Η Ανδρόγυνη Τάξη Πραγμάτων

Φεμινισμός, ομοφυλοφιλικό κίνημα και η κατάργηση του Φύλου

Για να καταλάβεις καλύτερα το παρακάτω άρθρο, πρέπει να έχεις υπ’ όψιν σου ότι τα τελευταία χρόνια εντείνονται οι προσπάθειες από τους χειραγωγούς της μάζας (media, τύπος, κόσμος θεάματος, πολιτικοί, ΜΚΟ, εκπαιδευτικό σύστημα κλπ) με την αρωγή των ποικιλώνυμων πρόθυμων ηλίθιων, να εμπεδωθεί στις μάζες η θεωρία του διαχωρισμού του φύλου σε «βιολογικό» και «κοινωνικό». Στα αγγλικά οι λέξεις είναι δύο: “sex” και “gender”, οι οποίες στα ελληνικά αποδίδονται και οι δύο ως «φύλο». (Αν και η δεύτερη και ως «γένος»). Σύμφωνα με τη νεοταξική κοινωνική μηχανική που προσπαθεί να αλλάξει τα μυαλά μας και την γλώσσα μας (συνήθως προηγείται το δεύτερο για να πετύχει η αλλαγή του πρώτου) το «βιολογικό» φύλο είναι αυτό με το οποίο γεννιόμαστε και περιγράφει το σώμα μας (αντρικά και γυναικεία γεννητικά όργανα). Το «κοινωνικό» όμως φύλο αναφέρεται στο φύλο το οποίο «νιώθει» κάποιος ότι είναι ή ενεργεί σύμφωνα με αυτό. Η «προσωπική αντίληψη» που έχει ένα άτομο για το φύλο του, αναφέρεται και ως «ταυτότητα φύλου». 

Το «κοινωνικό» φύλο σύμφωνα με την θεωρία αυτή, έχει «κατασκευαστεί» πολιτισμικά και κοινωνικά (με στερεότυπα που πρέπει να καταργηθούν, όχι μόνο ως «ξεπερασμένα», αλλά και ως «βλαβερά», όπως «οι άνδρες δεν κλαίνε», «οι γυναίκες είναι πιο ευαίσθητες», «αγορίστικα» και «κοριτσίστικα» παιχνίδια κλπ). Δεν απαιτείται ο άνθρωπος να έχει υποβληθεί σε εγχείρηση της λεγόμενης «αλλαγής φύλου». Αρκεί να «νιώθει» ότι ανήκει στο άλλο φύλο και να «ενεργεί» σύμφωνα με αυτό. (Δεν είναι επίσης, απαραίτητο ότι θα ντύνεται με τα ρούχα του αντίθετου «βιολογικού» φύλου). Βέβαια, υπάρχουν δυτικές κυβερνήσεις – π.χ. Αυστραλία- που δέχονται ακόμα και τον ισχυρισμό ενός ατόμου ότι δεν έχει κανένα φύλο, είναι «ά-φυλο» άτομο. 

Το πόσο έχει προχωρήσει αυτή θεωρία αποδεικνύεται ότι στην Αμερική πλέον μπορεί ένας άντρας που «νιώθει» γυναίκα να πηγαίνει σε γυναικείες τουαλέτες ή αποδυτήρια και το αντίθετο. Κάθε άρνηση σε μια τέτοια επιθυμία συνιστά «διάκριση» που τιμωρείται ποινικά. Επίσης «προοδευτικά» σχολεία δεν επιτρέπουν πλέον να αποκαλούνται οι μαθητές «αγόρια» και «κορίτσια». Η ακραία ερμηνεία αυτής της θεωρίας είναι ότι δεν υπάρχει καν βιολογικό φύλο (sex), υπάρχει μόνο κοινωνικό φύλο (gender)! Με μαθηματική ακρίβεια εκεί οδηγείται ο δυτικός κόσμος. Χαρακτηριστικό απόφθεγμα της θεωρίας αυτής είναι η παρακάτω: «Η πρώτη ερώτηση που συνήθως τίθεται σε νέους γονείς είναι: Κορίτσι ή αγόρι; Υπάρχει μια θαυμάσια απάντηση που μπορούμε να δώσουμε: Δεν ξέρουμε, δεν μας το είπε ακόμη!»... Η φράση ανήκει «στην» εβραϊκής καταγωγής αμερικανίδα «θεωρητική του φύλου/gender», Kate Bornstein (που γεννήθηκε άνδρας με το όνομα Albert Bornstein). 

Να ξέρεις ότι η έννοια της «Ταυτότητας Φύλου» έχει ήδη εισέλθει στην ελληνική νομοθεσία, αφού ο περιώνυμος «αντιρατσιστικός νόμος» μέσα στις υπόλοιπες κατηγορίες «ευπαθών» προστατεύεται πλέον από «διακρίσεις, μίσος ή βία» και τα πρόσωπα ή τις ομάδες προσώπων, που προσδιορίζονται με βάση όχι μόνο τον «σεξουαλικό προσανατολισμό», αλλά και την «ταυτότητα φύλου». Την ίδια ώρα σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες γονείς και ομάδες πολιτών αντιδρούν στην σταδιακή εισαγωγή και διδασκαλία στα σχολεία της λεγόμενης «ιδεολογίας του φύλου» (gender ideology), που σημαίνει το ίδιο. Όσοι αντιδρούν χαρακτηρίζονται από «συντηρητικοί» έως «μισαλλόδοξοι» μέχρι και «φασίστες». Προς τιμήν του ο πρόεδρος του Εκουαδόρ, Ραφαέλ Κορέα αν και αριστερός, επέκρινε την ιδεολογία του «φύλου», χαρακτηρίζοντάς την «παράλογη» και «πολύ επικίνδυνη». «Ότι δεν υπάρχουν άνδρες και γυναίκες εκ φύσεως, ότι το βιολογικό φύλο δεν καθορίζει τον άνδρα ή την γυναίκα, αλλά οι «κοινωνικές συνθήκες» και ότι κάποιος έχει το δικαίωμα να επιλέξει αν θα είναι άνδρας ή γυναίκα. Σας παρακαλώ! Ελάτε τώρα! Αυτό δεν αντέχει ούτε στην παραμικρή ανάλυση!», είπε.

Η λέξη “androgynous” είναι βέβαια ελληνική και αναφέρεται σε άτομα που συνδυάζουν αντρικά με θηλυκά χαρακτηριστικά. Πιο γνωστή λέξη σε εμάς είναι ο ερμαφροδιτισμός. Η λέξη πλέον θεωρείται «απαρχαιωμένη» και «προσβλητική». Ο ‘πολιτικά ορθός’ χαρακτηρισμός για ένα τέτοιο άτομο είναι «μεσοφυλικό».

Μετά από όλα αυτά, ίσως το παρακάτω άρθρο να μην σου θυμίζει «συνομωσιολογία».

Στην 44η Συνδιάσκεψη των Σωφρονιστικών Υπηρεσιών των ΗΠΑ (ACA), που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 15 έως 20 Αυγούστου 2014 στο Σολτ Λέικ Σίτι, παρουσιάστηκε ένα σεμινάριο που βασίστηκε σε ένα νόμο για την εξάλειψη των βιασμών στις φυλακές (Prison Rape Elimination Act) και τις επιπτώσεις του σε λεσβίες, γκέι, αμφισεξουαλικά, τρανσέξουαλ και διαφυλικά άτομα (LGBTI/ΛΟΑΤΔ) που βρίσκονται στις φυλακές. Τα άτομα που παρουσίασαν αυτή την ημερίδα είπαν ότι οι κρατούμενοι αυτών των «προσανατολισμών» έχουν αυξημένο κίνδυνο για σεξουαλική θυματοποίηση. Η επικεφαλής ομιλήτρια ήταν η Bernadette Brown, Ανώτερος Ειδικός Προγράμματος του Εθνικού Συμβουλίου για την Εγκληματικότητα και την Παραβατικότητα. Η Brown είναι, όπως έχει ομολογήσει η ίδια, ομοφυλόφιλη. Κατά την παρουσίασή της, η Brown ήταν κάθετη: «Το φύλο (gender) είναι ένα κοινωνικό κατασκεύασμα».

Τέτοιος ακραίος ισχυρισμός, που στηρίζεται σε έναν υποτιθέμενο διαχωρισμό ανάμεσα στο (βιολογικό) φύλο (sex) και το (λεγόμενο κοινωνικό) φύλο (gender), δεν είναι σίγουρα κάτι νέο. Τα τελευταία χρόνια, ο διαχωρισμός αυτός έχει γίνει σε μεγάλο βαθμό δημοφιλής από κοινωνικά και πολιτικά ενεργές φεμινίστριες. Αναγνωρίζοντας τις εξίσου επωφελείς συνέπειες της διχοτόμησης βιολογικού / κοινωνικού φύλου για το δικό τους κοινωνικό κίνημα, διάφορες οργανώσεις για τα LGBTI δικαιώματα έχουν υιοθετήσει αυτόν τον ισχυρισμό ως κεντρικό σκεπτικό για τις πολιτικές τους πλατφόρμες. Η υποστήριξη ενός τέτοιου επιχειρήματος είναι μια σιωπηρή προώθηση του ανδρογυνισμού ως κάτι το κανονικό. Με τη σειρά της, η προώθηση του ανδρογυνισμού μπορεί να εντοπιστεί αρκετά πίσω στο χρόνο, σε μια διαδεδομένη αρχαία αίρεση: τον Γνωστικισμό. Το ψευδεπίγραφο «Ευαγγέλιο του Θωμά» είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της παρουσίασης του ανδρόγυνου μοντέλου ως κάτι κανονικό. Στους ‘Λόγους 22’ του εν λόγω απόκρυφου ευαγγελίου, ο κατά τους Γνωστικούς Χριστός δείχνει την ανδρόγυνη φιγούρα ως την σωτηριώδη ένωση:

Ο "Γνωστικός Χριστός"

«Ο Ιησούς τους είπε, "Όταν κάνετε τα δύο ένα, και όταν κάνετε το εσωτερικό όπως το εξωτερικό και το εξωτερικό όπως το εσωτερικό, και το πάνω όπως το κάτω, και όταν το αρσενικό και το θηλυκό τα κάνετε ένα, έτσι ώστε το αρσενικό να μην είναι αρσενικό, ούτε το θηλυκό να είναι θηλυκό, όταν κάνετε οφθαλμούς στην θέση του οφθαλμού και χέρι στη θέση του χεριού, και πόδι στη θέση του ποδιού και εικόνα στην θέση της εικόνας, τότε θα εισέλθετε [στην βασίλεια]"».

  

Σημείωση: Σύμφωνα επίσης με την Καμπάλα, (ιουδαϊκός μυστικισμός) ο "αρχέτυπος άνθρωπος", ο Adam Kadmon, (ξεχωριστός από τον βιβλικό Αδάμ) ήταν "ανδρόγυνος".

Ο Γνωστικισμός ήταν μια πολύμορφη φιλοσοφική και θρησκευτική κίνηση στο πλαίσιο του συγκρητισμού της εποχής, της τάσης δηλαδή ανάμιξης στοιχείων από διάφορες θρησκείες. Μίλησε για δύο θεούς: τον ‘αγαθό’ και τον ‘κακό’. 

Ο πρώτος, ο ‘αγαθός’, υπήρχε στο «Πλήρωμα», μαζί με μία θηλυκή θεϊκή αρχή, την Έννοια (την εσωτερική σκέψη) και απέκτησε θεϊκούς απογόνους (οι οποίοι αποκαλούνταν «Αιώνες») και ο άλλος ο κατώτερος, είναι ο θεός δημιουργός, ο θεός της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Γνωστικισμός δίδαξε ότι η σωτηρία, δεν είναι η λύτρωση του ανθρώπου από την αμαρτία μέσω του Ιησού Χριστού, αλλά η λύτρωση του από την αποχαύνωση της απομόνωσης και της αποξένωσής του μέσα στο υλικό σύμπαν μέσω της - κατ’ αυτούς - «γνώσης».

Όπως συμβαίνει με τα περισσότερα επαναστατικά κινήματα εντός των πλαισίων της νεωτερικότητας, ο φεμινισμός μπορεί να θεωρηθεί, όπως ο Γερμανο-Αμερικάνος φιλόσοφος και σύγχρονος Γνωστικός Eric Voegelin (φωτο) τον χαρακτήρισε, «μια Γνωστική πολιτική θρησκεία».

Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα του Διαφωτισμού, ο θρησκευτικός Γνωστικισμός έγινε πολιτικός Γνωστικισμός. Καθώς ο θρησκευτικός Γνωστικισμός μεταμορφωνόταν σε πολιτικό Γνωστικισμό, το δυϊστικό πλαίσιο του αντιστράφηκε. Εκεί που ο αρχαίος Γνωστικισμός τιμούσε την υπερβατικότητα, ο νέος Γνωστικισμός τιμούσε την εμμένεια (την ιδιότητα του να είναι κάτι έμφυτο).

Η σχέση Γνωστικισμού - φεμινισμού γίνεται εμφανής από τα πειράματα της κίνησης στη θρησκευτική μηχανική. Η θεολόγος Rosemary Radford Ruether δηλώνει: "Η φεμινιστική θεολογία πρέπει να δημιουργήσει μια νέα βάση κειμένου, ένα νέο κανόνα ... Η φεμινιστική θεολογία δεν μπορεί να γίνει από την υπάρχουσα βάση της Χριστιανικής Βίβλου". Ποια είναι μία από τις κύριες πηγές έμπνευσης για την φεμινιστική θεολογία; Η απάντηση παρέχεται από τη Κορεάτισα φεμινίστρια θεολόγο Chung Hyun Kyung (Τσανγκ Χιουν Κιούνγκ - φώτο), που με ειλικρίνεια δηλώνει: "οι φεμινίστριες είναι ελεύθερες να χρησιμοποιούν τα αρχαία κείμενα των Γνωστικών, που αρχικά απορρίφθηκαν ως αιρετικά, επειδή ο χριστιανικός κανόνας δημιουργήθηκε από άνδρες» και ότι «οι γυναίκες δεν είναι υποχρεωμένες να δεχτούν ένα βιβλίο... του οποίου στην διαμόρφωση δεν είχαν μέρος». (Έχει ενδιαφέρον ότι η  προαναφερόμενη φανατική οικουμενίστρια Κορεάτισα θεολόγος αυτοπροσδιορίζεται ως «παγανίστρια - σαμανίστρια, οικο-φεμινίστρια, Βουδιστο-χριστιανή!» Διάβασε για τον θεολογικό της αχταρμά – «επίκληση» εδώ).

Σύμφωνα με τον Voegelin, η ανθρωποκεντρική σωτηριολογία των σύγχρονων Γνωστικών μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την επίφαση του νοήματος της απουσίας του Θεού. Άλλωστε, προκειμένου να δημιουργηθεί μια νέα τάξη πραγμάτων, πρέπει πρώτα κάποιος να υποκαταστήσει τον δημιουργό της παλαιάς. Αυτή η κοσμική αλλαγή καθεστώτος προβλέπει την απόλυτη επαναστατική πράξη: την θεοκτονία (deicide). Ο Voegelin επαναλαμβάνει:

«Για φανεί ότι έχει νόημα η δημιουργία ενός νέου κόσμου, το δεδομένο της τάξης της ύπαρξης πρέπει να σβηστεί. Η τάξη της ύπαρξης πρέπει να ερμηνευτεί μάλλον, ως ουσιαστικά ότι βρίσκεται υπό τον έλεγχο του ανθρώπου. Και παίρνοντας τον έλεγχο της ύπαρξης απαιτείται περαιτέρω η υπερβατική του καταγωγή να σβηστεί: απαιτείται η καρατόμηση της ύπαρξης - η δολοφονία του Θεού».

Η δολοφονία του Θεού είναι ακριβώς αυτό που η φεμινίστρια έχει κατά νου. Η εβραϊκής καταγωγής φεμινίστρια Naomi Goldenberg (φώτο) έχει δηλώσει: «Το φεμινιστικό κίνημα στη Δυτική κουλτούρα ασχολείται με την αργή εκτέλεση του Χριστού και του Ιεχωβά. Ωστόσο, πολύ λίγες γυναίκες και άνδρες που τώρα εργάζονται για την ισότητα των δύο φύλων μέσα στο Χριστιανισμό και τον Ιουδαϊσμό συνειδητοποιούν την έκταση της αιρέσεώς τους». Συνοψίζοντας τον φεμινιστικό στόχο της θεοκτονίας, η Goldenberg δηλώνει: «Εμείς οι γυναίκες πρόκειται να φέρουμε ένα τέλος στο Θεό».

Εκεί που οι αρχαίοι Γνωστικοί θέτουν την «Γνώση» (δηλαδή, τη μυστική γνώση) ως τον πυρήνα της ανθρωποκεντρικής σωτηριολογίας τους, οι φεμινίστριες θέτουν ένα μυθικό φωτισμένο ανδρόγυνο άτομο. Η ειρωνεία είναι ότι, ενώ το ανδρόγυνο συνδυάζει φαινομενικά αρσενικά και θηλυκά χαρακτηριστικά, οι φεμινίστριες εργάζονται ενεργά για να ληστέψουν από τις γυναίκες την θηλυκότητά τους. Αυτή η κλοπή γίνεται μέσα από το «διαζύγιο» του φύλου (gender) από το φύλο (sex). Ακριβώς όπως ο Γνωστικός έβλεπε το σύμπαν και την ιεραρχική του τάξη ως μια ψευδαίσθηση που προβλήθηκε από κάποιο κακόβουλο δημιουργό, η φεμινίστρια απεικονίζει τον ανδρισμό και τη θηλυκότητα ως συνθετικά κατασκευάσματα που επιβάλλονται στην ανθρωπότητα από κάποια χιμαιρική πατριαρχική τυραννία.

Η διακλάδωση του φύλου (sex) και του φύλου (gender) εξαρτάται από την παντοτινά συζητήσιμη διχοτόμηση της φύσης και της ανατροφής. Στο πλαίσιο πόλωσης του χάσματος sex/gender, το φύλο (sex) παρουσιάζεται ως ένα προϊόν της φύσης, ενώ το φύλο (gender) απεικονίζεται ως συνέπεια της ανατροφής. Ωστόσο, οι εξελίξεις στη νευροεπιστήμη καθιστούν τη διχοτομία φύση / ανατροφή αστήρικτη. Οι Darlene Francis και Daniela Kaufer δηλώνουν:

«Το αίνιγμα  “φύση εναντίον ανατροφής” (“nature vs nurture”) αναζωογονήθηκε όταν τα γονίδια αναγνωρίστηκαν ως μονάδες της κληρονομικότητας, που περιέχουν τις πληροφορίες που κατευθύνουν και επηρεάζουν την ανάπτυξη. Όταν το ανθρώπινο γονιδίωμα αλληλουχήθηκε το 2001, η ελπίδα ήταν ότι όλα αυτά τα ερωτήματα θα απαντιόντουσαν. Στη δεκαετία που μεσολάβησε, έχει καταστεί προφανές ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα ερωτήματα από ό, τι πριν. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να καταλάβουν ότι η σωστή απάντηση δεν είναι "φύση" ή "ανατροφή", αλλά κάποιος συνδυασμός των δύο. Ωστόσο, επιστήμονες και λαϊκοί εξακολουθούν να ξοδεύουν πάρα πολύ χρόνο προσπαθώντας να ποσοτικοποιηθεί η σχετική σημασία της φύσης και της ανατροφής.

Οι πρόσφατες εξελίξεις στη νευροεπιστήμη κάνουν επιτακτική την ανάγκη να εγκαταλειφθεί η συζήτηση για τη φύση εναντίον της ανατροφής και να επικεντρωθούμε στην κατανόηση των μηχανισμών μέσω των οποίων τα γονίδια και το περιβάλλον διαρκώς περιπλέκονται σε όλη τη διάρκεια της ζωής ενός ατόμου» (“Beyond Nature vs. Nurture”).

Επειδή οι εξελίξεις στη νευροεπιστήμη γρήγορα εκτοπίζουν τη διχοτόμηση φύση / ανατροφή, είναι αυτονόητο ότι ο διαχωρισμός βιολογικού (sex) / κοινωνικού (gender) φύλου εξορίζεται μαζί της. Εάν η φύση και η ανατροφή δεν είναι διχοτομημένες, τότε το ίδιο ισχύει για το φύλο (sex) και το φύλο (gender). Έτσι, τα δύο τους δεν μπορεί να βρίσκονται μέσα στην ακραία πολικότητα κάποιου είδους δυαδικής αντιπολίτευσης. Μια τέτοια δυαδική αντιπολιτευτική έχει ως αποτέλεσμα  μια ορολογική σύγχυση τόσο όσον αφορά τις γενικές διαφορές μεταξύ των δύο φύλων όσο και τις εσωτερικές αποχρώσεις που προκύπτουν μέσα στο καθένα. Στο “Gender, Nature and Nurture”, ο Richard Lippa εφιστά την προσοχή σε αυτή την ορολογική σύγχυση:

«Μερικοί ερευνητές έχουν υποστηρίξει ότι η λέξη ‘sex’ θα πρέπει να χρησιμοποιείται για να δηλώσει τη βιολογική κατάσταση του ατόμου να είναι αρσενικό ή θηλυκό, ενώ η λέξη ‘gender’ θα πρέπει να χρησιμοποιείται για να αναφερθούν όλα τα κοινωνικά κατασκευασμένα και μαθημένα «αξεσουάρ» του φύλου, όπως χτένισμα, ενδυμασία, μη λεκτικές ιδιομορφίες, και ενδιαφέροντα. Ωστόσο, δεν είναι καθόλου σαφές ο βαθμός στον οποίο οι διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών οφείλονται σε βιολογικούς παράγοντες παρά σε πολιτιστικούς παράγοντες που έχουν διδαχθεί. Επιπλέον, η αδιάκριτη χρήση της λέξης ‘gender’ τείνει να συσκοτίσει τη διάκριση ανάμεσα σε δύο διαφορετικά θέματα: (α) τις διαφορές μεταξύ αρσενικών και θηλυκών και (β) τις ατομικές διαφορές στην αρρενωπότητα και η θηλυκότητα που συμβαίνουν μέσα σε κάθε φύλο».

Ο Lippa παρατηρεί ότι "η ίδια η έννοια του ‘gender’ ορίζεται εν μέρει από τις διαφορές μεταξύ των δύο φύλων, διαφορές στην ενδυμασία των ανδρών και των γυναικών, στον καλλωπισμό, στις επαγγελματικές επιλογές, στο στυλ επικοινωνίας, στην επιθετικότητα και στις μη λεκτικές συμπεριφορές». Πράγματι, οι διαφορές καθορίζουν το φύλο. Οι διαφορές αυτές περιλαμβάνουν βιολογικές διακρίσεις. Παρ’όλες τις σημασιολογικές ασκήσεις, ‘gender’ και ‘sex’ παραμένουν συνώνυμα. Αυτή η συνωνυμία αψηφά κάθε διάζευξη που οι «επαναστάτες του σεξ» επιθυμούν να επιβάλουν στα δύο. Ο διαχωρισμός που προσπαθούν να επιβάλλουν μεταξύ ‘gender’ και ‘sex’ είναι εντελώς αυθαίρετος και είναι σχεδιασμένος για να παρέχει στους «επαναστάτες του σεξ» ένα πρόσφορο βαθμό ελαστικότητας ώστε κάθε μορφή συνουσίας να μπορεί να δικαιολογηθεί.

Μέσω αυτής της ερμηνευτικής περαιτέρω, η βιολογία γίνεται ένα απλό «ατύχημα» της φύσης. Ότι κάποιος «συμβαίνει» να είναι αρσενικό ή θηλυκό συνέπεια τυφλών, άσκοπων δυνάμεων που του επιβλήθηκαν από μηχανήματα που αποτελούνται από κρέας. Κατά ειρωνικό τρόπο, οι υποστηρικτές μιας τέτοιας προοπτικής δίνουν συχνά τη σύμφωνη γνώμη τους στην εξελικτική θεωρία. Δεν έχει σημασία πόσο πολύ ένας εξελικτικός μπορεί να προβάλει αντιρρήσεις, το γεγονός είναι ότι η εξελικτική διαδικασία προσπαθεί να διασφαλίσει ένα τέλος (σκοπό). Είναι τρομερά δύσκολο να επικαλείσαι τυφλές, άσκοπες δυνάμεις, ενώ ταυτόχρονα να θέτεις ένα σύστημα τόσο περίπλοκου σχεδιασμού. Έτσι, ακόμη και αν η βιολογία είναι αποτέλεσμα εξέλιξης, οι βιολογικές ταξινομήσεις των αρσενικών και θηλυκών δύσκολα θα λογίζονται «ατυχήματα».

Επιπλέον, όσοι υποστηρίζουν ότι το σύμπαν και η ύπαρξη είναι χωρίς νόημα αντικρούουν τους εαυτούς τους. Από τη μία υποστηρίζουν ότι η ύπαρξη δεν έχει νόημα, αλλά η δική τους διακήρυξη έχει νόημα! Εάν το σύμπαν ήταν πραγματικά χωρίς νόημα, τότε δεν θα μπορούσε κανείς να εκφράσει ποτέ μια τέτοια άποψη με νόημα. Προφανώς, υπάρχει νόημα στο σύμπαν. Αυτή η εσωτερική αντίφαση διαψεύδει τα πραγματικά κίνητρα εκείνων που την επικαλούνται. Αυτά τα κίνητρα αρθρώνονται μάλλον με ειλικρίνεια από τον Aldous Huxley:

«Είχα κίνητρα για να μην θέλω ένα κόσμο με νόημα. Για μένα, όπως χωρίς αμφιβολία για τους περισσότερους από τους συγχρόνους μου, η φιλοσοφία του μη νοήματος ήταν ουσιαστικά ένα μέσο απελευθέρωσης. Η απελευθέρωση που επιθυμούσαμε ήταν ταυτόχρονα απελευθέρωση από ένα ορισμένο σύστημα ηθικής. Αντιδρούσαμε στην ηθική, διότι παρενέβαινε στη σεξουαλική μας ελευθερία».

Οι στόχοι των «ερωτικά εξεγερμένων» καθίστανται ανεκτοί από την «φιλοσοφία του μη νοήματος». Η διαίρεση του ‘sex’ και του ‘gender’ εξαρτάται από τέτοιες δυσ- τελεολογίες. Τελικά, η «φιλοσοφία του μη νοήματος» καμουφλάρει τους επαναστατικούς στόχους. Οι διάφορες φεμινιστικές και LGBTI οργανώσεις που σήμερα προσπαθούν εκ νέου να «πλάσουν» τον δυτικό πολιτισμό έχουν παρόμοιους  επαναστατικούς στόχους. Το γεγονός αυτό υπογραμμίζει ακόμη μια άλλη αντίφαση στην διχοτόμηση βιολογικού / κοινωνικού φύλου. Ο ισχυρισμός ότι το φύλο είναι ένα κοινωνικό κατασκεύασμα αυτο-αντικρούεται, επειδή είναι κατ’ ουσίαν, το προϊόν των κινημάτων (ιδιαίτερα διάφορων φεμινιστικών και LGBTI οργανώσεων) που προωθούν το δικό τους σύνολο κοινωνικών δομών. Έτσι, αυτός ο ισχυρισμός από μόνος του είναι ένα κοινωνικό κατασκεύασμα. Καθώς οι κοινωνικές δομές θεωρούνται ευμετάβλητες, στην καλύτερη περίπτωση και εγγενώς ψευδείς στη χειρότερη περίπτωση, πρέπει κανείς να συμπεράνει ότι η απεικόνιση του φύλου (gender) ως ένα κοινωνικό κατασκεύασμα καθίσταται αφόρητη από τα δικά της κριτήρια αποδοχής.

Πολλοί από όλο το πολιτικό φάσμα έχουν αντιληφθεί τον ρόλο του φεμινισμού ως παράγοντα καταστροφικών κοινωνικών αλλαγών. Πηγές τόσο ετερόκλητες από τον συντηρητικό ραδιοπαρουσιαστή Rush Limbaugh μέχρι την φεμινίστρια Camille Paglia έχουν σχολιάσει σχετικά με τους τρόπους με τους οποίους το φεμινιστικό κίνημα, ιδίως ο φεμινισμός του «δεύτερου κύματος» που ξεκίνησε στη δεκαετία του 1960, προκάλεσε την σταδιακή αποσκίρτηση από τη σεξουαλική λογική και την διάβρωση της κοινωνικής σταθερότητας. Λίγοι, ωστόσο, έχουν γράψει ή έχουν μιλήσει για την καταγωγή του σύγχρονου φεμινισμού και το γεγονός ότι ο σύγχρονος φεμινισμός καλλιεργήθηκε στον αόρατο κόσμο της αποκλίνουσας ελίτ και στους  κύκλους παραβατικών «διανοούμενων».

Ο Aaron Russo, ο φημισμένος αποθανών Αμερικανός παραγωγός ταινιών και σκηνοθέτης, ίσως να είχε μάθει ένα μέρος της κρυφής ιστορίας του φεμινισμού κατά τη διάρκεια συνομιλιών που είχε με τον Nicholas Rockefeller, μέλος της διαβόητης δυναστείας Ροκφέλερ (άρθρο εδώ - βίντεο εδώ). Μερικοί «αμφισβητίες» και «σκεπτικιστές» έχουν ισχυριστεί ότι ο Nicholas Rockefeller ήταν απλώς μια εφεύρεση της φαντασίας του Russo. Ο Νίκολας Ροκφέλερ, ωστόσο, είναι ένα πολύ πραγματικό πρόσωπο, όπως αποδεικνύεται από την ακόλουθη βιογραφία που παρέχεται από το Businessweek του Bloomberg:

«Ο κ Nicholas Rockefeller έχει υπηρετήσει ως διευθυντής της εταιρείας από τον Φεβρουάριο του 1999. Ο κ Rockefeller είναι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο ‘Troop Meisinger Steuber Pasich Reddick & Tobey, LLP’ από τον Ιούνιο του 1997, πριν από τον οποίο είχε ιδιωτικό δικηγορικό γραφείο για δέκα χρόνια. Ο κ Ροκφέλερ υπηρετεί επίσης ως διαχειριστικός διευθυντής του ‘Rockvest Development Group’ και της θυγατρική του, το Διεθνές Ταμείο Rockefeller (Rockefeller International Fund), το οποίο εποπτεύει τις επενδύσεις στο χρηματιστήριο αξιών και σε ιδιωτικές επιχειρήσεις και διατηρεί ενεργό χαρτοφυλάκιο επιχειρηματικών κεφαλαίων. Ο κ Ροκφέλερ είναι επίσης πρόεδρος της ‘Rockefeller Asia’, μια εταιρεία χρηματοοικονομικών υπηρεσιών. Υπηρετεί ως μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής στο ‘RAND Center for Asia Pacific Policy’. Ο κ Rockefeller είναι μέλος των δικηγορικών συλλόγων της Καλιφόρνια και της Ουάσιγκτον και κατέχει διδακτορικό από την Νομική Σχολή του Yale. Ο κ Rockefeller είναι νομικός σύμβουλος της ‘The SHMNM Investment Trust’, που είναι σήμερα μέτοχος της Εταιρείας και η οποία συστάθηκε σύμφωνα με μία συμφωνία μετόχων μεταξύ του κ Nicholas Matzorkis και της ‘The Kushner-Locke Company’. Ο κ Ροκφέλερ εξελέγη διευθυντής της Εταιρείας με τη συμφωνία των μετόχων». (“Company Overview of RAND Center for Asia Pacific Policy: Nicholas Rockefeller”).

Εκτός από την απόδειξη ότι ο Nicholas Rockefeller δεν είναι μια μυθοπλασία, η βιογραφία του Businessweek δίνει επίσης στους αναγνώστες μια ιδέα της κατάστασης και της θέσης που κατέχει αυτό το συγκεκριμένο μέλος της δυναστείας των Rockefeller στους κύκλους της ελίτ. Ο Nicholas Rockefeller δεν είναι ένας επιχειρηματίας χαμηλού επιπέδου, όπως και πολλά άλλα μέλη της δυναστείας των Rockefeller, είναι μια σοβαρή κινητήρια δύναμη.

Σύμφωνα με τον Ρούσο, η «απελευθέρωση» των γυναικών ήρθε ως θέμα συζήτησης κατά τη διάρκεια μιας από τις επισκέψεις του στην κατοικία του Rockefeller. Ο Rockefeller φέρεται να ρώτησε τον Russo για την "Απελευθέρωση των Γυναικών" ("Women's Liberation") και ο Russo έδωσε την ευρέως αποδεκτή απάντηση, δηλώνοντας ότι η απελευθέρωση των γυναικών ήταν «για να έχουν οι γυναίκες το δικαίωμα να εργαστούν και να παίρνουν ίση αμοιβή με τους άνδρες, όπως ακριβώς κέρδισαν το δικαίωμα ψήφου». Ο Russo ισχυρίστηκε ότι Ροκφέλερ άρχισε να γελάει με την απάντησή του και τον αποκάλεσε «ηλίθιο» (idiot). Ο Rockefeller είπε τότε στον Russo ότι η δυναστεία Ροκφέλερ είχε χρηματοδοτήσει το κίνημα «Απελευθέρωσης των Γυναικών» έχοντας δύο στόχους στο μυαλό. Ο πρώτος στόχος, σύμφωνα με τον Russo, ήταν να φέρει τις γυναίκες στο εργατικό δυναμικό, έτσι ώστε ένα μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού να μπορεί να φορολογηθεί. Ο δεύτερος στόχος, ισχυρίστηκε ο Russo, ήταν να διαλυθεί η παραδοσιακή πυρηνική οικογένεια, έτσι ώστε τα παιδιά να αρχίσουν να βλέπουν το κράτος ως οικογένειά τους.

Η Κοινότητα Υπηρεσιών Πληροφοριών (Intelligence Community, IC) φαίνεται να έχει διαδραματίσει έναν σημαντικό ρόλο στην εκστρατεία κοινωνικής μηχανικής που ο Rockefeller περιέγραφε στο Russo. Για πολλά χρόνια, η δυναστεία Ροκφέλερ ήταν βυθισμένη στον κόσμο των Πληροφοριών. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, δημιουργήθηκαν δεσμοί μεταξύ του Ιδρύματος Ροκφέλερ και των κύκλων των Υπηρεσιών Πληροφοριών. Ο συγγραφέας Frances Stonor Saunders μοιράζεται μερικές από τις λεπτομέρειες που αφορούν αυτόν τον ανίερο γάμο:

«Η σύγκλιση ανάμεσα στα δισεκατομμύρια των Ροκφέλερ και την κυβέρνηση των ΗΠΑ ξεπέρασε ακόμα εκείνη του Ιδρύματος Ford. Ο John Foster Dulles και αργότερα ο Dean Rusk από την προεδρία του Ιδρύματος Ροκφέλερ έγιναν υπουργοί Εξωτερικών των ΗΠΑ. Άλλα βαριά ονόματα τη εποχής του Ψυχρού Πολέμου, όπως ο John J. McCloy και ο Robert A. Lovett είχαν εξέχουσες θέσεις ως εντολοδόχοι των Rockefeller. Η κεντρική θέση του Nelson Rockefeller εγγυάται μια στενή σχέση με τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες: ο ίδιος ήταν υπεύθυνος όλων των πληροφοριών στη Λατινική Αμερική κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αργότερα, ο συνεργάτης του στη Βραζιλία, συνταγματάρχης J.C. King έγινε επικεφαλής της CIA των παράνομων δραστηριοτήτων στο δυτικό ημισφαίριο. Όταν ο Νέλσον Ροκφέλερ διορίστηκε από τον Αϊζενχάουερ στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (National Security Council - NSC) το 1954, η δουλειά του ήταν να εγκρίνει διάφορες μυστικές επιχειρήσεις. Αν χρειαζόταν οποιαδήποτε επιπλέον πληροφορία σχετικά με τις δραστηριότητες της CIA, θα μπορούσε απλώς να ρωτήσει τον παλιό του φίλο Allen Dulles για άμεση ενημέρωση. Μια από τις πιο αμφιλεγόμενες δραστηριότητες ήταν το πρόγραμμα MK-ULTRA (ή “Manchurian Candidate”) το πρόγραμμα της CIA της έρευνας για τον έλεγχο του μυαλού - κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950. Αυτή η έρευνα υποστηρίχθηκε από τις επιχορηγήσεις του Ιδρύματος Ροκφέλερ.

Διοικώντας την δική του υπηρεσία πληροφοριών κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Νέλσον Ροκφέλερ ήταν απών από τις τάξεις της OSS (πρόδρομος της CIA) και μάλιστα είχε μια δια βίου έχθρα με τον William Donovan. Αλλά δεν υπήρχε καμία προκατάληψη κατά των βετεράνων της OSS, οι οποίοι είχαν προσληφθεί στο Ίδρυμα Ροκφέλερ κατά δεκάδες. 

Το 1950, ο Charles B. Fahs, πρώην OSS, έγινε επικεφαλής του τμήματος των ανθρωπιστικών σπουδών του ιδρύματος. 

Ο βοηθός του ήταν ένας άλλος βετεράνος της OSS ονόματι Chadbourne Gilpatric, που έφτασε εκεί απευθείας από τη CIA».

Η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA) έπαιξε μεγάλο ρόλο στην άνοδο ενός από τα κορυφαία ονόματα του δεύτερου κύματος του φεμινισμού: της Gloria Steinem (φωτο - για την σχέση της εβραϊκής καταγωγής Steinem – CIA διάβασε εδώ). Η CIA βρέθηκε στον δρόμο της Steinem το φθινόπωρο του 1958, μια περίοδο όπου η πορεία της δεν έδειχνε τίποτε σπουδαίο. Η Steinem είχε πρόσφατα επιστρέψει από ένα ταξίδι υποτροφίας στην Ινδία. Κατά την παραμονή της στην Ινδία, η Steinem "είχε γίνει φίλη με την Indira Gandhi και τη χήρα του επαναστάτη ανθρωπιστή M.N. Roy". Παρόλα αυτά δεν είχε καμία κοινωνική ανύψωση. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Hugh Wilford, η Steinem "είχε δυσκολία να βρει μια ικανοποιητική δουλειά". Η Steinem "κατέληξε να κοιμάται στα πατώματα των διαμερισμάτων φίλων, ενώ αναζητούσε μια δουλειά στη Νέα Υόρκη".

Ήταν σε αυτό το χαμηλό σημείο στη ζωή της Steinem που ο Clive S. Gray εμφανίστηκε για να ανοίξει τις πόρτες της ευκαιρίας. Η Steinem συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Gray στο Δελχί, "όπου δήθεν εργάζονταν για τη διδακτορική διατριβή στο ινδικό σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης". Στην πραγματικότητα, ο Gray δούλευε για τη CIA, για τον "εντοπισμό ταλέντων πιθανών πρακτόρων στο φοιτητικό κίνημα". Ο Gray ζήτησε από την Steinem να είναι επικεφαλής στην Ανεξάρτητη Υπηρεσία Πληροφόρησης (Independent Service for Information, ISI) για το Φεστιβάλ Νεολαίας στη Βιέννη (ISI), το οποίο ο Wilford περιγράφει μια "σημαντική χρηματοδοτούμενη από τη CIA φοιτητική επιχείρηση που ξεκίνησε το 1957 με στόχο τη διάσωση της νεολαίας του Τρίτου Κόσμου από τα νύχια της κομμουνιστικής προπαγάνδας". Ο Gray και οι άλλοι ιδρυτές της ISI ήταν πρώην αξιωματικοί της NSA που ήλπιζαν να επηρεάσουν τα ευαίσθητα, νεανικά μυαλά των συμμετεχόντων στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας και Φοιτητών της Βιέννης, μια εκδήλωση προγραμματισμένη από τον επικεφαλής της KGB και πρώην ηγετική μορφή των φοιτητών Alexander Sheljepin. Σύμφωνα με τον Wilford, η πρόταση του Gray ήταν πάρα πολύ καλή για να την αρνηθεί η Steinem:

«Η πρόταση αμέσως άρεσε στην Steinem, όχι μόνο γιατί σήμαινε αμειβόμενη εργασία, αλλά επειδή προσέφερε επίσης μια διέξοδο για το πολιτικό ιδεαλισμό που ξύπνησε μέσα της με την εμπειρία της Ινδίας και αμέσως μετά την πρόσκληση του Gray συναντήθηκε στη Νέα Υόρκη με έναν άλλο πρώην πρόεδρο της NSA που είχε γίνει αξιωματικός της CIA, τον Harry Lunn (ο οποίος, όπως και οι περισσότεροι άλλοι νέοι που γνώριζε, αμέσως την ερωτεύτηκε). Στη συνέχεια ταξίδεψε στο Κέιμπριτζ, για να δώσει συνέντευξη σε δύο πρώην αντιπροέδρους της NSA για τις Διεθνείς Υποθέσεις, τον Len Bebchick και τον Paul E. Sigmund, Jr. και τον δικηγόρο της Βοστώνης George Abrams. Κατά τον Ιανουάριο του 1959 είχε αναλάβει τη θέση του διευθυντή της ISI, με γραφεία στην Harward Yard Harward και ένα μισθό 100 δολάρια την εβδομάδα, συν 5 $ κάθε ημέρα, "διότι τα ενοίκια στο Cambridge ήταν τόσο ακριβά".

Η Steinem δεν ήταν κάποια ανυποψίαστη πράκτορας ή κάποια που την είχαν κοροϊδέψει. Είχε επίγνωση του γεγονότος ότι η CIA ήταν ο καθοδηγητής της. Ο Wilford λέει:

«Όσο για την Steinem, αυτή ήταν ενήμερη, από όταν άρχισε να κάνει ερωτήσεις σχετικά με τη χρηματοδότηση της ISI και οι μυστικοί αξιωματικοί της CIA της εξήγησαν ότι οι μεγιστάνες της Βοστώνης και τα ιδρύματα που φέρονταν ότι επιδοτούσαν το εγχείρημα ήταν στην πραγματικότητα χρήματα που διοχετεύονταν από μυστικό επίσημο ταμείο».

Στις επόμενες εβδομάδες μέχρι το φεστιβάλ, η Steinem και το προσωπικό της ISI έστειλε φυλλάδια και ενημερωτικά δελτία στους φοιτητές που σχεδίαζαν να παρακολουθήσουν το φεστιβάλ. Βοηθός της Steinem ήταν το διοικητικό στέλεχος της Time, Inc., C.D. Jackson, αυθεντία του ψυχολογικού πολέμου, που κρυφά προσφέρθηκε να συντονίσει μια μαζική εκστρατεία προπαγάνδας κατά του φεστιβάλ για λογαριασμό της CIA, με τη συμμετοχή του Radio Free Europe, δημοσιογράφους του Time και υπουργούς της Αυστρίας". Όταν το CBS ακύρωσε τα σχέδια για μία ώρα ντοκιμαντέρ για το φεστιβάλ, ο Jackson πήγε να βοηθήσει την Steinem, προσπαθώντας να πείσουν τον διευθυντή του CBS Φρανκ Στάντον να επανεξετάσει το θέμα. Ο Τζάκσον είχε πολύ επιτυχία στο να κερδίζει στήριξη στις προσπάθειες του ISI για το φεστιβάλ.

Πολλοί αριστεροί ερευνητές έχουν απεικόνισε τη CIA ως μια ομάδα από αρχι-συντηρητικούς που κλίνουν προς το φασισμό. Η σχέση της Steinem με τη CIA, ωστόσο, δίνει μια διαφορετική εικόνα. Όταν μίλησε στην Washington Post σχετικά με τη σχέση της με τη CIA, η Steinem δήλωσε, «Από την εμπειρία μου, η Υπηρεσία ήταν εντελώς διαφορετική από την εικόνα που έχει ο κόσμος. Ήταν φιλελεύθερη (liberal) μη βίαιη και έντιμη». Μιλώντας για το Φεστιβάλ Νεολαίας της Βιέννης, η Steinem είπε στους New York Times, "ήμουν ευτυχής που βρήκα μερικούς liberals στην κυβέρνηση εκείνες τις ημέρες που ήταν διορατικοί και νοιαζόταν αρκετά να έχουν Αμερικάνους όλων των πολιτικών απόψεων στο φεστιβάλ". Η Steinem είδε φαινομενικά μια «μικρή διαφορά» ανάμεσα στο ριζοσπαστικό μήνυμά της και τις πεποιθήσεις που είχαν πολλοί στους κόλπους της CIA.

Ενώ ήταν αντι-σοβιετική, η CIA δεν ήταν κατ’ ανάγκη σε αντίθεση με ριζοσπαστικές και επαναστατικές ιδέες. 

Η στενή συνεργασία της CIA με την Steinem (φωτο) καταδεικνύει σαφώς αυτό το σημείο. Δεν φαίνεται να ενοχλούσε στο ελάχιστο την CIA ότι η Steinem επεδίωκε να καταργήσει τον παραδοσιακό γάμο και την πυρηνική οικογένεια. 

Η Υπηρεσία δεν φαίνεται να την πείραζε αν οι άνθρωποι γίνονταν ριζοσπαστικοί, εφ’ όσον έλεγχε την εκστρατεία της ριζοσπαστικοποίησης και επέλεγε την επαναστατική θεωρία που θα διαδίδονταν.

Η CIA είχε μια γενιά ριζοσπαστικών μεταξύ των οποίων ήταν ακόμη και ένας άνθρωπος του θεάματος με μαρξιστικές ιδέες. Αυτή η γενιά άρχισε να αναπτύσσεται από τον πρόδρομο της CIA, την OSS. Ο στρατηγός William "Wild Bill" Donovan (φωτο), ο επικεφαλής της OSS, δεν είχε πρόβλημα με τη χρησιμοποίηση κομμουνιστών. Ο Donovan δικαιολόγησε την απασχόληση κομμουνιστών επικαλούμενος την απειλή των δυνάμεων του Άξονα. Θα έπρεπε να εξασφαλιστεί, υποστήριξε ο Ντόνοβαν, η νίκη των Συμμάχων, πάση θυσία. Για το Ντόνοβαν, οι ανησυχίες για την ανατροπή από τους κομμουνιστές έπρεπε να υποβαθμιστεί μπροστά στον μεγαλύτερο στόχο της νίκης στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Ντόνοβαν είπε ακόμη σε έναν βοηθό της OSS, «θα έβαζα τον Στάλιν στην κατάσταση μισθοδοσίας της OSS, αν πίστευα ότι θα μας βοηθήσει να νικήσουμε τον Χίτλερ». Το αποτέλεσμα αυτής της σκέψης ήταν μια OSS που ήταν «πολύ ανεκτική στην αριστερά». Στρατηγικές και ευαίσθητες θέσεις στην υπηρεσία πληροφοριών για κομμουνιστές ή μαρξιστές κατά την διάρκεια του πολέμου δεν ήταν κάτι εξωπραγματικό. Ο συγγραφέας Richard Harris Smith αναφέρει:

«Ένας πρώην κομμουνιστής σωστά δήλωσε: ‘Στο Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών ... η απασχόληση φιλο-κομμουνιστών εγκρίθηκε σε πολύ υψηλά επίπεδα με την προϋπόθεση ότι αυτοί ήταν κατάλληλοι για τις συγκεκριμένες θέσεις εργασίας.’ Η OSS συχνά καλοδεχόταν τις υπηρεσίες των μαρξιστών, εφ’ όσον δεν έκαναν καμία προσπάθεια να κρύψουν τις πολιτικές τους πεποιθήσεις».

Ο Donovan, όχι μόνο έκανε τα στραβά μάτια στους κομμουνιστικές διασυνδέσεις των εργαζομένων στην OSS, αλλά ο ίδιος ενεργά αναζήτησε κομμουνιστές να προσλάβει και να απασχολήσει. Σε ένα σημείο, το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών (FBI) "παρουσίασε θριαμβευτικά στο στρατηγό τους φακέλους των τριών υπαλλήλων της OSS που είχαν σχέσεις με το Κομμουνιστικό Κόμμα και απαίτησε την αποπομπή τους από την οργάνωση". Ως απάντηση προς τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν από το FBI, ο Donovan δήλωσε, «ξέρω ότι είναι κομμουνιστές. Για αυτό τους προσέλαβα». Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η OSS έγινε CIA.

Με μια τέτοια επαναστατική και ριζοσπαστική γενιά, δεν είναι καθόλου έκπληξη το γεγονός ότι η Υπηρεσία απασχολούσε την Steinem, μια ριζοσπαστική φεμινίστρια-ακτιβίστρια που παρουσίαζε την ηθική και την παραδοσιοκρατία ως μηχανορραφίες της ανδρικής καταπίεσης. Ενώ τόσο η CIA όσο και η Steinem ήταν αντίθετοι με τη Σοβιετική Ένωση, δεν ήταν κατ’ ανάγκη αντίθετοι προς τον μαρξισμό. Όπως και η CIA στην οποία υπηρέτησε, η Steinem είχε υιοθετήσει μαρξιστική έννοιες και ιδέες. Η Steinem παραδέχτηκε μάλιστα ότι η αντίθεσή της στην αντικομμουνιστική σταυροφορία του Ρεπουμπλικάνου γερουσιαστή Τζόζεφ Μακάρθι την οδήγησε να υιοθετήσει το μαρξισμό. Ο Πολιτιστικός Μαρξισμός (aka: Πολιτική Ορθότητα) ήταν ένα σημαντικό στοιχείο της εκστρατείας κοινωνικής μηχανικής από τους Ροκφέλερ, CIA και Steinem.

Η επιλογή των συμμάχων από την Steinem είναι ιδιαίτερα ειρωνική υπό το φως του ενδημικού μισογυνισμού του συστήματος. Οι Ροκφέλερ, για παράδειγμα, δύσκολα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ότι είχαν ιδιαίτερη συμπάθεια για τα δεινά της σύγχρονης γυναίκας. Αν οι παρατηρήσεις του Nicholas Rockefeller στον Russo ήταν πραγματικές, τότε γίνεται οδυνηρά προφανές ότι τα κίνητρα της ολιγαρχικής δυναστείας για τη χρηματοδότηση της ανόδου του φεμινισμού ήταν καθαρά πραγματιστικά. Επιπλέον, ο φεμινισμός είχε γεννηθεί από τη μήτρα μιας μισογυνιστικής αντίληψης, μια παράδοξη πραγματικότητα που υπογραμμίζεται από τις Γνωστικές  εμπνεύσεις του κινήματος. 

Υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με την Γνωστική θεωρία της Δημιουργία, η ανθρώπινη φυλή έχει ένα θηλυκό «Αιώνα» (Σοφία), να ευχαριστεί για το συλλογικό δίλημμα της. Η ελαττωματική συνείδηση που δήθεν κυριαρχεί πάνω από το εγγενώς διεφθαρμένο φυσικό σύμπαν προήλθε από τη δική της ύπαρξη. Μια τέτοια θεωρία δημιουργίας δεν είναι καθόλου κολακευτική για τις γυναίκες. Αυτός ο μισογυνισμός εκφράζεται ρητά από τη Γνωστική αναθεώρηση του Χριστού στο ψευδεπίγραφο «Ευαγγέλιο του Θωμά»:

«Ο Σίμων Πέτρος είπε σε όλους τους άλλους μαθητές, "Ας βγει η Μαρία Μαγδαληνή από ανάμεσά μας, γιατί οι γυναίκες δεν είναι άξιες της ζωής."

Ο Ιησούς είπε, «Βλέπε, ιδού, εγώ θα την οδηγήσω, έτσι ώστε να μπορώ να την κάνω αρσενικό, έτσι ώστε αυτή, επίσης, με το να γίνει αρσενικό να μπορεί να γίνει ένα ζωντανό πνεύμα που θα μοιάζει με εσάς τους άντρες. Γιατί κάθε γυναίκα που καθιστά τον εαυτό της ένα αρσενικό θα μπει στη Βασιλεία των Ουρανών».

Έτσι, ο φεμινισμός προήλθε από μια μισογυνιστική αίρεση. Προκαλεί κατάπληξη γιατί αυτή η εγγενώς μισανδρική ιδεολογία έχει τόσα πολλά κοινά με την μισογυνιστική τάξη στην οποία αντιτίθεται φαινομενικά. Τελικά, η ηγεμονία που επιδιώκεται από τα ολιγαρχικά συμφέροντα του συστήματος δεν ειδικεύεται στο φύλο. Ο ανδρογυνισμός προβλέπει όχι μόνο την καταστροφή της αρρενωπότητας, αλλά και της θηλυκότητας. Υπό αυτή την έννοια, ο μισανδρισμός και ο μισογυνισμός είναι απλώς το ενδιάμεσο στάδιο που οδηγεί στον ανδρογυνισμό. 

Η διαλεκτική ένταση μεταξύ των δύο έχει ως στόχο να υπονομεύσει σταδιακά το φύλο ως καθοριστικό παράγοντα της ανθρώπινης ταυτότητας. Επειδή η ταυτότητα είναι άρρηκτα συνυφασμένη με το φύλο, πρέπει να καταργηθεί. Άλλωστε, οι δουλοπάροικοι δεν έχουν καμία ανάγκη για προσωπική ταυτότητα. Η παγκόσμια τάξη που καθιερώνεται από την αποκλίνουσα ελίτ δεν θα κατοικείται από αρσενικά ή θηλυκά. Στο τέλος, εάν η αποκλίνουσα ελίτ συνειδητοποιήσει το εσχατολογικό της όραμα για τον κόσμο, θα κατοικηθεί από τη νέα μη-ανθρώπινη φυλή.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ:

Στο επεισόδιο 117 της σειράς ‘Star Trek: The Next Generation’ (1987-1994) με τον τίτλο "The Outcast" (‘Ο Εξόριστος’), ο διοικητής William Riker ερωτεύεται ένα εξωγήινο πλάσμα με το όνομα ‘Soren’, μέλος των ανδρόγυνων/ερμαφρόδιτων J'naii, μιας εξωγήινης φυλής που απορρίπτει τις διακρίσεις μεταξύ των φύλων και στιγματίζει κάθε άτομο που εμφανίζει προτιμήσεις προς το αρσενικό ή το θηλυκό. "Η ιδέα του φύλου", εξηγεί η/ο Soren στον Riker, «είναι προσβλητική για το λαό μου. Βλέπεις, παλαιότερα είχαμε δύο φύλα, όπως εσείς. Αλλά εξελιχθήκαμε σε μία ανώτερη μορφή ... Δεν θέλω να σε προσβάλω, αλλά στον πλανήτη μου έχουμε διδαχθεί ότι το φύλο είναι ... κάτι πρωτόγονο".

Αναστήθηκε ο Χριστός;

Λέει ο φίλος μου ο Μιχάλης: "Είμαι άθεος, δεν πιστεύω σε αναστάσεις νεκρών και πράσινα αλογα". 

Ο Μιχάλης, μου θυμίζει λίγο, τους Αθηναίους στον Άρειο Πάγο, πού όσο μιλούσε ο Απόστολος Παύλος για τον άγνωστο Θεό καθόσαντε και τον ακούγανε. 

Μόλις όμως μίλησε για την ανάσταση του Χριστού σηκωθήκανε και φύγανε. « Θα σε ακούσουμε άλλη φορά» τού είπαν…

Η ανάσταση τών νεκρών, με βασική  αρχή της τήν Ανάσταση τού Χριστού, είναι θεμελιώδες δόγμα του Χριστιανισμού, και ο μεταφυσικός, σωτήριος προορισμός του. 

Χωρίς την ελπίδα υπάρξεως άλλης ζωής, (πέρα από αυτή, τών 70-75 χρόνων, πού ζούμε σήμερα), και χωρίς την Ανάσταση του Χριστού, ως τού μεγάλου εγγυητού γι΄αυτή μας τήν αποκατάσταση, ο άνθρωπος, και μάλιστα ο Χριστιανός, θα ήταν το τραγικώτερο πλάσμα της Δημιουργίας. 

Είναι αλήθεια, και δεν το αρνούμαστε, ότι αρκετοί Χριστιανοί έχουν σήμερα, σέ μιά εποχή γενικής αμφισβήτησης, την δική του, λανθασμένη θέση. Λένε δηλαδή:

«Είμαι Χριστιανός, πηγαίνω στην Εκκλησία, πιθανόν Πάσχα μέ τήν λαμπαδούρα μου, και Χριστούγεννα μέ τά χιόνια, ναί, αλλά ως εδώ, έχω και τις αμφιβολίες μου…». 

Άς δούμε κατ΄αρχάς τις αντιρρήσεις για τήν Ανάσταση τού Χριστού.

Α. Οι Φαρισαίοι είπαν: 

«δεν αναστήθηκε ο Χριστός, αλλά έκλεψαν το σώμα οι μαθητές του, την ώρα πού οι στρατιώτες κοιμόντουσαν, και μετά είπαν ότι ανέστη».

Ο ευαγγελιστής Ματθαίος λέει, ότι αυτή η συκοφαντία κυκλοφορούσε μεταξύ τών απίστων Εβραίων, 30 ακόμη χρόνια μετά την ανάσταση τού Χριστού. Μάλιστα, την συκοφαντία αυτή, οι αρνητές τών δύο τελευταίων αιώνων, με αρχηγό τον Ρενάν, την μετέτρεψαν λέγοντας ότι τον νεκρό Ιησού τον έκλεψε μία γυναίκα, η …Μαρια η Μαγδαληνή(!). (αυτά δηλαδή πού λέγαμε και στην προηγούμενη ερώτηση. Όλα, στην Αγία Μαρία την Μαγδαληνή τά φορτώνουν…).

Αφού όμως οι στρατιώτες κοιμόντουσαν πώς είδαν ότι έκλεψαν οι μαθητές το σώμα; 

Επάνω στο θέμα αυτό, ο μεγάλος φιλόσοφος και Αγιος ακόμη και τής Δυτικής εκκλησίας, ιερός Αυγουστίνος, σημειώνει, 

«…Εάν εκοιμώντο τί είδον; Και εάν δεν είδον τίποτα, τίνος είναι μάρτυρες; Τί είδος μάρτυρες είναι, οι μάρτυρες οι κοιμώμενοι;»

Β) Οι Ρωμαϊκοί νόμοι ήσαν αυστηρότατοι. Γιατί λοιπόν ο Πιλάτος δεν πέρασε από δίκη τους στρατιώτες πού κοιμόντουσαν αφήνοντας τούς μαθητές να κλέψουν το σώμα, όταν για την ίδια σχετικώς περίπτωση αμέλειας φυλάκων  θανατώθηκαν οι φύλακες στην απόδραση του απόστολου Πέτρου αργότερα; Εκτός αυτού, δεν δικάσθηκαν ποτέ οι μαθητές με την κατηγορία ότι έκλεψαν τον Ιησού.

Γ) Ηταν λογικώς αδύνατο 3-4 φοβισμένοι μαθητές να μπορέσουν να περάσουν μέσα από την σιδερόφρακτη Ρωμαϊκή φρουρά πού φύλαγε τον τάφο, και να πάρουν τρέχοντας το σώμα, και να το κρύψουν σε μια πόλη, πού εκείνες τις μέρες λόγω τού Πάσχα, κυκλοφορούσαν 2 εκατομμύρια περίπου άνθρωποι στούς δρόμους...

Δ) Τί είχαν, τέλος πάντων να κερδίσουν, αν τον έκλεβαν; Το καλύτερο πού θα έκαναν ήταν να πάνε στα σπίτια τους και στις δουλειές τους, μια και ο Χριστός τούς…γέλασε και δεν ανέστη. Αυτοί όμως, κήρυξαν την Ανάσταση με διωγμούς, ταλαιπωρίες, και αποκεφαλισμούς, προς κάθε κατεύθυνση. Αυτό, είναι μία ακόμη απόδειξη των όσων λέμε.

Ε) Οι εμφανίσεις του Χριστού, 40 ημέρες μετά την Ανάστασή του και μάλιστα, όχι σε έναν-δύο, ή λίγους μαθητές, αλλά σε 500 άτομα στην Βηθανία, καθώς και τό ότι, μιλάει, βαδίζει μαζί τους, τρώει, ψηλαφούν τήν τρυπημένη πλευρά του, περνάει μέσα από τοίχους καί κλειστές πόρτες («κεκλεισμένων των θυρών» παρουσιάζεται στον Θωμά), δίνει οδηγίες για παγκόσμιο κήρυγμα κλπ σημαίνουν μία πραγματικότητα.

 Ότι δεν ήταν φάντασμα, και ότι ήταν ένας αναστημένος, κανονικός άνθρωπος με Θεϊκή όμως δύναμη και εξουσία!

Πέραν όμως από όλα αυτά, «τώ καιρώ εκείνω», ο Χριστός είναι ολοζώντανος και σήμερα. 

«Χθές και σήμερα ο αυτός» αναφέρει κάποιο κείμενο. 

Παρήγγειλε ότι θα είναι μαζί μας, μέχρι την συντελεία των αιώνων, και τά θαύματα πού γίνονται στο όνομά του και σήμερα, το δείχνουν ξεκάθαρα. 

Οι εμφανίσεις τού Χριστού και στόν 21ο αιώνα, σε αγιασμένους ανθρώπους πού τηρούν το θέλημά του, αλλά και οι πάμπολλες εμφανίσεις και τά θαύματα τών Αγίων, πού μέσω τού ονόματος τού Χριστού θαυματουργούν και όχι από τόν εαυτό τους, (επειδή για τον Χριστό μαρτύρησαν και από εκεί πηγάζει η δύναμή τους), τά εκατοντάδες τάματα και καντήλια πού βλέπουμε σε εικόνες κρεμασμένα, δηλωτικά κάποιου θαύματος σε αρρώστια ή σε διάσωση πού έγινε, όλα αυτά ασφαλώς κάτι σημαίνουν...  

Κάπου 11 εκατομμύρια μάρτυρες ψήθηκαν, γδάρθηκαν, αποκεφαλίστηκαν, θανατώθηκαν και συνεχίζεται αυτή η μαρτυρία ακόμη και στις μέρες μας, για τήν πίστη τους σ΄αυτόν και στο Ευαγγέλιό Του. 

Άνθρωποι όλων τών κοινωνικών τάξεων, αξιωματούχοι Κρατών και Εθνών, επιστήμονες και εργάτες, πρίγκιπες καί βασιλιάδες, επικηρυγμένοι και μετανοημένοι, ληστές, φονιάδες, και καταζητούμενοι, διέθεσαν μέχρι και την ζωή τους για τον Χριστό, και βεβαίως όχι για ένα ψέμα. 

Μιχάλη σκέψου το!

Η Διαφορά μεταξύ ενός Γέροντα και ενός Γκουρού...

 Θα προσπαθήσουμε να περιγράψουμε τις διαφορές μεταξύ ενός γκουρού όπως τον δημιουργεί η παράδοση των ανατολικών θρησκειών (Ινδουισμός, Βουδισμός κλπ) και ενός γέροντα όπως τον θέλει η παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
 

Αυτές οι δύο «μορφές» είναι «θεσμοί» που υπάρχουν εδώ και χιλιετίες μέσα στις αντιδιαμετρικές αυτές παραδόσεις και ενώ εκ’ πρώτης όψεως μοιάζουν να έχουν τον ίδιο ρόλο, εν τούτοις μία βαθύτερη και προσεκτικότερη ματιά θα μας αποκαλύψει τις τεράστιες διαφορές τους.

Το μπακίρι έχει το χρώμα και την λάμψη του χρυσού και μπορεί να ξεγελάσει ανθρώπους χωρίς πείρα, το έμπειρο μάτι όμως καταλαβαίνει την τεράστια διαφορά τους.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν..

1η) Ο γέροντας δείχνει τον Χριστό ενώ ο γκουρού τον εαυτό του. Και οι δύο αναλαμβάνουν να φέρουν τον άνθρωπο κοντά στον Θεό. Ο γκουρού όμως ισχυρίζεται ότι ο ίδιος είναι Θεός και απαιτεί και λαμβάνει λατρεία από τους οπαδούς του. Ο γέροντας παραδέχεται ότι είναι ένας αμαρτωλός άνθρωπος, που σκύβει το κεφάλι του κάτω από το πετραχήλι στην εξομολόγηση, και λέει ότι λατρεία πρέπει να προσφέρουμε μόνο στον Χριστό, γιατί η λατρεία αρμόζει μόνο στον αληθινό Θεό.

2η) Ο γέροντας έχει στόχο να βοηθήσει τα πνευματικά του παιδιά, να ωριμάσουν, να γίνουν ικανοί να βαδίζουν μόνα τους στην πνευματική οδό που οδηγεί στην ένωση με τον Χριστό, να γίνουν ανεξάρτητοι, χειραφετημένοι πνευματικοί άνθρωποι που δεν τον έχουν πλέον ανάγκη. Δεν είναι λίγες οι φορές που τα πνευματικοπαίδια ξεπέρασαν στην αρετή και την Χάρη τους γεροντάδες τους. Ο γκουρού ενεργεί αντίθετα. Θέλει τους ανθρώπους που είναι γύρω του να είναι οπαδοί του και κάτω από την επιρροή του μέχρι το τέλος της ζωής τους. Ζητά από τους οπαδούς του «να πετάξουν το μυαλό τους γιατί τους δημιουργεί πολλά προβλήματα» και «να παραδώσουν ολοκληρωτικά τον εαυτό τους σε αυτόν» γιατί αυτός είναι Θεός, με το πρόσχημα της πνευματικής εξέλιξης, της πνευματικής ανόδου. Έτσι σταματάει η ψυχολογική και διανοητική ανάπτυξη των οπαδών του και έχουμε φαινόμενα παλιμπαιδισμού και ψυχωτικά σύνδρομα. Η κριτική σκέψη αποθαρρύνεται και τελικά καταστρέφεται.

Αυτό που απαιτείται και προβάλλεται ως αρετή και πρότυπο προς μίμηση είναι η απόλυτη υπακοή και παράδοση στον γκουρού. Έτσι ο οπαδός του γκουρού καθίσταται στο τέλος μίας πνευματικής – ψυχολογικής πορείας πλήρως εξαρτώμενος, μια μαριονέτα στα χέρια του γκουρού.

3η) Ο γέροντας αγαπάει τα πνευματικά του παιδιά. Για να φτάσει κανείς να γίνει γέροντας πρέπει να έχει κάνει πνευματική εργασία στον εαυτό του, να έχει αποκτήσει την εμπειρία και την Χάρι του Χριστού, να έχει πνευματική αγάπη, να ζητεί, να ποθεί, το καλό του άλλου και να παραβλέπει τον εαυτό του για χάρη των μαθητών του. Ακόμα δε και να μπορεί να δώσει και την ζωή του για χάρη τους αν και όταν χρειαστεί. Έτσι περιέγραψε το πρότυπο του καλού ποιμένα ο ίδιος ο Χριστός. Αυτή είναι η διδασκαλία του Ευαγγελίου, αυτό είναι το ορθόδοξο πρότυπο.

Αντίθετα ο υπάλληλος, «ο μισθωτός» βλέπει τον κίνδυνο να έρχεται και το βάζει στα πόδια αδιαφορώντας για τους άλλους. Ο γκουρού αγαπάει τον εαυτό του και όχι τους άλλους. Εκμεταλλεύεται τους αφελείς και υποταγμένους οπαδούς του. Κοιτάξτε τους γκουρού, ήρθαν πάμπτωχοι από την Ινδία και έγιναν πάμπλουτοι μέσα σε λίγα χρόνια, από τις περιουσίες που τους χάρισαν οι οπαδοί τους. Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς, την πονηρία των γκουρού ή την αφέλεια των ανθρώπων...;

4η) Ο γέροντας μέσω της προσωπικής ασκητικής του πείρας γνωρίζει καλά την ανθρώπινη ψυχή τα πάθη και τις αδυναμίες της. Έχει διάκριση και είναι σε θέση να βοηθήσει και τους άλλους να απαλλαγούν από τα πάθη τους και τα ψυχολογικά τους προβλήματα, και να σταθούν στα πόδια τους, αν βεβαίως είναι διατεθειμένοι να κουραστούν, να αγωνισθούν.

Ο γκουρού διαθέτει και αυτός ψυχολογικές γνώσεις, μόνο που τις χρησιμοποιεί για να υποτάξει τους ανθρώπους στην θέληση του και να τους εκμεταλλευτεί.

5η) Ο γέροντας είναι με τον Χριστό ενώ ο γκουρού είναι με τον διάβολο. Ο γέροντας δεν ισχυρίζεται ότι διαθέτει «δυνάμεις». Προσεύχεται στον Χριστό και παρακαλεί να βοηθήσει. Κάποιοι αγιασμένοι γέροντες είναι τιμημένοι από τον Χριστό με πνευματικά χαρίσματα. Τα υπερφυσικά θαύματα που συμβαίνουν ομολογούν ότι οφείλονται στην δύναμη του Χριστού και όχι στον εαυτό τους...

Ο γκουρού αντίθετα ισχυρίζεται, ότι ο ίδιος, σαν Θεός που λέει ότι είναι, διαθέτει τεράστιες πνευματικές δυνάμεις που μπορούν να αλλάξουν την ιστορία του κόσμου. Παρ’ όλες τις υπερβολές και τις τερατολογίες που λένε, λόγω της υπερηφάνειας τους, η αλήθεια είναι ότι όντως διαθέτουν κάποιες πνευματικές δυνάμεις. Όχι όλοι, αλλά σίγουρα αρκετά από τα στελέχη και σε διαφορετική ένταση ο καθένας τους. Ας μη το θεωρήσει κανείς αυτό υπερβολή, γιατί όντως υπάρχει μαγεία, το λέει άλλωστε και το Ευαγγέλιο, και αυτοί οι άνθρωποι είναι μάγοι. Γιατί πως εξηγείται το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι, όχι ένας και δύο, μορφωμένοι, πλούσιοι, ταξιδεμένοι, επιχειρηματίες, έμπειροι από την ζωή και την πονηριά των ανθρώπων, πέσανε στα δίχτυα κάποιου γκουρού και «πείστηκαν» να δωρίσουν τις περιουσίες τους σε αυτόν; Αυτοί οι άνθρωποι δύσκολα υποκύπτουν σε ψυχολογικές μεθόδους χειραγώγησης και επιβολής. Αυτοί, οι πλούσιοι και ισχυροί γίνονται κυρίως στόχος των μαγικών τεχνών των γκουρού.

Οι γκουρού είναι κάτοχοι αυτής της «δαιμονικής σοφίας», της μαγείας. Συνήθως χρησιμοποιούν ένα συνδυασμό μαγείας και απάτης. Ο γέροντας Παΐσιος αναφερόμενος στο θέμα, έλεγε «Δύο πνευματικές δυνάμεις υπάρχουν στον κόσμο, ο Θεός και ο διάβολος, εμείς είμαστε με τον Χριστό, αυτοί με ποιόν είναι;» Η ανατολή ανέκαθεν θεωρείτο το κέντρο της μαγείας, και οι ειδωλολατρικές θρησκείες το πανεπιστήμιό της. Γιατί «αυτό που κάνει έναν άνθρωπο μάγο είναι η σχέση του με τον Σατανά» για να χρησιμοποιήσω τα λόγια ενός πρώην μάγου.

6η) Ο γέροντας σαν αμαρτωλός άνθρωπος που δηλώνει και πιστεύει ότι είναι ΔΕΝ διεκδικεί το αλάθητο. Δίνει συμβουλές, όχι μεταφυσικά αποφθέγματα, που μοιάζουν με χρησμούς κάποιου ειδωλολατρικού μαντείου.

Ο γκουρού μοιράζει χρησμούς και μεταφυσικά γενικόλογα αποφθέγματα, απαιτεί την απόλυτη συμμόρφωση στα λόγια του. Ο γκουρού δίνει εντολές, όχι συμβουλές γιατί… είναι αλάθητος Θεός.

7η) Ο γέροντας, όπως και οποιοσδήποτε άλλος που ενδιαφέρεται, μπορεί να μεσιτεύσει στον Χριστό για την σωτηρία μιας ψυχής αλλά ο Θεός θα αποφασίσει για την σωτηρία ή την καταδίκη της.

Ο γκουρού αντίθετα ισχυρίζεται, ότι αυτός ο ίδιος μπορεί να σώσει ή να καταδικάσει μία ψυχή. Ψέμα.! Τεράστιο ψέμα.! Ισοδύναμο σε μέγεθος με το ψέμα που είπε ο διάβολος στην Εύα στο Παράδεισο. ΑΝ όμως πλανηθεί κάποιος και το πιστέψει, τότε βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση. Φαντασθείτε να πιστεύετε στα σοβαρά ότι ένας άνθρωπος μπορεί να κρατάει στα χέρια του όχι μόνο την ζωή σας σ’ αυτόν τον κόσμο αλλά και την μεταθάνατο πορεία σας. Είναι ψυχωτική κατάσταση, ανύπαρκτη, υπάρχει μόνο μέσα στο νου του θύματος. Οι συνέπειές της όμως είναι πραγματικές. Φέρνει την απόλυτη υποταγή! Τον απόλυτο τρόμο! Τι πνευματική υποδούλωση! Όντως σατανικό το εφεύρημα.

8η) Ο γέροντας είναι σχετικός ενώ ο γκουρού απόλυτος. Ένας γέροντας μπορεί με ταπείνωση να πει σε κάποιο πρόσωπο ότι εγώ δεν μπορώ να σε βοηθήσω, πήγαινε σε κάποιον άλλο να βοηθηθείς… ή ακόμα μπορεί η πρωτοβουλία να έρθει από το ίδιο το πνευματικό παιδί που ζητάει να αλλάξει γέροντα ή πνευματικό, για κάποιους λόγους, μέσα σε ένα πνεύμα ελευθερίας. Αυτό είναι κάτι το σύνηθες μέσα στην ορθόδοξη παράδοση. Στην διάρκεια της ζωής του ένας χριστιανός συμβαίνει και αλλάζει πνευματικό-εξομολόγο. Δεν υπάρχει προσωποληψία. Το κέντρο είναι ο Χριστός, όχι ο άνθρωπος.

Κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο για την γκουρουιστική παράδοση. Αν κάποιος απομακρυνθεί από ένα γκουρού, αυτό θα γίνει κάτω από την ψυχολογική πίεση της απόλυτης μεταφυσικής καταδίκης. Πρέπει να έχει κάποιος δύναμη ψυχής για να αντέξει την ψυχολογική πίεση και να ελευθερώσει τον εαυτό του από την επιρροή του γκουρού. Αυτό όμως δεν αρκεί πάντοτε. Αν αυτός που θέλει να αποσκιρτήσει είναι σημαντικός για αυτούς, είτε γιατί είναι πλούσιος, διάσημος, είτε γιατί γνωρίζει μυστικά λόγω της θέσης που είχε μέσα στην οργάνωση τους, τότε θα στείλουν πάνω του δαιμόνια- σαν μάγοι που είναι- και θα αντιμετωπίσει δαιμονικό πόλεμο.

Σ’ αυτή την περίπτωση είναι αδύνατο ο άνθρωπος να τα βγάλει πέρα χωρίς την βοήθεια του Χριστού. Ο Χριστός είναι ο μόνος μέσα στην ιστορία, που συνέτριψε την δύναμη του διαβόλου.

Βέβαια υπάρχουν και πολλές περιπτώσεις, οι περισσότερες μάλλον, όπου δεν συμβαίνουν τα ανωτέρω. Αν ο άνθρωπος δεν τους ενδιαφέρει ιδιαίτερα ή αν έχουν πάρει απ’ αυτόν ότι μπορούν να πάρουν (οικονομικά, κοινωνικά, δωρεάν εργασία, κλπ) με την αδιαφορία που του δείχνουν τον αφήνουν να «φύγει», τον πετάνε σαν στημένη λεμονόκουπα.

Τελειώνοντας να συνοψίσουμε και να πούμε την γενική διαφορά. Ο γέροντας είναι ένας ταπεινός άνθρωπος με εν Χριστώ αρετές και πολέμιος των παθών. Συνειδητό μέλος της εκκλησίας που ίδρυσε ο Χριστός, ενισχύεται και τρέφεται πνευματικά απ’ αυτήν και την Χάρι Του.

Ο γκουρού είναι γέννημα των ειδωλολατρικών θρησκειών της ανατολής, είναι ένας άνθρωπος που έχει δοθεί αχαλίνωτα στα πάθη του, χωρίς ενδοιασμούς και χρησιμοποιεί την δύναμη του Διαβόλου (μαγεία) για να τα ικανοποιήσει. Έχει δαιμονική πονηρία. Είναι ένας προβατόσχημος λύκος. Υποκριτής. Υποκρίνεται τον άγγελο ενώ είναι υπηρέτης του Διαβόλου. Το κυρίαρχο πάθος του είναι η υπερηφάνεια. Εγώ είμαι και κανένας άλλος. Υποτιμά και περιφρονεί τους άλλους ανθρώπους. Το κρύβει όμως πίσω από μία δήθεν αγάπη. Να, δες πως τους έκανα να με προσκυνούν σαν Θεό, σκέφτεται. Βέβαια έχει και όλα τα άλλα πάθη. Ματαιοδοξία, φιλαργυρία και φιληδονία. Πολλοί γκουρού εκμεταλλεύονται και σεξουαλικά τους οπαδούς τους, γιατί μία συνεύρεση με τον γκουρού, είτε άνδρας είναι είτε γυναίκα είναι το θύμα, κατά την δαιμονική διδασκαλία τους, αποτελεί μεγάλη βοήθεια για πνευματική άνοδο του οπαδού. Παρουσιάζουν την σεξουαλική εκμετάλλευση σαν πνευματική ευεργεσία. Κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο για την ορθόδοξη παράδοση.

Δεν ισχυρίζομαι ότι μέσα στο χώρο της ορθόδοξης παράδοσης δεν συμβαίνουν λάθη ή ότι δεν υπάρχουν προβληματικές καταστάσεις, βεβαίως και υπάρχουν. Είναι αποτέλεσμα των ανθρώπινων παθών, της κακίας αυτής που έχει φωλιάσει μέσα στις καρδιές των ανθρώπων. Αυτό που κάνει την μεγάλη διαφορά και αυτό είναι το πολύ σημαντικό, είναι ότι η ορθόδοξη δογματική πίστη καταδικάζει, πολεμά και απορρίπτει συμπεριφορές παρόμοιες με αυτές των γκουρού, όταν εμφανίζονται και μέσα στην εκκλησία, σαν αμαρτωλές παρεκτροπές, ενώ οι ανατολίτικες δοξασίες τις έχουν κάνει κανόνα και τρόπο ζωής.

Όσοι ακολουθούν τα ορθά δόγματα μπορούν να διορθώσουν την στραβή ζωή τους, ενώ όσοι πλανηθούν και ακολουθήσουν τα στραβά δόγματα θα καταστρέψουν σιγά-σιγά και ότι σωστό έχουν μέσα τους. Το ορθό δόγμα μας ελευθερώνει, ενώ η πλάνη (=το λάθος δόγμα) μας υποδουλώνει. Άρα, είναι λοιπόν σημαντικό να βιώνουμε και να εμβαθύνουμε στα δόγματα της ορθοδοξίας, για να μην γινόμαστε εύκολα θύματα εμπαθών ανθρώπων εντός ή εκτός της εκκλησίας.

Για να φτάσουν μέχρι εμάς, σήμερα, λαμπικαρισμένα τα ορθόδοξα δόγματα, δόθηκαν μάχες και πολλοί από τους πατέρες μας, μέσα στο πέρασμα των αιώνων, τράβηξαν τα πάνδεινα, μαρτύρησαν, έδωσαν το αίμα τους για να διαφυλάξουν αλώβητη την αλήθεια για τον Θεό, τον κόσμο και τον άνθρωπο. Σήμερα οι γκουρού της Νέας Εποχής, οι ψευδόχριστοι, οι πρόδρομοι του Αντιχρίστου, επιτίθενται στην ορθόδοξη εκκλησία και θέλουν να πνίξουν το ορθόδοξο δόγμα, να επιβάλουν την πλάνη και να σκλαβώσουν τους ανθρώπους, πνευματικά, κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά. Αυτοί είναι οι εχθροί του Χριστού που πολεμούν την εκκλησία Του από έξω ενώ οι αιρετικοί την πολεμούν από μέσα. Έχουν όμως την ίδια ψυχή, την ίδια πονηριά, τις ίδιες συμπεριφορές, τον ίδιο στόχο. «Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου» η αλλιώς «γνώσεσθε την αλήθεια και αυτή ελευθερώση υμάς».

BLUE BEAM η μεγάλη απάτη για την ανθρωπότητα (Όλα τα συγκλονιστικά videos)

ΜΠΕΙΤΕ ΚΑΙ ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: 
http://monk54.blogspot.gr/2009/02/blue-beam_06.html

Διαβάστε ΔΩΡΕΑΝ το βιβλίο που αποκαλύπτει την δράση των Ψευδομαρτύρων του Ιεχωβά και το προφητικό βιβλίο ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΕΛΟΣ που εγράφη πριν 12 χρονια!

http://e-books-gr.blogspot.gr/

Για την γέννηση του Σωτήρα Χριστού

 Η αγάπη και το έλεος του Θεού, οδήγησε και πάλι τα βήματά μας στο κατώφλι της μεγάλης εορτής των Χριστουγέννων. Σιγά σιγά προσεγγίζουμε ευλαβικά το μέγα μυστήριο της πίστεώς μας· την ενανθρώπηση του Θεού Λόγου.

«Από αγάπη κινούμενος ο Θεός, προς χάριν της σωτηρίας μας, σαρκώνεται. Γίνεται άνθρωπος, δηλαδή προσλαμβάνει “το χείρον”. Όντας αληθινός και τέλειος Θεός, γίνεται και αληθινός άνθρωπος. Στο μυστήριο της θείας Ενανθρωπήσεως δεν μας αποκαλύπτεται μόνο η άπειρη φιλανθρωπία του Θεού, αλλά και η τραγωδία του ανθρώπου της πτώσεως.

Με την έλευσή Του στον κόσμο, κατά τον ιερό Δαμασκηνό, ο Θεάνθρωπος Ιησούς μας δίδαξε την ενάρετη πολιτεία. Είναι η ζωή, ο τρόπος ζωής που κι Εκείνος έζησε επί της γης. Η ζωή που οριοθετείται από τις ζωηφόρες εντολές του Ευαγγελίου. Η ζωή που ο Ίδιος μεταδίδει και με τη δική Του δύναμη μπορούμε κι εμείς οι άνθρωποι ν᾽ ακολουθούμε. “Εγώ ήλθον ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσιν” (Ιωάν. 10,10)».

Ο Υιός και Λόγος του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, γίνεται και Υιός ανθρώπου. Προσλαμβάνει την ανθρώπινη φύση μας εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου.

Καί ο σκοπός της θείας Ενανθρωπήσεως η δική μας σωτηρία. Η ανόρθωσή μας από την πτώση. Η απαλλαγή μας από τον θάνατο και τη φθορά. Η αποκατάστασή μας εκ νέου στην τάξη των τέκνων του Θεού. Η μετοχή μας στη θεία ζωή. Η είσοδός μας στην ουράνια Βασιλεία.
  
Ο Θεός γίνεται άνθρωπος! Μυστήριο μέγα· απερινόητο. Δεν χωράει στο νού του ανθρώπου. Δεν εξηγείται λογικά. Δεν ερμηνεύεται με τις δυνατότητες της ανθρώπινης γλώσσας.
   
Ο απόστολος Παύλος ονομάζει το γεγονός ότι ο Θεός φανερώθηκε ως άνθρωπος «μέγα μυστήριο της ευσεβείας», δηλαδή μεγάλο, απέραντο μυστήριο της πίστεως (Α’ Τιμ. 3,16).
   
Η υμνογραφία, προεόρτια και εόρτια, διατρανώνοντας την εμπειρία της Εκκλησίας, εξυμνεί το μυστήριο. Δοξάζει το θαύμα. Περιγράφει ευλαβικά το υπερφυές γεγονός.

Το ίδιο και οι θεοφόροι Πατέρες και διδάσκαλοι της Εκκλησίας μας.
   
Ένας από αυτούς ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, κορυφαίος δογματικός θεολόγος, που έζησε τον 8ο αιώνα. Κλασικό έργο του η «Έκδοσις ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως», στο οποίο εκθέτει την ορθή πίστη και διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Αποτελείται από εκατό κεφάλαια. Στο 77ο και κάτω από το ερώτημα «Διά τι ο Υιός ενηνθρώπησε, και ουχ ο Πατήρ, ουδέ το Πνεύμα· και τι ενανθρωπήσας κατώρθωσεν», αναπτύσσει την ορθή διδασκαλία γύρω από την ενανθρώπηση του Θεού Λόγου.
  
Επειδή ο Θεός μας πρόσφερε το «κρείττον» («το κατ᾽ εικόνα») και δεν το φυλάξαμε, προσλαμβάνει το «χείρον», δηλαδή την ανθρώπινη φύση μας, ώστε, με τη θεία δύναμή Του, να ανακαινίσει «το κατ᾽ εικόνα και καθ᾽ ομοίωσιν». Ακόμη να μας διδάξει την ενάρετη πολιτεία και βιοτή, την οποία ο ίδιος με την επίγεια ζωή Του κατέστησε συγκεκριμένη και ευκολοκατόρθωτη. Παράλληλα, με τη συμμετοχή μας στη θεία ζωή, να μας ελευθερώσει από τη φθορά, ανοίγοντας ο Ίδιος τον δρόμο και της δικής μας ανάστασης.

    1. Η μεγάλη δωρεά του Θεού στον άνθρωπο ήταν το «κατ᾽ εικόνα» και το «καθ᾽ ομοίωσιν». Η τραγωδία της πτώσεως οδήγησε στην αμαύρωση του κατ᾽ εικόνα και στην απώλεια του καθ᾽ ομοίωσιν. Ο άνθρωπος αυτονομήθηκε από τον Θεό, το κέντρο και την πηγή της αληθινής ζωής. Η αμαρτία ανέτρεψε τα πάντα. Η φθορά και ο θάνατος υπήρξαν οι πιο πικροί καρποί της πτώσεως.

    Από αγάπη κινούμενος ο Θεός, προς χάριν της σωτηρίας μας, σαρκώνεται. Γίνεται άνθρωπος, δηλαδή προσλαμβάνει «το χείρον». Όντας αληθινός και τέλειος Θεός, γίνεται και αληθινός άνθρωπος. Στο μυστήριο της θείας Ενανθρωπήσεως δεν μας αποκαλύπτεται μόνο η άπειρη φιλανθρωπία του Θεού, αλλά και η τραγωδία του ανθρώπου της πτώσεως. 

    2. Με την πρόσληψη της φύσεώς μας στο πρόσωπο του Θεανθρώπου Κυρίου η ανθρώπινη φύση ανακαινίστηκε. Ο,τι είχαμε λάβει κατά την πρώτη δημιουργία και η πτώση κατέστρεψε, ο σαρκωμένος Λόγος του Θεού το θεραπεύει και το αποκαθιστά. Ο άνθρωπος επανακτά και πάλι τη δυνατότητα μετοχής στη θεία ζωή. Πως; Με τη δύναμη και τη χάρη που μεταδίδει στη φύση μας, η οποία ενώθηκε με τη δική Του θεία φύση. 

    Στην κένωση του Θεού αντιστοιχεί τώρα η πλήρωση της ανθρώπινης φύσεως. Η πριν πεσούσα εικόνα ανασταίνεται. Ο βροτός άνθρωπος αναπλάθεται. Ο ουρανός και η γη ενώνονται. Ο Θεός παραγίνεται στη γη και ο άνθρωπος ανεβαίνει στους ουρανούς. Κατά την ωραία διατύπωση του αγίου και Μεγάλου Αθανασίου «Αυτός ενηνθρώπησεν ίνα ημείς θεοποιηθώμεν»

    3. Με την έλευσή Του στον κόσμο, κατά τον ιερό Δαμασκηνό, ο Θεάνθρωπος Ιησούς μας δίδαξε την ενάρετη πολιτεία. Είναι η ζωή, ο τρόπος ζωής που κι Εκείνος έζησε επί της γης. Η ζωή που οριοθετείται από τις ζωηφόρες εντολές του Ευαγγελίου. Η ζωή που ο Ίδιος μεταδίδει και με τη δική Του δύναμη μπορούμε κι εμείς οι άνθρωποι ν᾽ ακολουθούμε. «Εγώ ήλθον ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσιν» (Ιωάν. 10,10).

    4. Η κοινωνία μας με τον Χριστό· η μετοχή μας στη ζωή του Χριστού μέσα στην Εκκλησία, μας ελευθερώνει κατά τον ιερό διδάσκαλο και από τη φθορά. Ο Χριστός νικητής του θανάτου δίνει και σ᾽ εμάς, που πιστεύουμε στο όνομά Του, που ακολουθούμε το Ευαγγέλιό Του, που ζούμε ως μέλη του σώματός Του –της Εκκλησίας, δηλαδή–, δίνει τη δυνατότητα της αφθαρσίας και της αθανασίας. Έτσι ο Χριστός γίνεται η απαρχή και της δικής μας αναστάσεως.

Τα Χριστούγεννα γιοξάζουμε μαζί με τους αγγέλους το όνομα του ζώντος και αληθινού Θεού, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία» (Λουκ. 2,14).

Προσκυνούμε ευλαβικά μαζί με τους μάγους και τους ποιμένες το μυστήριο της θείας Ενανθρωπήσεως· «Προσκυνούμέν σου την γένναν Χριστέ!».
   
Καί παρακαλούμε τον ενανθρωπήσαντα Κύριο και Σωτήρα μας να χαρίζει σε όλους μας το έλεός Του. 

    Ξεχωριστά και θερμά Τον παρακαλούμε
    * για τους αρρώστους που υποφέρουν στο κρεβάτι του πόνου·
    * για όσους βρίσκονται αντιμέτωποι με διάφορες ανάγκες·
    * για τους ανέργους·
    * για τους μοναχικούς ανθρώπους·
    για όσους πενθούν·
    * για τους φυλακισμένους·
    * για τους ναυτικούς μας.
   
Ο Κύριος ας σταθεί κοντά τους. Κι Εκείνος ας μας καθοδηγεί και ας μας ενισχύει να κάνουμε κι εμείς το ίδιο. Με την προσευχή μας. Με το ενδιαφέρον μας. Με την έμπρακτη αγάπη μας. 

Αμήν.