Μήπως ήρθε η ώρα να κάνεις μιά καινούργια αρχή;

Μετά από ένα σοβαρό γεγονός ή μια απώλεια υπάρχει τρόπος να ορθοποδήσουμε και να κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα, το οποίο μπορεί τελικά να μας φέρει πιο κοντά στην ευτυχία.

Κάθε αρχή και δύσκολη, συνηθίζουμε να λέμε, ιδιαίτερα αν πρόκειται για νέα αρχή μετά από ένα σοβαρό γεγονός, όπως ο χωρισμός ή η απόλυση.

Από την άλλη μεριά, όμως, ό,τι φεύγει από τη ζωή μας αφήνει χώρο για κάτι νέο, το οποίο μπορεί να συμπληρώσει το κενό που δημιουργήθηκε, αλλά και τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα και ερμηνεύουμε τη ζωή μας. Μάλιστα, αυτός ο τελευταίος είναι το «κλειδί» για να μην αφήσουμε μια σημαντική απώλεια, όπως εκείνη της δουλειάς, του συντρόφου, του σπιτιού ή ακόμη και της ίδιας της υγείας μετά από μια ασθένεια, να μας στερήσει την ευκαιρία που δικαιούμαστε στην ευτυχία.

Το τέλος του καλοκαιριού, πάντα μοιάζει λίγο με την αρχή ενός νέου χρόνου. Από την εποχή του σχολείου ακόμα, όταν ο Σεπτέμβρης μύριζε μπλε τετράδια και φρεσκοξυσμένα μολύβια. Τότε που όλα έμοιαζαν να αρχίζουν ξανά με τη νέα σχολική χρονιά, αφήνοντας πίσω την ανεμελιά και την ξενοιασιά των διακοπών, μαζί με ανάμεικτα συναισθήματα λύπης και ενθουσιασμού γι’ αυτό που φεύγει κι αυτό που έρχεται.

Κάπως έτσι νιώθεις ακόμα, όταν τελειώνει ο Αύγουστος. Μια διάθεση να ξεκινήσεις από την αρχή. Να αφήσεις πίσω με το καλοκαίρι που φεύγει, όλα όσα σε βάρυναν – μαζί με τα κιλά των διακοπών – και να ξεκινήσεις από την αρχή! Αποφασίζεις να αρχίσεις δίαιτα, γυμναστήριο, τένις, να κόψεις επιτέλους το κάπνισμα, να αφήσεις πίσω σου τον αδιέξοδο έρωτα που σου πήρε τα μυαλά…

Αποφασίζεις να αλλάξεις δουλειά, σπίτι, αυτοκίνητο, οτιδήποτε σε έχει κουράσει. Οτιδήποτε που θα σε έκανε να νιώσεις, πως ο χειμώνας που θα’ ρθει θα είναι ξεχωριστός και είσαι αποφασισμένος να τηρήσεις κάθε σου υπόσχεση αυτή τη φορά!

Ψάχνεις για ιδέες και λύσεις ανακαίνισης για τα πάντα. Όχι μόνο του έξω, αλλά και του μέσα σου. 

Φτιάχνεις λίστα των βιβλίων που θα διαβάσεις αυτό το χειμώνα και απορείς που ποτέ δε μπόρεσες να διαβάσεις περισσότερα από ένα, ενώ το καλοκαίρι τελειώνεις μισή βιβλιοθήκη!

Φτιάχνεις πρόγραμμα υγιεινής διατροφής και υπόσχεσαι στον εαυτό σου να το τηρήσεις φέτος, ενώ αποφασίζεις πως αυτή τη φορά, θα κάνεις οπωσδήποτε ένα ολιγοήμερο χειμερινό ταξίδι. Όχι απαραίτητα στα χιόνια ή κάπου διαφημισμένα. Αρκεί να έχεις καλή παρέα. Αρκεί να νιώσεις πως οι επόμενοι μήνες θα’ ναι κάτι περισσότερο από την αναμονή του επόμενου καλοκαιριού και μία ακόμη χειμερία νάρκη…

Αποφεύγεις την απομόνωση και αναζητάς πρόσωπα εμπιστοσύνης για να μιλήσεις για όσα νιώθεις.

Σκέφτεσαι τους φίλους που έχεις να δεις καιρό κι αναρωτιέσαι πώς γίνεται να ζεις στην ίδια πόλη και να έχουν περάσει μήνες χωρίς να τους δεις. Αποφασίζεις να τους δεις όλους αυτό το χειμώνα και γιατί όχι… ένα-δυό παρτάκια όπως παλιά, προλαβαίνεις να τα κάνεις στο μπαλκόνι ή στην ταράτσα μέχρι να κρυώσει ο καιρός.

Το πιο πιθανό άλλωστε, είναι να μην αλλάξεις δουλειά, σπίτι ή αυτοκίνητο. Άντε το πολύ-πολύ να αλλάξεις χρώμα στις κουρτίνες και στα μαξιλαράκια του καναπέ, έτσι, για να νιώσεις πως κάτι άλλαξε. Ίσως να μην καταφέρεις καν να κάνεις εκείνο το ταξίδι που σχεδιάζεις. Αν έχεις όμως καλή παρέα, ξέρεις, πως τελικά, δεν έχει σημασία το «που», αλλά το «μαζί». Κι εκείνος ο αδιέξοδος έρωτας, αν είναι πράγματι έρωτας, πως μπορείς στ’ αλήθεια να τον αφήσεις στο καλοκαίρι;

Σημασία δεν έχει πόσα βιβλία θα διαβάσεις αυτό το χειμώνα, ούτε να κόψεις το κάπνισμα επειδή απλά πρέπει. Σημασία έχει να νιώθεις στα ρουθούνια σου τη μυρωδιά των μπλε τετραδίων και των φρεσκοξυσμένων μολυβιών. Και να νιώθεις ακόμα εκείνο το γλυκό παλαντζάρισμα ανάμεσα στα συναισθήματα λύπης και ενθουσιασμού γι’ αυτό που φεύγει κι αυτό που έρχεται…

Καλό φθινόπωρο!

Oι χαρισματικοί άνθρωποι βρίσκονται δίπλα μας

Πολλοί θα ήθελαν να μάθουν το μυστικό των ανθρώπων που θαυμάζουν.

Τι είναι αυτό που τους ξεχωρίζει; Η γνώση, η μεγαλοψυχία, το χρήμα ή η εξουσία; Τι μπορεί να κάνει κάποιον χαρισματικό;  

Είναι κάτι που μαθαίνεται;

Είναι μερικοί άνθρωποι που από τη φύση τους είναι χαρισματικοί και ακαταμάχητοι. Δεν είναι τόσο αυτό που κάνουν ή λένε, όσο ο αέρας και η ενέργεια που αποπνέουν. 

Θα τους καταλάβεις όταν μπαίνουν σε ένα δωμάτιο, είναι σαν να το φωτίζουν ή να αλλάζει η ατμόσφαιρά του. 

Θα τους καταλάβεις από ένα απλό αλλά ζεστό χαμόγελο που θα σου χαρίσουν. 

Θα τους καταλάβεις, τέλος, από την ευκολία να πετυχαίνουν τους στόχους τους ακτινοβολώντας μια φωτεινή συμπεριφορά και καλοσύνη.

Οι χαρισματικοί άνθρωποι:

1. Συμπεριφέρονται σε όλους με αξιοπρέπεια και σεβασμό

Οι άνθρωποι αυτοί φέρονται σε όλους με τον ίδιο τρόπο. Δεν ξεχωρίζουν τάξεις και κοινωνικά status. Για αυτούς, όλοι μας ανήκουμε στην ίδια φυλή και αξίζουμε να μας συμπεριφέρονται με σεβασμό.

2. Δεν κουτσομπολεύουν

Δεν βρίσκουν ούτε το χρόνο, ούτε και το νόημα να κουτσομπολεύουν τις ζωές των άλλων μόνο και μόνο για να συμμετάσχουν σε μια συζήτηση και να φανούν αρεστοί. Ασχολούνται με το να κάνουν τις ζωές των ίδιων και των γύρω τους, πιο φωτεινές.

Δεν είναι το θέμα πως το «παίζουν» υπεράνω ή όχι. Απλώς ξέρουν πως το να μιλήσουν άσχημα για κάποιον που δεν είναι παρών είναι άδικο για εκείνον. Ο κάθε άνθρωπος έχει τις ατέλειές του αλλά και τα προτερήματά του, προτιμούν λοιπόν να αναφέρουν τα καλά στοιχεία κάποιου που θαυμάζουν και εκτιμούν και όχι τα αρνητικά ενός άλλου ανθρώπου.

3. Συμπεριφέρονται στους άλλους με τον ίδιο τρόπο που θέλουν να συμπεριφέρονται στους ίδιους

Υπάρχει ένας πολύ σημαντικός κανόνας για την οικοδόμηση των σωστών σχέσεων: Να συμπεριφέρεσαι στους άλλους όπως ακριβώς θέλεις να σου συμπεριφέρονται. Αυτόν τον κανόνα, λοιπόν, ακολουθούν ρητά οι χαρισματικοί άνθρωποι.

4. Βάζουν υγιή όρια στις σχέσεις τους

Μπορεί να είναι καλοί και συμπονετικοί με τους γύρω τους. Μπορεί να δίνουν σε όλους τον καλύτερό τους εαυτό, αλλά πάντοτε θέτουν τα όρια που πρέπει. Δεν αφήνουν τον εαυτό τους να αλλοιώνεται σε άρρωστες καταστάσεις και ούτε γίνονται το σκυλάκι του καθενός.

5. Δεν υποκρίνονται

Δεν προσποιούνται ότι είναι κάτι άλλο πέρα από αυτό που είναι στην πραγματικότητα. Το γεγονός αυτό, τους γεμίζει με αυτοπεποίθηση και κάνει τους άλλους να τους αγαπούν πραγματικά. Δεν χρειάζεται να είναι απίστευτα όμορφοι ή έξυπνοι, απλά να είναι ο εαυτός τους.

6. Είναι αξιόπιστοι

Δεν θα δεις αυτούς τους ανθρώπους να λένε ψέματα ή να κρύβονται πίσω από πρόσωπα και καταστάσεις, για να πετύχουν το σκοπό τους. Βασίζονται στην αλήθεια και την αξιοπιστία τους και πορεύονται με αυτά.

7. Χαμογελούν σε όλους

Θα τους δεις να χαρίζουν ένα αληθινό χαμόγελο σε όλους. Όχι γιατί είναι αναίσθητοι ή δεν έχουν προβλήματα, αλλά γιατί έτσι πολεμούν την αρνητικότητα γύρω τους.

8. Αγαπούν τη ζωή

Οι ακαταμάχητοι και γοητευτικοί άνθρωποι αγαπούν τη ζωή. Μπορεί να αντιμετωπίζουν δυσκολίες και δοκιμασίες, αλλά ξέρουν και εκτιμούν το γεγονός πως η ζωή είναι ένα θαύμα που έχει δοθεί σε όλους μας και πως πρέπει να ζούμε την κάθε στιγμή.

9. Αγαπούν τους ανθρώπους

Αγαπούν να βρίσκονται ανάμεσα σε ανθρώπους και να εμπνέονται από αυτούς. Συνήθως είναι πολύ καλοί συνομιλητές, ακούν πραγματικά τον άλλον και συχνά θα τους δείτε να παίζουν το ρόλο του συνδετικού κρίκου ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα άτομα.

10. Δουλεύουν σκληρά για τους στόχους τους

Μπορεί να τους δείτε να χαμογελούν και να χαίρονται τη ζωή, αλλά γνωρίζουν πολύ καλά πως τίποτα δεν έρχεται αν δεν βάλεις στόχους και δεν εργαστείς σκληρά για να τους πετύχεις.

11. Επικοινωνούν την αυτοπεποίθησή τους με μη λεκτικό τρόπο. 

Σαφώς, πιστεύουν στον εαυτό τους και τις δυνατότητές τους. Έχουν υψηλή αυτοπεποίθηση και αυτό φαίνεται από τον τρόπο που στέκονται και κινούνται στο χώρο. Από τον τόνο της φωνής τους αλλά και από τον τρόπο που κινούν τα χεριά τους προκειμένου να τονίσουν τα όσα λένε. Επικοινωνούν σε ένα πιο βαθύ επίπεδο. Δεν αποσπά τίποτα την προσοχή τους την ώρα της συζήτησης. Κοιτούν το συνομιλητή τους στα μάτια και συνδέονται μαζί του σε ένα πιο βαθύ επίπεδο.

12. Ξέρουν να επικοινωνούν

Η επικοινωνία είναι βασική προκειμένου να συνεννοούμαστε. Ωστόσο, δεν είναι πάντα εφικτό. Οι περισσότεροι άνθρωποι μιλούν ακατάπαυστα χωρίς να ακούν. Νομίζουν πως τα προβλήματά τους είναι πιο σημαντικά των άλλων. Η διαφορά των χαρισματικών ανθρώπων είναι πως ακούν περισσότερο από όσο μιλούν. Έχουν έντονα αναπτυγμένη την ενσυναίσθησή τους και ενδιαφέρονται πραγματικά για όσα τους λένε. Δεν είναι απόλυτοι με τις απόψεις τους. Επίσης, ξέρουν να ρωτούν και να αντλούν πληροφορίες για τα διάφορα θέματα που τους απασχολούν ή που τους ακούγονται ενδιαφέροντα. Μία νέα πληροφορία είναι πάντα μια ευκαιρία για μία νέα ιδέα. 

13. Έχουν αποδεχτεί πως δεν είναι τέλειοι

Είναι πολύ λυτρωτικό να «αγαπήσει» κάποιος τις ατέλειές του αλλά και τις αδυναμίες του χαρακτήρα του. Δεν υπάρχει τελειότητα. Υπάρχει ένα τεράστιο περιθώριο για συνεχή βελτίωση. Μπορεί κανείς να αλλάξει πράγματα στην προσωπικότητά του αλλά πάντα βασιζόμενος σε δικά του κριτήρια. Υπάρχει, μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση του Ψυχολόγου, Richard Wiseman, ο οποίος θέλησε να δει πως οι άνθρωποι «αντιδρούν» στην τελειότητα. Επέλεξε δύο πολύ καλούς ηθοποιούς και τους έδωσε να προμοτάρουν το ίδιο ακριβώς μπλέντερ. Έκαναν μια εκπληκτική παρουσίαση. Μάλιστα και οι δύο σκέφτηκαν να φτιάξουν δροσιστικά smoothies τα οποία στη συνέχεια πρόσφεραν στο κοινό. Η μόνη τους διαφορά ήταν πως ο ένας ξέχασε να τοποθετήσει το καπάκι την ώρα της παρασκευής των smoothies. Συνεπώς, όπως καταλαβαίνετε ήταν ένα μεγάλο foul την ώρα της παρουσίασης. Μπορείτε να φανταστείτε ποιος πούλησε τελικά τα περισσότερα μπλέντερ; H απάντηση, είναι εκείνος που ξέχασε το καπάκι. Ο κόσμος αγκάλιασε και επέλεξε εκείνον που δεν ήταν τέλειος, γιατί πολύ απλά η τελειότητα τρομάζει. Μην προσπαθείτε να είστε άψογοι και αψεγάδιαστοι γιατί πρέπει να κερδίσετε τις εντυπώσεις. Να είστε ο εαυτός σας και προσπαθείτε να γίνεστε καλύτεροι σ΄ό,τι κάνετε. Την εξέλιξη να κυνηγάτε κι όχι την τελειότητα.

......συνουσιάζω την καλοσύνη μου!

Το να φέρεται κανείς αλτρουιστικά ή με υπερβολική καλοσύνη και κατανόηση μπορεί να δημιουργήσει και όχι να λύσει προβλήματα, ειδικά στο επαγγελματικό πεδίο. 

Είναι απείρως αποτελεσματικότερο να είσαι ζεστός ως άνθρωπος, αλλά όχι ιδιαιτέρως ανεκτικός και καλοσυνάτος, για τους εξής λόγους:

1. Με το να είναι κάποιος πολύ καλός μένει στάσιμος στη δημιουργία σοβαρών ανθρώπινων σχέσεων

Όταν κάποιος είναι καλοσυνάτος, αυτό που λέμε «ψυχούλα», όλη την ώρα, σε όλες τις περιστάσεις και αρνείται να «πατήσει πόδι» και να δείξει ποιος πραγματικά είναι, μοιραία βιώνει μια άκρως ενοχλητική μοναξιά. Με αυτή τη συμπεριφορά δύσκολα κάνεις πραγματικούς φίλους και συνεργάτες, όχι μόνο επειδή γίνεσαι βαρετός, αλλά επειδή το ανθρώπινο είδος έχει την τάση να μην εμπιστεύεται όσους έχουν μόνο ένα πρόσωπο: το αγγελικό. 

Εξ’ άλλου οι ξυνοί, οι άδικοι, οι αχάριστοι, οι αγενείς, οι δήθεν, οι "ξέρεις ποιός/ποιά είμαι εγώ" και οι «με γεμάτες τις τσέπες, αλλά με άδειο μυαλό» θα σε πατάνε πάντα.

2. Με το να είσαι μονίμως ευγενής, ανεκτικός και τίποτε άλλο, μοιραία «θυματοποιείσαι»

Αν κάνετε τα πάντα, για να κρατάτε τους πάντες ευχαριστημένους, απλώς σταματήστε. Aυτού του είδους η συμπεριφορά «ταΐζει» ένα τέρας που σας φέρνει μόνιμα στη θέση του θύματος και δεν σας αφήνει να ωριμάσετε συναισθηματικά.  

Κάποτε πρέπει να λέμε και «όχι».  

Και φωναχτά, αν χρειαστεί. 

Το να διαχειριστεί κανείς μία έντονη συνομιλία, σίγουρα είναι πιο δύσκολο από το να ενδώσει σε απαιτήσεις και προσφορές/προτάσεις, που τον υποτιμούν και τον εξευτιλίζουν, αλλά κάπως έτσι χτίζεται και η προσωπικότητα και οι σχέσεις: όταν οι άλλοι γνωρίζουν τα όριά μας και δεν μας θεωρούν σίγουρα θύματα.

3. Η υπερβολική καλοσύνη μας αποξενώνει από τον ίδιο μας τον εαυτό

Με το να κάνουμε συνεχώς τα χατίρια των άλλων, στο τέλος ξεχνάμε ποιοι είμαστε εμείς. Η υπερπροσπάθεια να μην κακοκαρδίσουμε κανέναν, στο τέλος της ημέρας αφήνει μία πολύ πικρή γεύση σ’ εμάς.

«Αδελφή Ψυχή»: Πώς καταλαβαίνουμε ότι την έχουμε βρει

Πόσες φορές έχουμε ακούσει για την αδερφή ψυχή; Υπάρχει άραγε, υφίσταται ή είναι δημιούργημα της φαντασίας μας, κάτι σαν παραμύθι από αυτά που μας έλεγαν όταν είμαστε μικροί για να αποκοιμηθούμε; Κι αν υπάρχει πώς το καταλαβαίνουμε; Ότι έχει έρθει και τελικά πώς την κρατάμε μέσα στην ζωή μας για πάντα; Καταρχήν θα πρέπει να δώσουμε μια εξήγηση για το τι είναι αδελφή ψυχή.

Αδελφή ψυχή λοιπόν είναι αυτή ή αυτός που έρχεται τόσο κοντά στην δική μας, όσο κανείς άλλος. Είναι το άτομο στο οποίο δεν χρειάζεται να βάλουμε στην δική μας ψυχή την καλή της φορεσιά, να την πασαλείψουμε με τα ακριβότερα αρώματα, να την στολίσουμε. Κατά πως της πρέπει, για να ξεδιπλώσουμε τους φόβους της, τις ανασφάλειες της, την χαρά της ή την λύπη της.

Είναι ο άνθρωπος που κουβαλάμε μέσα μας πάντα, όπως ακριβώς κουβαλάμε την καρδιά μας, όλα τα ζωτικά όργανά μας, γιατί χωρίς αυτά δεν μπορούμε να ζήσουμε. Στην κυριολεξία. Ίσως σε κάποιους να ηχεί μοιρολατρικό να εξαρτούμε το λόγο ύπαρξής μας ή όχι με βάση ένα άλλο άτομο όσο και έντονα συναισθήματα αν αυτό μας εμπνέει. Η αναζήτηση ενός άλλου «εγώ» φιλτράρει όλες τις κοινωνικές μας σχέσεις με βάση πρωτίστως την ικανοποίηση των «θέλω» μας και υπονομεύει κάθε προσπάθεια των άλλων να σε «ικανοποιήσουν» ανιδιοτελώς.

Αν εκλείψει – βασική προϋπόθεση πάντα να την έχουμε βρει – δεν μπορούμε να ζήσουμε και πάλι στην κυριολεξία. Είναι εκείνη με τον οποίο θέλουμε να μοιραζόμαστε τα πάντα καθαρά από ανάγκη και όχι επειδή το οφείλουμε ή μας το οφείλουν. Είναι αυτό που βλέπουμε όταν κοιτάμε μέσα στον καθρέφτη μας, ο αντικατοπτρισμός μας, δηλαδή εμείς οι ίδιοι. Όταν μιλάμε για αδελφή ψυχή δεν είναι απαραίτητο αυτή, να είναι ένας παράφορος έρωτας, μία εξάρτηση, ένα πάθος ή και συνήθεια. Αν τώρα συνυπάρχει, ακόμα καλύτερα, σημασία στην σχέση με την αδελφή ψυχή, αλλά το πόσο βαθιά αισθανόμαστε αυτήν την σχέση. Δεν έχει σχέση η ορμή, αλλά το πάθος.

Θα μου πείτε όλα εντάξει, αλλά, πώς θα καταλάβουμε ότι βρήκαμε την αδελφή ψυχή; Ε, αυτό έγκειται στο πόσο ψαγμένος είναι κανείς και πόσο έχει τα μάτια του ανοιχτά. Βέβαια είναι και το άλλο. Αν είναι να έρθει, θα έρθει…

Έχω την άποψη ότι το γεγονός αυτό έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις. Ξυπνάς και το βλέπεις μπροστά σου. Αρκεί να μην είσαι κουτάβι με τα μάτια κλειστά. Βέβαια υπάρχουν μερικές λεπτομέρειες. Η σχέση αυτή είναι μια σχέση που δεν εκβιάζεται. Δεν είναι θέμα κεκτημένου δικαιώματος λόγω χρόνου, θέσης, συγγένειας. Δεν μιλάμε για επένδυση. Σίγουρα δεν έχει να κάνει με το πόσο αγαπάς, ή είσαι ερωτευμένος ή συμπαθείς ή το πόσο καλά ερωτοτροπείς μαζί της. Για να γίνει λοιπόν καλό παιχνίδι πρέπει στην τσόχα να κάτσουν και οι δύο, αλλιώς δεν υπάρχει παιχνίδι. Και βέβαια είναι τελείως άλλο πράγμα το πόσο εκτιμάει ο ένας ή ο άλλος την αδελφή ψυχή που έχει βρει.

Το καταλαβαίνεις σχεδόν αμέσως. Είναι σαν ν’ ακούς ένα «κλικ» μέσα στο μυαλό σου την ώρα που δένεσαι μαζί της. Είμαι απόλυτος; Μπορεί. Το ζω όμως. Κι αισθάνομαι πολύ τυχερός γι’ αυτό. Να το περιγράψω με μία εικόνα; Έχετε δώσει ραντεβού κάπου. Ξέρεις ότι θα έρθει. Είστε μαζί αρκετά χρόνια. Και την ώρα που μπαίνει στον χώρο, νιώθεις ένα ρίγος, τα γόνατά σου κόβονται και μετά από λίγο συνειδητοποιείς ότι κρατάς την ανάσα σου.

Φυσικά αυτό έχει να κάνει με το πόσο «εντός των τειχών» είναι ο καθένας από εμάς. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αξίζει τον κόπο να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά και να φερθούμε αναλόγως όταν μας συμβεί. Γιατί δεν είναι κάθε μέρα Κυριακή και κάποια πράγματα έρχονται μόνο μια φορά στην ζωή μας. Όταν φθάνουμε σε ένα τέλμα, αντικρύζουμε πιο καθαρά την αλήθεια μας και πιστεύω ότι μόνο τότε θα μπορούμε να διακρίνουμε ποιος άνθρωπος ήταν και είναι η αδελφή ψυχή μας.

Η ζωή αλλάζει την κάθε στιγμή

Ξυπνάς σχεδόν την ίδια ώρα κάθε πρωί, πηγαίνεις στη δουλειά σου, συναναστρέφεσαι τους ίδιους ανθρώπους, συναντάς τους φίλους σου, κάνεις τις δραστηριότητες που έχεις επιλέξει, επιστρέφεις στο σπίτι σου, περνάς χρόνο με την οικογένειά σου, τακτοποιείς τις εκκρεμότητες της ημέρας και πέφτεις για ύπνο.

Για να ξυπνήσεις την επόμενη μέρα και να επαναλάβεις το ίδιο ακριβώς πρόγραμμα, σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια. Ένας κύκλος επαναληψιμότητας που διαιωνίζεται, με ελάχιστες μικρές εξαιρέσεις, που πολλές φορές μπορεί και να σε ενοχλούν κιόλας. Ένας κύκλος που σου δίνει την ψευδαίσθηση της σταθερότητας, του ακίνητου, του δυνατού, του ακλόνητου. Μια ψευδαίσθηση πως δε μεγαλώνεις, δεν αλλάζεις, δε φθείρεσαι. Εσύ, οι σχέσεις σου, η ζωή σου…

Μέχρι που γίνεται κάτι. Κάτι ξαφνικό – και συνήθως βίαιο – που σου τα ανατρέπει όλα σε χρόνο μηδέν! Που σε αναγκάζει να βγεις από τον κύκλο της επαναληψιμότητας που συντηρούσες ευλαβικά σχεδόν στην μάταιη προσπάθειά σου να κρατήσεις τα πάντα γύρω σου ίδια. Γίνεται κάτι που σε κάνει να συνειδητοποιείς ξαφνικά, πως τίποτα δεν είναι σταθερό, μόνιμο, ίδιο και ανεπηρέαστο από το χρόνο, ο οποίος είτε τον παρατηρείς είτε όχι, ακολουθεί την πορεία του αδιάκοπα. Μια αίσθηση πως βυθίζεσαι σε παγωμένο νερό, παρασυρμένος από κάποιου είδους δύνη που σε εγκλώβισε αιφνιδιαστικά μέσα της.

Και τότε, έχεις δύο επιλογές. Να παραιτηθείς στη δύναμή της και να αφεθείς σε βέβαιο πνιγμό, ή να παλέψεις να βγεις στην επιφάνεια, πριν η θερμοκρασία του σώματός σου πέσει κάτω από την αναγκαία προς επιβίωση και πριν απελευθερώσουν τα πνευμόνια σου την τελευταία τους ανάσα.

Υπάρχει όμως και μια ακόμα επιλογή. H επιλογή να θυμίζεις στον εαυτό σου κάθε πρωί, πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Πως μπορείς να ζεις την κάθε μέρα σου, απαλλαγμένος από την ανάγκη να θεωρείς πως όλα γύρω σου είναι σταθερά. Πως την ίδια στιγμή που το σώμα σου κρυώνει, σε κάποιο άλλο μέρος της γης, το ίδιο σώμα θα ένιωθε ζεστό. Και πως είναι δική σου επιλογή να του επιτρέπεις να βιώνει τη μία αίσθηση ή την άλλη, επιλέγοντας το πού θες να ζήσεις.

Να θυμίζεις στον εαυτό σου πως οι άνθρωποι δε θα ‘ναι για πάντα δίπλα σου, ούτε κι εσύ δίπλα σ’ αυτούς. Όχι γιατί πρέπει απαραίτητα να το επιλέξει κάποιος αυτό, αλλά γιατί η φθαρτή φύση όλων μας, απλά το απαγορεύει. Να θυμάσαι πως όσα χρήματα κι αν πασχίζεις να εξασφαλίσεις, εάν ο τρόπος με τον οποίο το πετυχαίνεις δε σε τροφοδοτεί με ενέργεια, τότε απλά σου στερεί το χρόνο που θα περνούσες χαρούμενη κάνοντας κάτι άλλο. Ακόμη κι αν εξασφάλιζες έτσι λιγότερα χρήματα.

Πως η λέξη «ασφάλεια» στην οποία δίνεις τόσο μεγάλη σημασία, είναι τουλάχιστον υπερεκτιμημένη σε έναν πλανήτη που βάλλεται από τα στοιχεία της φύσης κι από τη δύναμη των πραγματικά ισχυρών και μπορεί ανά πάσα στιγμή να σε αφήσει χωρίς σπίτι, χωρίς τροφή, χωρίς νερό, χωρίς αέρα να αναπνεύσεις. Πως οι άνθρωποι δεν είναι κτήμα σου, ούτε κι εσύ είσαι το κτήμα κανενός. Και πως ευτυχισμένη δε γίνεσαι μέσα από σχέσεις που μένουν σταθερές, αλλά μέσα από εκείνες που εμπεριέχουν κίνηση κι εξέλιξη παράλληλη.

Πως αν φοβάσαι να ζήσεις, να ρισκάρεις, να τολμήσεις, τότε πεθαίνεις κάθε μέρα. Γιατί ο φόβος είναι ο μόνος σου εχθρός… όχι το άγνωστο. Να θυμίζεις στον εαυτό σου, πως η ζωή αλλάζει κάθε στιγμή! Όπως και κάθε κύτταρό σου…