Η Αυστραλία, η πέμπτη μεγαλύτερη παραγωγός σιταριού και δεύτερη μεγαλύτερη παραγωγός κριθαριού στον κόσμο, βρίσκεται 31 ημέρες μακριά από την επιβολή δελτίου καυσίμων.
Τα αποθέματα ντίζελ έχουν πέσει στα κρίσιμα επίπεδα.
Οι νταλικέρηδες προειδοποιούν για «κατάσταση έκτακτης ανάγκης».
Οι αγρότες καλούνται να αποφασίσουν μέχρι τις 25 Απριλίου αν θα σπείρουν φέτος.
Η εικόνα είναι εφιαλτική, και η αιτία είναι μία: το Στενό του Ορμούζ παραμένει ερμητικά κλειστό.
Ο πόνος δεν έχει καν αρχίσει να γίνεται αισθητός. Αλλά όταν χτυπήσει, θα είναι σαν τρένο φορτίου.
Η αντίστροφη μέτρηση: 38, 31, 28 ημέρες
Το άρθρο του Μάικλ Σνάιντερ στο The Most Important News είναι μια ομοίως ειλικρινής καταγραφή της κατάρρευσης. Τα νούμερα που παραθέτει από την Αυστραλία είναι συγκλονιστικά.
Βενζίνη: 38 ημέρες αποθέματος πριν από την επιβολή δελτίου.
Ντίζελ: 31 ημέρες.
Κηροζίνη αεροσκαφών: 28 ημέρες.
Για μια χώρα με την τεράστια έκταση της Αυστραλίας, όπου τα πάντα μεταφέρονται δια ξηράς, η έλλειψη ντίζελ είναι καταστροφική.
«Οι περισσότεροι αγρότες θα πρέπει να αποφασίσουν μέχρι την Ημέρα ANZAC (25 Απριλίου) αν θα σπείρουν φέτος ή όχι» , προειδοποιεί η αγροτική ηγεσία.
Ο Μαθιού Μούνρο, διευθύνων σύμβουλος της Αυστραλιανής Ένωσης Οδηγών Φορτηγών, χαρακτηρίζει την κατάσταση για τις 60.000 επιχειρήσεις φορτηγών της χώρας ως «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» .
Η ειρωνεία: Μια ήπειρος που παράγει τρόφιμα, αλλά δεν έχει καύσιμα να τα σπείρει
Η Αυστραλία είναι ένας γεωργικός γίγαντας. Είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος παραγωγός σιταριού στον κόσμο και ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός κριθαριού. Τα προϊόντα της ταΐζουν εκατομμύρια ανθρώπους σε Ασία, Μέση Ανατολή και Αφρική.
Αλλά τώρα, η ίδια η γεωργική μηχανή κινδυνεύει να σταματήσει. Τα τρακτέρ χρειάζονται ντίζελ. Οι αντλίες άρδευσης χρειάζονται ντίζελ. Η μεταφορά των σπόρων και των λιπασμάτων χρειάζεται ντίζελ. Χωρίς αυτό, η σπορά είναι αδύνατη.
Ο Σνάιντερ το θέτει με απλά λόγια: «Οι αγρότες δεν θα μπορούν να φυτέψουν τις καλλιέργειές τους αν δεν μπορούν να πάρουν τα καύσιμα που χρειάζονται» .
Και αν δεν γίνει φύτευση, δεν θα υπάρξει σοδειά. Αν δεν υπάρξει σοδειά, οι τιμές των τροφίμων θα εκτοξευθούν.
Αν οι τιμές εκτοξευθούν, η πείνα θα χτυπήσει τις πιο ευάλωτες περιοχές του πλανήτη.
Ο αποκλεισμός που πνίγει τον κόσμο: Μόνο 9 πλοία την ημέρα
Το Ορμούζ, που συνήθως βλέπει πάνω από 130 πλοία ημερησίως να το διασχίζουν, έχει μετατραπεί σε ένα φάντασμα του εαυτού του. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Kpler, κατά μέσο όρο μόλις 9 πλοία περνούν καθημερινά.
Η εκεχειρία δεν άλλαξε τίποτα. Όπως δήλωσε ο Λαρς Γένσεν της Vespucci Maritime:
«De facto, η εκεχειρία δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα για να αλλάξει την κατάσταση στο Στενό. Απολύτως τίποτα» .
Τώρα, με την προσθήκη του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού, η κίνηση θα μηδενιστεί ακόμα περισσότερο.
Το λίπασμα: Η κρυφή πληγή που θα φέρει λιμό
Ο Σνάιντερ υπενθυμίζει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι καν τα καύσιμα, είναι το αζωτούχο λίπασμα. Το 1/3 της παγκόσμιας εμπορίας λιπασμάτων περνά από το Ορμούζ. Το αζωτούχο λίπασμα είναι ο λόγος που ο πλανήτης μπόρεσε να θρέψει 8 δισεκατομμύρια ανθρώπους.
Χωρίς αυτό, η γη δεν μπορεί να παράγει αρκετή τροφή.
«Χωρίς επαρκείς ποσότητες αζωτούχου λιπάσματος κάθε καλλιεργητική περίοδο, δεν υπάρχει κανένας τρόπος να συνεχίσουμε να ταΐζουμε 8 δισεκατομμύρια ανθρώπους» , γράφει.
Η ανοιξιάτικη σπορά στο βόρειο ημισφαίριο είναι ήδη υπό απειλή. Αν το Ορμούζ δεν ανοίξει σύντομα, σε 6 με 9 μήνες θα δούμε ελλείψεις τροφίμων επικών διαστάσεων.
Η Κίνα: Ο παίκτης που μπορεί να τα ανατινάξει όλα
Ο Σνάιντερ προειδοποιεί για τον μεγαλύτερο κίνδυνο: την Κίνα. Το Πεκίνο εισάγει πάνω από το 50% της ενέργειάς της μέσω του Ορμούζ. Ο Κινέζος εκπρόσωπος Γκουό Τζιακούν χαρακτήρισε τον αμερικανικό αποκλεισμό «επικίνδυνη και ανεύθυνη συμπεριφορά».
Προς το παρόν, η Κίνα έχει τεράστια αποθέματα. Αλλά αν τα αποθέματα στερέψουν και το Στενό παραμείνει κλειστό, το Πεκίνο θα πανικοβληθεί. Και όταν η Κίνα πανικοβάλλεται, δεν κάνει διπλωματία – κάνει δράση.
«Το κινεζικό ναυτικό θα άρχιζε να συνοδεύει δεξαμενόπλοια προς τα ιρανικά λιμάνια» , προβλέπει ο Σνάιντερ.
Αν συμβεί αυτό, η κυβέρνηση Τραμπ θα βρεθεί μπροστά σε ένα δίλημμα: πυροβολεί ή υποχωρεί; Και καμία από τις δύο επιλογές δεν είναι καλή.
Το συμπέρασμα: Μια παγκόσμια κρίση χωρίς τέλος.
Η κρίση στο Ορμούζ δεν είναι μια μακρινή είδηση. Είναι ένα χτύπημα στην καρδιά της παγκόσμιας εφοδιαστικής αλυσίδας. Η Αυστραλία είναι απλά το πρώτο μεγάλο θύμα.
Αν το Στενό δεν ανοίξει σύντομα, η λίστα θα μεγαλώνει:
Τελευταίες Ειδήσεις
Ιαπωνία (εισαγωγές LNG)
Ινδία (εισαγωγές πετρελαίου)
Νότια Κορέα (βιομηχανία)
Ευρώπη (ήδη σε ύφεση)
Ο Σνάιντερ καταλήγει με μια επίκληση στην ελπίδα, αλλά η ανάλυσή του είναι αμείλικτη: οι δύο πλευρές περιμένουν η μία την άλλη να υποχωρήσει. Το Ιράν περιμένει να σπάσει η αμερικανική πολιτική βούληση. Η Αμερική περιμένει να καταρρεύσει η ιρανική οικονομία.
Κανείς δεν κάνει πίσω. Και ο κόσμος πληρώνει το τίμημα.
Μαυρίζει η ψυχή μας με αυτά που διαβάζουμε στα μέσα ενημέρωσης, γιατί δεν έχουμε την ελπίδα μας στην πρόνοια του Θεού.
Βρισκόμαστε λοιπόν κατά γενική ομολογία σε μια δύσκολη εποχή. Μια εποχή που η οικονομική δυσπραγία μας οδηγεί σε αναταραχές εσωτερικές γιατί ξεβολευόμαστε από την ευμάρεια στην οποία είχαμε συνηθίσει, και σε μια γενικότερη ανασφάλεια για το μέλλον μας.
Είχαμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια να ζούμε με οικονομική άνεση, είχαμε απολαβές περισσότερες απ’ όσο αντιστοιχούσαν στην εργασία που κάναμε.
Είχαμε βολευτεί καλά. Καλοπερνούσαμε. Και δυστυχώς οι πολλοί ξεχάσαμε ότι ο άνθρωπος δεν έχει μόνο υλική υπόσταση, και όταν κολλήσει στα υλικά θα ανισορροπήσει, και όταν για κάποιο λόγο δεν θα έχει την άνεση στα υλικά πράγματα, θα δυσκολευτεί να ξαναπροσδιορίσει την ύπαρξή του στον κόσμο αυτό που ζούμε.
Ο ηγαπημένος Ιακώβ ο προπάτωρ της Παλαιάς Διαθήκης «έφαγε, εχορτάσθη, ελιπάνθη, επαχύνθη και απελάκτισεν ο ηγαπημένος». Απελάκτισε θα πει κλώτσησε. Απομακρύνθηκε από τον Θεό.
Η καλοπέραση χοντραίνει το μυαλό και δεν σκεφτόμαστε τίποτε άλλο από το να καλοπερνούμε. Να όμως τώρα που η καλοπέραση τελειώνει.
Ένας σοφός Έλληνας ζωγράφος έλεγε το εξής: «Ο Έλληνας έχασε ένα μεγάλο κίνητρο που είχε στην ζωή του: την πείνα. Τώρα τρώει και όλοι έχουν κοιλιά και στομάχι.
Λοιπόν δεν μπορούμε να έχουμε τις δραστηριότητες που είχαμε ως πεινασμένοι. Ότι μεγάλο έκανε η Ελλάς - είτε από φιλοσόφους, είτε από απλούς ανθρώπους - το έκανε από την πείνα.
Ο Έλληνας φαγωμένος γίνεται ένα αποκτηνωμένο ζώο. Η πείνα πρέπει σήμερα να γίνει δίαιτα». Αυτά την δεκαετία του ’80.
Και σήμερα, αυτές τους πρώτους μήνες του 2026, μαζί με τις οικονομικές υλικές δυσκολίες έχουμε και έναν βομβαρδισμό από απαισιόδοξες πληροφορίες για την γενικότερη κατάσταση του πλανήτη και ειδικότερα της χώρας μας.
Δεν είναι το θέμα μου εδώ να αναλύσω αυτές τις σκοτεινές, για τους πολλούς, αρνητικές εξουσίες και δυνάμεις, που λένε ότι μας έφθασαν σ’ αυτό το σημερινό αδιέξοδο.
Το θέμα μας είναι πως μπορούμε, αν θελήσουμε, να ξεφύγουμε. Να ξεφύγουμε όχι από την υλική δυσκολία αλλά να βρούμε την πραγματική ψυχική δύναμη να σταθούμε στα πόδια μας, δίνοντας ελπίδα και φως στην ζωή μας.
Και το Φως και η Ζωή είναι ο Χριστός. Λεγόμαστε Χριστιανοί χωρίς στην ουσία να ζούμε χριστιανικά.
Ο Χριστός έκανε τομή στην ιστορία όχι με την ηθική του διδασκαλία αλλά με τις δυο αλήθειες που μας έδειξε με την ζωή Του και το κήρυγμά Του. Την Ανάσταση και την Αγάπη.
Ο Χριστός δεν ήρθε να κάνει χριστιανούς, ήρθε να κάνει νέους Χριστούς.
Με την Ανάστασή Του έδωσε λύση στο μεγαλύτερο αίνιγμα και πρόβλημα του ανθρώπου.
Σήμερα ο πολιτισμός μας είναι χρεωκοπημένος πνευματικά πρώτα κι έπειτα υλικά.
Θέλει να διώξει από την ζωή μας την σκέψη του θανάτου και να μας κάνει να αποφεύγουμε τον πόνο, μιλάμε για τον σωματικό κυρίως πόνο.
Ζούμε περισσότερα χρόνια σήμερα. Ζούμε με φαρμακευτική όμως υποστήριξη, είτε για την σωματική μας υγεία, είτε για τα ψυχολογικά μας. Η κατάθλιψη παίρνει και δίνει.
Όλοι το ξέρουμε ότι θα πεθάνουμε και ότι σίγουρα στον κόσμο αυτό θα πονάμε όσο κι αν θέλουμε να απωθούμε μέσα στο μυαλό αυτές τις δύο πραγματικότητες.
Ακούμε να λένε: Νέος ήταν ο συγχωρεμένος, ούτε 80. Παλιά οι άνδρες με τόσες κακουχίες και πολέμους δύσκολα ξεπερνούσαν τα 60. Σήμερα με την εξέλιξη της επιστήμης δίνουμε ψευδείς ελπίδες ότι θα αργήσουμε πολύ να πεθάνουμε.
Μα αν δεν πεθάνουμε δεν θα αναστηθούμε. Έλεγε κάποιος για την πατρίδα μας, ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει και γι αυτό δεν ανασταίνεται.
Ζούμε σε μια κατάσταση συντήρησης. Σε μια μιζέρια. Μάθαμε να καλοπερνάμε στα εύκολα χωρίς ζόρι, και τώρα που ήρθαν τα ζόρια, γιατί την καλοπέραση δεν την κερδίσαμε με τον κόπο μας, η γκρίνια που έρχεται από τις ανασφάλειές μας έχει γίνει σαν επιδημία. Ο ένας βουλιάζει τον άλλον.
Και τώρα θα δείτε περισσότερα ζόρια να έρχονται!!!
Θα δημιουργηθούν πολλές στραπατσαρισμένες ψυχές που θαναι γεμάτες ενοχές, απελπισμένοι για την σωτηρία τους.
Το Ευαγγέλιο λέει: «εν τω κόσμω θλίψιν έχετε, αλλ’ εγώ νενίκηκα τον κόσμον».
Οι Έλληνες είμαστε Ορθόδοξοι γιατί η ψυχή μας ζητάει Θεό. Ζούμε με το θαύμα. Οι αρχαίοι μας πρόγονοι επινόησαν τον «από μηχανής Θεό».
Από τότε ζούμε και στηριζόμαστε στο έλεος του ουρανού. Όλοι το θαύμα περιμένουμε, για λύση προβλημάτων υγείας, συναισθηματικών, οικονομικών και άλλων δυσκολιών.
Τα υλικά μπορεί να λιγοστεύουν, αλλά ο Θεός είναι μεγάλος. «Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού».
Βρισκόμαστε πολιτιστικά και ψυχολογικά, περίπου όπως την εποχή που ήρθε ο Χριστός πριν 2.000 χρόνια. Οι άνθρωποι τον ακολούθησαν γιατί ήταν απελπισμένοι, κουρασμένοι, διψασμένοι, πεινασμένοι και στον Χριστό είδαν φως.
Το Φως αυτό δεν το βλέπουμε γιατί κλείνουμε τα μάτια μας.
Ας πετάξουμε τα λέπια της κακομοιριάς, της μιζέριας και της ιδιοτέλειας για να δούμε το Φως που μόνον αυτό μπορεί να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε την σημερινή χρεοκοπία και την μεγάλη πείνα που έρχεται.
Όταν χαλαρώσουμε από τις ενοχές μας μπορούμε, ως βάλσαμο, να δεχθούμε στην ψυχή τον λόγο του Θεού που μας τρέφει.
Δεν τρέφεται ο άνθρωπος μόνο με ψωμί, αλλά και με τα ζωοποιά λόγια του Θεού. «Ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος αλλ’ εν παντί ρήματι εκπορευομένω δια στόματος Θεού»
