Επιθυμίες....

Κάποτε ταξίδευε ένας άνθρωπος και μπήκε κατά λάθος στον παράδεισο. Σύμφωνα με την Ινδική αντίληψη του παράδεισου, υπάρχουν δέντρα που εκπληρώνουν τις επιθυμίες, τα κάλπαταρου. Κάθεσαι απλώς από κάτω τους, επιθυμείς το οτιδήποτε κ εκπληρώνεται αυτό αμέσως. Δεν υπάρχει κανένα κενό μεταξύ της επιθυμίας κ της εκπλήρωσής της. Σκέφτεσαι και αμέσως μετατρέπεται αυτό σε πράγμα. Η σκέψη πραγματοποιείται αυτόματα.

Ο άνθρωπος ήταν κουρασμένος κι έτσι αποκοιμήθηκε κάτω από ένα δέντρο που εκπληρώνει επιθυμίες. Όταν ξύπνησε, πεινούσε πολύ κι έτσι είπε: «Μακάρι να έβρισκα από κάπου φαγητό.» Κι αμέσως εμφανίστηκε φαγητό από το πουθενά, επιπλέοντας στον αέρα, νόστιμο φαγητό. Άρχισε αμέσως να τρώει κι όπως ένιωθε πολύ ικανοποιημένος, πρόβαλε μέσα του μια άλλη σκέψη: «Μακάρι να έβρισκα κάτι να πιω…» Στον παράδεισο δεν απαγορεύεται το ποτό κι έτσι εμφανίστηκε αμέσως κάποιο πολύτιμο κρασί.

Καθώς έπινε το κρασί, χαλαρός στον δροσερό αέρα του παραδείσου κάτω από τη σκιά του δέντρου, άρχισε να αναρωτιέται, «Τι συμβαίνει; Μήπως με πήρε ο ύπνος ή μήπως βρίσκονται τίποτα φαντάσματα τριγύρω και μου κάνουν κόλπα;» Και εμφανίστηκαν φαντάσματα! Ήταν θηριώδη, φρικτά, αηδιαστικά. Άρχισε να τρέμει κ πρόβαλε μέσα του μια σκέψη: «Τώρα είναι βέβαιο ότι θα με σκοτώσουν. Και τον σκότωσαν.

Αυτή η παραβολή είναι παραβολή αρχαία, με τεράστια σημασία. Ό,τι σκέφτεσαι αργά ή γρήγορα εκπληρώνεται. Μερικές φορές το κενό είναι τέτοιο που έχεις ξεχάσει εντελώς ότι ήταν κάτι που το είχες αρχικά επιθυμήσει. Καμιά φορά το κενό είναι κενό ετών, ή, καμιά φορά κενό ζωών, κι έτσι δεν μπορείς να συνδέσεις την πηγή. Αν όμως παρατηρήσεις σε βάθος, θα δεις ότι όλες σου οι σκέψεις δημιουργούν εσένα και τη ζωή σου. Δημιουργούν την κόλασή σου, δημιουργούν τον παράδεισό σου. Δημιουργούν τη δυστυχία σου, δημιουργούν τη χαρά σου. Δημιουργούν το αρνητικό, δημιουργούν το θετικό. Ο καθένας είναι ένας ταχυδακτυλουργός που κλώθει κ υφαίνει γύρω του έναν μαγικό κόσμο κι έπειτα παγιδεύεται.

Η ίδια η αράχνη παγιδεύεται μέσα στο δίχτυ της. Όταν το καταλάβεις αυτό, αρχίζουν να αλλάζουν τα πράγματα. Τότε μπορείς να παίζεις. Τότε μπορείς να αλλάξεις την κόλασή σου σε παράδεισο. Είναι απλώς ζήτημα να την ζωγραφίσεις από διαφορετική οπτική. Ή, αν είσαι τόσο πολύ ερωτευμένος με την δυστυχία, μπορείς να δημιουργήσεις όση θέλεις, ώσπου να ευχαριστηθεί η καρδιά σου. Τότε όμως δεν παραπονιέσαι ποτέ, επειδή ξέρεις ότι πρόκειται για δικό σου δημιούργημα, για δική σου ζωγραφιά, δεν μπορείς να κάνεις κανέναν να νιώθει υπεύθυνος γι αυτήν. Τότε όλη η ευθύνη είναι δική σου.

Κάθε προσπάθεια να φαίνεσαι κάτι που δεν είσαι, θα γυρίσει εναντίον σου, αργά ή γρήγορα

Κάθε προσπάθεια για να παρουσιάσεις κάτι που δεν είσαι, αργά ή γρήγορα, θα γυρίσει εναντίον σου. Συνειδητά ή ασυνείδητα, στήνεις τη χειρότερη παγίδα στον εαυτό σου, αν πιστέψεις ή σε κάνουν να πιστέψεις ότι πρέπει να αλλάξεις τη συμπεριφορά σου και τις ιδέες σου για να πετύχεις οτιδήποτε.

Αυτά που, αρχικά, μπορεί να φανούν σαν βραχυπρόθεσμες επιτυχίες είναι οι αλυσίδες που θα σε παρασύρουν στο βυθό της αποτυχίας. Το μεγάλο μυστικό κάθε πραγματικά επιτυχημένου ανθρώπου είναι η γνώση του χρυσού κανόνα. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, αλλά ο σκοπός είναι τα μέσα, ο δρόμος, όχι η Ιθάκη. Στο ταξίδι ανακαλύπτεις την ουσία και αυτό σε καθιστά άξιο να φτάσεις τον προορισμό σου τον αληθινό και όχι τον εικονικό.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να επαναπαυτείς στη γλυκιά ραστώνη της απραξίας. Η εικόνα ενός ανθρώπου αλλάζει, έτσι και αλλιώς, καθώς η συνείδησή του έρχεται κάθε στιγμή σε επαφή με την αέναα εξελισσόμενη εμπειρία της ζωής. Αυτό, όμως, που μπορεί να παραμείνει στάσιμο είναι η επίγνωση του γεγονότος αυτού, δηλαδή η συνείδηση του αληθινού εαυτού του.

Πένθος: 20 πράγματα που θα ήθελα να μου είχαν πει

Ακόμα κι έτσι, θα ήθελα κάποιος να μου έχει πει τι να περιμένω. Αλλά μέχρι να συμβεί σε μας του ίδιους, δεν μπορούμε να το καταλάβουμε. Μέσα από την καρδιά μου, γράφω αυτά που έμαθα εγώ και αφιερώνω αυτό το κείμενο σε όποιον νιώθει θλίψη ή βιώνει μια απώλεια, έναν χωρισμό, ένα διαζύγιο ή τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου.

1. Στην πραγματικότητα δεν ξεπερνάμε ποτέ μια απώλεια. Την αφομοιώνουμε, κι αυτή μας οδηγεί σε έναν τρόπο ζωής με πιο ουσιαστικές προτεραιότητες.

2. Θα ανακαλύψετε το βάθος της αγάπης που διαθέτετε, κάτι που ποτέ πριν δεν γνωρίζατε ότι υπήρχε.

3. Ποτέ να μην λυπάστε για τον τρόπο που αγαπήσατε. Η αγάπη πάντα έχει αξία.

4. Οι άνθρωποι μερικές φορές λένε πράγματα που μπορεί να σας φανούν ανόητα ή να σας πληγώσουν. Μην το πάρετε προσωπικά. Συνήθως απλώς προσπαθούν να βοηθήσουν.

5. Δεν υπάρχει πάντα μια κατάλληλη στιγμή ή κάποια αιτία. Μερικές φορές τα πράγματα απλώς συμβαίνουν.

6. Να ξέρετε ότι κάνατε ό,τι καλύτερο μπορούσατε τη στιγμή που έπρεπε. Συγχωρήστε τον εαυτό σας. Δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο που θα μπορούσατε να κάνετε ή να πείτε.

7. Είναι φυσιολογικό να νιώθετε θυμό. Αγκαλιάστε αυτό το συναίσθημα κι αφήστε το να λειτουργήσει μέσα σας.

8. Ένας θάνατος μπορεί να φέρει στην επιφάνεια τα καλύτερα στοιχεία σε μια οικογένεια, μπορεί όμως να βγάλει και τα χειρότερα. Να είστε προετοιμασμένοι για όλα.

9. Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου μπορεί να σας κάνει να αναζητήσετε τον δικό σας σκοπό και τους στόχους σας κι αυτό είναι κάτι θετικό.

10. Θα βρείτε παρηγοριά στα πιο απρόσμενα μέρη.

11. Οι ξαφνικές συναισθηματικές εκρήξεις αποτελούν μέρος της όλης διαδικασίας. Αφήστε τον εαυτό σας να τις βιώσει.

12. Δεν υπάρχει φυσιολογική ή μη αντίδραση όταν πρόκειται για πένθος. Να είστε υπομονετικοί και ελαστικοί με τον εαυτό σας.

13. Οι άνθρωποι γύρω σας θα σας δείξουν ποιοί πραγματικά είναι. Στις δυσκολίες θα δείτε το πραγματικό τους πρόσωπο.

14. Ποτέ δεν θα γίνετε όπως ήσασταν παλιότερα.

15. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο χρονικό διάστημα που θα πρέπει να κρατήσει η θλίψη σας.

16. Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου μας υπενθυμίζει αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία στη ζωή.

17. Μια μεγάλη απώλεια είναι μια ευκαιρία να πάψετε να σκέφτεστε το εγώ σας και να ζήσετε περισσότερο με το συναίσθημα.

18. Μην αποφεύγετε τον πόνο, διότι θα κάνετε τα πράγματα χειρότερα και θα παρατείνετε τη διαδικασία. Αφήστε τα συναισθήματά σας ελεύθερα.

19. Η ζωή σας ήταν πιο πλούσια και όμορφη χάρη στην αγάπη που είχατε.

20. Αυτό που νομίζετε ότι είναι το τέλος συχνά αποτελεί μια καινούρια αρχή.

Οι άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή μας για κάποιο λόγο

Κάποτε ήταν ένα αγοράκι που ήθελε να γνωρίσει τον Θεό…

Ήξερε ότι το ταξίδι ως το μέρος που ζούσε ο Θεός θα ήταν μακρινό κι έτσι έβαλε στην βαλίτσα του μερικά σοκολατάκια και αναψυκτικά και ξεκίνησε το δρόμο του.

Αφού είχε περπατήσει λίγο, συνάντησε ένα ηλικιωμένο κύριο.

Ο άντρας καθόταν σε ένα παγκάκι στο πάρκο και τάιζε περιστέρια.

Ο μικρός έκατσε δίπλα του και άνοιξε τη βαλίτσα του για να πιει ένα αναψυκτικό.

Ακριβώς τότε παρατήρησε ότι ο ηλικιωμένος έμοιαζε πεινασμένος κι έτσι του προσέφερε ένα σοκολατάκι.

Ο ηλικιωμένος δέχτηκε με ευγνωμοσύνη και χαμογέλασε στο μικρό.

Το χαμόγελο του ήταν τόσο όμορφο , που το αγόρι , θέλοντας να το ξαναδεί , του προσέφερε και ένα αναψυκτικό.

Ο γέροντας χαμογέλασε ξανά στον μικρό.
Το παιδί ήταν τρισευτυχισμένο!
Πέρασαν μαζί όλο το απόγευμα, τρώγοντας και χαμογελώντας, μα χωρίς να ανταλλάξουν ούτε μία λέξη…

Όταν άρχισε να νυχτώνει, το αγόρι κατάλαβε πως έπρεπε να ξεκινήσει το δρόμο για το σπίτι του .
Σηκώθηκε κι αφού έκανε μόλις λίγα βήματα, γύρισε πίσω, έτρεξε προς το μέρος του ηλικιωμένου και τον αγκάλιασε σφιχτά.

Κι ο γέροντας του χάρισε το πιο όμορφο χαμόγελό του!

Όταν το παιδί έφτασε σπίτι του, η μητέρα του παρατήρησε το βλέμμα χαράς στο πρόσωπό του.
Το ρώτησε:
-” Τι έκανες σήμερα και είσαι τόσο χαρούμενος;”
Ο μικρός είπε:
-” Έφαγα σοκολατάκια στο πάρκο με το Θεό !”
Και πριν η μαμά προλάβει να απαντήσει ο μικρός πρόσθεσε:
-“Και ξέρεις κάτι; Ο Θεός έχει το πιο όμορφο χαμόγελο που έχω δει !”

Εν τω μεταξύ , ο ηλικιωμένος ακτινοβολώντας και ο ίδιος από χαρά , επέστρεψε στο σπίτι του.

Ο γιος του , παρατηρώντας το βλέμμα ευτυχίας και αγαλλίασης στο πρόσωπό του τον ρώτησε:
-“Πατέρα , τι έκανες σήμερα και είσαι τόσο χαρούμενος;”
Κι ο γέροντας είπε:
-“Έφαγα σοκολατάκια στο πάρκο με τον Θεό!”
Και πριν ο γιος του προλάβει να απαντήσει , ο γέροντας πρόσθεσε:
-“Και ξέρεις κάτι ; Είναι πολύ νεότερος απ΄όσο πίστευα!”

Πολύ συχνά υποτιμάμε τη δύναμη ενός αγγίγματος, ένα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα, το να νοιάζεται κάποιος πραγματικά για σένα, ένα αυτί έτοιμο να μας ακούσει, ένα ειλικρινές κοπλιμέντο, ή την πιο μικρή πράξη ενδιαφέροντος όλα εκ των οποίων μπορούν να αλλάξουν ριζικά τη ζωή μας.

Οι άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή μας για κάποιο λόγο, για λίγο ή για μια ζωή.
Ας τους δεχτούμε με τον ίδιο ενθουσιασμό!

Γίνεται η αλεπού να έχει εξυπνάδα ...100 και το αλεπουδάκι 101;

Η ιστορία εξελίσσεται στη Σκωτία στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. \

Είναι μια παρέα από τέσσερις φοιτητές, που σπουδάζουν πληροφορική. Τα παιδιά είναι καλοί φοιτητές και τα έχουν πάει άριστα όλη τη χρονιά. Μια Παρασκευή πρωί, αφού έδωσαν τις εξετάσεις τους σε ένα μάθημα και έγραψαν πολύ καλά, μαζεύτηκαν στη συνέχεια στο σπίτι του ενός, προκειμένου να οργανωθούν για το Σαββατοκύριακο που πλησίαζε.

Τη Δευτέρα το πρωί έδιναν εξετάσεις σε ένα εύκολο μάθημα, που ήθελε μόνο 2-3 ώρες διάβασμα. Έτσι, έπεσε η ιδέα: «Ρε παιδιά, δεν πάμε στη Γλασκώβη το Σαββατοκύριακο να βρούμε εκείνη την κοπέλα που γνωρίσαμε προχθές στην pub; Θα είναι και άλλες φίλες της στην παρέα, καλά θα περάσουμε».

Δεν το σκέφτηκαν και πολύ και σε μία ώρα είχανε γίνει κιόλας όλες οι αναγκαίες κινήσεις και η τετράδα ταξίδευε με νοικιασμένο αμάξι για τη Γλασκώβη. Στη Γλασκώβη όντως πέρασαν πολύ καλά.

Για κακή τους τύχη όμως, αντί να ξυπνήσουν πρωί πρωί τη Δευτέρα και να επιστρέψουν, για να είναι στην ώρα τους στις εξετάσεις, ξύπνησαν αργά το μεσημέρι. Τι θα έκαναν τώρα με το μάθημα; Στο δρόμο για το Εδιμβούργο προσπαθούσαν να σκεφτούν τι να πουν στον καθηγητή.

Αποφάσισαν λοιπόν να πουν ένα ψέμα αλλά με αρκετή δόση αλήθειας για να γίνουν πιστευτοί. Και οι τέσσερις συμφώνησαν να πουν ότι πήγανε στη Γλασκώβη σε συγγενείς και ενώ ξεκίνησαν τη Δευτέρα πρωί πρωί για το Πανεπιστήμιο, τους έπιασε λάστιχο στο δρόμο και δεν είχανε ρεζέρβα... κ.λ.π. Έτσι κι έγινε!

Ο καθηγητής τούς άκουσε με προσοχή και επειδή ήταν καλοί φοιτητές, δέχτηκε να δώσουν μόνοι τους την Τρίτη το πρωί το μάθημα. Χαράς ευαγγέλια στην ομάδα. Κάθισαν, διάβασαν καλά και την άλλη μέρα στις 9:00 πήγαν στο Πανεπιστήμιο να δώσουν τις εξετάσεις.

Δεν υπήρχε, όμως, διαθέσιμη αίθουσα και έτσι ο καθηγητής τούς έβαλε σε τέσσερα ξεχωριστά γραφεία, τον καθένα μόνο του. Βέβαια, αυτό καθόλου δεν τους ένοιαζε, αφού και οι τέσσερις ήταν καλά διαβασμένοι.

Σε λίγο μοίρασε και τα θέματα. Ήταν μόνο δύο. 

 

Το πρώτο, που έπιανε 5 μονάδες στις 100, ήταν ένα πανεύκολο θέμα θεωρίας από την εισαγωγή, που το ήξεραν νεράκι και κανείς τους δεν δυσκολεύτηκε και το απαντήσει.

 

Το δεύτερο θέμα έπιανε τα υπόλοιπα 95 στα 100 και ήτανε μία ερώτηση μόνο:

Ποιο λάστιχο;

Ένα δίδαγμα για την αξία μας ώς άνθρωποι

Ένας καθηγητής κρατούσε ένα χαρτονόμισμα των 20 ευρώ και ρώτησε τους μαθητές «Ποιός θέλει αυτό το χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;» Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι.

Τότε ο καθηγητής το τσαλάκωσε και ξαναρώτησε... «Υπάρχει κάποιος που θέλει ακόμη αυτό το τσαλακωμένο χαρτονόμισμα;» Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάλι πάνω το χέρι.

Έπειτα έριξε το χαρτονόμισμα στο πάτωμα και άρχισε να το κλωτσά και να χοροπηδά πάνω στο 20ευρω με τα παπούτσια του. Το μάζεψε από το πάτωμα τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο. Και τους ξανάκανε την ίδια ερώτηση: «Ποιός θέλει αυτό το τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο, χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;» Όλοι ξανά στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι.

«Παιδιά μου» τους είπε «Σήμερα θα πάρετε ένα μεγάλο μάθημα. «Ότι και να έκανα στο χαρτονόμισμα εσείς πάλι το θέλατε γιατί δεν έχασε την αξία του. Ακόμη αξίζει 20 Ευρώ!! Πολλές φορές στην ζωή, μας τσαλακώνουν, μας κτυπούν, μας ρίχνουν κάτω στο πάτωμα, μας ποδοπατούν, άνθρωποι και γεγονότα. Έτσι, πιστεύετε πως πλέον δεν έχετε καμία αξία, αλλά η πραγματική σας αξία δε θα έχει αλλάξει στα μάτια αυτών που σας αγαπούν πραγματικά. Ακόμη και τις μέρες που δεν είμαστε στα καλύτερα μας, η αξία μας παραμένει».

Μήπως κι εμείς οι τσαλαπατημένοι Έλληνες πρέπει να σκεφθούμε ότι δεν έχουμε χάσει την αξία μας;

Ξέρουμε ότι ο θάνατος θα φτάσει κάποια μέρα. Πρέπει να φοβάμαστε;

Όχι μόνο το ξέρουμε, αλλά το διαπιστώνουμε καθημερινά με τη φυσική εξαφάνιση εκατοντάδων, χιλιάδων ανθρώπων, κάποιων πιο κοντά μας, κάποιων πιο ξεθωριασμένων από την απόσταση της πληροφόρησης που μας προσφέρει μια εφημερίδα ή μια τηλεοπτική εικόνα.

Η μεγάλη δοκιμασία παρουσιάζετα, όταν ο θάνατος μας αγγίζει άμεσα, είτε παίρνοντας αυτούς που θεωρούμε μέρος της ζωής μας είτε εμάς τους ίδιους. Τότε είναι πιθανόν όλο το σύστημα των καλά θεμελιωμένων ιδεών και επιχειρημάτων μας να γκρεμιστεί μπροστά στην ανικανότητα , την απελπισία , την ανησυχία και τη μοναξιά μπροστά σε μια δύναμη της Φύσης, ενάντια στην οποία τίποτε δεν μπορούμε να κάνουμε , ούτε εμείς ούτε οι ειδικοί στο να θεραπεύουν αρρώστους και πληγωμένους.

 

Αυτή είναι η στιγμή να τσεκάρουμε ποιοι είμαστε, τι πραγματικά σκεπτόμαστε και αισθανόμαστε. Είναι η στιγμή να αξιολογήσουμε τις δράσεις μας , τις αντιδράσεις μας. Είναι η στιγμή να κάνουμε έναν διάλογο μόνοι μας, ήρεμα, με τον εσωτερικό μας εαυτό και να συλλογιστούμε δίπλα του.

 

Γιατί ονομάζουμε ζωή μόνο αυτήν που εκδηλώνεται με φυσικά, υλικά σώματα; Και τι γίνεται με τα συναισθήματα μας, τις ιδέες μας, τα όνειρα μας, τις διαισθήσεις μας; Μήπως αυτά δεν αποτελούν ζωή;

 

Μπροστά στο φόβο θολώνει ο νους και μπορεί να φτάσουμε στο σημείο να αναρωτηθούμε: αλλά ποιος με βεβαιώνει ότι όνειρα, ιδέες, συναισθήματα, δεν εξαφανίζονται μαζί με την απώλεια του υλικού μας σώματος;

 

Ας ξαναθυμηθούμε: μήπως εξαφανίζονται όλ’αυτά, όταν το σώμα μας, κοιμισμένο, ονειρεύεται τα βράδια; Όχι, αντίθετα, συνεχίζουμε το ίδιο ή ακόμα περισσότερο ζωντανοί, μιλώντας με άλλους, μετακινούμενοι από το ένα μέρος στο άλλο , χαρούμενοι ή δυστυχισμένοι ,ποθώντας πράγματα όπως πάντα, νιώθοντας τον εαυτό μας , όπως πάντα. Τότε, γιατί θα έπρεπε να τα εξαφανίσει ο θάνατος, ο οποίος είναι απλώς ένας πιο βαθύς και μακρύς ύπνος;

 

Μπροστά στο φόβο, πιστεύουμε ότι θα χάσουμε την επαφή με αυτά που αγαπάμε, είτε ανθρώπους είτε πράγματα, επιθυμίες, ιδανικά ή σχέδια. Γιατί; Μήπως τα δεσμά της ένωσης μας με ιδέες και ανθρώπους καθορίζονται μόνο από την ύλη; Δεν νιώσαμε ποτέ κοντά σε κάποιον παρά τη μεγάλη απόσταση; Δεν φτιάξαμε ποτέ μεγάλα κάστρα στο επίπεδο των ιδεών με τις καλύτερες επιθυμίες μας, χωρίς όμως να έχουμε φυσικά υλικά στα χέρια μας;

 

Τότε λοιπόν, γιατί να μην συνεχίζουμε να διατηρούμε σταθερά δεσμά μ’ εκείνους που φεύγουν από τη ζωή ή με εκείνους που μένουν; Γιατί μια μακριά κατάσταση ύπνου θα μας έκανε να χάσουμε όλα όσα πότισαν βαθιά τη ζωή μας, επηρεάζοντας όχι μόνο το σώμα αλλά και την πληρότητα του είναι μας;

 

Μπροστά στο φόβο, αμφιβάλλουμε αν οι νεκροί θα μπορέσουν να βρούν έναν καλό δρόμο στο υπερπέραν, κυρίως αν είναι οι δικοί μας νεκροί ή αν εμείς οι ίδιοι πρέπει να κάνουμε το νεκρικό ταξίδι. Γιατί; Μήπως δεν υπήρξαν ένα ή δύο πρόσωπα που μας βοήθησαν να γεννηθούμε; Έτσι αν κάποιος μας φρόντισε, όταν ήρθαμε σε αυτό το υλικό επίπεδο της ύπαρξης, γιατί θα πρέπει να λείψει αυτή η βοήθεια – κι ακόμη περισσότερη-όταν φτάσουμε σ’ εκείνη την άλλη όψη της ζωής που ονομάζουμε θάνατο; Εφόσον φτιάχνουμε λίγο-πολύ δεμένες οικογένειες σ’αυτή την πλευρά των πραγμάτων, γιατί να μην έχουμε συγγενείς και φίλους –και ακόμα περισσότερο αν τους έχουμε ήδη γνωρίσει–στην «άλλη πλευρά»;

Όταν τίποτε δεν πάει καλά στην ζωή...

......να θυμάσαι αυτά τα 9 «πραγματάκια»…

Στη ζωή μας, τα πράγματα άλλοτε πηγαίνουν από το καλό στο καλύτερο και άλλοτε από το κακό στο χειρότερο. Και αργά ή γρήγορα πρέπει να συμφιλιωθούμε με αυτή την κατάσταση όσο δύσκολο κι αν φαντάζει αυτό. Γιατί δε θα μπορέσουμε να χειριστούμε τα συναισθήματά μας διαφορετικά…

Για τον καθένα έρχεται εκείνη η στιγμή που νομίζει ότι έχει πιάσει πάτο. Τότε είναι που πρέπει να ανασυνταχθείς, να μαζέψεις τις δυνάμεις σου και να προχωρήσεις. Άλλωστε:

1. Υπάρχουν πράγματα τα οποία είναι απλά εκτός ελέγχου.
Στην καθημερινότητά μας τα περισσότερα προβλήματα είναι ελεγχόμενα και στο χέρι μας να επιλυθούν. Καμιά φορά όμως, συμβαίνει κάτι το οποίο δεν μπορείς να λύσεις. Πρέπει απλά να περιμένεις για να περάσει …ή να ξεχαστεί. Μην του δίνεις περισσότερη αξία από όση πρέπει. Αν αρρώστησες κι έχασες ένα πολλά υποσχόμενο Σαββατοκύριακο, δεν πειράζει. Θα έρθουν πολλά ακόμα καλύτερα. Don’t give a fuck!

2. Ο χρόνος δε γυρίζει πίσω.
Και αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε στον μέγιστο βαθμό. Αυτό που ζούμε σήμερα δε θα το ξαναζήσουμε ποτέ στο μέλλον. Κλείσε τα μάτια σου και συνειδητοποίησε αυτό που μόλις διάβασες. Μήπως πρέπει να αρχίσεις να λειτουργείς διαφορετικά;

3. Η αποτυχία είναι μέρος της μάθησης.
Αν δεν αποτυγχάνεις σε τακτά χρονικά διαστήματα τότε κάτι δεν κάνεις καλά. Αυτό ακριβώς! Ποιος σου είπε ότι οι προσπάθειές σου είναι εγγυημένες επιτυχίες; Κανείς! Ίσα ίσα που το αρνητικό αποτέλεσμα έχει και τις περισσότερες πιθανότητες (σύμφωνα με κάτι νόμους του Μέρφυ). Οπότε απλά συνέχισε να προσπαθείς. Όσες φορές και να φας το κεφάλι σου. Ο τοίχος θα πέσει. Κάποια στιγμή…

4. Κορυφή υπάρχει όπου υπάρχει και πάτος.
Σε κάποιο βιβλίο το είχα διαβάσει αυτό και μου άρεσε. Κόλλαγε και γάντι στο άρθρο οπότε τσιμπήστε την ατάκα.

5. Αν δεν εστιάζεις στην άσχημη κατάσταση όλα φαντάζουν καλύτερα.
Υπάρχουν όντως σκατά καταστάσεις στη ζωή μας. Ή μάλλον σκατά λεπτομέρειες που κάνουν ολόκληρη τη ζωή μας σκατά. Ήρθε η ώρα λοιπόν να σταματήσουμε να εστιάζουμε σε αυτές τις λεπτομέρειες. Να τους δώσουμε τη σημασία και την αξία που τους αρμόζει και να δούμε το γύρω γύρω. Πόσο καλύτερα είναι έτσι… Ε;

6. «Όλα θα πάνε καλά».
Καμιά φορά πρέπει να ακούμε αυτή την έκφραση από ανθρώπους που έχουν το ειδικό βάρος να την ξεστομίσουν. Και αυτοί οι άνθρωποι είναι κυρίως μέλη της οικογένειάς μας. Άτομα τα οποία μας κάνουν να αισθανόμαστε ασφάλεια και ακόμη και 4 λέξεις τους μπορούν να αλλάξουν ολόκληρη την ψυχολογία μας…

7. Ότι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό.
Αυτό δεν το διάβασα σε βιβλίο. Το λένε όλοι. Αλλά και αυτό κολλάει οπότε γιατί να μην το συμπεριλάβω;

8. Η ζωή είναι απλά ένα παιχνίδι.
Οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι αυτοί που ζουν με την εντύπωση ότι η ζωή είναι απλά ένα παιχνίδι. Και όλα τα παιχνίδια έχουν ευκολίες και δυσκολίες. Στο τέλος όμως, οι «καλοί» ανταμείβονται με happy end. Οι μίζεροι, από την άλλη, μαζεύουν απλά ένα …Game Over!

9. Υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή.
Το 90% των προβλημάτων μας είναι ασήμαντο σε σχέση με τη γενικότερη ζωή. Τη δική μας και των γύρω μας… Το υπόλοιπο 9% ανήκει στην κατηγορία νο1: «Υπάρχουν πράγματα τα οποία είναι απλά εκτός ελέγχου». Οπότε μένει ένα 1% των προβλημάτων με τα οποία πρέπει να ασχοληθείς. Δεν είναι πολύ πιο απλά τα πράγματα τώρα;

Τα λόγια πολλές φορές είναι περιττά

Ο γέροντας που έχει πείρα και γνωρίζει την αξία της κάθε στιγμής δεν ανοίγει το στόμα του παρά αφού σκεφθεί επί μακρόν. 

Κάθε περιττή κουβέντα είναι αδιακρισία. Αν η απάντησή σας σ'ένα ζήτημα είναι σωστή, τί σημασία έχει αν αργήσατε να την εκφράσετε; Αυτό που έχει σημασία είναι τα λόγια σας να είναι διδακτικά και να μην κουράζετε ποτέ αυτούς που σας ακούν. 

Ο άνθρωπος έχει την υπεροχή έναντι των ζώων γιατί έχει το χάρισμα του λόγου αλλά το προβάδισμα παραμένει στα ζώα, αν ο άνθρωπος χρησιμοποιεί το λόγο μόνο για περιττές κουβέντες.

Η φιλία του Θεού

Κάποιος που αγαπούσε το Θεό έστρεψε το πρόσωπό του στην έρημο. Ο πατέρας του, θλιμμένος από την απουσία του, ούτε έτρωγε ούτε κοιμόταν.

Κάποιος νουθέτησε το γιο, ο οποίος είπε: «Από το στιγμή που ο Φίλος μου με διεκδίκησε σαν δικό Του, καμία άλλη φιλία δεν έχω. Όταν μου αποκάλυψε το κάλλος Του, όλα τα υπόλοιπα που βλέπω αποδείχτηκαν ανύπαρκτα.

Αυτοί που Τον αγαπούν δεν νοιάζονται για κανέναν άλλο∙ οι αισθήσεις τους είναι συγκεχυμένες και τα αυτιά τους είναι κουφά στα λόγια όσων τους μέμφονται.

Περιπλανώνται μέσα στην έρημο της Θείας Γνώσης χωρίς καραβάνι.

Δεν έχουν καμιά ελπίδα επιδοκιμασίας από τους φίλους τους γιατί είναι οι διαλεγμένοι από τους εκλεκτούς του Θεού.

Μια σταγόνα βροχής

Μια σταγόνα βροχής έπεσε από ένα ανοιξιάτικο σύννεφο, και, βλέποντας την ανοιχτή έκταση της θάλασσας, ντράπηκε.

«Πού είναι η θάλασσα», σκέφτηκε, «πού είμαι εγώ;

Συγκρινόμενη με αυτή, πράγματι, είμαι ανύπαρκτη».

Ενώ έτσι έβλεπε τον εαυτό της με μάτι περιφρόνησης, ένα στρείδι την πήρε στην αγκαλιά του,

και η Μοίρα έτσι διαμόρφωσε την πορεία της που τελικά η σταγόνα έγινε ένα περίφημο βασιλικό μαργαριτάρι.

Εξυψώθηκε γιατί ήταν ταπεινό. Κρούοντας την πόρτα της ανυπαρξίας, έγινε υπαρκτή.

"Ο αετός και το γεράκι": Ένας Ινδιάνικος μύθος για την αγάπη

Ένας πανάρχαιος μύθος των ινδιάνων Σιου, λέει πως ήρθαν κάποτε στη σκηνή του γέρου μάγου της φυλής, πιασμένοι χέρι χέρι, ο Άγριος Ταύρος, ο πιο γενναίος και τιμημένος νέος πολεμιστής, και το Ψηλό Σύννεφο, η κόρη του αρχηγού, μια από τις ωραιότερες γυναίκες της φυλής.
«Αγαπιόμαστε» αρχίζει ο νέος.
«Και θα παντρευτούμε» λέει εκείνη.
«Και αγαπιόμαστε τόσο που φοβόμαστε…»
«Θα θέλαμε κάποιο μαγικό, ένα χαϊμαλί, ένα φυλαχτό…»
«Κάτι που θα μας εγγυάται ότι θα είμαστε για πάντα μαζί.»
«Που θα μας εξασφαλίσει ότι θα είμαστε ο ένας στο πλευρό του άλλου, ώσπου να συναντήσουμε τον Μανιτού, την ημέρα του θανάτου».
«Σε παρακαλούμε» ικετεύουν, «πες μας τί μπορούμε να κάνουμε…»
Ο μάγος τους κοιτάζει και συγκινείται που τους βλέπει τόσο νέους, τόσο ερωτευμένους, να λαχταρούν τόσο μια του λέξη.
«Υπάρχει κάτι …» λέει τελικά ο σοφός μάγος μετά από αρκετή ώρα. «Αλλά δεν ξέρω…είναι ένα έργο πολύ δύσκολο και απαιτεί θυσίες.»
«Δεν μας πειράζει» λένε και οι δύο.
«Ό,τι και να’ ναι» επιβεβαιώνει ο Άγριος Ταύρος.
«Ωραία» λέει ο μάγος. «Ψηλό Σύννεφο, βλέπεις το βουνό που είναι βόρεια από το χωριό μας ; Πρέπει να το ανέβεις μόνη σου, χωρίς τίποτα άλλο εκτός από ένα δίχτυ και τα χέρια σου, και να κηνυγήσεις το πιο όμορφο και δυνατό γεράκι του βουνού. Αν το πιάσεις, πρέπει να το φέρεις εδώ ζωντανό την τρίτη μέρα μετά την πανσέληνο. Κατάλαβες;»
Η νεαρή κοπέλα συγκατανεύει σιωπηλά.
«Κι εσύ Άγριε Ταύρε» συνεχίζει ο μάγος, «πρέπει να ανέβεις το βουνό του κεραυνού, κι όταν φτάσεις στην κορυφή, τον πιο άγριο απ’ όλους τους αετούς, και με τα χέρια σου μόνο κι ένα δίχτυ να τον πιάσεις χωρίς να τον τραυματίσεις και να τον φέρεις μπροστά μου, ζωντανό, την ίδια μέρα που θα έρθει και το Ψηλό Σύννεφο….Πηγαίνετε τώρα.»
Οι δυο νέοι κοίτάζονται με τρυφερότητα, κι ύστερα από ένα φευγαλέο χαμόγελο φεύγουν για να εκπληρώσουν την αποστολή που τους ανατέθηκε. Εκείνη πάει προς το βορρά, εκείνος προς το νότο…
Την καθορισμένη ημέρα, μπροστά στη σκηνή του μάγου, περιμένουν οι δυο νέοι, ο καθένας με μια πάνινη τσάντα, που περιέχει το πουλί που του ζητήθηκε.
Ο μάγος τους λέει να βγάλουν τα πουλιά από τις τσάντες με μεγάλη προσοχή. Οι νέοι κάνουν αυτό που τους λέει, και παρουσιάζουν στο γέρο για να τα εγκρίνει τα πουλιά που έπιασαν Είναι πανέμορφα, χωρίς αμφιβολία, τα καλύτερα του είδους τους.
«Πετούσαν ψηλά;» ρωτάει ο μάγος.
«Ναι, βέβαια. Κι εμείς, όπως μας ζητήσατε….Και τώρα;» ρωτάει ο νέος. «Θα τα σκοτώσουμε και θα πιούμε την τιμή από το αίμα τους;»
«Όχι» λέει ο γέρος.
«Να τα μαγειρέψουμε και να φάμε τη γενναιότητα από το κρέας τους;» προτείνει η νεαρή.
«Όχι» ξαναλέει ο γέρος. «Κάντε ότι σας λέω. Πάρτε τα πουλιά και δέστε τα μεταξύ τους από τα πόδια μ’ αυτές τις δερμάτινες λωρίδες…Αφού τα δέσετε, αφήστε τα να φύγουν, να πετάξουν ελεύθερα.»
Ο πολεμιστής και η νεαρή κοπέλα κάνουν ό,τι ακριβώς τους έχει πει ο μάγος, και στο τέλος ελευθερώνουν τα πουλιά.
Ο αετός και το γεράκι προσπαθούν να πετάξουν, αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να στριφογυρίζουν και να ξαναπέφτουν κάτω. Σε λίγα λεπτά, εκνευρισμένα που δεν καταφέρνουν να πετάξουν, τα πουλιά επιτίθενται με τσιμπήματα το ένα εναντίον του άλλου, μέχρι που πληγώνονται.

«Αυτό είναι το μαγικό. Μην ξεχάσετε ποτέ αυτό που είδατε σήμερα. Τώρα, είστε κι εσείς ένας αετός κι ένα γεράκι. Αν δεθείτε ο ένας με τον άλλον, ακόμα κι αν το κάνετε από αγάπη, όχι μόνο θα σέρνεστε στη ζωή σας, αλλά επιπλέον, αργά ή γρήγορα, θα αρχίσετε να πληγώνετε ο ένας τον άλλον. Αν θέλετε η αγάπη σας να κρατήσει για πάντα, να πετάτε μαζί, αλλά ποτέ δεμένοι.»

Φιλτράρισε τα γεγονότα με όπλο την σκέψη σου

Κάποτε είπαν στον Διογένη: «Διογένη, σε κοροιδεύουν»… Καθισμένος, σήκωσε το πρόσωπο, τους κοίταξε με χαμόγελο και απάντησε: «Μα εγώ δεν νιώθω καμιά κοροϊδία».

Αυτή η φράση δεν δείχνει μόνο την αυτοπεποίθηση του Διογένη, τη γνώση της αξίας και της ευφυΐας του, μα βαθύτερα τη γνώση που κατέχει ο Διογένης για τον εαυτό του. Η φράση «Διογένη σε κοροϊδεύουν» είναι το ερέθισμα που φτάνει στα αυτιά του Διογένη… ο ίδιος γνωρίζει πως εξαρτάται από το μυαλό του, το αν θα τον αγγίξει συναισθηματικά το ερέθισμα αυτό. Πχ το αν θα τον θυμώσει. Εξαρτάται στην ουσία, από την εικόνα που έχει ο ίδιος για τον εαυτό του.

Τη γνώμη των άλλων ανθρώπων, συχνά την ονομάζουμε κοινωνική πραγματικότητα… (ο τρόπος ένδυσης σε κάθε εποχή για παράδειγμα). Διότι είναι πραγματικότητα μεταξύ των ανθρώπων η οποία δε διέπεται από φυσικούς νόμους όπως φυσική πραγματικότητα, αλλά από κοινωνικές συμβάσεις. Έτσι για παράδειγμα, η βαρύτητα είναι μία φυσική πραγματικότητα, καθώς το μήλο του Νεύτωνα θα πέφτει πάντοτε προς τα κάτω.

Ο Διογένης, όπως και πολλοί χαρισματικοί άνθρωποι στην ιστορία, δε στρέφεται για τη διαμόρφωση της αυτοαντίληψης του, στη γνώμη που έχουν οι άλλοι άνθρωποι γι αυτόν, μα στην παρατήρηση της φυσικής πραγματικότητας. Αυτό του δίνει τη γνώση ότι αφού κατανοώ ότι αλληλεπιδρώ με τη φύση, κατανοώ τόσα φαινόμενα, φυσικά ή ανθρώπινα, είναι αδιανόητο να μου λείπει και η ευφυΐα. Πρόκειται για την ίδια περίπτωση όταν ο Θαλής ο Μιλήσιος αψηφούσε τη γνώμη των γύρω του, και μελετούσε συνέχεια τον ουρανό.

Έτσι μπόρεσε να προβλέψει ότι την κακή σοδειά θα ακολουθούσε μια πολύ καλή και αγοράζοντας πολλά ελαιοτριβεία, πετυχαίνοντας τον πλουτισμό. Μόνο και μόνο για να αποδείξει ότι το πρακτικό αυτός μέρος, που δεν τον ενδιέφερε, ήταν μια απλή εφαρμογή από τις πολλές, της φιλοσοφίας.

Επιστρέφοντας στο Διογένη, η φράση του «Δε νιώθω κοροϊδία…», δείχνει τη γνώση του ότι ένα ερέθισμα έχει αξία περίπου 30%, το 70% είναι πώς θα σκεφτούμε και τι συναισθήματα θα κάνουμε ή θα νιώθουμε ή θα αφήσουμε να νιώθουμε πάνω σε αυτό… Πώς θα φιλτράρουμε εμείς δηλαδή το κάθε γεγονός, με όπλο τη σκέψη μας. Αυτή η γνώση από την αρχαιότητα, για την ψυχολογία και το ανθρώπινο μυαλό, συναντιέται και φαίνεται και στην Ανατολή στα λόγια του Βούδα: «Μάθετε να ανταποκρίνεστε, όχι να αντιδράτε…»!

Σημαίνει ότι πολλές φορές εκλαμβάνουμε τη συναισθηματική μας αντίδραση στα γεγονότα ως τη μόνη πιθανή αντίδραση. Ο άνθρωπος που εξετάζει και τις αντιδράσεις άλλων ανθρώπων στο ίδιο γεγονός, δεν αντιδρά μόνο…αλλά σκέπτεται. Ανταποκρίνεται, δεν αντιδρά απλά. Καθώς το μυαλό εκπαιδεύεται συχνά, (ακόμη και στην ψυχοθεραπεία) να σκέπτεται από διάφορες γωνίες, κατανοούμε μία πανάρχαια αλήθεια… ότι εμείς και μόνο είμαστε υπεύθυνοι για τις κυριότερες πλευρές της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η ζωή μας. 

Όταν συνειδητοποιήσουμε αυτή την αλήθεια, μπορούμε να αλλάζουμε σχεδόν τα πάντα.

«Οτιδήποτε μας διαπερνά είναι επειδή βρίσκει κάτι μέσα μας να αγγίξει»