (Γένεσις 1: 10).

Εδώ είναι επίσης σημαντικό, ότι στη λέξη "γη" δεν περιλαμβάνει τη "θάλασσα", την οποία διαφοροποιεί. Δεν μιλάει λοιπόν για τον σφαιρικό μας πλανήτη, τού οποίου μεγάλο μέρος είναι νερό. Μιλάει για τα θεμέλια τής ξηράς.

Γι' αυτό είναι επιστημονικότατο να μιλάει η Αγία Γραφή για "θεμέλια", αφού είναι επιστημονικά επιβεβαιωμένο ότι όλες οι ήπειροι στηρίζονται σε πανίσχυρες τεκτονικές πλάκες, ως θεμέλια.


4. Οι "στύλοι" τής γης

Ας δούμε όμως και το δεύτερο εδάφιο που εξετάζουμε:

Ψαλμοί 74: 4, όπου λέει ο Θεός: "ετάκη η γη και πάντες οι κατοικούντες εν αυτή, εγώ εστερέωσα τους στύλους αυτής".

Μα ακόμα και αν μιλάει για την ξηρά, έχει η ξηρά "στύλους";

Αν αυτό πίστευαν οι τότε άνθρωποι, φυσικό είναι ο Θεός να τους μιλούσε με τρόπο να κατανοούσαν. Και παράλληλα, για εμάς που κατανοούμε τη φυσική πραγματικότητα με επιστημονικό τρόπο, είναι φυσικό το να έδωσε μια μεταφορική έκφραση, κατανοητή από την Εκκλησία Του, ως μεταφορά τής σταθερότητας.

Εμείς κατανοούμε ότι οι "στύλοι" τής ξηράς δεν είναι κατά γράμμα στύλοι, αλλά έχουμε εδώ μία μεταφορική έκφραση, για να δείξει τη σταθερότητα τής ξηράς.

Η λέξη: "στύλοι" στην Αγία Γραφή, και σε άλλα σημεία χρησιμοποιείται μεταφορικά για το "στήριγμα", χωρίς να ακριβολογεί. Π.χ.:

"ο Ιάκωβος και ο Κηφάς και ο Ιωάννης, που θεωρούνται ότι είναι στύλοι" (Γαλάτας 2: 9).

"είναι η εκκλησία τού ζωντανού Θεού, στύλος και στερέωμα της αλήθειας" (Α΄ Τιμ. 3: 15).

Αν κάποιος δεν θέλει να κατανοήσει τη μεταφορική έκφραση τών Ψαλμών, για τη λέξη: "στύλος", ας δογματίσει και ότι ο Ιάκωβος, ο Κηφάς, ο Ιωάννης και η Εκκλησία, είναι "κολώνες".

Αυτοί που θέλουν να ερμηνεύουν κακοπροαίρετα την Αγία Γραφή, θα βρίσκουν διαρκώς τέτοια, που δεν θέλουν να τα κατανοήσουν ορθολογικά, για να δικαιολογούν την απιστία τους. Η Εκκλησία όμως δεν έχει κανένα πρόβλημα με όλα αυτά, και στηρίζει την Αγία Γραφή με την δική της ορθή ερμηνεία.

Επειδή όμως ο Θεός έχει την "αίσθηση τού χιούμορ", ακόμα και γι' αυτούς που δεν θέλουν να κατανοήσουν τις μεταφορικές εκφράσεις, και θέλουν να τις χρησιμοποιούν με κατά γράμμα τρόπο, περιπαίζει τους ανθρώπους αυτούς με αληθινούς "στύλους" τής ξηράς, όπως έχουν προκύψει από την επιστημονική πραγματικότητα!

Σύμφωνα με επιστημονικές ανακοινώσεις, που δημοσιεύθηκαν το 2019, η επίκουρη καθηγήτρια γεωφυσικής Τζέσικα Ίρβινγκ του Πανεπιστημίου Πρίνστον, ο δρ Γουενμπό Γου του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνια (Caltech) και ο Σιντάο Νι του Ινστιτούτου Γεωδαισίας και Γεωφυσικής της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο κορυφαίο επιστημονικό περιοδικό «Science», χρησιμοποίησαν τα σεισμικά κύματα ενός πολύ ισχυρού σεισμού μεγέθους 8,2 ρίχτερ που είχε συμβεί στη Βολιβία το 1994, για να κάνουν μια «τομογραφία» στην τοπογραφία του εσωτερικού της Γης.

Τα σεισμικά κύματα έχουν τη χρήσιμη ιδιότητα, όπως το φως, να καμπυλώνουν και να αντανακλώνται, καθώς διαπερνούν τα πετρώματα στα έγκατα του πλανήτη, πράγμα που επιτρέπει στους επιστήμονες να βγάζουν συμπεράσματα για το τι υπάρχει κάτω από την επιφάνεια.

Οι ερευνητές εξεπλάγησαν όταν ανακάλυψαν πόσο ανώμαλο φαίνεται να είναι το διαχωριστικό στρώμα ανάμεσα στον ανώτερο και στον κατώτερο μανδύα, πολύ περισσότερο από τις ανωμαλίες που εμφανίζει η τοπογραφία στην επιφάνεια της Γης.

Σε βάθος περίπου 660 χιλιομέτρων κάτω από τα πόδια μας, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ότι υπάρχουν βουνά με ύψος μεγαλύτερο ακόμη και από το Έβερεστ, σύμφωνα με εκτιμήσεις τών Αμερικανών και Κινέζων γεωεπιστημόνων, όπως φαίνεται στην εικόνα τού παρόντος άρθρου.

Η Γη έχει τρία βασικά στρώματα, τον φλοιό, τον μανδύα και τον πυρήνα. H «καρδιά» του πλανήτη μας χωρίζεται σε εσωτερικό και εξωτερικό πυρήνα, αλλά είναι λιγότερο γνωστό ότι και ο μανδύας διαθέτει ανώτερο και κατώτερο στρώμα. Ο μανδύας, το ενδιάμεσο στρώμα μεταξύ φλοιού και πυρήνα, αποτελεί περίπου το 84% του όγκου τού πλανήτη.

Ανάμεσα σε αυτά τα δύο στρώματα, υπάρχει μια διαχωριστική ζώνη που οι ερευνητές ονομάζουν απλώς «το σύνορο των 660 χιλιομέτρων». Και σε αυτό το διαχωριστικό στρώμα σχηματίζονται πιθανώς βουνά μεγαλύτερα από οποιοδήποτε υπάρχει στην επιφάνεια της Γης.

Αν και δεν μπορούν να κάνουν ακριβείς μετρήσεις για το ύψος τους, ανακοίνωσαν ότι τα βουνά αυτού του στρώματος πιθανώς είναι μεγαλύτερα και από το Έβερεστ, ενώ ανάμεσα τους φαίνεται να υπάρχουν ομαλές εκτάσεις σαν πεδιάδες.

Κοιτάξτε λοιπόν τη φωτογραφία στο πάνω μέρος τού άρθρου, και θα διαπιστώσετε ότι τα εσωτερικά αυτά βουνά τού πλανήτη, όσο κι αν είναι το ύψος τους, μοιάζουν με ΑΛΗΘΙΝΟΥΣ ΣΤΥΛΟΥΣ, που στηρίζουν την ξηρά πάνω στον μανδύα τού πλανήτη!

Για μια φορά ακόμα η ακρίβεια τής Αγίας Γραφής εκπλήσσει, ακόμα και τους πιο ιδιότροπους αναγνώστες της!

Τα Σάββατα της Μεγάλης Σαρακοστής. Ημέρες γιορτής και κατάπαυσης

Από την πλευρά του "τυπικού", το Σάββατο δεν είναι μέρα νηστείας, αλλά γιορτής γιατί ο ίδιος ο Θεός το καθιέρωσε σαν γιορτή: "... και ευλόγησε ο Θεός την ημέρα την εβδόμη και αγίασε αυτή, διότι σ' αυτή κατέπαυσε από όλα τα έργα του, τα οποία άρχισε ο Θεός να κάνει" (Γεν.2,3).

Είναι αλήθεια ότι η θεία καθιέρωση του Σαββατισμού μεταφέρθηκε στην Κυριακή, η οποία έγινε η ημέρα της ανάπαυσης των χριστιανών. Οι Πατέρες και η παλιά Παράδοση "αριθμούν" την Κυριακή σαν την πρώτη ή την όγδοη μέρα.
Η μετατροπή του Σαββάτου έγινε εκείνο το Μέγα και Άγιο Σάββατο, την "ημέρα, κατά την οποία κατέπαυσε από όλων των έργων του ο Μονογενής Υιός του Θεού.." και αναπαύθηκε στο τάφο. Την επόμενη μέρα "τη μιά των Σαββάτων..", η Ζωή ανέτειλε από...

Σχέδιο αυτονομίας της Κρήτης, μέσω φτωχοποίησης!

Διατυπώσεις της Αγίας Γραφής που ξενίζουν

Κάποιοι, διαβάζοντας την Αγία Γραφή συναντούν φράσεις που τους φαίνονται παράξενες και αταίριαστες με τα όσα γνωρίζει η σημερινή Επιστήμη. Και έχουν την απαίτηση να μιλάει η Αγία Γραφή με σύγχρονους όρους, ενώ δεν θυμούνται καν, ότι σε ένα σύγγραμμα υπάρχουν και μεταφορικές εκφράσεις και παρομοιώσεις. Ένα τέτοιο παράδειγμα θα δούμε στο παρόν άρθρο.

1. Παράξενες εκφράσεις για τη γη

Στις Παροιμίες 8: 29 λέει για τον Θεό: "ισχυρά εποίει τα θεμέλια της γης".

Επίσης, στους Ψαλμούς 74: 4 λέει ο Θεός: "ετάκη η γη και πάντες οι κατοικούντες εν αυτή, εγώ εστερέωσα τους στύλους αυτής".

Αναρωτιούνται λοιπόν κάποιοι:

Πώς μπορεί ένα Θεόπνευστο βιβλίο να μιλάει για θεμέλια της γης; Δεν ξέρει αφού

100 λόγοι που αποδεικνύουν ότι οι Μακεδόνες ήταν Έλληνες

Στα Αρχαία Ελληνικά, Αλέξανδρος = αυτός που νικά / καταπολεμά τους (άλλους) άνδρες. Προέρχεται από το ‘αλέξω’ το οποίο σημαίνει διώχνω, προστατεύω, εξ ου και αλεξικέραυνο, αλεξίπτωτο, αλεξίσφαιρο, αλεξίθραυσμο, αλεξήλιο και από το ‘ανήρ’(άνδρας), ενώ ο πατέρας του Φίλιππος = ‘αυτός που αγαπάει τα άλογα’, από το ‘φίλος’ και ‘ίππος’, δηλαδή ο φίλος του ίππου, του…αλόγου.

Επίσης, Μακεδονία σημαίνει η χώρα των ψηλών ανδρών, αφού Μακεδνός σημαίνει ψηλός και μακρύς. Όλα Ελληνικά ονόματα, με Ελληνική προέλευση και κοινή γλώσσα.

Αφορμή για αυτό το άρθρο αποτέλεσε η συζήτηση που είχα με έναν Σκοπιανό τουρίστα στη Λεπτοκαρυά. Ούτε λίγο ούτε πολύ προσπαθούσε να μου δείξει ότι αυτός είναι απόγονος των Αρχαίων Μακεδόνων κτλ. Όταν η συζήτηση πήγε στη γλώσσα τους (όπου και πάλι προσπαθούσε να με πείσει ότι η δική τους Γλώσσα προέρχεται από τη Γλώσσα των Μακεδόνων), τον ρώτησα τι

Πολιτικοί και χάραγμα