Πένθος: 20 πράγματα που θα ήθελα να μου είχαν πει

Ακόμα κι έτσι, θα ήθελα κάποιος να μου έχει πει τι να περιμένω. Αλλά μέχρι να συμβεί σε μας του ίδιους, δεν μπορούμε να το καταλάβουμε. Μέσα από την καρδιά μου, γράφω αυτά που έμαθα εγώ και αφιερώνω αυτό το κείμενο σε όποιον νιώθει θλίψη ή βιώνει μια απώλεια, έναν χωρισμό, ένα διαζύγιο ή τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου.

1. Στην πραγματικότητα δεν ξεπερνάμε ποτέ μια απώλεια. Την αφομοιώνουμε, κι αυτή μας οδηγεί σε έναν τρόπο ζωής με πιο ουσιαστικές προτεραιότητες.

2. Θα ανακαλύψετε το βάθος της αγάπης που διαθέτετε, κάτι που ποτέ πριν δεν γνωρίζατε ότι υπήρχε.

3. Ποτέ να μην λυπάστε για τον τρόπο που αγαπήσατε. Η αγάπη πάντα έχει αξία.

4. Οι άνθρωποι μερικές φορές λένε πράγματα που μπορεί να σας φανούν ανόητα ή να σας πληγώσουν. Μην το πάρετε προσωπικά. Συνήθως απλώς προσπαθούν να βοηθήσουν.

5. Δεν υπάρχει πάντα μια κατάλληλη στιγμή ή κάποια αιτία. Μερικές φορές τα πράγματα απλώς συμβαίνουν.

6. Να ξέρετε ότι κάνατε ό,τι καλύτερο μπορούσατε τη στιγμή που έπρεπε. Συγχωρήστε τον εαυτό σας. Δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο που θα μπορούσατε να κάνετε ή να πείτε.

7. Είναι φυσιολογικό να νιώθετε θυμό. Αγκαλιάστε αυτό το συναίσθημα κι αφήστε το να λειτουργήσει μέσα σας.

8. Ένας θάνατος μπορεί να φέρει στην επιφάνεια τα καλύτερα στοιχεία σε μια οικογένεια, μπορεί όμως να βγάλει και τα χειρότερα. Να είστε προετοιμασμένοι για όλα.

9. Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου μπορεί να σας κάνει να αναζητήσετε τον δικό σας σκοπό και τους στόχους σας κι αυτό είναι κάτι θετικό.

10. Θα βρείτε παρηγοριά στα πιο απρόσμενα μέρη.

11. Οι ξαφνικές συναισθηματικές εκρήξεις αποτελούν μέρος της όλης διαδικασίας. Αφήστε τον εαυτό σας να τις βιώσει.

12. Δεν υπάρχει φυσιολογική ή μη αντίδραση όταν πρόκειται για πένθος. Να είστε υπομονετικοί και ελαστικοί με τον εαυτό σας.

13. Οι άνθρωποι γύρω σας θα σας δείξουν ποιοί πραγματικά είναι. Στις δυσκολίες θα δείτε το πραγματικό τους πρόσωπο.

14. Ποτέ δεν θα γίνετε όπως ήσασταν παλιότερα.

15. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο χρονικό διάστημα που θα πρέπει να κρατήσει η θλίψη σας.

16. Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου μας υπενθυμίζει αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία στη ζωή.

17. Μια μεγάλη απώλεια είναι μια ευκαιρία να πάψετε να σκέφτεστε το εγώ σας και να ζήσετε περισσότερο με το συναίσθημα.

18. Μην αποφεύγετε τον πόνο, διότι θα κάνετε τα πράγματα χειρότερα και θα παρατείνετε τη διαδικασία. Αφήστε τα συναισθήματά σας ελεύθερα.

19. Η ζωή σας ήταν πιο πλούσια και όμορφη χάρη στην αγάπη που είχατε.

20. Αυτό που νομίζετε ότι είναι το τέλος συχνά αποτελεί μια καινούρια αρχή.

Οι άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή μας για κάποιο λόγο

Κάποτε ήταν ένα αγοράκι που ήθελε να γνωρίσει τον Θεό…

Ήξερε ότι το ταξίδι ως το μέρος που ζούσε ο Θεός θα ήταν μακρινό κι έτσι έβαλε στην βαλίτσα του μερικά σοκολατάκια και αναψυκτικά και ξεκίνησε το δρόμο του.

Αφού είχε περπατήσει λίγο, συνάντησε ένα ηλικιωμένο κύριο.

Ο άντρας καθόταν σε ένα παγκάκι στο πάρκο και τάιζε περιστέρια.

Ο μικρός έκατσε δίπλα του και άνοιξε τη βαλίτσα του για να πιει ένα αναψυκτικό.

Ακριβώς τότε παρατήρησε ότι ο ηλικιωμένος έμοιαζε πεινασμένος κι έτσι του προσέφερε ένα σοκολατάκι.

Ο ηλικιωμένος δέχτηκε με ευγνωμοσύνη και χαμογέλασε στο μικρό.

Το χαμόγελο του ήταν τόσο όμορφο , που το αγόρι , θέλοντας να το ξαναδεί , του προσέφερε και ένα αναψυκτικό.

Ο γέροντας χαμογέλασε ξανά στον μικρό.
Το παιδί ήταν τρισευτυχισμένο!
Πέρασαν μαζί όλο το απόγευμα, τρώγοντας και χαμογελώντας, μα χωρίς να ανταλλάξουν ούτε μία λέξη…

Όταν άρχισε να νυχτώνει, το αγόρι κατάλαβε πως έπρεπε να ξεκινήσει το δρόμο για το σπίτι του .
Σηκώθηκε κι αφού έκανε μόλις λίγα βήματα, γύρισε πίσω, έτρεξε προς το μέρος του ηλικιωμένου και τον αγκάλιασε σφιχτά.

Κι ο γέροντας του χάρισε το πιο όμορφο χαμόγελό του!

Όταν το παιδί έφτασε σπίτι του, η μητέρα του παρατήρησε το βλέμμα χαράς στο πρόσωπό του.
Το ρώτησε:
-” Τι έκανες σήμερα και είσαι τόσο χαρούμενος;”
Ο μικρός είπε:
-” Έφαγα σοκολατάκια στο πάρκο με το Θεό !”
Και πριν η μαμά προλάβει να απαντήσει ο μικρός πρόσθεσε:
-“Και ξέρεις κάτι; Ο Θεός έχει το πιο όμορφο χαμόγελο που έχω δει !”

Εν τω μεταξύ , ο ηλικιωμένος ακτινοβολώντας και ο ίδιος από χαρά , επέστρεψε στο σπίτι του.

Ο γιος του , παρατηρώντας το βλέμμα ευτυχίας και αγαλλίασης στο πρόσωπό του τον ρώτησε:
-“Πατέρα , τι έκανες σήμερα και είσαι τόσο χαρούμενος;”
Κι ο γέροντας είπε:
-“Έφαγα σοκολατάκια στο πάρκο με τον Θεό!”
Και πριν ο γιος του προλάβει να απαντήσει , ο γέροντας πρόσθεσε:
-“Και ξέρεις κάτι ; Είναι πολύ νεότερος απ΄όσο πίστευα!”

Πολύ συχνά υποτιμάμε τη δύναμη ενός αγγίγματος, ένα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα, το να νοιάζεται κάποιος πραγματικά για σένα, ένα αυτί έτοιμο να μας ακούσει, ένα ειλικρινές κοπλιμέντο, ή την πιο μικρή πράξη ενδιαφέροντος όλα εκ των οποίων μπορούν να αλλάξουν ριζικά τη ζωή μας.

Οι άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή μας για κάποιο λόγο, για λίγο ή για μια ζωή.
Ας τους δεχτούμε με τον ίδιο ενθουσιασμό!

Γίνεται η αλεπού να έχει εξυπνάδα ...100 και το αλεπουδάκι 101;

Η ιστορία εξελίσσεται στη Σκωτία στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. \

Είναι μια παρέα από τέσσερις φοιτητές, που σπουδάζουν πληροφορική. Τα παιδιά είναι καλοί φοιτητές και τα έχουν πάει άριστα όλη τη χρονιά. Μια Παρασκευή πρωί, αφού έδωσαν τις εξετάσεις τους σε ένα μάθημα και έγραψαν πολύ καλά, μαζεύτηκαν στη συνέχεια στο σπίτι του ενός, προκειμένου να οργανωθούν για το Σαββατοκύριακο που πλησίαζε.

Τη Δευτέρα το πρωί έδιναν εξετάσεις σε ένα εύκολο μάθημα, που ήθελε μόνο 2-3 ώρες διάβασμα. Έτσι, έπεσε η ιδέα: «Ρε παιδιά, δεν πάμε στη Γλασκώβη το Σαββατοκύριακο να βρούμε εκείνη την κοπέλα που γνωρίσαμε προχθές στην pub; Θα είναι και άλλες φίλες της στην παρέα, καλά θα περάσουμε».

Δεν το σκέφτηκαν και πολύ και σε μία ώρα είχανε γίνει κιόλας όλες οι αναγκαίες κινήσεις και η τετράδα ταξίδευε με νοικιασμένο αμάξι για τη Γλασκώβη. Στη Γλασκώβη όντως πέρασαν πολύ καλά.

Για κακή τους τύχη όμως, αντί να ξυπνήσουν πρωί πρωί τη Δευτέρα και να επιστρέψουν, για να είναι στην ώρα τους στις εξετάσεις, ξύπνησαν αργά το μεσημέρι. Τι θα έκαναν τώρα με το μάθημα; Στο δρόμο για το Εδιμβούργο προσπαθούσαν να σκεφτούν τι να πουν στον καθηγητή.

Αποφάσισαν λοιπόν να πουν ένα ψέμα αλλά με αρκετή δόση αλήθειας για να γίνουν πιστευτοί. Και οι τέσσερις συμφώνησαν να πουν ότι πήγανε στη Γλασκώβη σε συγγενείς και ενώ ξεκίνησαν τη Δευτέρα πρωί πρωί για το Πανεπιστήμιο, τους έπιασε λάστιχο στο δρόμο και δεν είχανε ρεζέρβα... κ.λ.π. Έτσι κι έγινε!

Ο καθηγητής τούς άκουσε με προσοχή και επειδή ήταν καλοί φοιτητές, δέχτηκε να δώσουν μόνοι τους την Τρίτη το πρωί το μάθημα. Χαράς ευαγγέλια στην ομάδα. Κάθισαν, διάβασαν καλά και την άλλη μέρα στις 9:00 πήγαν στο Πανεπιστήμιο να δώσουν τις εξετάσεις.

Δεν υπήρχε, όμως, διαθέσιμη αίθουσα και έτσι ο καθηγητής τούς έβαλε σε τέσσερα ξεχωριστά γραφεία, τον καθένα μόνο του. Βέβαια, αυτό καθόλου δεν τους ένοιαζε, αφού και οι τέσσερις ήταν καλά διαβασμένοι.

Σε λίγο μοίρασε και τα θέματα. Ήταν μόνο δύο. 

 

Το πρώτο, που έπιανε 5 μονάδες στις 100, ήταν ένα πανεύκολο θέμα θεωρίας από την εισαγωγή, που το ήξεραν νεράκι και κανείς τους δεν δυσκολεύτηκε και το απαντήσει.

 

Το δεύτερο θέμα έπιανε τα υπόλοιπα 95 στα 100 και ήτανε μία ερώτηση μόνο:

Ποιο λάστιχο;

Ένα δίδαγμα για την αξία μας ώς άνθρωποι

Ένας καθηγητής κρατούσε ένα χαρτονόμισμα των 20 ευρώ και ρώτησε τους μαθητές «Ποιός θέλει αυτό το χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;» Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι.

Τότε ο καθηγητής το τσαλάκωσε και ξαναρώτησε... «Υπάρχει κάποιος που θέλει ακόμη αυτό το τσαλακωμένο χαρτονόμισμα;» Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάλι πάνω το χέρι.

Έπειτα έριξε το χαρτονόμισμα στο πάτωμα και άρχισε να το κλωτσά και να χοροπηδά πάνω στο 20ευρω με τα παπούτσια του. Το μάζεψε από το πάτωμα τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο. Και τους ξανάκανε την ίδια ερώτηση: «Ποιός θέλει αυτό το τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο, χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;» Όλοι ξανά στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι.

«Παιδιά μου» τους είπε «Σήμερα θα πάρετε ένα μεγάλο μάθημα. «Ότι και να έκανα στο χαρτονόμισμα εσείς πάλι το θέλατε γιατί δεν έχασε την αξία του. Ακόμη αξίζει 20 Ευρώ!! Πολλές φορές στην ζωή, μας τσαλακώνουν, μας κτυπούν, μας ρίχνουν κάτω στο πάτωμα, μας ποδοπατούν, άνθρωποι και γεγονότα. Έτσι, πιστεύετε πως πλέον δεν έχετε καμία αξία, αλλά η πραγματική σας αξία δε θα έχει αλλάξει στα μάτια αυτών που σας αγαπούν πραγματικά. Ακόμη και τις μέρες που δεν είμαστε στα καλύτερα μας, η αξία μας παραμένει».

Μήπως κι εμείς οι τσαλαπατημένοι Έλληνες πρέπει να σκεφθούμε ότι δεν έχουμε χάσει την αξία μας;

Ξέρουμε ότι ο θάνατος θα φτάσει κάποια μέρα. Πρέπει να φοβάμαστε;

Όχι μόνο το ξέρουμε, αλλά το διαπιστώνουμε καθημερινά με τη φυσική εξαφάνιση εκατοντάδων, χιλιάδων ανθρώπων, κάποιων πιο κοντά μας, κάποιων πιο ξεθωριασμένων από την απόσταση της πληροφόρησης που μας προσφέρει μια εφημερίδα ή μια τηλεοπτική εικόνα.

Η μεγάλη δοκιμασία παρουσιάζετα, όταν ο θάνατος μας αγγίζει άμεσα, είτε παίρνοντας αυτούς που θεωρούμε μέρος της ζωής μας είτε εμάς τους ίδιους. Τότε είναι πιθανόν όλο το σύστημα των καλά θεμελιωμένων ιδεών και επιχειρημάτων μας να γκρεμιστεί μπροστά στην ανικανότητα , την απελπισία , την ανησυχία και τη μοναξιά μπροστά σε μια δύναμη της Φύσης, ενάντια στην οποία τίποτε δεν μπορούμε να κάνουμε , ούτε εμείς ούτε οι ειδικοί στο να θεραπεύουν αρρώστους και πληγωμένους.

 

Αυτή είναι η στιγμή να τσεκάρουμε ποιοι είμαστε, τι πραγματικά σκεπτόμαστε και αισθανόμαστε. Είναι η στιγμή να αξιολογήσουμε τις δράσεις μας , τις αντιδράσεις μας. Είναι η στιγμή να κάνουμε έναν διάλογο μόνοι μας, ήρεμα, με τον εσωτερικό μας εαυτό και να συλλογιστούμε δίπλα του.

 

Γιατί ονομάζουμε ζωή μόνο αυτήν που εκδηλώνεται με φυσικά, υλικά σώματα; Και τι γίνεται με τα συναισθήματα μας, τις ιδέες μας, τα όνειρα μας, τις διαισθήσεις μας; Μήπως αυτά δεν αποτελούν ζωή;

 

Μπροστά στο φόβο θολώνει ο νους και μπορεί να φτάσουμε στο σημείο να αναρωτηθούμε: αλλά ποιος με βεβαιώνει ότι όνειρα, ιδέες, συναισθήματα, δεν εξαφανίζονται μαζί με την απώλεια του υλικού μας σώματος;

 

Ας ξαναθυμηθούμε: μήπως εξαφανίζονται όλ’αυτά, όταν το σώμα μας, κοιμισμένο, ονειρεύεται τα βράδια; Όχι, αντίθετα, συνεχίζουμε το ίδιο ή ακόμα περισσότερο ζωντανοί, μιλώντας με άλλους, μετακινούμενοι από το ένα μέρος στο άλλο , χαρούμενοι ή δυστυχισμένοι ,ποθώντας πράγματα όπως πάντα, νιώθοντας τον εαυτό μας , όπως πάντα. Τότε, γιατί θα έπρεπε να τα εξαφανίσει ο θάνατος, ο οποίος είναι απλώς ένας πιο βαθύς και μακρύς ύπνος;

 

Μπροστά στο φόβο, πιστεύουμε ότι θα χάσουμε την επαφή με αυτά που αγαπάμε, είτε ανθρώπους είτε πράγματα, επιθυμίες, ιδανικά ή σχέδια. Γιατί; Μήπως τα δεσμά της ένωσης μας με ιδέες και ανθρώπους καθορίζονται μόνο από την ύλη; Δεν νιώσαμε ποτέ κοντά σε κάποιον παρά τη μεγάλη απόσταση; Δεν φτιάξαμε ποτέ μεγάλα κάστρα στο επίπεδο των ιδεών με τις καλύτερες επιθυμίες μας, χωρίς όμως να έχουμε φυσικά υλικά στα χέρια μας;

 

Τότε λοιπόν, γιατί να μην συνεχίζουμε να διατηρούμε σταθερά δεσμά μ’ εκείνους που φεύγουν από τη ζωή ή με εκείνους που μένουν; Γιατί μια μακριά κατάσταση ύπνου θα μας έκανε να χάσουμε όλα όσα πότισαν βαθιά τη ζωή μας, επηρεάζοντας όχι μόνο το σώμα αλλά και την πληρότητα του είναι μας;

 

Μπροστά στο φόβο, αμφιβάλλουμε αν οι νεκροί θα μπορέσουν να βρούν έναν καλό δρόμο στο υπερπέραν, κυρίως αν είναι οι δικοί μας νεκροί ή αν εμείς οι ίδιοι πρέπει να κάνουμε το νεκρικό ταξίδι. Γιατί; Μήπως δεν υπήρξαν ένα ή δύο πρόσωπα που μας βοήθησαν να γεννηθούμε; Έτσι αν κάποιος μας φρόντισε, όταν ήρθαμε σε αυτό το υλικό επίπεδο της ύπαρξης, γιατί θα πρέπει να λείψει αυτή η βοήθεια – κι ακόμη περισσότερη-όταν φτάσουμε σ’ εκείνη την άλλη όψη της ζωής που ονομάζουμε θάνατο; Εφόσον φτιάχνουμε λίγο-πολύ δεμένες οικογένειες σ’αυτή την πλευρά των πραγμάτων, γιατί να μην έχουμε συγγενείς και φίλους –και ακόμα περισσότερο αν τους έχουμε ήδη γνωρίσει–στην «άλλη πλευρά»;

Όταν τίποτε δεν πάει καλά στην ζωή...

......να θυμάσαι αυτά τα 9 «πραγματάκια»…

Στη ζωή μας, τα πράγματα άλλοτε πηγαίνουν από το καλό στο καλύτερο και άλλοτε από το κακό στο χειρότερο. Και αργά ή γρήγορα πρέπει να συμφιλιωθούμε με αυτή την κατάσταση όσο δύσκολο κι αν φαντάζει αυτό. Γιατί δε θα μπορέσουμε να χειριστούμε τα συναισθήματά μας διαφορετικά…

Για τον καθένα έρχεται εκείνη η στιγμή που νομίζει ότι έχει πιάσει πάτο. Τότε είναι που πρέπει να ανασυνταχθείς, να μαζέψεις τις δυνάμεις σου και να προχωρήσεις. Άλλωστε:

1. Υπάρχουν πράγματα τα οποία είναι απλά εκτός ελέγχου.
Στην καθημερινότητά μας τα περισσότερα προβλήματα είναι ελεγχόμενα και στο χέρι μας να επιλυθούν. Καμιά φορά όμως, συμβαίνει κάτι το οποίο δεν μπορείς να λύσεις. Πρέπει απλά να περιμένεις για να περάσει …ή να ξεχαστεί. Μην του δίνεις περισσότερη αξία από όση πρέπει. Αν αρρώστησες κι έχασες ένα πολλά υποσχόμενο Σαββατοκύριακο, δεν πειράζει. Θα έρθουν πολλά ακόμα καλύτερα. Don’t give a fuck!

2. Ο χρόνος δε γυρίζει πίσω.
Και αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε στον μέγιστο βαθμό. Αυτό που ζούμε σήμερα δε θα το ξαναζήσουμε ποτέ στο μέλλον. Κλείσε τα μάτια σου και συνειδητοποίησε αυτό που μόλις διάβασες. Μήπως πρέπει να αρχίσεις να λειτουργείς διαφορετικά;

3. Η αποτυχία είναι μέρος της μάθησης.
Αν δεν αποτυγχάνεις σε τακτά χρονικά διαστήματα τότε κάτι δεν κάνεις καλά. Αυτό ακριβώς! Ποιος σου είπε ότι οι προσπάθειές σου είναι εγγυημένες επιτυχίες; Κανείς! Ίσα ίσα που το αρνητικό αποτέλεσμα έχει και τις περισσότερες πιθανότητες (σύμφωνα με κάτι νόμους του Μέρφυ). Οπότε απλά συνέχισε να προσπαθείς. Όσες φορές και να φας το κεφάλι σου. Ο τοίχος θα πέσει. Κάποια στιγμή…

4. Κορυφή υπάρχει όπου υπάρχει και πάτος.
Σε κάποιο βιβλίο το είχα διαβάσει αυτό και μου άρεσε. Κόλλαγε και γάντι στο άρθρο οπότε τσιμπήστε την ατάκα.

5. Αν δεν εστιάζεις στην άσχημη κατάσταση όλα φαντάζουν καλύτερα.
Υπάρχουν όντως σκατά καταστάσεις στη ζωή μας. Ή μάλλον σκατά λεπτομέρειες που κάνουν ολόκληρη τη ζωή μας σκατά. Ήρθε η ώρα λοιπόν να σταματήσουμε να εστιάζουμε σε αυτές τις λεπτομέρειες. Να τους δώσουμε τη σημασία και την αξία που τους αρμόζει και να δούμε το γύρω γύρω. Πόσο καλύτερα είναι έτσι… Ε;

6. «Όλα θα πάνε καλά».
Καμιά φορά πρέπει να ακούμε αυτή την έκφραση από ανθρώπους που έχουν το ειδικό βάρος να την ξεστομίσουν. Και αυτοί οι άνθρωποι είναι κυρίως μέλη της οικογένειάς μας. Άτομα τα οποία μας κάνουν να αισθανόμαστε ασφάλεια και ακόμη και 4 λέξεις τους μπορούν να αλλάξουν ολόκληρη την ψυχολογία μας…

7. Ότι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό.
Αυτό δεν το διάβασα σε βιβλίο. Το λένε όλοι. Αλλά και αυτό κολλάει οπότε γιατί να μην το συμπεριλάβω;

8. Η ζωή είναι απλά ένα παιχνίδι.
Οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι αυτοί που ζουν με την εντύπωση ότι η ζωή είναι απλά ένα παιχνίδι. Και όλα τα παιχνίδια έχουν ευκολίες και δυσκολίες. Στο τέλος όμως, οι «καλοί» ανταμείβονται με happy end. Οι μίζεροι, από την άλλη, μαζεύουν απλά ένα …Game Over!

9. Υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή.
Το 90% των προβλημάτων μας είναι ασήμαντο σε σχέση με τη γενικότερη ζωή. Τη δική μας και των γύρω μας… Το υπόλοιπο 9% ανήκει στην κατηγορία νο1: «Υπάρχουν πράγματα τα οποία είναι απλά εκτός ελέγχου». Οπότε μένει ένα 1% των προβλημάτων με τα οποία πρέπει να ασχοληθείς. Δεν είναι πολύ πιο απλά τα πράγματα τώρα;

Τα λόγια πολλές φορές είναι περιττά

Ο γέροντας που έχει πείρα και γνωρίζει την αξία της κάθε στιγμής δεν ανοίγει το στόμα του παρά αφού σκεφθεί επί μακρόν. 

Κάθε περιττή κουβέντα είναι αδιακρισία. Αν η απάντησή σας σ'ένα ζήτημα είναι σωστή, τί σημασία έχει αν αργήσατε να την εκφράσετε; Αυτό που έχει σημασία είναι τα λόγια σας να είναι διδακτικά και να μην κουράζετε ποτέ αυτούς που σας ακούν. 

Ο άνθρωπος έχει την υπεροχή έναντι των ζώων γιατί έχει το χάρισμα του λόγου αλλά το προβάδισμα παραμένει στα ζώα, αν ο άνθρωπος χρησιμοποιεί το λόγο μόνο για περιττές κουβέντες.

Η φιλία του Θεού

Κάποιος που αγαπούσε το Θεό έστρεψε το πρόσωπό του στην έρημο. Ο πατέρας του, θλιμμένος από την απουσία του, ούτε έτρωγε ούτε κοιμόταν.

Κάποιος νουθέτησε το γιο, ο οποίος είπε: «Από το στιγμή που ο Φίλος μου με διεκδίκησε σαν δικό Του, καμία άλλη φιλία δεν έχω. Όταν μου αποκάλυψε το κάλλος Του, όλα τα υπόλοιπα που βλέπω αποδείχτηκαν ανύπαρκτα.

Αυτοί που Τον αγαπούν δεν νοιάζονται για κανέναν άλλο∙ οι αισθήσεις τους είναι συγκεχυμένες και τα αυτιά τους είναι κουφά στα λόγια όσων τους μέμφονται.

Περιπλανώνται μέσα στην έρημο της Θείας Γνώσης χωρίς καραβάνι.

Δεν έχουν καμιά ελπίδα επιδοκιμασίας από τους φίλους τους γιατί είναι οι διαλεγμένοι από τους εκλεκτούς του Θεού.

Μια σταγόνα βροχής

Μια σταγόνα βροχής έπεσε από ένα ανοιξιάτικο σύννεφο, και, βλέποντας την ανοιχτή έκταση της θάλασσας, ντράπηκε.

«Πού είναι η θάλασσα», σκέφτηκε, «πού είμαι εγώ;

Συγκρινόμενη με αυτή, πράγματι, είμαι ανύπαρκτη».

Ενώ έτσι έβλεπε τον εαυτό της με μάτι περιφρόνησης, ένα στρείδι την πήρε στην αγκαλιά του,

και η Μοίρα έτσι διαμόρφωσε την πορεία της που τελικά η σταγόνα έγινε ένα περίφημο βασιλικό μαργαριτάρι.

Εξυψώθηκε γιατί ήταν ταπεινό. Κρούοντας την πόρτα της ανυπαρξίας, έγινε υπαρκτή.

"Ο αετός και το γεράκι": Ένας Ινδιάνικος μύθος για την αγάπη

Ένας πανάρχαιος μύθος των ινδιάνων Σιου, λέει πως ήρθαν κάποτε στη σκηνή του γέρου μάγου της φυλής, πιασμένοι χέρι χέρι, ο Άγριος Ταύρος, ο πιο γενναίος και τιμημένος νέος πολεμιστής, και το Ψηλό Σύννεφο, η κόρη του αρχηγού, μια από τις ωραιότερες γυναίκες της φυλής.
«Αγαπιόμαστε» αρχίζει ο νέος.
«Και θα παντρευτούμε» λέει εκείνη.
«Και αγαπιόμαστε τόσο που φοβόμαστε…»
«Θα θέλαμε κάποιο μαγικό, ένα χαϊμαλί, ένα φυλαχτό…»
«Κάτι που θα μας εγγυάται ότι θα είμαστε για πάντα μαζί.»
«Που θα μας εξασφαλίσει ότι θα είμαστε ο ένας στο πλευρό του άλλου, ώσπου να συναντήσουμε τον Μανιτού, την ημέρα του θανάτου».
«Σε παρακαλούμε» ικετεύουν, «πες μας τί μπορούμε να κάνουμε…»
Ο μάγος τους κοιτάζει και συγκινείται που τους βλέπει τόσο νέους, τόσο ερωτευμένους, να λαχταρούν τόσο μια του λέξη.
«Υπάρχει κάτι …» λέει τελικά ο σοφός μάγος μετά από αρκετή ώρα. «Αλλά δεν ξέρω…είναι ένα έργο πολύ δύσκολο και απαιτεί θυσίες.»
«Δεν μας πειράζει» λένε και οι δύο.
«Ό,τι και να’ ναι» επιβεβαιώνει ο Άγριος Ταύρος.
«Ωραία» λέει ο μάγος. «Ψηλό Σύννεφο, βλέπεις το βουνό που είναι βόρεια από το χωριό μας ; Πρέπει να το ανέβεις μόνη σου, χωρίς τίποτα άλλο εκτός από ένα δίχτυ και τα χέρια σου, και να κηνυγήσεις το πιο όμορφο και δυνατό γεράκι του βουνού. Αν το πιάσεις, πρέπει να το φέρεις εδώ ζωντανό την τρίτη μέρα μετά την πανσέληνο. Κατάλαβες;»
Η νεαρή κοπέλα συγκατανεύει σιωπηλά.
«Κι εσύ Άγριε Ταύρε» συνεχίζει ο μάγος, «πρέπει να ανέβεις το βουνό του κεραυνού, κι όταν φτάσεις στην κορυφή, τον πιο άγριο απ’ όλους τους αετούς, και με τα χέρια σου μόνο κι ένα δίχτυ να τον πιάσεις χωρίς να τον τραυματίσεις και να τον φέρεις μπροστά μου, ζωντανό, την ίδια μέρα που θα έρθει και το Ψηλό Σύννεφο….Πηγαίνετε τώρα.»
Οι δυο νέοι κοίτάζονται με τρυφερότητα, κι ύστερα από ένα φευγαλέο χαμόγελο φεύγουν για να εκπληρώσουν την αποστολή που τους ανατέθηκε. Εκείνη πάει προς το βορρά, εκείνος προς το νότο…
Την καθορισμένη ημέρα, μπροστά στη σκηνή του μάγου, περιμένουν οι δυο νέοι, ο καθένας με μια πάνινη τσάντα, που περιέχει το πουλί που του ζητήθηκε.
Ο μάγος τους λέει να βγάλουν τα πουλιά από τις τσάντες με μεγάλη προσοχή. Οι νέοι κάνουν αυτό που τους λέει, και παρουσιάζουν στο γέρο για να τα εγκρίνει τα πουλιά που έπιασαν Είναι πανέμορφα, χωρίς αμφιβολία, τα καλύτερα του είδους τους.
«Πετούσαν ψηλά;» ρωτάει ο μάγος.
«Ναι, βέβαια. Κι εμείς, όπως μας ζητήσατε….Και τώρα;» ρωτάει ο νέος. «Θα τα σκοτώσουμε και θα πιούμε την τιμή από το αίμα τους;»
«Όχι» λέει ο γέρος.
«Να τα μαγειρέψουμε και να φάμε τη γενναιότητα από το κρέας τους;» προτείνει η νεαρή.
«Όχι» ξαναλέει ο γέρος. «Κάντε ότι σας λέω. Πάρτε τα πουλιά και δέστε τα μεταξύ τους από τα πόδια μ’ αυτές τις δερμάτινες λωρίδες…Αφού τα δέσετε, αφήστε τα να φύγουν, να πετάξουν ελεύθερα.»
Ο πολεμιστής και η νεαρή κοπέλα κάνουν ό,τι ακριβώς τους έχει πει ο μάγος, και στο τέλος ελευθερώνουν τα πουλιά.
Ο αετός και το γεράκι προσπαθούν να πετάξουν, αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να στριφογυρίζουν και να ξαναπέφτουν κάτω. Σε λίγα λεπτά, εκνευρισμένα που δεν καταφέρνουν να πετάξουν, τα πουλιά επιτίθενται με τσιμπήματα το ένα εναντίον του άλλου, μέχρι που πληγώνονται.

«Αυτό είναι το μαγικό. Μην ξεχάσετε ποτέ αυτό που είδατε σήμερα. Τώρα, είστε κι εσείς ένας αετός κι ένα γεράκι. Αν δεθείτε ο ένας με τον άλλον, ακόμα κι αν το κάνετε από αγάπη, όχι μόνο θα σέρνεστε στη ζωή σας, αλλά επιπλέον, αργά ή γρήγορα, θα αρχίσετε να πληγώνετε ο ένας τον άλλον. Αν θέλετε η αγάπη σας να κρατήσει για πάντα, να πετάτε μαζί, αλλά ποτέ δεμένοι.»

Φιλτράρισε τα γεγονότα με όπλο την σκέψη σου

Κάποτε είπαν στον Διογένη: «Διογένη, σε κοροιδεύουν»… Καθισμένος, σήκωσε το πρόσωπο, τους κοίταξε με χαμόγελο και απάντησε: «Μα εγώ δεν νιώθω καμιά κοροϊδία».

Αυτή η φράση δεν δείχνει μόνο την αυτοπεποίθηση του Διογένη, τη γνώση της αξίας και της ευφυΐας του, μα βαθύτερα τη γνώση που κατέχει ο Διογένης για τον εαυτό του. Η φράση «Διογένη σε κοροϊδεύουν» είναι το ερέθισμα που φτάνει στα αυτιά του Διογένη… ο ίδιος γνωρίζει πως εξαρτάται από το μυαλό του, το αν θα τον αγγίξει συναισθηματικά το ερέθισμα αυτό. Πχ το αν θα τον θυμώσει. Εξαρτάται στην ουσία, από την εικόνα που έχει ο ίδιος για τον εαυτό του.

Τη γνώμη των άλλων ανθρώπων, συχνά την ονομάζουμε κοινωνική πραγματικότητα… (ο τρόπος ένδυσης σε κάθε εποχή για παράδειγμα). Διότι είναι πραγματικότητα μεταξύ των ανθρώπων η οποία δε διέπεται από φυσικούς νόμους όπως φυσική πραγματικότητα, αλλά από κοινωνικές συμβάσεις. Έτσι για παράδειγμα, η βαρύτητα είναι μία φυσική πραγματικότητα, καθώς το μήλο του Νεύτωνα θα πέφτει πάντοτε προς τα κάτω.

Ο Διογένης, όπως και πολλοί χαρισματικοί άνθρωποι στην ιστορία, δε στρέφεται για τη διαμόρφωση της αυτοαντίληψης του, στη γνώμη που έχουν οι άλλοι άνθρωποι γι αυτόν, μα στην παρατήρηση της φυσικής πραγματικότητας. Αυτό του δίνει τη γνώση ότι αφού κατανοώ ότι αλληλεπιδρώ με τη φύση, κατανοώ τόσα φαινόμενα, φυσικά ή ανθρώπινα, είναι αδιανόητο να μου λείπει και η ευφυΐα. Πρόκειται για την ίδια περίπτωση όταν ο Θαλής ο Μιλήσιος αψηφούσε τη γνώμη των γύρω του, και μελετούσε συνέχεια τον ουρανό.

Έτσι μπόρεσε να προβλέψει ότι την κακή σοδειά θα ακολουθούσε μια πολύ καλή και αγοράζοντας πολλά ελαιοτριβεία, πετυχαίνοντας τον πλουτισμό. Μόνο και μόνο για να αποδείξει ότι το πρακτικό αυτός μέρος, που δεν τον ενδιέφερε, ήταν μια απλή εφαρμογή από τις πολλές, της φιλοσοφίας.

Επιστρέφοντας στο Διογένη, η φράση του «Δε νιώθω κοροϊδία…», δείχνει τη γνώση του ότι ένα ερέθισμα έχει αξία περίπου 30%, το 70% είναι πώς θα σκεφτούμε και τι συναισθήματα θα κάνουμε ή θα νιώθουμε ή θα αφήσουμε να νιώθουμε πάνω σε αυτό… Πώς θα φιλτράρουμε εμείς δηλαδή το κάθε γεγονός, με όπλο τη σκέψη μας. Αυτή η γνώση από την αρχαιότητα, για την ψυχολογία και το ανθρώπινο μυαλό, συναντιέται και φαίνεται και στην Ανατολή στα λόγια του Βούδα: «Μάθετε να ανταποκρίνεστε, όχι να αντιδράτε…»!

Σημαίνει ότι πολλές φορές εκλαμβάνουμε τη συναισθηματική μας αντίδραση στα γεγονότα ως τη μόνη πιθανή αντίδραση. Ο άνθρωπος που εξετάζει και τις αντιδράσεις άλλων ανθρώπων στο ίδιο γεγονός, δεν αντιδρά μόνο…αλλά σκέπτεται. Ανταποκρίνεται, δεν αντιδρά απλά. Καθώς το μυαλό εκπαιδεύεται συχνά, (ακόμη και στην ψυχοθεραπεία) να σκέπτεται από διάφορες γωνίες, κατανοούμε μία πανάρχαια αλήθεια… ότι εμείς και μόνο είμαστε υπεύθυνοι για τις κυριότερες πλευρές της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η ζωή μας. 

Όταν συνειδητοποιήσουμε αυτή την αλήθεια, μπορούμε να αλλάζουμε σχεδόν τα πάντα.

«Οτιδήποτε μας διαπερνά είναι επειδή βρίσκει κάτι μέσα μας να αγγίξει»

UFO και ...πράσινα άλογα

Η... ουφολογία στις μέρες μας έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις. 

Το ενδιαφέρον γι’ αναζήτηση εξωγήινων όντων έχει τρομακτικά αυξηθεί. 

Πλήθος από περιοδι­κά, βιβλία και κινηματογραφικά έργα έχουν ως μοναδι­κό αντικείμενο την αναζήτηση αυτή.

Βασικό κεφάλαιο και αγαπημένο θέμα του σύγχρονου αντίχριστου και εφιαλτικού κινήματος της "Νέας Εποχής'', είναι το θέμα της ύπαρξης εξωγήινων όντων UFO. Βασική πτυχή όμως του εν λόγω ζητήματος που σε άλλους χώρους αποσιωπάται σκοπίμως, είναι και η αποκρυφιστική του διάσταση. (βλέπε στο τέλος και μάθε τι είναι οι UFO σέκτες)

Στόχος τους;

Απ’ τη μια μεριά να ικανοποιούν διαρκώς αυτό το ρεύμα που ήδη υπάρχει και απ’ την άλλη να το αυξάνουν. Οπότε το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Τα επιστημονικής ή όχι φαντασίας αυτά έργα, να τα απολαμβάνει πια κανείς, ως πραγματικό γεγονός.

Άραγε επειδή είναι γεγονός ή επειδή θέλουμε να είναι; Γιατί υπάρχει πράγματι εξωγήινη ζωή ή γιατί θέ­λουμε να πιστεύουμε πως υπάρχει; Αυτό λέμε να δούμε, με συγκεκριμένα επιχειρήματα, επιστημονικά δεδομένα και πραγματικά γεγονότα.

Πως παρουσιάζεται το πρόβλημα

Ένα σημαντικό μέρος των εντύπων που κυκλοφο­ρεί, ίσως το μεγαλύτερο, μιλά για συγκεκριμένα περι­στατικά επισκέψεων που είδαν αυτόπτες μάρτυρες! Όμως έχει αποδειχθεί πως το 96% αυτών των περι­πτώσεων δεν ήταν αλήθεια, διαψεύθηκαν, ενώ για τις υπόλοιπες δεν υπάρχουν αποδείξεις, οπότε και δεν έγιναν αποδεκτά. Οι επιστήμονες συμφωνούν ότι οι μάρτυρες -συνήθως παιδιά- ακόμη και καλοπροαίρε­τα, δεν μπορούν να αποφύγουν τις παραμορφώσεις και τις υπερβολές στις περιγραφές τους.

Θα αναφέρουμε, ωστόσο, ένα πολύ χαρακτηριστι­κό παράδειγμα που συνετάραξε την παγκόσμια κοινή γνώμη. Πρόκειται για το τότε Σοβιετικό Πρακτορείο Ειδήσεων «ΤΑΣΣ». Τι έκανε; Μετέδωσε την είδηση, πως στη Σοβιετική πόλη Βοροντέντς, επισκέφτηκαν εξωγήι­νοι, τους είδαν άνθρωποι της πόλης και άφησαν μάλι­στα πίσω τους κάποιο πέτρωμα εξωγήινης προέλευ­σης. Το γεγονός αυτό δίχασε τους επιστήμονες για την εγκυρότητα της είδησης και την κοινή γνώμη, για τους απώτερους σκοπούς της, δεδομένου ότι το ΤΑΣΣ δεν συνηθίζει τη μετάδοση τέτοιων ευφάνταστων ιστοριών.

Ωστόσο το ΤΑΣΣ δεν κάμφθηκε. Σ' επόμενη ανταπόκρισή του, στόλισε την αρχική ιστορία με λεπτομέ­ρειες του είδους «εξωγήινος με 3 μάτια», «ρομποτάκι που με μια ράβδο εξαφανίζει και εμφανίζει γήινους», τέτοια, που το έκαναν να χάσει τη σοβαρότητά του.

Κι αυτό γιατί ο Ρώσος επιστήμονας Γκένρικ Σιλάνοφ του Γεωφυσικού Ινστιτούτου της ίδιας πόλης Βοροντέτς σε τηλεφωνική του συνομιλία με το Ασοσιέιτεντ Πρες, δήλωσε: «Μην πιστεύετε όλα όσα ακούτε απ’ το ΤΑΣΣ. Τα στοιχεία που κοινοποίησε δεν τα έλαβε από μας». Παράλληλα κανένας επιστήμονας και καμιά επί­σημη αρχή της πρώην ΕΣΣΔ, δεν έκανε καμιά απολύτως ανακοίνωση, που να επιβεβαιώνει την είδηση.

Τελικά η εμφάνιση αυτή των εξωγήινων αμφισβητήθηκε πως υπήρξε και δεν έμειναν παρά εκείνοι που έχουν λόγους να την πιστεύουν!

Γιατί οι εξωγήινες επισκέψεις, είναι αδύνατες!

Αλλά πριν δούμε γιατί υπάρχουν άνθρωποι, έθνη και ποιος ξέρει ποιοι άλλοι, που θέλουν να πιστεύουν ή και να καλλιεργούν αυτή την πίστη, ας δούμε πριν, γιατί είναι απίθανες και τελικά αδύνατες τέτοιου είδους επισκέψεις.

Στην Αγία Γραφή -κατ' αρχήν- δεν αναφέρεται πουθενά αν υπάρχουν ή όχι, άλλες υπάρξεις στο σύμπαν. ’Ακόμη κι απ’ το όλο πνεύμα της, δεν μπορούμε να συμπεράνουμε, πως μπορεί να υπάρχουν.

Η επιστήμη, έπειτα, δεν έχει σήμερα καμιά απολύτως απόδειξη, για την ύπαρξη ή όχι εξωγήινης ζωής. Κατά συνέπεια δεν έχει πάρει ως τώρα θέση στο όλο θέμα.

Για να διευκολύνουμε όμως την ανάλυση, θέλετε να πάρουμε σαν πιθανότητα ότι υπάρχει εξωγήινη ζωή; Ας το κάνουμε. Δεν έχουμε λόγους να μη το κάνουμε. Τότε σύμφωνα με τα επιστημονικά δεδομένα που έχουμε, τα πράγματα είναι συγκλονιστικά, γιατί:

1. Το Σύμπαν έχει βέβαια αρχή και τέλος, όμως αγγίζει τα όρια του άπειρου. Περιλαμβάνει τρισεκα­τομμύρια τρισσεκατομμυρίων πλανήτες. Ο γαλαξίας μόνο (η μεγάλη δηλαδή ομάδα άστρων) στον οποίο ανήκουμε, περιλαμβάνει 200-250 δισεκ. ήλιους, με πλανήτες γύρω απ’ αυτόν, όπως στο δικό μας ήλιο. Αυτό τελικά σημαίνει πως το σύνολο των άστρων του υπολογίζεται στο 1 τρισεκατ. Το Σύμπαν τώρα υπολογίζεται ότι έχει 100 δισεκ. γαλαξίες!

Οι αποστάσεις τώρα μεταξύ των πλανητών είναι τεράστιες. Το Σύμπαν έχει διάμετρο -πάντα κατά τους υπολογισμούς των επιστημόνων- 8 δισεκατ. έτη φωτός. Ένα δε έτος φωτός σημαίνει απόσταση 9,5 τρισεκατ. χιλιομέτρων!

Στο δικό μας πλανητικό σύστημα, έχει αποδειχθεί πως δεν υπάρχει ζωή. Ας προχωρήσουμε τώρα έξω απ' αυτό και ας πάμε στο διπλανό μας και στο πλησιέστερο που υπάρχει και είναι ο Άλφα Κενταύρου. Πόσο νομίζεται ότι απέχει από τη γη μας; 40 τρισεκ. χιλιόμετρα. Αν τώρα ξεκινούσαν από εκεί κάποιοι εξωγήινοι κι ερχόντουσαν μ’ ένα διαστημόπλοιο ταχύ­τερο απ’ αυτά που διαθέτουμε, τέτοιο που να διανύει την απόσταση γης-σελήνης μόνο σε μια μέρα, σε πό­σες μέρες νομίζετε πως θα έφθαναν; Σε 300.000 χρό­νια!!! Και φυσικά άλλα 300.000 χρόνια για να επιστρέψουν! Ποιος... τρελός θα επιχειρούσε ένα τέτοιο ταξί­δι; Και μιλάμε για τον πιο κοντινό μας ήλιο!

2. Είναι αυτονόητο πως για να επιχειρηθεί ένα τέ­τοιο ταξίδι από εξωγήινους, πρέπει να έχουν τεράστια τεχνολογική πρόοδο κι εξέλιξη, οπωσδήποτε κατά πολύ ανώτερης της δικής μας. Ασύγκριτα μεγαλύτερη. Οι επιστήμονες στην περίπτωση αυτή, θέτουν μια άλλη διάσταση. Λένε: Ένα τέτοιο τεχνολογικό επίπεδο, ση­μαίνει κίνδυνο για αυτοκαταστροφή από πυρηνικό πό­λεμο ή κάτι παρόμοιο, μόλυνση του περιβάλλοντος κ.λπ. Μερικοί μάλιστα απ’ αυτούς υποστηρίζουν, ότι μια τέτοια φυλή, είναι δυνατόν να επιζήσει 50-100 χρό­νια από τότε που θα αποκτήσει την ικανότητα να στέλνει και να παίρνει ραδιοσήματα. Εμείς, λένε, και για καλή μας τύχη, φαίνεται να έχουμε μάλλον ξεπεράσει αυτό το οριακό σημείο.

3. Ας υποθέσουμε τώρα, κάτι πολύ μεγάλο. Πως παρ’ όλα αυτά υπάρχει κάπου στο σύμπαν ένας τέ­τοιος πολιτισμός, εκατομμύρια χρόνια τεχνολογικά προηγμένος από μας, που κατόρθωσε να επιβιώσει. Άραγε μπορεί να έχει ανακαλύψει ένα τέτοιο διαστη­μόπλοιο που να μπορεί να τρέξει με την ταχύτητα του φωτός; Γιατί μόνο ένας τέτοιος πολιτισμός θα μπο­ρούσε να το κατορθώσει και μόνο τρέχοντας μ’ αυτή την ταχύτητα.

Ε, λοιπόν, αυτό είναι εντελώς εξωπραγματικό και αδύνατο, γιατί τίποτα το υλικό δεν μπορεί να τρέξει με τέτοια ταχύτητα, ακόμη κι αν δαπανούσε όλη την ενέργεια και όλη την ύλη του Σύμπαντος, οποία τε­χνολογία κι αν χρησιμοποιούσε. Αυτός είναι νόμος της φύσης, νόμος της φύσης του Σύμπαντος.

Υπόψη ότι τα δικά μας διαστημόπλοια σήμερα τρέ­χουν με ταχύτητα γύρω στις 58.000 χιλιόμετρα την ώρα μόνο, έναντι των 300.000 χιλιομέτρων το δευτερό­λεπτο που τρέχει, ως γνωστόν, το φως!!!

4. Αν τελικά τα διαστημόπλοιά μας κατόρθωσαν να κινούνται με την ταχύτητα του φωτός, τότε θα υπήρχε ένα άλλο πρόβλημα. Λόγω της μεγάλης αυτής ταχύτητας, ακόμη και το πιο μικρό σωματίδιο που θα συναντούσε στο διάστημα, θα διαπερνούσε πέρα ως πέρα το διαστημόπλοιο που θα έμοιαζε με διαστημικό «σουρωτήρι»!

5. Θέλετε τώρα να υποθέσουμε, πως παρ’ όλα αυτά το κατορθώνει; Ακόμη και τότε οι αποστάσεις είναι τόσο μεγάλες, που θα ήθελε εκατοντάδες ή και χι­λιάδες χρόνια για να φτάσει στη γη μας. Υπολογίζεται μάλιστα, πως υπάρχουν ήλιοι που το φως τους δεν έχει φτάσει ακόμη σε μας.

Πέραν όμως απ’ αυτό, θα συμβούν τότε όσα προβλέπονται απ’ τη θεωρία της σχετικότητας του Αϊν­στάιν, που υποστηρίζει πως στα όντα που επιβαίνουν σ’ ένα τέτοιο διαστημόπλοιο, ο χρόνος κυλάει πολύ πιο γρήγορα. Έτσι, για ένα ταξίδι που γι’ αυτούς διαρκεί μερικά χρόνια μόνο, για τον πλανήτη τους ο χρό­νος που περνάει είναι πολλαπλάσιος. Ένα ταξίδι, για παράδειγμα, που για τους αστροναύτες αυτούς διαρκεί μια δεκαετία, στον πλανήτη τους περνάει 100.000 χρόνια. Τι προκύπτει τελικά; Πως τα όντα αυτά θα βρουν πίσω τους όταν επιστρέφουν μια κοινω­νία 100.000 πιο προχωρημένη με διαφορετικά φυσικά όντα, τρόπους ζωής και χαρακτηριστικά. Σκεφθείτε τώρα πόση θα είναι η διαφορά όχι για ταξίδι μιας μόνο δεκαετίας, αλλά εκατοντάδων ή και εκατοντά­δων χιλιάδων χρόνων που απαιτούνται, όπως ήδη είπαμε. Μιλάμε τότε για εκατομμύρια και δισεκατομμύ­ρια χρόνια διαφορά στην κοινωνία τους, αν αυτή βέ­βαια εξακολουθεί να υπάρχει. Ποια, λοιπόν, κοινωνία και ποια όντα θα πάρουν μια τέτοια παράφρονη απόφαση;

6. Στη συνέχεια υπάρχει κι ένα άλλο πολύ σοβαρό πρόβλημα. Είναι η κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθήσει το διαστημόπλοιο κάποιου εξωγήινου πολιτι­σμού, για να συναντήσει έναν άλλο, όπως το δικό μας. Άραγε που θα υπάρχει αυτός για να τον βρει και για­τί να ξέρει πως αυτός είναι η γη μας; Σ’ αυτή την περί­πτωση οι πιθανότητες είναι μηδαμινές έως ανύπαρκτες, κι άρα πως είναι δυνατόν να υπάρξουν τέτοιες επισκέψεις;

Οι επιστήμονες λένε εδώ χαρακτηριστικά, πως για να υπάρξει μια και μόνο πιθανότητα να φτάσουν στη γη, πρέπει να έχουμε 1.000.000 τέτοιους εξωγήινους πολιτισμούς που να μπορούν να εκτοξεύουν 1000 δια­στημόπλοια κάθε χρόνο ο καθένας. Δηλαδή θέλουμε 1 δισεκ. διαστρικές αποστολές τον χρόνο επί 250 χρόνια συνεχώς!!! Και όλα αυτά για μια μόνο πιθανότητα, μιας μόνο επίσκεψης στη γη μας, από ένα μόνο πολιτι­σμό!

7. Ας υποθέσουμε πως και αυτό μπορεί να ξεπεραστεί. Τότε προκύπτει ένα νέο πρόβλημα. Για την αποστολή τόσων διαστημοπλοίων θ’ απαιτηθούν τε­ράστιες ποσότητες υλικών. Και στην περίπτωση ακόμη που καθένα απ' αυτά δεν ήταν μεγαλύτερο από ένα ταξί, για τα 10 δισ. διαστημόπλοια που θα πρέπει να εκτοξεύονται το χρόνο, θα χρειαζόταν ύλη 250.000 άστρων ή ύλη 85 δισεκ. πλανητών σαν τη γη μας!!!

Τελικά που καταλήγουμε; Πως είναι απίθανο και αδύνατο, εντελώς αδύνατο, να φθάσει για μια μόνο φορά κάποιος εξωγήινος στη γη μας. Και φυσικά δεν μιλάμε για το πλήθος των περιπτώσεων που... «είδαν» και «άκουσαν» αυτόπτες μάρτυρες!!!

Οι λόγοι που θέλουν να υπάρχουν!

Και τώρα ας έρθουμε στην ουσία του προβλήμα­τος. Άραγε τόσο πολύ αγνοούνται όλα αυτά, ώστε να παρατηρείται σήμερα τόση έκταση στο φαινόμενο της... ουφολογίας; Ασφαλώς όχι. Τότε τι ακριβώς συμβαίνει;

Μια εξήγηση που έδωσε ο τύπος για το τι κρύβεται πίσω απ’ την είδηση του επίσημου πρώην Σοβιετικού Πρακτορείου Ειδήσεων ΤΑΣΣ, για παράδειγμα, είναι τούτη. Το ίδιο το σύστημα της ΕΣΣΔ βρισκόταν τότε σε αμφισβήτηση. Τα ράφια ήταν άδεια από τρόφιμα, γε­γονός που θα συμβαίνει για πολύ ακόμη. Απ’ την άλλη, λαοί της χώρας αυτής όπως της Αρμενίας, του Αζερμπαϊτζάν, του Καζακστάν κ.λπ. είχαν επαναστατήσει και ζητούσαν την ανεξαρτησία τους. Οπότε οι εξωγήινοι από μύθος, γίνονται πια ανάγκη. Στρέφουν τα ενδιαφέροντα του κοινού σε άλλη κατεύθυνση. Το­νίζουν το γεγονός πως η ΕΣΣΔ εξακολουθεί να είναι υπερδύναμη και για το λόγο αυτό πρέπει να ξεπεραστούν οι χωριστικές τάσεις που αναπτύσσονται και που μπορούν να καθηλώσουν ή να διαλύσουν μια υπερδύναμη.

Ο Διευθυντής του Ευγενίδειου Πλανηταρίου Διον. Σιμόπουλος, προχώρησε περισσότερο κι έδωσε μια άλλη διάσταση στο θέμα. Λέει χαρακτηριστικά. «Η ‘ουφολογία’ είναι ένα είδος ‘πίστης’ και όχι γνώση».

Πραγματικά, το πρόβλημα δεν είναι απλό. Αυτή την «πίστη» καλλιεργεί η «διεθνής των πονηρών», όπως θα δούμε αμέσως μ’ ένα παράδειγμα. Δύο πολύ χαρακτηριστικές κινηματογραφικές ταινίες του είδους, είναι οι «Στενές επαφές τρίτου τύπου» και «Ο εξωγήινος». Κοινό γνώρισμά τους είναι, πως οι κάτοικοι της γης διακατέχονται από μια κρυφή εσωτερική αναζήτηση, μιας άλλης πραγματικότητας. Πως οι εξωγήινοι έρχονται φιλικά, εμπνέουν δέος, πήραν την πρωτο­βουλία να μας πλησιάσουν κι είναι έτοιμοι να μας προ­σφέρουν. Και ο άνθρωπος της γης, μένει τελικά με την αγωνία, το δέος, την προσμονή ότι κάποιοι ή καλύτε­ρα κάποιος θα έρθει να του φέρει υπερκόσμια πράγ­ματα που θα τον λυτρώσουν. Ας περιμένει λοιπόν...

Μάλιστα η δεύτερη ταινία «Ο ΕΞΩΓΗΙΝΟΣ» έχει κατα­πληκτικές ικανότητες με τον Χριστό. Ήρθε από μακριά. Κατέβηκε απ’ τον ουρανό. Είναι πολύ καλός. Σε μερικές περιπτώσεις δείχνει πως έχει υπερφυσικές ικα­νότητες σαν τον Χριστό. Οι πιο πολλοί και ιδιαίτερα το επίσημο κράτος τον καταζητούν. Βασικά τα αθώα παιδιά τον δέχονται. Πεθαίνει. Ξαναζεί. Φεύγει για το δικό του κόσμο. Θα επανέλθει!

Αλλά ποιοι μπορεί να διακατέχονται από μια τέ­τοια εσωτερική αναζήτηση και να έχουν μια τέτοια «πίστη»; Εκτός απ’ τους αφελείς, εκείνη που έχουν ανάγκη να πιστέψουν. Γιατί αφού δεν πιστεύουν στον αληθινό Λυτρωτή, πως να καλύψουμε το κενό που αντιμετωπίζουν; Πρέπει να ξέρουμε πως η πίστη στον αληθινό θεό δεν καταργείται, απλώς υποκαθίσταται και αντικαθίσταται με κάτι άλλο, οπωσδήποτε κατώ­τερο.

Συμπέρασμα

Όχι, το πράγμα δεν είναι καθόλου απλό. θέλουν να εκμεταλλευτούν την απιστία μας ή και να στρέψουν την πίστη μας αλλού. Σε κάποιον άλλο λυτρωτή. Που θα έρθει. Έρχεται... Λένε πως η εποχή μας, είναι εποχή του αντιχρίστου. Μήπως αυτό σε συνδυασμό με το θέμα που συζητάμε, σάς λέει τίποτα;

Σημείωση

Μπείτε εδώ: Σας αποκαλύπτω ποιός θα είναι ο αντίχριστος
http://georgesagan.blogspot.gr/2015/08/blog-post_383.html

Μπείτε κι εδώ http://georgesagan.blogspot.gr/2015/07/blog-post_37.html και θα δείτε ακόμη περισσότερα. 

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015 

Δεν υπάρχουν εξωγήϊνοι. Ο άνθρωπος, δεν πήγε ΠΟΤΕ στο φεγγάρι!!! Μας «δουλεύουν» κανονικά. 


UFO ΣΕΚΤΕΣ

Η συστηματικώς και ποικιλοτρόπως καλλιεργούμενη νεοεποχίτικη και αποκρυφιστική δοξασία για την ύπαρξη εξωγήινων όντων, θα γίνει αφορμή ώστε να δημιουργηθούν ήδη από τη δεκαετία του 1950 ορισμένες UFOσέκτες. Η διδασκαλία τους στηρίζεται στη δήθεν επαφή και αποκαλύψεις που είχαν οι ιδρυτές των εν λόγω σεκτών είτε απευθείας είτε με τηλεπάθεια με εξωγήινους.

Οι πιο γνωστές απ' αυτές διεθνώς για τις όποιες δεν υπάρχει επαρκής ενημέρωση στα Ελληνικά:

1) Αιθέριους Εταιρία (Aetherius Society): Σέκτα την οποία ίδρυσε στο Λονδίνο το 1956 ο αμερικανός αποκρυφιστής και δάσκαλος της Κουνταλίνι Γιόγκα Τζώρτζ Αντάμσκι (1891-1965). Από τις αρχές του 1950 ο Τ. Αντάμσκι άρχισε να διαδίδει ότι βρισκόταν σε επικοινωνία με τα μέλη ενός UFO. Το 1954 άρχισε να αναφέρει, ότι επικοινωνεί με τον ‘‘ανυψωμένο άρχοντα-Αιθέριους" που εκπροσωπούσε δήθεν κάποιο μεσοπλανητικό κοινοβούλιο. Τις ιδέες του αυτές θα τις συστηματοποιήσει και θα τις καταγράψει σε βιβλία που έγραψε, με πιο γνωστό το ‘‘Ιπτάμενοι Δίσκοι έχουν προσγειωθεί". Όταν βρήκε τους πρώτους οπαδούς πιστούς ίδρυσε στο Λονδίνο την ‘‘Αιθέριους εταιρία", την οποία το 1959 τη μετέφερε στο Λός Άντζελες των Η. Π. Α. όπου κυριολεκτικώς άνθισε. Σύμφωνα με τον καθηγητή Irvin Hexham6 τα βιβλία του Τ. Αντάμσκι περιέχουν θεοσοφικό υλικό, αρχαίες θεωρίες και φαντασία. Από τις θεωρίες του Αντάμσκι εμπνεύστηκαν με διάφορες παραλλαγές πολλοί άλλοι θεωρητικοί περί UFO, και ιδρυτές UFOσεκτών, όπως π. χ. ο Έρικ Φόν Νταίνικεν. Εκδίδει το περιοδικό Cosmic Voice.

2) Επιστημονική Ακαδημία Ουνάριους (Unarius Academy of Science). Σέκτα που ίδρυσαν το 1954 οι Ερνέστος και Ρουθ Νόρμαν ως μη κερδοσκοπικό και εκπαιδευτικό οργανισμό στην Καλιφόρνια των Η. Π. Α. Σύμφωνα με τις αντιλήψεις των ιδρυτών της και των οπαδών της, η Επιστημική Ακαδημία Ουνάριους είναι όργανο επικοινωνίας και μεταφοράς μηνυμάτων λύτρωσης για τη διάσωση της γης από εξελιγμένα όντα που βρίσκονται στον πλανήτη Αφροδίτη. Ταυτοχρόνως προσδοκούν την έλευση μιας υπερφυλής γνωστής ως Πλειάδες. Έχουν δικές τους Ιερές Γραφές βασισμένες στα γραπτά των ιδρυτών της και άλλων προσώπων. Στη διδαχή της ομάδας έχουν επίσης θέση ή μετενσάρκωση, θεοσοφικές αντιλήψεις και ο διαλογισμός. Η εν λόγω οργάνωση είναι επίσης εξόχως επιθετική έναντι του Χριστιανισμού.

3) Πύλη του Παραδείσου (Heaven's Gate): Σέκτα που είχε ιδρυθεί το 1975 από τους Μάρσαλ Απλουάϊτ και την Μπόνι Λέ Νέττελς που είχαν γνωριστεί σε ψυχιατρική κλινική στην οποία είχαν νοσηλευθεί. Αυτοπροσδιορίζονταν ως αγγελιοφόροι αποστολής UFO στη γή9. Έγιναν ευρέως γνωστοί όταν τα μέλη της σέκτας στις 26-3-1997 σε μία τελετουργικού χαρακτήρα πράξη αυτοκτόνησαν, καθώς πίστευαν ότι θα μεταφερθούν οι ψυχές τους στο ιπτάμενο δίσκο, που σύμφωνα με τις δοξασίες τους ευρίσκονταν κρυμμένος στην ουρά του κομήτη Χάλεϊ-Μπόππ.

4) Ουράντια (Urantia): Σέκτα που δημιουργήθηκε από τον επηρεασμένο από τη Θεοσοφία καθηγητή της Ιατρικής στο πανεπιστήμιο του Σικάγου Γουίλιαμς Σάντλερ (1875-1965). Το 1950 στην ίδια πόλη ίδρυσε την οργάνωση Ουράντια. Σήμερα διατηρεί παραρτήματα σε διάφορα μέρη των Η. Π. Α. και δραστηριοποιείται και μέσω δορυφορικών μεν, ομόκεντρων δε οργανώσεων όπως την Ουράντια Αδελφότητα που ιδρύθηκε το 195510 και το ‘‘Fifth Epochal Fellowship". Ως ιερό βιβλίο το οποίο το θεωρούν θεόπνευστο έχουν το ‘‘Ουράντια Βιβλίο", το οποίο είναι 2000 σελίδων και σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους, έχει γραφεί καθ' υπόδειξη εξωγήινων οντοτήτων τα έτη 1934-35. Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 υπάρχει εκπρόσωπος της εν λόγω σέκτας στην Ελλάδα και γίνονται προσπάθειες να μεταφραστεί το θεωρούμενο ως ιερό βιβλίο της σέκτας, το ‘‘Ουράντια".

5) Διοίκηση Αστάρ (Ashtar Command): Στην εν λόγω UFOσέκτα υπάρχει κατά τρόπο σαφή και έκδηλο η σύζευξη του αποκρυφιστικού και του εξωγήινου στοιχείου. Υπάρχει ένας συνδυασμός των θεωριών του αποκρυφιστή και ιδρυτή της αποκρυφιστικής οργάνωσης ‘‘Εγώ Ειμί" (I AM) του Guy Ballard (1879-1939) μαζί με τις ποίκιλλες αποχρώσεων δοξασίες της σέκτας για τα UFO11. θεωρούν την οργάνωσή τους ως ένα ισχυρό δίκτυο κανάλι εξωγήινων πληροφοριών. Κεντρική θέση στην διδασκαλία της εν λόγω σέκτας έχει ο ισχυρισμός της για την επικείμενη καταστροφή του κόσμου, που περιγράφεται με μελανά χρώματα, και η διάσωση της γης από την επέμβαση εξωγήινων.

6) Αρχαία Αστροναυτική Κοινωνία (Ancient Astronaut Society). Η εν λόγω UFOκίνηση δημιουργήθηκε το 1973 στις Η. Π. Α. και σήμερα έχει μέλη και παραρτήματα σε 50 χώρες12. Βασικό χαρακτηριστικό της εν λόγω κίνησης είναι ότι αποδέχεται πλήρως και διαδίδει τις περί των εξωγήινων αντιλήψεις του Έρικ φόν Νταίνικεν (Erich von Daniken). Για την Αρχαία Αστροναυτική Κοινωνία π. χ. άνθρωπος δεν είναι δημιούργημα του Τριαδικού θεού, αλλά δημιούργημα εξωγήινων όντων. Η εν λόγω UFOκίνηση έχει ως δημοσιογραφικό όργανο την εφημερίδα Ancient Skies.

Stonehenge: Το μυστήριο που δεν είναι κάν μυστήριο

Το μνημείο του Στόουνχετζ στη Βρετανία ήταν πάντοτε ένα μυστηριώδες μέρος καθώς ποτέ δεν ήταν σίγουρο για ποιο λόγο είχε χτιστεί. Υπήρχαν διάφορες θεωρίες με τις πιο επικρατούσες να υποστηρίζουν ότι επρόκειτο για αρχαίο αστρονομικό παρατηρητήριο, ναός του Ήλιου, κατασκεύασμα εξωγήινων, παγανιστικός ναός και θεραπευτήριο σωμάτων και ψυχών.

Τελικά, αποδεικνύεται ότι η αλήθεια μάλλον είναι πολύ πιο πεζή.

Μετά από δέκα χρόνια ερευνών και θεωριών, οι ερευνητές από τα πανεπιστήμια του Σέφιλντ, του Μάντσεστερ, του Σαουθάμπτον, του Μπούρνεμουθ και του University College του Λονδίνου πιστεύουν ότι ανακάλυψαν το λόγο ύπαρξης του Στόουνχετζ.

Αφού μελέτησαν εξονυχιστικά το μνημείο που κατασκευάστηκε μεταξύ 3.000 και 2.500 π.Χ και σε συνδυασμό με τα ιστορικά στοιχεία και τις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες εκείνης της εποχής, κατέληξαν ότι το μνημείο ήταν το πρώτο σύμβολο ενότητας των Βρετανικών λαών, οι οποίοι μετά από αμέτρητα χρόνια μαχών και συγκρούσεων, έκαναν ανακωχή θέτοντας τα πρώτα θεμέλια για ένα Ηνωμένο Βασίλειο.

Οι γιγάντιες πέτρες συμβόλιζαν τους προγόνους των επιμέρους φυλών των πρώτων αγροτικών κοινοτήτων της Βρετανίας. Η κατασκευή του απαίτησε τη συμμετοχή χιλιάδων ανθρώπων, οι οποίοι έπρεπε να συνεργαστούν για να μεταφέρουν τις πέτρες από τεράστιες αποστάσεις να τις λαξεύσουν και να τις τοποθετήσουν.

Η επιλογή μάλιστα της συγκεκριμένης περιοχής για να τοποθετήσουν το μνημείο δεν ήταν τυχαία. Το σημείο είχε ήδη ιδιαίτερη σημασία, επειδή τη θεωρούσαν ως το κέντρο του κόσμου τους και συνέρρεαν μαζικά εκεί για να γιορτάσουν τα θερινά και χειμερινά ηλιοστάσια.

Τα νέα ευρήματα παρουσιάζονται αναλυτικά στο βιβλίο του καθηγητή Πίρσον, «Στόουνχεντζ: Εξερευνώντας το μεγαλύτερο μυστήριο της Λίθινης Εποχής».

Το βράδυ, Κύριε, η Μάνα Σου βάζει κρυφά ανθρώπους στον Παράδεισο

Μια όμορφη ιστορία από το Άγιο Όρος λέει:
«Κάθε φορά που νύχτωνε στον Παράδεισο, ο Άγιος Πέτρος, έκλεινε τα θυρόφυλλα και μετρούσε στα τεφτέρια του πόσοι είχανε μπει στον Παράδεισο.
Ύστερα έβαζε τα ονόματά τους πλάι σε εκείνους που ήδη ήταν μέσα από καιρό και έβρισκε τον αριθμό.

Το άλλο πρωί μετρούσε πάλι τους παραδεισένιους ανθρώπους και πήγαινε να ανοίξει την πόρτα. Μα για καιρό έβλεπε τούτο το παράδοξο:
Ενώ αποβραδίς είχε μετρήσει πως αυτοί που είχαν μπει στον Παράδεισο ήταν δέκα, την άλλη μέρα μετρούσε άλλους 3 παραπάνω.

Μα πως γίνεται αυτό σκεφτόταν.
– Αποφάσισε να πάει στον αφέντη Χριστό και να Του πει αυτό που τον απασχολεί.

- Να φυλάξεις βάρδια είπε ο Χριστός και ο Άγιος έσκυψε το κεφάλι και γύρισε στο διακόνημά του.

Το ίδιο βράδυ ο Απόστολος του Θεού φύλαξε κατά την προσταγή του Χριστού και σαν ξημέρωσε είχε έτοιμη την απάντηση. Τον ρώτησε λοιπόν ο Κύριος:
-Τι συμβαίνει…
-Το βράδυ, Κύριε, που κλείνει ο Παράδεισος ανεβαίνει η Μάνα Σου στα τείχη και βάζει τους ανθρώπους από εκεί».

Αυτή είναι η δύναμη της Παναγίας μας!

Ποιός γνωρίζει αν ειναι καλοτυχία ή κακοτυχία οποιοδήποτε γεγονός συμβαίνει στην ζωή μας;